Διαβάζοντας το Βιβλίο Των Συμβάντων

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2011 - Δεκέμβριος (17)

2012-01-05T15:14:00.000+02:00

Υπάρχουν ακόμη κάποια σχόλια που χρωστάω, ίσως και όχι μόνο από το 2011, σχετικά με βιβλία που έχω διαβάσει. Κάνω σοβαρές προσπάθειες να τα σχολιάσω όπως τους πρέπει, αλλά είναι κάποια κείμενα που απλά δε θέλουν να γραφτούν, βρε παιδί μου.

Επιπλέον, θα μου επιτρέψετε να μην πω τίποτε για τα εφτά αδημοσίευτα ελληνικά λογοτεχνήματα που διάβασα μέσα στο Δεκέμβρη που μας πέρασε. Ελπίζω και προσεύχομαι στο Flying Spaghetti Monster να τα ταχταρίσω τυπωμένα στα χέρια μου μια μέρα. Ως τότε όμως, σιγή και μελέτη.

Το Τραγούδι του Χρόνου Βιβλίο Πρώτο: Η Χώρα των Χαμένων Ευχών, Γιώργος Χατζηκυριάκος. Γι’ αυτό θα μιλήσουμε σε ξεχωριστή ανάρτηση.

Βάσει Σχεδίου, Μπάμπης Αρώνης. Θεατρικό για την ακρίβεια, που διαπραγματεύεται με επιτυχία τολμώ να πω, την αλήθεια και το ψέμα της βίας. Τρόμος, πραγματικός. Κουβάρι που δε μπορείς να ξεμπλέξεις εύκολα. Κι όταν τελικά βρίσκεις μια άκρη, είσαι σίγουρος ότι είναι αυτή που πρέπει να τραβήξεις για να ξετυλιχτεί; Η εικόνα είναι από τις παραστάσεις του έργου που παίχτηκε στη Β' Σκηνή του θεάτρου Άλμα, πέρσι το χειμώνα.

Η μάγισσα του φωτός, Γαβριέλλα Κασουλίδου. Ανήκει στο είδος των βιβλίων που αγγίζουν το πνευματικό κι όχι το φανταστικό, όμως δε με ενόχλησε καθόλου. Ξεκινάει δυσκίνητα, με ανακατεμένες σκέψεις και γεγονότα και με "λόξυγκες" στη γλώσσα και το ύφος, αλλά μετά απογειώνεται, δίνοντας μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία, συγκινητική, αλλά και με τις δικές της τρίλιες ηθικού διδάγματος. Οι οποίες τρίλιες δε με χάλασαν, παρά που πολλές από αυτές δεν τις συμμερίζομαι.

Η Δάδα της Περσεφόνης, Α. Γ. Σακελαρίου. Είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο, από ένα νέο συγγραφέα με πολύ ταλέντο και όραμα. Αυτό που λείπει είναι η προπόνηση, με την έννοια ότι κάποιες φορές η αφήγηση τού γλιστράει από τα χέρια και δεν εξελίσσεται ομαλά. Η ιστορία μιλάει για μια πανσιόν με όνομα Δάδα της Περσεφόνης, στο βουνό πάνω από το χωριό Μαύρος Κούτσουλας κάπου στην Ήπειρο, η οποία πανσιόν γίνεται θέατρο δαιμονικών εμφανίσεων. Στο εξώφυλλο χαρακτηρίζεται ως μαύρη κωμωδία, αλλά έχει μέσα πολύ ζόρικες εικόνες, πέρα από την σκαμπρόζικη περιγραφή των ηθών και των εθίμων των Μαυροκουτσουλιωτών...

Ο Δαιμονιστής, Αύγουστος Κορτώ. Μου το είχε προτείνει ένα πολύ καλός φίλος πριν από δύο περίπου χρόνια. Το είχα αγοράσει, αλλά ξέρετε τώρα, τα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου παίρνουν ειδικό βάρος με την αναμονή. Λοιπόν, αν αυτό πήρε ειδικό βάρος από την αναμονή, αναρωτιέμαι τι βάρος θα είχε αν το διάβαζα επιτόπου. Καταρχήν ανήκει στο ελληνικό φανταστικό. Δεν το επιθυμεί όμως. Ξεκινάει άγαρμπα, με πολύ tell και συνεχίζει λίγο καλύτερα, με το tell όμως να εξακολουθεί να μας ζαλίζει, όπως σε όλα τα σύγχρονα ελληνικά βιβλία που τα ψυχογραφήματα πρέπει ανυπερθέτως να είναι tell, ή μάλλον TELL. Διαθέτει μια χαριτωμένη ιδέα, κι αυτή άγαρμπα δοσμένη, -πιθανότατα γιατί ο συγγραφέας αγνοεί τις συμβάσεις του φανταστικού- και πολλές σκηνές που οι Άγγλοι θα τις έλεγαν disturbing. Επίσης παραθέτει κι ένα πολύ φιλολογικό-παύλα-φιλοσοφικό κομμάτι όπου εξηγεί την άποψή του ότι μόνο ο έρωτας μεταξύ αντρών μπορεί να είναι αγάπη γιατί (να το διαβάσετε, δε σας λέω γιατί, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο). Και το τέλος είναι πολύ βιαστικό και χωρίς κορύφωση. Πιο "κορυφωμένο" είναι το κομμάτι πριν το τέλος. Γενική εντύπωση: ένα βιβλίο εύκολο να το διαβάσεις, με κάμποσες σκληρές σκηνές, αλλά κατά τη γνώμη μου χωρίς να αξίζει τον ντόρο που προκάλεσε.

Η Μαγική Εκδρομή, Μιχάλης Μακρόπουλος. Ένα πολύ γλυκό, αλλά και πολύ φλύαρο βιβλίο, που θα μπορούσε να είναι δύο διηγήματα των 2000 λέξεων το καθένα. Η φλυαρία του με λίγωσε, χωρίς να μου προσφέρει κάτι.

Η Σάλπιγγα της Αποκάλυψης, Κωνσταντίνος Γρίβας. Ε, Γρίβας είναι αυτός. Πολύς στρατός, πολλές περιγραφές οπλικών συστημάτων, υπερστρατιώτες και πυρηνικά όπλα. Περιορισμένη λογοτεχνική αξία. Πέρα από αυτό όμως, ο Γρίβας είναι μια κατηγορία ελληνικού φανταστικού μόνος του. Military futuristic fiction made in Greece.

Το Τελευταίο Ροδοπέταλο, Εύη Κατιδιώτη. Μια εφηβική, κοριτσίστικη ιλουζιόν, γραμμένη με τρυφερότητα. Συνίσταται σε όσους αναρωτιούνται τι κάνουν τα κορίτσια στο γυμνάσιο στην ώρα των θρησκευτικών ή άλλες τέτοιες βαρετές ώρες. Γράφουν τέτοια. Κι εγώ έχω γράψει ένα ή τρία, δε θυμάμαι. Στα 15 μου.

Το φυλακτό του Ποσειδώνα, Γλυκερία Καραγκούνη. Άλλο ένα εφηβικό βιβλίο που προσπαθεί σκληρά, αλλά δεν καταφέρνει να με πείσει. Οι τρύπες στην πλοκή είναι απίστευτες, η προοικονομία σε κάποια σημεία ανύπαρκτη, οι χαρακτήρες κλισέ και όχι αρχετυπικοί κι οι επιρροές από τον Χάρρυ Πότερ περισσότερες απ' όσες θα μου άρεσαν, αν και καλά κρυμμένες για όσους δεν έχουν διαβάσει Ρόουλινγκ. Το μόνο που σώζεται είναι η καλή πρόθεση και η γλώσσα, που είναι σταθερή και επιπέδου.

Καλό Αίμα, Κακό Αίμα, Ελεωνόρα Σταθοπούλου. Νόμιζα ότι ήταν φανταστικό, αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι τόσο mainstream που απορώ γιατί έβαλαν τη λέξη "φαντασία" στο οπισθόφυλλο. Πέραν τούτου, είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία που διάβασα φέτος. Μαύρο, κατάμαυρο, με τρομερούς χαρακτήρες (και μιλάμε για καμιά εικοσαριά διηγήματα έτσι; δηλαδή για τουλάχιστον πενήντα τρομερούς χαρακτήρες!), γνώση της χρήσης του λόγου για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, εξαιρετικό ύφος, τρομερές πλοκές, τι να λέμε τώρα; Διάβαζα ένα διήγημα, ήθελα να κοπανίσω το κεφάλι μου στον τοίχο από τη μαυρίλα του και όταν τελείωνε ξεκινούσα με διεστραμμένα λυσσαλέα χαρά το επόμενο.

Με το δεξί στις εσχατιές του χρόνου

2012-01-02T13:15:00.001+02:00

Και μπήκαμε στο 2012, τη χρόνια που κατά τα λεγόμενα θα τελειώσει ο κόσμος. Ελπίζουμε με το δεξί, αν και δεν είμαστε και τόσο σίγουροι, με την κρίση και τα λοιπά... Αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς λέμε να κάνουμε το καθήκον μας. Και μιας και είμαστε σε εσχατολογικό κλίμα, να, κι εγώ μέσα στους επόμενους εντεκάμιση μήνες θα ήθελα να διαβάσω πράγματα που τα θεωρώ κλασσικά. Και να γράψω το magnum opus μου, σαν άνθρωπος.

Για το 2011, έχω λίγα να πω, ίσως γιατί έζησα πολλά περισσότερα α’ όσα νόμιζα. Άρχισε η κατρακύλα των 35+ ετών, η αποχώρηση διαφόρων ανθρώπων που δε σου περνάει από το μυαλό ότι θα τους αποχωριστείς ποτέ, προβλήματα υγείας και τα συναφή ανατριχιαστικά. Πάντως, κατάφερα και να γράψω και να διαβάσω αρκετά.

see more Lolcats and funny pictures, and check out our Socially Awkward Penguin lolz!

Στο θέμα της γραφής, λιγότερα κομμάτια φέτος, αλλά μεγαλύτερος όγκος: Έξι διηγήματα από 2000 έως 5000 λέξεις (Ένας ξύπνιος άνθρωπος, Κιμωλίες, Ραβδί, Η διαθήκη του Ζίγκφριντ Σβάρτσμαν, Δυο σταγόνες ιδρώτα και Το σπίτι αυτό), μια νουβέλα 50.000 λέξεων για το NaNoWriMo, με τίτλο Στάλα Δάκρυ κι ένα μυθιστόρημα, το καταληκτικό της Τριλογίας της Πλέξης, με προσωρινό τίτλο Παρέσσα και πιθανότερο Μάνα και Κόρη. Έφαγα μια εκδοτική πόρτα με τη Θύμνα και έκανα ακόμη τέσσερις προσπάθειες με τη Θύμνα και τα Κείμενα Σ’ Ένα Ξύλινο Κουτί, οι οποίες μάλλον θα απαντηθούν μέσα στους πρώτους τρεις μήνες του ’12

Αναγνωστικά ήταν μια καλή χρονιά. Η εμμονή με το ελληνικό φανταστικό φαίνεται εντονότερα από κάθε άλλη χρονιά, αλλά με την προοπτική της αυτοέκδοσης είχαμε και πολλά νέα βιβλία φέτος. Ίσως αυτό να είναι καλό, αλλά εμένα με ανησυχεί. Με την πρόφαση της κρίσης, το φανταστικό είδε και πάλι την πόρτα της εξόδου από τα πλάνα των εκδοτικών οίκων, πάνω που είχαμε κάνει μερικές πολύ καλές κινήσεις προς την απομυθοποίησή του -ή όπως θα ήταν σωστότερο να πούμε, την αποδαιμονοποίησή του. Ελπίζω σε και εύχομαι (και δεν το θεωρώ κατάντια) μια αναβίωση του παλπ, που θα επιτρέψει την διάδοση περισσοτέρων φανταστικών ιδεών και -γιατί όχι;- και την ανακούφιση από τα δεσμά της λιτότητας των εκδοτικών οίκων. Όνειρο, αλλά a girl’s gotta dream, έτσι δεν είναι;

Τα βιβιλία που διάβασα φέτος τα σχολιάζω ανά μήνα (Ιανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος, Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος) και κάποιες σκόρπιες ειδικότερες σκέψεις εδώ, συν κάποιες που θα προστεθούν επίσης εντός ολίγων ημερών. Και η πλήρης λίστα παρακάτω:

1. Η Πτώση του Οίκου των Άσερ... και παραλλαγές, Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Τόμας Ντις, Ρι Μπράντμπερυ, Μπράιαν Στέιμπλφορντ, σελ. 140
2. Ρετρό στην ομίχλη, Άγκαθα Κρίστι, σελ. 192
3. Ο Τύμβος, Χ.Φ. Λάβκραφτ, σελ. 189
4. Σχέδιο Φράκταλ, Κώστας Χαρίτος, σελ. 252
5. X-Arnikos, Ο μαθηματικός μου είναι εξωγήινος, Νατάσα Μπαρτζή, σελ. 46
6. Η Κρύπτη των Καπουτσίνων, Γιόζεφ Ροτ, σελ. 158
7. Γυρισμένα Λόγια, Κώστας Καφαντάρης, σελ. 32
8. Hittite Fortifications c. 1650-700 BC, Konstantin Nossov, σελ. 68
9. Η Βιβλοθηκάριος της Βασόρας, Jeanette Winter, σελ. 28
10. Συντίπας, ή οι πανουργίες των γυναικών, Αγνώστου Άραβα συγγραφέα, σελ. 172
11. Μετά τις Εννιά, ανθολογία ελληνικού φανταστικού, σελ. 113
12. Ο Πρώτος Κανόνας του Μάγου, τόμος Β, Sword of Truth, Βιβλίο 1, Terry Goodkind, σελ. 475
13. Οι εξοχές των νεκρών, Κοσμάς Χαρπαντίδης, σελ. 134
14. Νικολά Τέσλα, ο Προμηθέας της 5ης Λεωφόρου, Νίκος Παπαδόπουλος, σελ. 157
15. Ενυδρία, Βάγια Ψευτάκη, σελ. 229
16. Υπόκοσμοι, Κωνσταντίνα Δελημήτρου, σελ. 351
17. Μικρές Αγγελίες, Αντώνης Κρύσιλας, σελ. 141
18. Ακατανόμαστες εξομολογήσεις, Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, σελ. 151
19. Απόκρημνος Χρόνος, Περικλής Μποζινάκης, σελ. 198
20. Νεκρονομικόν, Ντόναλντ Τάισον, σελ. 231
21. Οδύσσεια στο χωροχρόνο, Γιώργος Β. Παπαδόπουλος, σελ. 268
22. Παραμύθια της Κύθνου, Γιώργος Βενετούλιας, σελ. 310
23. Το πείραμα της όγδοης μέρας, Ορέστης Ευθυμίου, σελ. 286
24. Ένα χαμόγελο στο σκοτάδι, Δημήτρης Στρεμμένος, σελ. 254
25. Twelve, Danilov Quintet Book 1, Jasper Kent, σελ. 539
26. Η Μοναξιά του Θεού, Χρίστος Λογαρίδης, σελ. 150
27. The Crown Conspiracy, Michael J. Sullivan, σελ. 306
28. Deja vu, Πόπη Βερνάρδου, σελ. 209
29. Το Ασήμι που Ουρλιάζει, Αβραάμ Κάουα, σελ. 284
30. Η έβδομη Σφραγίδα, Σταύρος Μουντουφάρης, σελ. 330
31. Ο Φύλακας των Ψυχών, συλλογικό, σελ. 221
32. Δηλαδή, εγώ τώρα πέθανα;, Γιώργος Λάχανης, σελ. 324
33. Το Στοίχημα των Ανθρώπων, Μιχάλης Σπέγγος, σελ 511
34. Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν, Ανδρέας Καπανδρέου, σελ. 156
35. Οι Ναΐτες πετάχτηκαν δίπλα, Γιώργος Τσαντίκος, σελ. 126
36. Ο τρόμος του Ντάνγουιτς, Χ.Φ. Λάβκραφτ, σελ. 169
37. Λάχεσις, Στεφανία Καρκαμάνη, σελ. 142
38. Ο ναός του τρόμου, Χ.Φ. Λάβκραφτ, σελ. 210
39. Ο Τέταρτος Κλώνος, Καίτη Βασιλάκου, σελ. 217
40. Αίμα στη Μονή Μελαντίου, Δημήτρης Ωρολογάς, σελ. 78
41. Για το θρόνο της Θερίνια, Στυλιανός Κιλημάντζος, σελ. 493
42. Shadow Chaser, Chronicles of Siala Book 2, Alexei Pehov, σελ. 357
43. Το ταξίδι του βασιλιά Γιουβόραν, Clark Ashton Smith, σελ. 186
44. Κατακόμβες, The Cleric Quintet βιβλίο 1, R.A. Salvatore, σελ. 355
45. Dawnthief, Chronicles of the Raven Book 1, James Barclay, σελ. 464
46. Το Παιχνίδι του Στέματος, Το Τραγούδι του Πάγου και της Φωτιάς, Βιβλίο Πρώτο, τόμος Α', G. R. R. Martin, σελ. 484
47. Μην Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους, Χριστόφορος Παυλίδης, σελ. 144
48. Το Παιχνίδι του Στέματος, Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου, Βιβλίο Πρώτο, τόμος Β ', G. R. R. Martin, σελ. 462
49. Το Δάσος των Σκιών, The Cleric Quintet βιβλίο 2, R.A. Salvatore, σελ. 326
50. Βόλτα στο Φεγγάρι, Δημήτρης Νίκου, σελ.143
51. Ο Βοσκός της Αντίπερα Όχθης, Κώστας Ζωτόπουλος, σελ. 109
52. Οι Μάσκες της Νύχτας, The Cleric Quintet βιβλιο 3, R. A. Salvatore, σελ. 308
53. Το Οχυρό του Σκότους, The Cleric Quintet βιβλίο 4, R. A. Salvatore, σελ. 304
54. Η Κατάρα του Χάους, The Cleric Quintet βιβλίο 5, R. A. Salvatore, σελ. 277
55. Κερνόκ ο Πειρατής, Eugene Sue, σελ. 130
56. Ορλάντο, Βιρτζίνια Γουλφ, σελ. 242
57. Η σιωπή της πόλης, Νίκος Καρακάσης, σελ. 84
58. Ψυχή στην Κούλουρη, Γιούλη Αναστασοπούλου, σελ. 129
59. Τα ουγγρικά ψάρια, Γιάννης Πλιώτας, σελ. 189
60. Αυτή είναι η ιππασία, Selma Brandl, σελ. 127
61. Άγνωστη Πελοπόννησος, σειρά Παράξενος Ταξιδιώτης, σελ. 192
62. Ο Κλεπτομνήμων, Νίκος Παπανδρέου, σελ. 259
63. Τα Καβείρια Μυστήρια, Περικλής Ροδάκης, σελ. 105
64. Ακόμη και οι θεοί συγκινούνται, Χρήστος Λαμπρούδης, σελ. 119
65. Οι Πόρτες, Καίτη Βασιλάκου, σελ. 243
66. Το Πέρασμα του Ιγνάτιου, Παναγιώτης Παναγόπουλος, σελ. 297
67. The Steel Remains, Land Fit For Heroes Trilogy, Book 1, Richard Morgan, σελ. 391
68. Όμηροι των σκιών, Γιώργος Βασιλάκος, σελ. 137
69. The Hundred Thousand Kingdoms, Book One of the Inheritance Trilogy, N. K. Jemisin, σελ. 410
70. Οι κόσμοι της φωτιάς, Γιώργος Μπαλάνος, σελ. 197
71. Naradel, Η μάχη της Σκιάς και τα αρχαία μυστικά, Βιβλίο πρώτο, Angela G. Pitlinger, σελ. 455
72. Η σκιά του Κθούλου, Γιώργος Μπαλάνος, σελ. 371
73. Celestia, Απόστολος Αποστόλου, σελ. 184
74. Σόλομον Κέιν, Κόκκινες Σκιές, Robert E. Howard, σελ. 223
75. The Adamantine Palace, Stephen Deas, σελ. 369
76. Ο Άρχοντας του Χρόνου (Βιβλίο 1ο), Η Αρχή του Τέλους, Παντελής Σκουρλάς, σελ. 201
77. Η μέτρηση του κόσμου, Ντάνιελ Κέλμαν, σελ. 300
78. Ο Μέγας Θεός Παν, Άρθουρ Μάχεν, σελ. 229
79. Μπόραθ, Το μυστικό όπλο, Μέρος Πρώτο: Συνωμοσία, Γιάννης Καμπουρόπουλος, σελ. 231
80. Άγρια νύχτα, Νόρμαν Σπίνραντ, σελ 20 από 95
81. Η Αμάντα και ο Εξωγήινος, Ρόμπερτ Σίλβερμπεργκ, σελ. 117
82. Ο Ιούλιος και το Γκόλεμ και κάποια άλλα μικρά κείμενα, Γιάννης Θ. Μάζης, σελ. 123
83. Ο Βομβιστής του Παρθενώνα, Χρήστος Χρυσόπουλος, σελ. 88
84. Η Τέφρα της Ψυχής, Γιάννης Γιαννακαρώνης, σελ. 137
85. e-drugs, Θοδωρής Καραγεωργίου, σελ. 174
86. Η μέρα που η Αμερική εξαφανίστηκε, Γιώργος Ζαρκαδάκης, σελ. 215
87. Maori Religion and mythology, Edward Shortland, σελ. 111
88. Τραγούδια της Πολυνησίας, Κείμενα των Λαών, σελ. 116
89. Παραμύθια από τις Νότιες Θάλασσες, Antony Alpers, σελ. 212
90. The Maori division of time, Elsdon Best, σελ. 54
91. Maori Fortifications, Ian Knight, Osprey Fortress 81, σελ. 64
92. The Maori As He Was: A Brief Account of Maori Life as it was in Pre-European Days, Elsdon Best, σελ. 200
93. Η συνέντευξη, Παύλος Μεθενίτης, σελ. 181
94. Ο ζωγράφος των μαχών, Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, σελ. 329
95. Μινώκερως, Αλκμήνη Ψιλοπούλου, sel. 452
96. Οι ιχνηλάτες του σκότους, Νίκος Φαρούπος, σελ. 253
97. Το φάντασμά της, Κωστής Γκιμοσούλης, σελ. 261
98. Ταξίδι στην Αιωνιότητα, Θόδωρος Καρζής, σελ. 217
99. Ο Δαιμονιστής, Αύγουστος Κορτώ, σελ. 327
100. Το Τελευταίο Ροδοπέταλο, Εύη Κατιδιώτη, σελ. 191
101. Καλό Αίμα, Κακό Αίμα, Ελεωνόρα Σταθοπούλου, σελ. 266
102. Βάσει Σχεδίου, Μπάμπης Αρώνης, σελ. 67
103. Ονειροψιθυριστές, Σάββας Γρηγοριάδης, σελ. 278
104. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 120
105. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 121
106. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 137
107. Η Σάλπιγγα της Αποκάλυψης, Κωνσταντίνος Γρίβας, σελ. 271
108. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 42
109. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 39
110. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 171
111. Το Τραγούδι του Χρόνου 1: Η Χώρα των Χαμένων Ευχών, Γιώργος Χατζηκυριάκος, σελ. 224
112. Η Μαγική Εκδρομή, Μιχάλης Μακρόπουλος, σελ. 262
113. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 191
114. Το φυλακτό του Ποσειδώνα, Γλυκερία Καραγκούνη, σελ. 338
115. Η μάγισσα του φωτός, Γαβριέλλα Κασουλίδου, σελ. 247
116. Η Δάδα της Περσεφόνης, Α.Γ. Σακελαρίου. σελ. 285

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2011 - Νοέμβριος (11)

2011-12-03T08:00:00.000+02:00

Ο Νοέμβριος είναι ένας μήνας αφιερωμένος στον εαυτό μου(τα γενέθλια γαρ) και στο NaNoWriMo.Έτσι ή αλλιώς δηλαδή όχι στο διάβασμα. Κι όμως κάποιες φορές φτάνω να διαβάσω περισσότεραβιβλία το Νοέμβρη απ’ ότι τον Αύγουστο που πάω διακοπές. Φαίνεται ότι λειτουργώκαλύτερα υπό αναγνωστική πίεση. Τι να πω.

Ταξίδι στην Αιωνιότητα, ΘόδωροςΚαρζής.Περίμενα, δεδομένου του βιογραφικού και της ηλικίας του συγγραφέα, κάτι πιο... πώςνα το πω, πιο γραφικό. Ωστόσο δεν είναι. Είναι σκαμπρόζικο, χαριτωμένο, ευφυές,με χιούμορ, με δεικτική διάθεση και κάθε του σελίδα μπορεί να περιέχει από μία έωςδύο φράσεις που μπορούν να γίνουν ευφυολογήματα σε ποστ στο facebook. Χωρίζεταισε δύο μέρη, την περιήγηση του Μήτσου εξ Αθηνών στο υπερπέραν, μετά το θάνατό του(εξαιρετικό, δε μπορείς να σταματήσεις να το διαβάζεις) και τρεις διαλόγους πουέχει ο Μήτσος, δύο με το Θεό και μία με το Διάβολο. Αυτοί είναι λιγότερο πετυχημένοι,αλλά καταφέρνει να περάσει τα νοήματα που θέλει, που προσωπικά είναι αρκετά τουγούστου μου, με την έννοια ότι διατηρούν τις ισορροπίες, ψάχνοντας για την αλήθειακαι μόνο γι' αυτήν. Κορυφαία η σκηνή που ο Μήτσος αποφασίζει σε ποιον άλλο κόσμοθέλει να πάει, των παλιών θεών, του Θεού ή του Αλλάχ. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Η Συνέντευξη, Παύλος Μεθενίτης. Δεν ξετρελάθηκα.Ήταν μια συνηθισμένη ιδέα -για το χώρο του φανταστικού κι όχι για το χώρο του mainstream που υποτίθεται ότι κυμαίνεται το βιβλίο-, πουθα μπορούσε όμως να δώσει κάτι πολύ δυνατό. Δεν υπάρχει δα έλλειψη ταλέντου ή δυνατοτήτωναπό πλευράς συγγραφέα -αν εξαιρέσει κανείς κάποια ολισθήματα που ανήκουν στη χρήσητης καθομιλουμένης, που όμως συγχωρούνται λόγω του ότι μιλάμε για 180 σελίδες μονόλογο.Όμως η επιλογή της οπτικής γωνίας -πρωτοπρόσωπη αφήγηση, στα πλαίσια μιας μαγνητοφωνημένηςσυνέντευξης, από την οποία ακούγεται μόνο ο ήρωας- ήταν ό,τι χειρότερο. Πρώτη φοράστη ζωή μου διαβάζω ένα βιβλίο που να έχει μια αξιοπρεπή ιδέα, αξιοπρεπείς χαρακτήρες,αξιοπρεπή γλώσσα και να καταστρέφεται ως αποτέλεσμα από την επιλογή της οπτικήςγωνίας. Σε σημείο που καταντάει ένα αδιάφορο ανάγνωσμα.

Μινώκερος, Αλκμήνη Ψιλοπούλου. Το τελείωσα μετάαπό πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια. Πάρα πολύ μεγάλο βιβλίο για την πλοκή του, γεμάτομε ένα σωρό δημοσιογραφικές πληροφορίες για το Λαύριο, ανακατεμένες και σκόρπιεςεδώ κι εκεί, ένα μπούκωμα από ιστορικά στοιχεία που κουράζει αφάνταστα. Η ίδια ηιστορία, κάργα μέσα στα όρια της φανταστικής λογοτεχνίας είναι πολύ ενδιαφέρουσα,αλλά άμα διαβάζω έξι σελίδες πλοκής για κάθε εξήντα στοιχείων, δε θα έχω άδικο νατο παρατήσω (που δεν το παράτησα τελικά για τους γνωστούς δικούς μου ψυχαναγκαστικούςλόγους). Σκεφτείτε το εξής: με σκ@τ@ να μου σερβίρεις γεωλογική ιστορία, εγώ θατη φάω. Ε, αυτήν δεν την έφαγα. Συστήνεται μόνο σε όσους έχουν μεγάλη υπομονή καιενδιαφέρονται για το ακριβές ποσό των χιλιάδων τόνων μεταλλεύματος που έβγαινε,τότε και τώρα. Απ' όσο μπορώ να καταλάβω, σε δεύτερο επίπεδο,είναι ένα φανταστικό tribute στο μέρος που επέλεξε να ζει η συγγραφέας. Απλά απόένα σημείο κι ύστερα, καλό θα ήταν η δημοσιογραφία να μην περνάει αυτούσια τη γλώσσακαι τις νόρμες της στη λογοτεχνία.

Οι Ιχνηλάτες Του Σκότους,Νίκος Φαρούπος: Διηγήματα τρόμου, και μάλιστα τα πιο πολλά είναιολοκάθαρα και ντόμπρα Κθουλιανός τρόμος. Σταθερή υψηλού επιπέδου γραφή, καλές ιδέες,προβλήματα με το στήσιμο ή την αληθοφάνεια κάποιες φορές, αλλά σε γενικές γραμμέςένα ευχάριστο και εποικοδομητικό ανάγνωσμα. Όποιος μου ξαναπεί ότι δεν εκδίδονταισυλλογές διηγημάτων "γιατί δεν πουλάνε" θα τον ρωτήσω, αυτό γιατί το εξέδωσε,ε;

Το Φάντασμά Της, ΚωστήςΓκιμοσούλης: Η καλή χρήση του λόγου δεν το σώζει, ούτε και τα ψυχογραφήματα. Αποτελείταιαπό:

1)ένα μέρος καθαρού tell, με ακατάσχετη πολυλογία μεταξύ των πρωταγωνιστών, όπου οκαθείς κάνει την ψυχανάλυσή του μέσω απίθανων καταστάσεων που αφήνονται χαλαρά στοφλου. Το suspension of disbelief είναι ανύπαρκτο και είναι το πιο δύσκολο κομμάτι,με την έννοια ότι θες ανά πάσα στιγμή να το κλείσεις και να πας για άλλα. Εμπεριέχειμερικές σκηνές σεξ που αντικατοπτρίζουν αυτό που κάθε άντρας ονειρεύεται να τουσυμβεί κι όχι αυτό που κάθε γυναίκα -με τη συγκεκριμένη ψυχοσύνθεση- θα έκανε.

2)ένα μέρος ταξιδιωτικό οδηγό της νότιας ακτής της Πελοποννήσου. Ενδιαφέρον και περιγραφικό,αλλά παντελώς ασύνδετο ως στυλ με το προηγούμενο και χωρίς ουσιαστική προώθηση τηςπλοκής. Το σεξ εξακολουθεί, λίγο καλύτερο ίσως.

3)ένα τελευταίο μικρό μέρος ακαταλαβίστικης εξέλιξης, που υποτίθεται ότι κλείνει ιδανικάτα προηγούμενα.

Γενικάένα βιβλίο με πολλά προβλήματα. Σαφώς ανήκει στο φανταστικό, αλλά δεν το θέλει πραγματικά.

Ο Ζωγράφος των Μαχών, Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε. Για χρόνια ο Ρεβέρτεανήκε στους συγγραφείς που αγαπούσα πολύ, χωρίς λόγους, απλά και μόνο γιατί τα βιβλίατου μπορούσα να τα διαβάζω κατανοώντας τα διαισθητικά. Μετά τον Λοχαγό Αλατρίστετον είχα παρατήσει, γιατί παρά τις όποιες αντιρρήσεις μπορεί να φέρει ο φίλοςμου ο Γιάννης Πλιώτας, είναι μακράν το πιο βαρετό βιβλίο που έχει γράψει. Το αμέσωςλιγότερο βαρετό ήτα ο Ναυτικός Χάρτης, που είχε το ελάττωμα να απλώνεται σε 400σελίδες, οπότε και τον παράτησα. Με τις 200 του Αλατρίστε είχα τη τεμπελιά να μητο παρατήσω καν.

Ο Ζωγράφος των Μαχώνγυρίζει στα γνωστά μοτίβα του Ρεβέρτε. Ένα κακομοίρογλου, που ενώ έχει γυρίσει τονκόσμο και έχει μεγάλες γνώσεις πάνω σε ένα αντικείμενο, δυσκολεύεται με τις γυναίκεςκαι είναι και αυτοκαταστροφικός. Είτε ετούτος ο Φάουλκες, είτε ο Κόρσο της ΛέσχηςΔουμά, είτε ο Κόυ του Ναυτικού χάρτη ή ο Κουάρτ του Αινίγματος της Σεβίλης, όλοιτην ίδια πορεία έχουν και την ίδια κατάληξη τελικά. Και γι' αυτό παρά την πιασάρικηιδέα του, τελικά δεν τα πολυκαταφέρνει. Δε λέω ότι δεν το διασκέδασα ή ότι δεν ήθελαπολύ να δω αν μάντεψα σωστά το τέλος. Αλλά αρχίζει και γίνεται προβλέψιμο κι αρχίζεινα κάνει τον αντιήρωα βαρετό. Δε λέω ότι δεν έχει τα νοήματά του ή ότι δεν είναιτρομερά ενδιαφέρων ο τρόπος που εισάγει την ιστορία, αλλά βρε παιδί μου, μια στοτόσο θα ήθελα να έγραφε και για κανέναν που δεν είναι, ξέρω 'γω, κατεστραμμένος.

Και για να μην τονρίξω η πιασάρικη ιδέα είναι η εξής: ένας πρώην φωτογράφος-πολεμικός ανταποκριτής,αποσύρεται σε έναν πύργο κάπου στις ακτές της Ισπανίας για να ζωγραφίσει μια τοιχογραφία-μνημείοσε όλους του πολέμους του κόσμου. Κάποια στιγμή τον επισκέπτεται ένας Βόσνιος, τονοποίο είχε παλαιότερα φωτογραφίσει ως στρατιώτη κι ο Βόσνιος του λέει ότι πρόκειταινα τον σκοτώσει.

Τραγούδια της Πολυνησίας. Λιτό και κακομεταφρασμένο,σαν όλα του τα αδελφάκια "Κείμενα των Λαών", αλλά ωστόσο μάλλον ανεκτίμητο.

Παραμύθια από τις Νότιες Θάλασσες, Anthony Alpers. Από τη σειρά τωνπαραμυθιών της Απόπειρας. Καλό, ωραία μετάφραση και μπαίνεις στο νόημα. όταν όμωςξέρεις ότι πουθενά ο κύριος τέτοιος δεν αναφέρει τον Έλσντον Μπεστ, που είναι απλάκορυφή στο φολκλόρ των Μαορί, ε, κάπου αρχίζεις ν' αναρωτιέσαι γιατί.

The Maori divisionof time, Elsdon Best. Απίστευτα λεπτομερής και ξεκάθαρη πληροφορία, απίστευτος σεβασμός σε αυτόπου πραγματεύεται. Έκδοση του 192-κάτι.

Maori Fortifications, Ian Knight, Osprey Fortress 81: Απόδειξη της ευστροφίαςτων ιθαγενών σε σχέση με τους αποίκους. Μάθανε τα όπλα (ήταν περίπου στη νεολιθικήεποχή όταν τους βρήκε ο Κουκ), τα πήραν ο ένας ενάντια τον άλλον, κι όταν τους τηνέπεσαν οι Άγγλοι, είχαν ήδη αρκετή πείρα κι είχαν καταφέρει μέσα σε 20 χρόνια νααλλάξουν τον τρόπο που έφτιαχναν τα "κάστρα" τους, ώστε ναεξυπηρετούν αυτόν τον τρόπο πολέμου.

The Maori As HeWas: A Brief Account of Maori Life as it was in Pre-European Days, Elsdon Best. Είναι τρομερό να μπορείς μετά από τόσα και τόσα χρόνια να ξεχωρίζεις πότεένας άνθρωπος γράφει σαν κατακτητής και πότε σαν λόγιος. Πολλοί από τους Μάορι expertsπου έχω διαβάσει αυτόν τον καιρό είναι κατακτητές και μόνο. Ο Μπεστ όμως είναι λόγιος.Είναι γεμάτος από αγάπη γι' αυτό που κάνει, κι επιπλέον δε θεωρεί ζώα τους ανθρώπουςπου μελετά. Το ότι σε κάποιες στιγμές τους λέει βάρβαρους ή άπλυτους, αυτό δε σημαίνειότι δεν τους θεωρεί και ανθρώπους. Η λεπτομέρεια στη γραφή του και το λεπτό τουχιούμορ κάνουν το βιβλίο ευχάριστο στο διάβασμα και τις σελίδες να ρέουν, παρά τηνσυνειδητή προσπάθεια να μείνει σε καθαρά φιλολογικό επίπεδο η μελέτη. Παραθέτω χαρακτηριστικόαπόσπασμα που αναφέρεται στον περίφημο χορό χάκα.Πιο πριν έχει πει, ότι οι γυναίκες αλλά και οι άντρες, λόγω του ότι δεν είχαν άλλοντρόπο να κουβαλάνε βάρη, παρά μόνο στην πλάτη τους, όταν γεράσουν τείνουν να περπατούνπολύ σκυφτοί, έως και διπλωμένοι στα δύο, αυτό σε συνδιασμό με το τατουάζ με ταμπλε χείλια των γυναικών:

Old women were often very prominent in theseperformances, and few uglier sights could be imagined than these old hags when leadinga haka or wardance.

Γαμάτηεικόνα;

Επίσηςδιάβασα προς χάρην ερεύνης για το NaNoWriMo τα άρθρα:

- Maori symbolism:Being an account of the origin,migration,and culture of the New Zealand Maori Recorded in certain sacred legends, Ettie A.Rout & HohepaTe Rake: Μάλλον κακή προσπάθειαεκ μέρους του αποίκου.

-Maori religion and Mythology, part 2, Elsdon Best: εξαίρετος ο Μπεστ,το ξανάπαμε.

- Maori numeration - TheVigesimal System, Elsdon Best: ομοίως. Η δε λεπτομέρεια είναι τρομερή.

- Starpaths: Linear Constellationsin Tropical Navigation, Charlotte O. Kursh, Theodora C. Kreps: μάλλον δε μου χρειαζόταν αυτό, αλλά δεν έχασα και τίποτε

- List of Mataroa Patternsof Moko, H. G. Robley: Πολύ χρήσιμο για μένα.

- The Maori System ofMeasurment, Elsdon Best: επίσης πολύ χρήσιμο, αλλά και πολύ διασκεδαστικό!

- Maori Canoe-sail inthe British Museum (Additional Notes), Te Rangi Hiroa:Δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτε...

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2011 - Οκτώβριος (9)

2011-12-01T08:00:00.000+02:00

Κάτιπου γενικά δεν είναι και πολύ εμφανές ή έκδηλο σε αυτές τις σελίδες του αναγνωστικούμου ημερολόγιου είναι ότι η σειρά με την οποία παρουσιάζονται τα βιβλία δεν είναιτυχαία. Σε γενικές γραμμές προσπαθώ να βάζω πρώτα τα βιβλία που ανήκουν στο ελληνικόφανταστικό, έπειτα τα ελληνικά βιβλία γενικήςλογοτεχνίας (της επονομαζόμενης και mainstream), μετά τα ξένα φανταστικά και τέλοςεκείνα που είναι είτε μελέτες είτε δοκίμια, που γενικά δεν ανήκουν στη λογοτεχνίακαθεαυτή.

Επίσηςπροσπαθώ πολύ σκληρά να βάζω εντός της κάθε κατηγορίας πρώτα εκείνα που μουάρεσαν κι ύστερα εκείνα που δε μου άρεσαν. Αυτό φυσικά δε γίνεται πάντα. Αλλάπροτιμώ πραγματικά να ξεκινάω με τα καλά νέα.

Ημέρα που η Αμερική εξαφανίστηκε, Γιώργος Ζαρκαδάκης. Είχαδιαβάσει και παλιότερα Ζαρκαδάκη, τα «Μυστικά των Χωρών Χωρίς» και το «Πέρασμα»και τολμώ πλέον να τον καταχωρίσω ξεκάθαρα στην ελληνική επιστημονική φαντασία.Πρόκειται για συλλογή διηγημάτων. Έχει πολύ ωραία γλώσσα, πολύ ωραίους και κομψάσκιαγραφημένους χαρακτήρες, ενδιαφέρουσες πλοκές και μήνυμα στα κείμενά του. Νομίζωότι είναι κατάφορα αδικημένος από μας που διαβάζουμε ελληνική φανταστική λογοτεχνία.Κατάφορα.

ΗΤέφρα της Ψυχής, Γιάννης Γιαννακαρώνης.Πολύ μικρά κείμενα, με αλλοπρόσαλλη δομή και γραμματική (ένα μπέρδεμα με τους χρόνουςυπάρχει σε όλα, και στα 18) και πολλές φορές χωρίς σαφή κεντρική ιδέα, ή με ελλείψειςσε σημαντικά τεχνικά σημεία (π.χ. κάποια δεν έχουν αρχή, κάποια δεν έχουν μέση,κάποια δεν έχουν τέλος και πολλά δεν έχουν σύνδεση μεταξύ πρώτου και δεύτερου μέρους).Γενικά όλη η καλή πρόθεση να συνδεθεί η λογοτεχνία φαντασίας με τραγούδια μέταλ,αλλά από αποτέλεσμα, μηδέν.

Μπόραθ,Το μυστικό όπλο, Μέρος Πρώτο: Συνωμοσία, ΓιάννηςΚαμπουρόπουλος. Κακό sixtiespulp, εφηβική αντίληψη του πώς φτιάχνεις μια πλοκή, άπειρες, ανούσιες κι αδιάφορεςκαι info-dump υποσημειώσεις, χαρακτήρες-καρικατούρες, τρεις σελίδες διαλόγου σετεχνητή γλώσσα* και τύπου Τζεντάι Φύλακες του μυστικού. Το καθαρά λογοτεχνικό κομμάτι(με την κυριολεξία της λέξης, όπου λογοτεχνία είναι η τέχνη του να χρησιμοποιείςσωστά το λόγο) είναι ανύπαρκτο και η πλοκή είτε εξαιρετικά πολύπλοκη, είτε υποτυπώδης.

* Ένα παράδειγμα τριών φράσεων από το διάλογοπου κρατάει, επαναλαμβάνω, τρεις σελίδες. Διατήρησα την ορθογραφία, τον τονισμόκαι τα τυπογραφικά λάθη.

"Νόετ νι χούμοεθΚρίστανιι σεφίιλ νίιφεο;" [Γιατί οι Κριστάνιοι έχουν τέτοια ανοιχτά σκάφη;] απόρησε δείχνοντας τη μία άκατο.

Η Λούλα την κοίταξε.

"Εμ... Κρίσταν'ι...ε... Νέμ οσόχθεε τίι Κρίστανιι αλούσεφ ίι..." [Δεν τουςεπιτρέπουν οι άλλοι να κοιτούν σκαφιστά...] αποκρίθηκε κομπιάζοντας.

Η Χετ την κοίταξε. Χαμογέλασεζεστά κι έγειρε το κεφάλι της στο πλάι μορφάζοντας ευγενικά, σαν να εννοούσε ότικάτι ήταν λάθος.

'Νέμ 'αλούσεφ ίι'...Ετ: αλόο σέφ ιν!" [Όχι "να κοιτούνσκαφιστά". "Να έχουν κανονικά".]

"Αυτό..." είπεγελώντας η Λούλα.

e-drugs, Θοδωρής Καραγεωργίου. Απλή στρωτή γλώσσα, ενδιαφέροντες χαρακτήρες(αν και θα χρειαζόταν λίγο tell ακόμη, αντί του show, αλλά σαφώς σε μεγαλύτερο κείμενο),ντελικάτες διασυνδέσεις μεταξύ των διηγημάτων, και λίγο εξεζητημένες πλοκές. Απότη μία ξέρω ότι θέλει λίγο δουλειά ακόμη. Από την άλλη διαβάζεται πάρα πολύ ευχάριστακαι πάρα πολύ εύκολα και με όλες του τις συναισθηματικές διακυμάνσεις. Η σκηνή όπουμαθαίνουμε ότι ο τραγικός ήρωας ενός διηγήματος είναι στην πραγματικότητα ο simήρωας ενός άλλου προσώπου είναι από τις πιο δυνατές, παρά τις τρυπούλες αληθοφάνειας.

Ο Βομβιστής του Παρθενώνα,Χρήστος Χρυσόπουλος. Ένα παράδοξο κείμενο, που μάλλον δεν ανήκει στην ΕναλλακτικήΙστορία όπως πίστευα, αλλά έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον. Δε μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκαή ότι εκτίμησα την ιδιόρρυθμη τεχνική, αλλά ήταν κάτι διαφορετικό. Δε νομίζω -ειρήσθωεν παρόδω- ότι θα διαβάσω άλλο βιβλίο του όμως.

ΟΙούλιος και το Γκόλεμ και κάποια άλλα μικρά κείμενα,Γιάννης Θ. Μάζης. Νομίζω ότι είναι ο ίδιος που έγραψε τα «ΜυστικάΗμερολόγια της Νήσου Σολέμνις», που είχα αγαπήσει πολύ. Ετούτο, αν και το πήρα γιαφανταστικό, δεν είναι. Από την άλλη η γραφή είναι πολύ ενδιαφέρουσα, σχεδόν αυτόματηκάποιες φορές, αλλά και μεστή από συναισθήματα. Το μόνο μειονέκτημα, αν μπορεί ναθεωρηθεί μειονέκτημα, είναι μια κάποια υπερβολικά ρομαντική διάθεση των ηρώων του.Υποθέτω ότι είναι θέμα γούστου, από ένα σημείο κι έπειτα.

ΗΑμάντα και ο Εξωγήινος, Ρόμπερτ Σίλβερμπεργκ.Αρχίζω (μετά από χρόνια) να καταλαβαίνω τι με ενοχλεί στον Σίλβερμπεργκ: μια εμμονήμε το θάνατο και τη αποξένωση, με την απομόνωση και το προσωπικό κουκούλι του καθενός.Νομίζω ότι το Γεννιόμαστε με τους Νεκρούς είναι σημαδιακό σχετικά με τον τρόπο σκέψηςτου, που απλά διαρρέει στα άλλα του έργα.

Άγριανύχτα, Νόρμαν Σπίνραντ, τηνέκδοση του ΠαραΠέντε, από τη σειρά In Orbit. Το ομώνυμο το είχα διαβάσει σε μιαάλλη έκδοση, πάλι του ΠαραΠέντε, οπότε διάβασα μόνο το μικρό διήγημα Η ΠαλιάΚαλή Εποχή. Ο Σπίνραντ, τελικά είναι πάντα οΣπίνραντ: σκληρός και ταυτόχρονα τρυφερός.

Maori Religion and mythology, Edward Shortland.Είναι μάλλον αρχαίο (1882), αλλά πέντε πράγματα που ήθελα νατα πιάσω, τα έπιασα.

Επιστροφές

2011-11-30T17:00:00.000+02:00

Κι άλλες φορές έχω αφήσει αυτό το ιστολόγιο ανενημέρωτο. Πάντα επιστρέφω.

Έτσι και τώρα έχω πολλά πράγματα που χρωστάω να ενημερώσω. Κριτικές, αναγνωστικά ημερολόγια, νέα που έμαθα, πράγματα που έγραψα. Ελπίζω να τα καταφέρω να κλείσω όλες τις τρύπες που έχω αφήσει εντός της επόμενης εβδομάδας. Τόσες που είναι θέλω τουλάχιστον μια ανάρτηση την ημέρα για να πω ότι σε δέκα μέρες θα έχω τελειώσει.

Ξεκινάω με μια ανακεφαλαίωση της κίνησης στο συγγραφικό επίπεδο. Καταρχήν τελείωσε -σχεδόν- η πρώτη γραφή της Παρέσσας, του τελευταίου βιβλίου των Σκοτεινών Παρχαριών. Και λέω "σχεδόν" γιατί είχα φτάσει σε ένα σημείο όπου δεν άντεχα άλλο να το γράφω, ένα σημείο όπου ξέρεις ότι αυτά που γράφεις, όταν μπαλωθούν οι τρύπες της πλοκής στα προηγούμενα βιβλία, θα γίνουν άμεσα φύρα για το κείμενο. Αυτή η γραφή έληξε στις 160.000 λέξεις, όχι πολύ περισσότερες απ' όσες υπολόγιζα αρχικά. Η τελική μάχη -my arch-nemesis που λένε και στα κόμικς- είχε σχετικά οργανωμένη, απλά κακογραμμένη κι αυτό το τελευταίο μπορώ να διορθώσω ευκολότερα απ' ότι αν ήταν άσχημα οργανωμένη. Διορθώσεις δε θα ξεκινήσω άμεσα, αλλά σίγουρα θα ξεκινήσω εντός του 2012. Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, βεβαίως-βεβαίως.

Οι τελευταίες λέξεις της Παρέσσας γράφτηκαν στις 23 του Οκτώβρη. ΄Ισα-ίσα μου έμεναν οχτώ μερες για να προετοιμαστώ για το NaNoWriMo. Για το τι είναι το NaNoWriMo, τα έχουμε πει κι εδώ κι εδώ κι εδώ. Η φετεινή νουβέλα είχε τίτλο Στάλα Δάκρυ, ήταν όπως πάντα φάντασι και διαδραματίζεται σε έναν κόσμο που μοιάζει με την προ-αποικιακή Νέα Ζηλανδία. Ήταν αρκετά δύσκολο να μπω στην νοοτροπία των Μαορί, δεδομένου ότι και βρίσκονταν στη λίθινη εποχή όταν εμφανίστηκαν οι Ευρωπαίοι και έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη του τι είναι τάπου, δηλαδή ιερό. Νομίζω ότι σαν πρώτη γραφή είμαι αρκετά ικανοποιημένη, πράγμα που αντικατοπτρίζει και το πόσο διάβασμα έριξα (και θα ρίξω όταν το διορθώσω) για να μπορέσω να μπω στο πετσί των ρόλων. Κι όπως λέει και το σηματάκι δίπλα, τα κατάφερα και φέτος. Πέντε στα πέντε. Κι όχι μόνο της πείρας, τρομάρα της, αλλά γιατί στο sff.gr που είμαι μέλος είχαμε μια φανταστική συναγωνιστική ατμόσφαιρα φέτος, που ως τώρα έχει αποδώσει εφτά νικητές, δύο περισσότερους από κάθε άλλη χρονιά, σύν τους δύο ή τρεις που επριμένουμε να τερματίσουν σήμερα. Ε, είναι γλυκιά η στιγμή που σηκώνεις τα χέρια σου από το πληκτρολόγιο και λες τελείωσα. Πολύ γλυκιά.

Έτρεξα και μερικά διηγήματα. Όχι πολλά, ένα ή δύο. Σχετικά ικανοποιημένη κι από 'κεί.

Αναγνωστικά τα πράγματα ήταν πολύ ενδιαφέροντα και μου προκάλεσαν πολλές σκέψεις. Πέρα από ό,τι χρειάστηκα για τη Στάλα Δάκρυ, ανακατεύτηκα πολύ με τα βιβλία μου. Αυτά όμως θα τα πούμε αναλυτικά, και για τον Οκτώβρη και για το Νοέμβρη, εντός της εβδομάδας ίσως. Όπως επίσης -την άλλη εβδομάδα όμως- θα αφιερώσω από ένα ποστ για τα βιβλία που με εντυπωσίασαν περισσότερο από την αρχή του χρόνου. Βιβλία που αξίζει τον κόπο να σπαταλήσει κανείς το χρόνο του και να τα κοιτάξει με άλλο μάτι.

Τέλος, υπάρχουν κάποια νέα στο χώρο του ελληνικού φανταστικού που δε γίνεται να μην τα αναφέρεις. Κι αυτά θα τα κουβεντιάσουμε επίσης σύντομα.

Οι επιστροφές, λένε, εμπεριέχουν ένα ψήγμα ήττας κι ένα ψήγμα νίκης. Δεν ξέρω τι από τα δύο είναι το ισχυρότερο σε ετούτη την επιστροφή. Σε κάθε περίπτωση, η επιστροφή έχει ήδη συντελεστεί. Μένιε να δούμε και τα αποτελέσματά της.

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Σεπτέμβριος (10)

2011-10-02T10:19:00.000+03:00

Όλο και περισσότερο νιώθω να με απογοητεύει η ανάγνωση βιβλίων ελληνικού φανταστικού. Όλο και περισσότερο πιέζω τον εαυτό μου να διαβάζει κακότεχνα κείμενα, τα οποία, με τη δικαιολογία ότι γράφουν φανταστικό, οι συγγραφείς τους επιμένουν να τα κατακρεουργούν ως προς τη γλώσσα, την πλοκή, την ιδέα, τους χαρακτήρες και την τεχνική. Όλο και περισσότερο νιώθω την ανάγκη να παρακαλέσω τους επίδοξους συγγραφείς να πάρουν πρώτα μια ειλικρινή γνώμη από κάποιον που διαβάζει πριν αποφασίσουν να τιμωρήσουν το εκδοτικό κατεστημένο περιμένοντας να γίνουν μια best-seller αυτοέκδοση.

Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού, προσπαθήστε παρακαλώ πρώτα να είστε συγγραφείς και μετά «φανταστικοί». Φαντασία δε σημαίνει φαντασίωση ότι γράφεις σαν τον Καζαντζάκη ενώ στην πραγματικότητα γράφεις εκθέσεις της τετάρτης δημοτικού. Επίσης συγγραφέας δεν είναι όποιος έχει εκδώσει κάτι, με οποιοδήποτε κόστος. Βγείτε παρακαλώ από τη ροζ σαπουνόφουσκά σας και εξασκηθείτε στο γράψιμο, στους χαρακτήρες, στη λογική, γαμώτι μου. Η φαντασία δεν είναι παράλογη, είναι απλά φαντασία.

Και το αστείο είναι ότι εγώ θα συνεχίσω να διαβάζω. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα συνεχίσω και να γράφω και θα συνεχίσω και να προσπαθώ να εκδώσω τα κείμενά μου. Μπορεί να μην είναι για Νόμπελ, αλλά σίγουρα είναι καλύτερα από τα περισσότερα βιβλία ελληνικού φανταστικού που έχω διαβάσει ως τώρα. Κι αυτό το λέω με γνώση των συνεπειών του νόμου, πάει να πει σας επιτρέπω να με πείτε ψώνιο ή ότι άλλο σαν κατέβει στο μυαλό. Σίγουρα θα είναι λιγότερο ευφάνταστο από αυτά που θα μπορούσα να πω εγώ.

Και ξέρετε και κάτι άλλο; Ε λοιπόν, ναι, εγώ θα συνεχίσω να λέω τη γνώμη μου είτε ιδιωτικά, είτε δημοσίως, σχετικά με τα βιβλία που διαβάζω. Και πάρτε το χαμπάρι, ακόμη κι ένα κράξιμο μπορεί να σας κάνει καλύτερους.

Ο Άρχοντας του Χρόνου, Η Αρχή του Τέλους, Παντελής Σκουρλάς: Κακογραμμένη επιστημονική φαντασία, που πέφτει κάπου ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία, τη Μηχανή του Χρόνου του Γουέλς και τον Νταν Μπράουν. Στον επίλογο απειλεί για άλλα οχτώ βιβλία και στο εξώφυλλο ενημερώνει ότι αυτό που έχω εγώ είναι η Β' Έκδοση. Αναρωτιέμαι τι τιράζ είχε η πρώτη.

Celestia, Απόστολος Αποστόλου: Εφηβική λογοτεχνία λέει στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο μιλάει για φανταστικό. Δυστυχώς, ούτε κι αυτό είναι καλογραμμένο. Η πλοκή είναι υποτυπώδης, με πολλά λάθη, οι χαρακτήρες καρικατούρες, η γραφή κάτω του μετρίου. Το ότι αυτοχαρακτηρίζεται ως εφηβικό θα έπρεπε να του απαγορεύει να είναι έστω μέτριο, τα παιδιά αξίζουν πάντα το καλύτερο κι αυτό το βιβλίο δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να τους δώσει κανείς.

Naradel, Η μάχη της Σκιάς και τα αρχαία μυστικά, Angela G. Pitlinger: Δεν είμαι σίγουρη σχετικά με το ποιο κοινό στοχεύει το βιβλίο. Σαφώς-σαφέστατα η γραφή είναι ιδανική για παιδιά από δέκα έως δώδεκα ετών, σε σημείο που αναγνωρίζω και αρκετά σημεία που λειτουργούν διδακτικά με ωραίο τρόπο. Θεωρώ όμως ότι μερικές σκηνές βίας είναι κάπως τραβηγμένες γι' αυτές τις ηλικίες (αποκεφαλισμοί, ακόμη και ένας τοκετός on-screen). Η ίδια η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά κάποιες φορές αλλάζει απότομα σκηνικό και κάπως με μπερδεύει. Οι 450 σελίδες του με τρόμαξαν αρχικά, αλλά είναι πολύ ευκολοδιάβαστες και τρέχουν νεράκι. Από την άλλη οι χαρακτήρες δε μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν. Είναι αρκετά διακριτοί ο ένας από τον άλλο, αλλά και πάλι με τρόπο παιδικό. Οι διάλογοι επίσης δε με ενθουσίασαν, για να πω την μαύρη αλήθεια τους βρήκα εντελώς προσποιητούς, ξύλινους. Αλλά για μένα το μεγαλύτερο ελάττωμα του βιβλίου είναι το ότι, αν απευθύνεται σε παιδιά, έχει πάρα πολλά σημεία που τους μεταφέρει απαράδεκτα νοήματα. Όπως ας πούμε ότι αν είσαι με τους καλούς έχεις το δικαίωμα να βασανίζεις και να σκοτώνεις αιχμαλώτους ή ότι σου επιτρέπεται να δολοφονείς κάποιον με φρικτό μαγικό τρόπο, επειδή ο ίδιος είναι δολοφόνος. Ίσως ανοίγουμε μεγάλη κουβέντα εδώ, αλλά πραγματικά ήταν ένα σημείο πολύ δύσκολο για μένα, δύσκολο να το ανεχτώ. Θα μπορούσα όχι μόνο να το ανεχτώ αλλά και να το αγαπήσω, αν η γραφή απευθυνόταν σε ενήλικες. Τότε θα ήταν μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή του γκρίζου, έναντι του συνήθους άσπρου-μαύρου. Αλλά αν απευθύνεται σε παιδιά, είναι μάλλον ατυχής επιλογή.

The Adamantine Palace, Stephen Deas: Άλλη μια ν-λογία, αλλά δε με χαλάει. Έχει ωραίους χαρακτήρες και πολύ ενδιαφέρουσα άποψη σχετικά με το τρόπο που μπορεί μια ανθρώπινη κοινωνία να δαμάσει δράκους. Και η πλοκή του είναι όλο πολιτικές ανατροπές. Αυτό που ήταν μάλλον ένα σκαλάκι κατώτερο ήταν ο τρόπος με τον οποίο ερωτεύονται οι χαρακτήρες του. Οι συναισθηματικές σκηνές δηλαδή, γιατί στις σεξουαλικές τα πάει καλά. Γενικά ένα άνω του μετρίου μοντέρνο φάνταζι.

Σόλομον Κέιν, Κόκκινες Σκιές, Robert E. Howard: Πέραν που είμαι φανατικιά γκρούπι του θείου Μπομπ, ό,τι κι αν έχει γράψει, θυμήθηκα ένα σωρό ιστορίες που τις είχα διαβάσει στα νιάτα μου και συγκινήθηκα. Ειδικά το Φτερούγες μες τη Νύχτα, μακράν το αγαπημένο μου διήγημα.

The Hundred Thousand Kingdoms, Book One of the Inheritance Trilogy, N. K. Jemisin: Είμαι κάπως διχασμένη σχετικά με το αν μου άρεσε ή όχι. Σαφώς είναι καλογραμμένο, με πολύ εντυπωσιακές σκηνές μαγείας ή μάχης ή συναισθημάτων και πολύ ωραίους χαρακτήρες, αλλά ξέρω ‘γω, μετά τις πρώτες 150 σελίδες από fantasy καταντάει fantas-ίωση. Δηλαδή, η κακομούτσουνη, μαυριδερή μιγάδα, που είναι και εγγονή του "αυτοκράτορα" και που την ερωτεύεται ο θεός του σκοταδιού... Ξέρω ‘γω, πολύ θα ήθελα να το λατρέψω, αλλά μπορώ μόνο να το ευχαριστηθώ. Πολύ καλά μασκαρεμένος στρατευμένος φεμινισμός για τα γούστα μου.

Ο Μέγας Θεός Παν, Άρθουρ Μάχεν: Μια συλλογή διηγημάτων που περιέχει και την περίφημη «Νουβέλα της Άσπρης Σκόνης», καθώς και τους «Τοξότες». Μπαρόκ αίσθηση, στα όρια του ενοχλητικά παλαιομοδίτικου, ονειρικές εικόνες και ο ασαφής τρόμος που προϋπάρχει του κόσμου. Παρατήρησα (έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία του Μάχεν, αλλά εδώ το συνειδητοποίησα πρώτη φορά) ότι παρά την βικτωριανή-παύλα-πουριτανική αντιμετώπιση των ιστοριών του, ωστόσο κάποιες φορές δε διστάζει να επεκταθεί στις περιγραφές του, ειδικά όταν πρόκειται για το σπλάττερ της εποχής. Χμ. Me gusta. Σημείωση της μουρλής: η νέα έκδοση του Αιόλου είναι μια από εκείνες τις ατυχείς επιλογές κόλλας βιβλιοδεσίας, που μυρίζει σαν εμετός. You have been warned.

Η μέτρηση του κόσμου, Ντάνιελ Κέλμαν. Μια καταπληκτική, παράλληλη αφήγηση (που όπως λέει κάποια στιγμή ο ένας από τους δυο πρωταγωνιστές, τέμνεται αν και παράλληλη) της ζωής του Αλεξάντερ Φον Χούμπολτ και του Καρλ Φρίντριχ Γκάους. Μια ιστορία δύο ανθρώπων που ενώ πασχίζουν να μετρήσουν τον κόσμο, να τον κατανοήσουν, στην ουσία δεν πρόκειται να τον καταλάβουν ποτέ. Πολύ ζωντανοί χαρακτήρες, ένας ιδιαίτερος τρόπος να γράφει διαλόγους και μια συνεχής εναλλαγή μεταξύ θλίψης και οργής. Ένα βιβλίο που περίμενα πολλά χρόνια να το διαβάσω, και δεν ξέρω αν λυπάμαι που άργησα να το διαβάσω ή χαίρομαι που το διάβασα τώρα, με τη όποια αλλαγή στο χαρακτήρα μου προέκυψε στα τέσσερα χρόνια από την έκδοσή του.

Οι Κόσμοι της Φωτιάς, Γιώργος Μπαλάνος. Νόμιζα ότι ήταν λογοτεχνία, δεν ήταν. Απολαυστική γραφή όπως πάντα, όμως. Γενικά, αυτού του είδους τα βιβλία παλαιότερα με εξόργιζαν με τις εξωφρενικότητές τους, τώρα πια τα βρίσκω απλά χαριτωμένα και τα χρησιμοποιώ ως πηγές έμπνευσης για διηγήματα φαντασίας. Πάντως είναι σαφώς πιο καλογραμμένο από κάτι άλλα που είχα διαβάσει στο παρελθόν, όπως πχ. το Τσουνάμι, το Μεγάλο Κύμα ή την Αποκρυπτογράφηση του Δίσκου της Φαιστού.

Η Σκιά του Κθούλου, Γιώργος Μπαλάνος. Σχόλια ό,τι έγραψα για τους Κόσμους της Φωτιάς, μια παράγραφο παραπάνω, ισχύει και στην περίπτωση της Σκιάς του Κθούλου.

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Αύγουστος (13)

2011-09-01T06:07:00.009+03:00

Πάντα ο Αύγουστος είναι μήνας ανάγνωσης. Κάτι οι διακοπές κάτι η βαρεμάρα, κάτι το κενό νοήματος ή γούστου περιεχόμενο της τηλεόρασης… Είναι το πιο εύκολο πράγμα, ν’ απλώσεις το χέρι στη βιβλιοθήκη και να χαλαρώσεις. Και να συναντήσεις πράγματα που θα σε ενθουσιάσουν. Ή και όχι, δεν έχει σημασία τελικά, σημασία έχει η ίδια η ανάγνωση.

Ακόμη και οι θεοί συγκινούνται, Χρήστος Λαμπρούδης: Μάλλον αλληγορία, παρά στα πλαίσια του φανταστικού, με πολύ αμφίβολα αποτελέσματα σχετικά με το τι καταφέρνει να περάσει. Αν μη τι άλλο, η αναφορά στο σπαθί που κερδίζει ο ήρωας (λέγεται Light Bringer και είναι το αντίθετο του Storm Bringer που το φέρει ένα Πολεμιστής του Χάους) είναι μάλλον ατυχής. Αναγνωρίζω μια καλή χρήση της γλώσσας, αλλά όχι και της στίξης, όπως επίσης και μια πολύ ενδιαφέρουσα τελική σκηνή. Τα ενδιάμεσα είναι μάλλον υλικό για να δουλέψει κανείς κι όχι για να το εκδώσει.

Οι Πόρτες, Καίτη Βασιλάκου: Μου το έκαναν δώρο, κι ήμουν μάλλον διστακτική απέναντί του. Κι αυτό γιατί μου άρεσε πολύ το τελευταίο βιβλίο της Βασιλάκου που είχα διαβάσει, τον Τέταρτο Κλώνο. Σκεφτόμουν ότι αν μου άρεσε το τελευταίο που έχει γράψει, άραγε στα προηγούμενά της θα είναι τόσο καλή; Ε, λοιπόν, ναι, είναι πολύ καλή. Οι ιστορίες της (είναι συλλογή διηγημάτων, 24 στον αριθμό) είναι γραμμένες απλά, σε τόνο ήρεμο και μπαίνει σχεδόν πάντα με τα μούτρα στην πλοκή (ή στη μη-πλοκή, δεν κολλάει σε νόρμες). Οι επιλογές των θεμάτων της είναι μάλλον σταθερές, η μοναξιά, αποξένωση, ο θάνατος, ο θεός, ο σκοπός της ζωής, αλλά καταφέρνει με τις ιδέες της να μη σε κάνει να το βαρεθείς στιγμή. Θα τη σύστηνα σε όλους.

Ο Κλεπτομνήμων, Νίκος Παπανδρέου: Ένα κείμενο που υπάγεται ξεκάθαρα στην επιστημονική φαντασία, με μια συσκευή που κλέβει μνήμες από τους ανθρώπους. Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, με στρωτή, ήρεμη γραφή, χωρίς τρομερές εξάρσεις και με αρκετά καλή ατμόσφαιρα, με στέρεους χαρακτήρες στ’ αλήθεια πραγματικούς και "αληθινό" τέλος. Δε χαϊδεύει κανέναν, δεν χαρίζεται, αλλά και δεν τραυματίζει κανέναν χωρίς να υπάρχει λόγος. Η γραφή μου θύμισε λίγο Κώστα Χαρίτο. Γενικά μια ευχάριστη έκπληξη.

Το Πέρασμα του Ιγνάτιου, Παναγιώτης Παναγόπουλος: Λίγο ορειβασία, λίγο μυστικές υπηρεσίες, λίγο ΕΛ και Δρακονιανοί, λίγος Όλυμπος, ένας υπαινιγμός στην υπόθεση Λιαντίνη, ανακατεμένα με μέτρια πρόζα, κακή (βλ. αναίτια υπερβολική) χρήση του Caps Lock και του θαυμαστικού και μια-δυο φράσεις πραγματικά αστείες. Χαρακτήρες μάλλον επιφανειακοί, αρκετά κλισέ. Με άριστα το δέκα, θα πιάσει βάση όταν είμαι στις καλές μου. Στις κακές μου τη χάνει. Α, και κάτι που μάλλον δεν το περίμενα, πάρα πολλά τυπογραφικά λάθη. Πάρα πολλά όπως επίσης και θέματα επιμέλειας (ένας Δημήτρης που γίνεται Κώστας, ένας Μπάκας που γίνεται Μπάστας και τέτοια).

The Steel Remains, A Land Fit For Heroes Trilogy, Book 1, Richard Morgan: Και σε αυτό θέλω να αφιερώσω μια ξεχωριστή ανάρτηση.

Ψυχή στην Κούλουρη, Γιούλη Αναστασοπούλου: Ετούτο το τριανταφυλλάκι (ή μάλλον το ανθισμένο γεράνι) το είχα διαβάσει όταν το έγραφε η Γιούλη, από σπόντα. Είναι όπως το θυμάμαι (εντάξει, ίσως πιο καλογραμμένο) με τον ίδιο ρυθμό και την ίδια τρυφερή στάση απέναντι σε ό,τι θέλει να πει. Το μόνο του μειονέκτημα θεωρώ ότι είναι μια μικρή κοιλιά στο τρίτο μέρος, σαν να αποδυναμώνει την πίκρα και τη θλίψη. Αλλά τελικά η γεύση που αφήνει είναι γεμάτη μυρωδιές, χωρίς να σε έχει μπουκώσει.

Τα Ουγγρικά Ψάρια, Γιάννης Πλιώτας: Δηλώνω ερωτευμένη με τον Αντώνη τον Αλεξίσφαιρο και του τάζω δώδεκα κιβώτια με δίσκους της Μικρής για να σφυρίξει μπέναλντυ στην προθέρμανση. Οι αναφορές στο Λένο Χρηστίδη ήταν ένα κλείσιμο του ματιού για όσους ξέρουν. Περιποιημένο.

Η σιωπή της πόλης, Νίκος Καρακάσης: e-book των Βορειοδυτικών Εκδόσεων. Δεν ξέρω να πω αν ήθελε μεγαλύτερη έκταση ή λιγότερους χαρακτήρες, πάντως βλέπω έναν συγγραφέα που ξέρει να γράφει, αλλά δεν έχει ούτε την όρεξη ούτε και την ιδέα. Επίσης θεωρώ βαθιά ανήθικο για έναν συγγραφέα να γράφει ορμώμενος από τη δυστυχία και το θάνατο του άλλου, όπως κάνει ο ήρωας του βιβλίου. Ένα κείμενο που με άφησε αδιάφορη και κάποιες φορές και θυμωμένη.

Όμηροι των σκιών, Γιώργος Βασιλάκος: Ένα πολύ παράξενο βιβλίο, που διαθέτει μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα χρήση της γλώσσας (παπαδιαμαντικού ή σκαριμπικού ενδιαφέροντος, αν μου επιτρέπεται η έκφραση), ένα διήγημα με βρυκόλακες και τα υπόλοιπα είναι κάτι μεταξύ ψυχολογικού φολκλόρ και μαγικού ρεαλισμού. Δε μπορώ να πω ότι κατάλαβα το θέμα, τον τίτλο ή καμιά φορά και ολόκληρες προτάσεις μέσα στο κείμενο. Από τις πιο δύσκολες 137 σελίδες που έχω διαβάσει ποτέ και μάλιστα χωρίς να το ευχαριστηθώ ιδιαιτέρως.

Ορλάντο, Βιρτζίνια Γούλφ: Είμαι πολύ χαρούμενη που το πήρα απόφαση να το διαβάσω. Ένα πολύ παράξενο βιβλίο, σε σημεία φαφλατάδικο, αλλά ικανό να σε παρασύρει. Το παιχνίδι μεταξύ της ψυχολογίας του αρσενικού και θηλυκού είναι πραγματικά ενδιαφέρον, χωρίς να κουράζει, μοιάζει να ψειρίζει το θέμα: δε μας ενδιαφέρει και τόσο το πώς νιώθει η Ορλάντο όταν νιώθει να έλκεται πλέον από άντρες, όσο η συνειδητοποίηση ότι η θεά του αστραγάλου της μπορεί να κάνει έναν ναύτη να χαζέψει και να πέσει στη θάλασσα. Νομίζω ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή.

Αυτή είναι η ιππασία, Selma Brandl: Εγχειρίδιο πάνω στην ιππασία και γενικά την περιποίηση ενός αλόγου. Πολύ ενδιαφέρον αλλά μάλλον κακογραμμένο.

Άγνωστη Πελοπόννησος, σειρά Παράξενος Ταξιδιώτης: Παρά τα όσα περιμένει κανείς από έναν τέτοιο τίτλο, στην πραγματικότητα πρόκειται για πραγματικό ταξιδιωτικό οδηγό, με πολύ ενδιαφέροντα πράγματα μέσα. Ήταν δανεικό, αλλά μάλλον θα το αγοράσω κι εγώ. Περιμένω να δω και τα άλλα δύο βιβλία που διαφημίζει, Άγνωστη Αθήνα και Άγνωστη Μακεδονία.

Τα Καβείρια Μυστήρια, Περικλής Ροδάκης: Πού και πού (μάλλον πιο τακτικά απ' ότι υπολογίζω) διαβάζω τέτοια βιβλία, που αναφέρονται με οιονδήποτε τρόπο στην αρχαία πραγματικότητα, κυρίως για να παίρνω ιδέες. Από αυτό το βιβλίο πήρα μερικές, αν και ο συγγραφέας έλεγε δέκα φορές τα ίδια πράγματα με άλλη σειρά γραμμένα. Δεν παραπονιέμαι όμως. Δανεικό ήτανε.

125.000

2011-08-19T18:00:00.000+03:00

125.000

λέξεις

Κι ούτε που το χωράει ο νους μου

ότι ακόμη δεν έχει ξεκινήσει

η τελική μάχη...

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Ιούλιος (7)

2011-08-01T20:07:00.005+03:00

Για μένα, ο Ιούλιος ήταν πάντα μήνας διακοπών. Και διακοπές χωρίς ακατάσχετο διάβασμα δε νοούνται. Για κάποιον παράδοξο λόγο όμως -που τον γνωρίζω, αλλά ίσως δεν πρέπει να τον μοιραστώ- τα τελευταία τρία χρόνια οι διακοπές μου συνοδεύονται από μέτριες ποσότητες βιβλίων. Ίσως γιατί έχω αλλού στραμμένη την προσοχή μου, ίσως γιατί τελικά τα βιβλία είναι φυγή και δε θέλω να «φύγω» από τις διακοπές μου, θέλω να μείνω στο νησί -σε όποιο νησί- για πάντα. Σε κάθε περίπτωση, εφτά βιβλία σ’ ένα μήνα είναι μάλλον μια μέτρια προς καλή συγκομιδή για τα μέτρα μου. Τι να πω; Ο χρόνος ο πανδαμάτωρ θα δείξει.

Βόλτα στο Φεγγάρι, Δημήτρης Νίκου. Το αγόρασα γιατί νόμισα ότι ήταν μέσα στο πλαίσια του φανταστικού, αλλά δεν το μετάνιωσα που δεν ήταν. Γενικά είναι ένα πολύ τρυφερό ανάγνωσμα, που ασχολείται με την ψυχολογία ενός μοναχικού ανθρώπου. Κι όμως καταφέρνει να μη γίνεται ούτε στιγμή γλυκερό. Ενδιαφέρουσα γραφή, αν και με τάσεις απολογίας για τις φόρμες που χρησιμοποιεί.

Ο Βοσκός της Αντίπερα Όχθης, Κώστας Ζωτόπουλος. Από τα 8 διηγήματα που περιέχει (και που στο οπισθόφυλλο αναφέρονται ως "[...] παράξενες ιστορίες του Ζωτόπουλου, μεταφυσικής κατά κύριο λόγο φαντασίας [...]") Μόνο τα δύο αγγίζουν τη μεταφυσική (ή τη φαντασία) και τα υπόλοιπα έξι είναι κοινά-κοινότατα κοινωνικά διηγήματα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αξίζουν το κόπο, τουναντίον. Η γλώσσα είναι καλή (σε ελάχιστα σημεία μόνο γλιστράει προς το παλαιομοδίτικο και το άκομψο) κι οι ιδέες χαριτωμένες και κάποιες στιγμές, ειδικά όταν μπαίνει στη μέση το τραγικό, είναι στ' αλήθεια πετυχημένες (όπως στην ιστορία, "το Αρνί του Θέρους"). Θεωρώ όμως ότι κακώς πλασάρεται ως "φαντασίας". Χάνει αναγνώστες που δε διαβάζουν φανταστικό και κάνει εκείνους που το πήραν ως φανταστικό να νιώθουν κάπως εξαπατημένοι.

The Cleric Quintet, βιβλία 2, 3, 4 και 5, R. A. Salvatore: Ένας σύντροφος στην ανάγνωση με κοροϊδεύει καυστικότατα για την επιλογή μου να διαβάσω ΟΛΗ την πενταλογία του Κληρικού. Η μόνη υπερασπιστική γραμμή που διατηρώ εδώ κι δύο μήνες που περνάω το λούκι ενός Σαλβατόρε είναι ότι κάποιες φορές θέλω απλά να διαβάσω κάτι εντελώς ανούσιο, με πολύ ξυλίκι και ανόητα πομπώδεις κακούς. Σε κάθε περίπτωση, όπως λέει κι ο Μικέιους σε κάποιο από τα τελευταία του ΜΠΡΑΦ, όποιος ενοχλείται, καθρεφτάκι. Αναλυτικά, το Δάσος των Σκιών ήτανε νόστιμο, λίγο τραβηγμένο από μάχες, κι όλο και ήθελα να δω τι παίζει τελικά με τον Κάντερλι. Ένα τεράστιο καλό που έχει το βιβλίο είναι ότι καταστρέφονται επιτέλους οι απεχθείς περιστρεφόμενοι δίσκοι, το γιο-γιο με το οποίο πολεμάει ο Κάντερλι. Γιούχου! Το οποίον γιούχου κρατεί ελάχιστα καθώς στο τρίτο βιβλίο, τις Μάσκες της Νύχτας, οι ηλίθιοι comic-relief νάνοι τού έφτιαξαν ένα δεύτερο ζευγάρι και το τι κάνει δε λέγεται... Στο τέταρτο βιβλίο, το Οχυρό του Σκότους αρχίζουν τα όργανα, με τον Κάντερλι και κάνει παπάδες (pun intended) και στο τελευταίο, την Κατάρα του Χάους, φτάνουμε επιτέλους στο ποθητό αποτέλεσμα, όπου οι κακοί λε πουλέν κι οι καλοί… κι αυτοί λε πουλέν, αλλά λόγω ήθους. Έξοχο, πραγματικά έξοχο που λέει κι ο αρχιδούλος στις Δάφνες του Καίσαρα (Αστερίξ, καλέ κύριε, Αστερίξ). Πάτε κατευθείαν για σταύρωμα, μπιζουδάκια μου.

Κερνόκ ο Πειρατής, Eugene Sue. Ένα κειμενάκι γαλλικό και απαρχαιωμένο (1800-κάτι), με καθαρά αρχαιολογική σημασία, κλισεδούρα του κερατά και λοιπά και λοιπά και λοιπά.

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2011 - Chronicles of the Raven

2011-07-10T10:29:00.011+03:00

Είναι δύσκολο να περιγράψω τη χαρά μου όταν διαβάζω κάτι που δε μοιάζει με άλλα βιβλία.

Κι όμως το Dawnthief, το πρώτο βιβλίο της σειράς Chronicles of the Raven, του James Barclay, μοιάζει με πολλά άλλα βιβλία που έχω διαβάσει. Μοιάζει με τα Books of the Black Company, του Glen Cook. Μοιάζει λίγο με τα βιβλία του R. Salvatore, τουλάχιστον το Dark Elf Trilogy. Κι επίσης μοιάζει λίγο και με το Έπος των Ντρενάι του David Gemmell.

Μπορώ να βρω κι άλλα βιβλία που να μου θυμίζουν το Dawnthief, αλλά θα σταματήσω σ' αυτά. Πιο πολύ με ενδιαφέρει να μιλήσω για το πόσο διαφορετικό είναι από ό,τι άλλο έχω διαβάσει. Οι ομοιότητες βοηθούν μόνο στο να ξεκινήσεις με μια αίσθηση οικειότητας, κάτι που ξέρεις πώς λειτουργεί. Μετά πάνω στην αίσθηση αυτή, μπορείς να αρχίσεις ν' απολαμβάνεις την οργιώδη φαντασία του κυρίου αυτού.

Η ιστορία ακολουθεί μια μισθοφορική ομάδα, ονόματι The Raven. Είναι εφτά είναι διάσημοι και περιζήτητοι, αλλά στις πρώτες δέκα σελίδες... πεθαίνει ο ένας τους. Αμέσως αρχίζει να φαίνεται η κούραση κι η ηλικία τους -όχι πολύ μεγάλη, αλλά στα τριάντα και σε μια ψευδομεσαιωνική κοινωνία, ορθά ο Barclay θεωρεί ότι είναι καιρός να αποσυρθούν από την ενεργό δράση. Και πάνω που λένε να αποσυρθούν, προκύπτει εκείνη η αποστολή που θα σώσει τον κόσμο.

Η ιδέα είναι χαριτωμένη, αλλά και τετριμμένη. Αυτό που δεν είναι καθόλου χαριτωμένο είναι το απίστευτο ψοφολόγημα: Ο Barclay καταφέρνει, μετά από τον πρώτο θάνατο, να μας σερβίρει άλλους τρεις από την αρχική εφτάδα μέσα σε 200 σελίδες. Μισό λεπτό δηλαδή. Ως τις 45 που κρατάει το βιβλίο; Τα νούμερα δε βγαίνουν, ρε παιδιά. Εφτά ήταν όλοι-όλοι. Με τέτοιους ρυθμούς περίπου στις 320 σελίδες θα έπρεπε να είχε ξεμπερδέψει με τους Raven και να βρει άλλους πρωταγωνιστές...

Δε θα προχωρήσω σε άλλες λεπτομέρειες. Απλά η δράση είναι καταιγιστική, οι χαρακτήρες ολοζώντανοι και δε χρειάζεται να συμπαθιούνται κιόλας, η γλώσσα απλούστατη, αλλά πολύ εκφραστική. Υπάρχει χιούμορ, συγκίνηση, αισθησιασμός. Έξοχες σκηνές μάχης. καταπληκτικές περιγραφές εντυπωσιακών ξορκιών. Ένα πολύ ενδιαφέρον σύστημα μαγείας. Και οι χαρακτήρες... οι χαρακτήρες είναι πραγματικά απίστευτα ζωντανοί, τσακώνονται, φιλιώνουν, έχουν τα κολλήματά τους... (χμ, αυτό το ξανάπα ε; Για τους χαρακτήρες; Μήπως όμως να το ξαναπώ, τόσο που μου άρεσαν;

Η πλήρης σειρά βιβλίων που διαδραματίζονται στον κόσμο της Balaia είναι α) τα βιβλία της τριλογίας Chronicles of The Raven (Dawnthief, Noonshade, Nightchild) β) τα βιβλία της τριλογίας Legends of The Raven (Elfsorrow, Shadowheart, Demonstorm) και η stand-alone νουβέλα Ravensoul. Και τα έχω όλα και τρέμω τη στιγμή που δε θα έχω άλλο να απολαύσω.

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Ιούνιος (5)

2011-07-01T10:25:00.008+03:00

Έχω καταλήξει ότι η ποιότητα κάποιες φορές με ενδιαφέρει περισσότερο.

Βλακεία είπα, ε; Όλοι ενδιαφέρονται για την ποιότητα. Να διαβάσουν κάτι που να τους συγκλονίσει. Κάτι καινούργιο, κάτι που δεν έχουν ξαναδιαβάσει. Ή ακόμη και κάτι που έχουν ξαναδιαβάσει, αλλά με τέτοιον τρόπο γραμμένο που να μη θυμίζει σε τίποτε τους κλασσικούς.

Εγώ, νομίζω δηλαδή, ότι δεν είμαι έτσι. Μ' αρέσουν τα καλά βιβλία, σε ποιον δεν αρέσουν; Αλλά ακόμη περισσότερο μ' αρέσουν τα διαφορετικά βιβλία. Έχω αρκετά χρόνια που αποφεύγω να διαβάζω πολλά βιβλία από τον ίδιο συγγραφέα. Προτιμώ να διαβάζω από πολλούς διαφορετικούς. Δε με νοιάζει ιδιαίτερα αν είναι καλοί ή κακοί συγγραφείς. Αν είναι καλοί, θα τους απολαύσω. Αν είναι κακοί, θα μάθω από τα λάθη τους. Αλλά θέλω να είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο ίδιος κόσμος δε με ικανοποιεί. Θέλω πολλούς για να διασκεδάσω.

Γι' αυτό και κάποιες φορές αφήνω σειρές βιβλίων που μου αρέσουν πάρα πολύ για να διαβάσω κάτι άλλο, λιγότερο καλό. Όπως ας πούμε τον Ιούνιο που άφησα τον κόσμο του Dawnthief (ένα βιβλίο που αγάπησα σχεδόν με την πρώτη ματιά) για να διαβάσω τοις περιπέτειες του μοναχού Κάντερλι (ένα βιβλίο που θεωρώ ότι περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την έκφραση "ανάγνωσμα παραλίας"). Ή τον Ιούλιο, που θα αφήσω τον κόσμο του Westeros για να διαβάσω -και πάλι- Σαλβατόρε κι έναν ή δύο Έλληνες. Ούτε καλύτερους ούτε χειρότερους. Απλά πολλούς.

Και δεν ντρέπομαι καθόλου που προτιμώ την ποσότητα από την ποιότητα.

Κατακόμβες, The Cleric Quintet βιβλίο πρώτο, R. Salvatore. Είναι ευχάριστο που διαβάζω τον Σαλβατόρε τώρα, στα 35 μου, διότι πού και πού χρειάζεσαι κάτι εντελώς αστείο να σε ξεκουράσει από πιο σοβαρά αναγνώσματα. Ειδικά οι σκηνές όπου ο μοναχός Κάντερλι μονομαχεί με μούμιες, ζόμπι και σατανικούς μάγους-ιερείς με ένα φυσοκάλαμο κι ένα γιο-γιο -δεν κάνω πλάκα, με γιο-γιο- είναι μακράν οι πιο ξεκουραστικές για το μυαλό κι οι πιο κουραστικές για τα σαγόνια...

Μην Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους, Χριστόφορος Παυλίδης. Αγγίζει γενναία το φανταστικό, γι' αυτό και μου το κάνανε δώρο. Ωστόσο διαθέτει:
α) μερικούς από τους πιο ξύλινους και εκτός πραγματικότητας διαλόγους που έχω διαβάσει ποτέ.
β) γλωσσικά ολισθήματα εντός μιας κατά τα άλλα καλούτσικης αφήγησης.
γ) μηδενική αληθοφάνεια
δ) αδικαιολόγητες σκηνές σεξ
ε) χαρακτήρες που η σκιαγράφησή τους έχει τεράστια κενά
στ) κεφάλαια των 5-6 σελίδων, τα οποία ξεκινούν απαραιτήτως με 100-200 λέξεις γενικότητες. Ακολουθούν αστεράκια και μετά έρχεται η δράση. Η οποία δράση μένει cliffhanger στο τέλος του κεφαλαίου, αλλά το επόμενο κεφάλαιο πάλι ξεκινάει με τις γενικότητες.

Κοντολογίς, στα πέντε πράγματα που ζητάω να έχει ένα βιβλίο (ιδέα, πλοκή, χαρακτήρες, γλώσσα, τεχνική) έχει μόνο μια καλούτσικη γλώσσα. Α, κι ένα πολύ εντυπωσιακό εξώφυλλο.

Dawnthief, Chronicles of the Raven book 1, James Barclay. Αδύνατον να μιλήσεις γι' αυτό το βιβλίο χωρίς να του αφιερώσεις μια ολόκληρη ανάρτηση. Γι' αυτό και θα το αφήσω ασχολίαστο εδώ. Όπως επίσης και το

Το Παιχνίδι του Στέμματος, Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου βιβλίο πρώτο, τόμος Α΄ και Β΄, G. R. R. Martin. Κι αυτό, όπως κι η ομώνυμη σειρά του HBO θα σχολιαστούν μόνα τους, όπως τους αξίζει.

Σοβαροφανής προς το εύδαιμον τέλος

2011-06-24T11:04:00.008+03:00

Ωωωωωω...

Εκατό χιλιάδαι δίσκοι.

Έχω δει την ταινία πεντακόσιες φορές. Η φράση ακούγεται τακτικά στον καθημερινό λόγο, ακόμη και σε τηλεπαιχνίδι έχει χρησιμοποιηθεί (έλα που δε θυμάστε, στο ελληνικό Remote Control με το Φιλιππίδη). Κι όμως κάθε μα κάθε φορά με κάνει να γελάω, η σοβαροφάνειά της είναι τρομερή.

Είναι ακριβώς αυτή η σοβαροφάνεια που ταιριάζει στο σημείο που βρίσκεται η Παρέσσα. Στις εκατό χιλιάδες λέξεις δηλαδή. Ετοιμάζομαι να το λήξω, όλοι κάνουν ό,τι έχει χορογραφηθεί να κάνουν και η αφήγηση κυλάει. Οι τρύπες της πλοκής αρχίζουν να γίνονται τρύπες της κεντρικής ιδέας κι αυτό είναι με τα δίκια του τρομακτικό.

Κι ύστερα είναι και το άλλο. Τα τελευταία δύο κεφάλαια είναι η περιγραφή της τιτανοτεράστιας μάχης. Ένα σημείο της αφήγησης που στ' αλήθεια δεν το πολυκατέχω. Πέραν αυτού εδώ υπάρχει κι άλλο ένα πρόβλημα. Πώς να ζογκλάρει κανείς 50+ χαρακτήρες και οχτώ σώματα στρατού, τη στιγμή που δεν σκαμπάζει γρι από στρατηγική;

Απλό. Παίρνεις πολλές λευκές κόλλες χαρτί, γράφεις πάνω νούμερα (0,-1,-2 και λοιπά), τα απλώνεις μπροστά σου, ωσάν τον τραχανά και μετά ξεκινάς με μια λίστα των εν λόγω ηρώων και σωμάτων στρατού. Πότε έφτασε η διμοιρία της Ευωδιάδας στα Φυτίανα; Πότε ξεκίνησε η διμοιρία της Γυρνούντας από τους σταθμούς συγκέντρωσης; Τι έκανε ο λόχος με τις μόρες και πόσον καιρό νωρίτερα ξεκίνησε από τη Βασιλέντζα; Πόσες μέρες θέλει να πας από την Αργοσλού ως το Ανατολικό Φρούριο; Κι όλον αυτόν τον καιρό πού είναι ο Γκαγκαστίγια ο Γρύλλος και τι μαγειρεύει; Πού ακριβώς πήγε η Ουζούμ-Σαλκί, γριά γυναίκα και με το κατιτί στο μυαλό;

Κι είναι κι ένα σωρό "αν" που πρέπει να απαντηθούν. Αν πρέπει ο Χ να είναι την Ψ στιγμή στο Ω σημείο τότε γιατί ο Α δεν επετέθει στο Β νωρίτερα; Αν ο Γ πρέπει να μιλήσει με τον Δ (προκειμένου να φάει το απαραίτητο δραματικό παλούκι που θέλω να φάει) πού και πότε μπορεί να γίνει αυτό; Αν η Ε, η Ζ και η Η πρέπει να διασχίσουν όλην την Τρανή τότε γιατί δεν τις τρώνε οι ληστές και τ' άγρια θηρία (επίσης να επιστρέψω και να δικαιολογήσω το πώς η Ε έκανε το ίδιο ακριβώς πράγμα, ολομόναχη, χωρίς να της πειράξει κανείς τρίχα της κεφαλής της). Κι αν θέλω να σκοτώσω τον Θ γιατί να βάλω τον Ι στη θέση του κι όχι το γιο του, ας πούμε, που είναι και το πιο φυσιολογικό;

Και να 'χω κι ένα σωρό κουβέντες στο μυαλό μου που δεν τις πολυκαταλαβαίνω. Ελαφρύ ιππικό. Ιπποσφενδονίτες. Σκουτάτοι και κατάφρακτοι. Δράκα, λόχος, μοίρα, διμοιρία. Μαλατί, μαρί, σουχμιλί, παλασχί. Ο Ιτσίν κι οι γιούρτες των αδελφών του. Οι μάγοι κι οι σάμαν, αρσενικοί και θηλυκοί. Μαγικά πλάσματα, τζάναβαρ, ας εμάς καλά, μόρες κι η αιώνια απειλή των μπαλμπάλ.

Μετά τις εκατό χιλιάδες λέξεις, μπορεί μόνο να κατρακυλάει αυτή η πλοκή. Σοβαροφανής μεν, αλλά κατρακυλάει. Προς το εύδαιμον τέλος.

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Μάιος (5)

2011-06-19T14:56:00.003+03:00

Ο Τέταρτος Κλώνος, Καίτη Βασιλάκου: συλλογή διηγημάτων φαντασίας. Δεν έχω να πω τίποτε άσχημο γι' αυτό το βιβλίο. Και το διάβασα με μεγάλη επιφύλαξη, τολμώ να πω. Έχει επιστημονική φαντασία, έχει μικρά φλασάκια αλλόκοτου (αρκετά κοντά στο σουρρεάλ, αλλά χωρίς να το αγγίζει ποτέ) και μερικές αρκετά δυνατές στιγμές φανταστικού, πιο κοντά το παράδοξο παρά στο κλασσικό ηρωικό/επικό φανταστικό. Πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα.

Αίμα στη Μονή Μελαντίου, Δημήτρης Ωρολογάς. Αυτοπροσδιορίζεται ως "αστυνομικό βυζαντινό ιστορικό μυθιστόρημα". Θα ήθελα πάρα πολύ, για λόγους που αναγράφονται στο αυτάκι του, να έχω κάτι πραγματικά καλό να πω γι' αυτό το βιβλίο. Δυστυχώς αποτελείται από μια ονομαστική (με την έννοια της περιληπτικής) ταξιδιωτική οδηγία για το Βυζάντιο του 1269 μ.Χ. Υπάρχει επίσης μια καλούτσικη χρήση της γλώσσας. Αυτά.

Για το θρόνο της Θερίνια, Στυλιανός Κιλημάντζος: Να και μια ευχάριστη έκπληξη. Τον Κιλημάντζο τον διάβασα πρώτη φορά στο Χρονικό της Παγωμένης Ηπείρου και πραγματικά δαγκώθηκα όταν το έκανα. Ήταν ένα κείμενο που έδειχνε μηδαμινή πραγματική γνώση του πώς δουλεύει αυτό που λέγεται λογοτεχνία. Η ιδέα ωστόσο μέχρι του σημείου που μπορούσες να δεις πίσω από τα λάθη πλοκής, γλώσσας και χαρακτήρων, ήταν καλή. Κοντολογίς ο νεαρός είχε το σαράκι, απλά δεν είχε καθοδήγηση.

Ο θρόνος της Θερίνια είναι τρία ή τέσσερα σκαλιά σε δεκαβάθμια κλίμακα πάνω από την Παγωμένη Ήπειρο. Έχει χαρακτήρες, έχει πλοκή, έχει και σοβαρή βελτίωση στη χρήση της γλώσσας. Έχει και αληθοφάνεια πολλά σκαλιά πάνω από την Παγωμένη Ήπειρο. Και επίσης, πράγμα που με έκανε πραγματικά πολύ χαρούμενη, είχε και σαφέστατη κλίση στο μοντέρνο φανταστικό.

Αναλυτικά:

Οι χαρακτήρες είναι αληθινοί άνθρωποι. Χαρακτηριστικά, το καλό παλικαράκι δε μένει πιστό στις ιδέες του γιατί είναι το καλό παλικαράκι. Αντίθετα, σιγά-σιγά μεταμορφώνεται σε έναν ξεροκέφαλο σφαγέα, που όταν επιστρέφει και βλέπει την αρραβωνιαστικιά του παντρεμένη με άλλον, πάει και της λέει να τον παρατήσει και να πάει μαζί του. Καθόλου χολιγουντιανός ο καλός λοιπόν. Ο δευτεραγωνιστής από την άλλη, ένας χοντρός μέθυσος αστυνομικός, με ξεγέλασε -ποιαν, εμένα!- και δεν κατάλαβα εξαρχής ότι ερωτευτεί το κορίτσι… Κι ο μ@λ@κ@ς ο βασιλιάς που το σκάει πάνω στον αναβρασμό της μάχης και γυρίζει μετά να διεκδικήσει το θρόνο, μένει στο τέλος βασιλιάς! Λίγο αλλαγμένος βέβαια, αλλά και πάλι όχι δραματικά αλλαγμένος, που να τον πεις και καλό.

Όχι ότι δεν έχουν τα μικροπροβληματάκια τους. Υπάρχουν φορές που ο παλιός Κιλημάντζος αναδύεται και κάνει τους χαρακτήρες του είτε να κάνουν σαχλαμάρες είτε να λένε πράγματα που δε θα τα έλεγαν. Αλλά αυτά είναι πράγματα που τα ξεχνάς εύκολα, γιατί το σύνολο είναι πρακτικά πιστό σε αυτό που σου λέει εξαρχής ότι θα είναι. Δηλαδή πολύπλοκο και ενδιαφέρον, όπως ακριβώς θα ήταν ένας πραγματικός άνθρωπος.

Η πλοκή μπορώ να πω ότι με τραβούσε να διαβάζω παρακάτω. Υπήρξαν στιγμές που μάντεψα τι θα γινόταν, αλλά αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό. Υπήρξαν επίσης στιγμές που έβλεπα να γίνονται πράγματα που δε θα γίνονταν ποτέ στην «πραγματικότητα» (όπως ας πούμε ότι ο Καράνταρ βγαίνει στους δρόμους της παραγκούπολης και περιμένει να βρει να περνάει μια άμαξα-παύλα-ταξί, να τον γυρίσει σπίτι του ή ότι από τα εξακόσια καράβια και τους αντίστοιχους άντρες που έχει μαζί του ο Αθίριλ, όταν κατεβαίνει στο νησί με τον κερατόχοιρο, παίρνει μαζί του για εξερεύνηση καμιά δεκαριά). Αλλά και πάλι τα έβαλα στην άκρη για να δω πού θα το πάει τελικά. Και μπορώ να πω ότι δεν απογοητεύτηκα.

Η δράση είναι καταιγιστική όπου χρειάζεται και σε παρασέρνει επίσης.

Εκεί όπου είδα ότι έχει γίνει μεγάλη βελτίωση, αλλά και όπου θεωρώ ότι χρειάζεται κι άλλη, είναι η γλώσσα και η τεχνική. Η γλώσσα έχει πάψει να είναι η εφηβικά φαμφαρόνικη, μιλάει απλά, με κοφτές προτάσεις και δε λέει πράγματα που δεν τα ξέρει. Μπορεί να τη βελτιώσει ακόμη, να πλουτίσει το λεξιλόγιό του μια ιδέα περισσότερο και να βάλει ακόμη ένα συν στην ικανότητά του. Τώρα για την τεχνική, έχω να παρατηρήσω δύο κύρια σημεία που θέλουν πολύ προσοχή.

Το πρώτο είναι αυτό που λέμε info-dumb. Μεγάλα κείμενα μέσα στο βιβλίο που εξηγούν το υπόβαθρο του κόσμου, βάζοντας πληροφορία πάνω στην πληροφορία και περιμένοντας να τα θυμόμαστε μετά. Σόρρυ, αλλά αυτό δε πρόκειται να γίνει. Μέσα στις 500 σελίδες του βιβλίου θα μπορούσε να έχει απλώσει κάπως όλη αυτήν την πληροφορία, ώστε να μπορέσουμε να την χωνέψουμε οι αναγνώστες του πολύ καλύτερα. Είναι -θεωρώ- ένα από τα σημεία που αναδεικνύουν την ωριμότητα ενός συγγραφέα στο χώρο του φανταστικού. Όσο λιγότερο μάθημα πατριδογνωσίας κάνεις στους αναγνώστες σου, τόσο πιο φανατικούς θα τους έχεις.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι το πώς χωρίζονται οι σκηνές μεταξύ τους. Πολλές φορές ξεκινά ένα κεφάλαιο με μια σκηνή, τελειώνει η σκηνή, ακολουθούν αστεράκια και μετά δεύτερη σκηνή. Λαμπρά κι εγώ μαζί σου. Όμως επίσης πολλές φορές αλλάζει η σκηνή χωρίς αστεράκια και μάλιστα πάει από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Μεγάλο φάουλ αυτό. Εκεί που ήμουν πραγματικά βυθισμένη μέσα στο βιβλίο και την πλοκή, μέσα στον κόσμο που έχει δημιουργήσει, παφ! Με πετάει απ’ έξω. Με μια λέξη ξενέρωμα.

Αυτό που με ενθουσίασε περισσότερο και με κέρδισε, παρά τα προβλήματα του βιβλίου είναι ότι ο συγγραφέας δε στάθηκε στην παλιά γνωστή λιωμένη από τη χρήση ιδέα του quest party. Αντίθετα, έβαλε τη φαντασία του να δουλέψει πραγματικά, έφτιαξε μια πρωτότυπη ιστορία και έπαιξε με την έννοια του καλού και του κακού ως εκεί που δεν παίρνει. Ακόμη και το τέλος είναι εξαιρετικά «μοντέρνο». Κανείς δεν έχει το τέλειο happy end ούτε την τέλεια δραματική-τραγική κατάληξη. Αυτό εμένα μου είπε δύο πράγματα: πρώτον ότι ο συγγραφέας διάβασε μετά την Παγωμένη ήπειρο αρκετό σύγχρονο φανταστικό και δεύτερον ότι από το διάβασμά του έμαθε πράγματα, τα έκανε κτήμα του και όχι μόνο αυτό αλλά κατάφερε κιόλας α τα προσαρμόσει στη γραφή του. Συγγραφέας που εξελίσσεται και μάλιστα με τόσο θεαματικό τρόπο για μένα είναι ότι καλύτερο. Το είπα σε μερικούς φίλους, αλλά το λέω κι εδώ: αν συνεχίσει να εξελίσσεται έτσι, να ωριμάζει και να προοδεύει με αυτούς τους ρυθμούς, ίσως όχι το τρίτο αλλά σίγουρα το τέταρτο βιβλίο του Κιλημάντζου θα μας τινάξει τα μυαλά στον αέρα.

Shadow Chaser, Chronicles of Siala Book 2, Alexei Pehov: Χμ. Δεν ξέρω τι να πω γι’ αυτό. Δεν ξέρω καταρχήν αν μου άρεσε ή δε μου άρεσε. Δε λέω, πέρασα ευχάριστα, γιατί ώρες και φορές έχει ένα πολύ ωραίο χιούμορ. Αλλά είναι λίγο βαρετό. Ξεκινάει πάλι όπως και το πρώτο των Χρονικών της Σιάλα, με τον Χάρολντ σε μια πόλη (αυτή τη φορά είναι η πρώην πρωτεύουσα του Βαλιοστρ, το Ράννεγκ), κάνουμε μια μικρή περιήγηση για να βρει το γκόμπλιν της παρέας οδοντίατρο, πίνουμε στο τοπικό καπηλειό, καυγαδίζουμε σαν τους Γαλάτες, έτσι για το φίλινγκ και μετά πάμε να κλέψουμε. Κατόπιν της κλοπής, ξεκινάμε πάλι την περιήγηση εις τα εξοχάς, όπως και στο πρώτο βιβλίο. Το καλό είναι ότι έχει δράση, άσχετα που εγώ βαρέθηκα. Υποθέτω ότι η βαρεμάρα είναι αποτέλεσμα του ότι ο Πεχώφ προσπαθεί να γεμίσει μερικές σελίδες μέχρι να έρθει η ώρα να μας πει τι γίνεται στο Χραντ Σπέιν (στο οποίο με το πέρας του δεύτερο βιβλίου δεν έχουμε ακόμα φτάσει). Επίσης καλό (γουέλ, όχι για τους ίδιους) είναι ότι το body count είναι σημαντικό: στο τέλος του πρώτου βιβλίου η συντροφιά έχει χάσει έναν άντρα, στο τέλος του δεύτερου έχουν απομείνει τρεις κι ο κούκος κι ένας ετοιμοθάνατος.

Το ταξίδι του βασιλιά Γιουβόραν, Clark Ashton Smith: Γενικά, στην τριάδα Λάβκραφτ-Χάουαρντ-Σμιθ είναι ο λιγότερο γνωστός αλλά για μένα, ο πιο συγκροτημένος. Τα κείμενά του πέραν της όποιας φανταστικής τους δύναμης, αποπνέουν μια γλυκύτητα που ούτε ο μελαγχολικός και απαισιόδοξος Λάβκραφτ είχε, ούτε ο ούργκα-ούργκα Χάουαρντ. Ακόμα κι ο τρόμος του είναι εκείνος που σέρνεται πάνω σε βελούδα κι αρωματισμένα πέπλα. Η παρούσα συλλογή περιλαμβάνει ένα πολύ δυνατό διήγημα τρόμου, τον Κολοσσό του Ιλούργκν, που κάνει το Στους δρόμους, οι πόλεις του Κλάιβ Μπάρκερ να μοιάζει παιδική ιστορία. Κι ύστερα πέφτει στην απίστευτη τρυφερότητα του Γκουλ, όπου ο τρόμος κι η αγάπη μπλέκονται σε κυριαρχικό χορό και στην ελαφρότητα του βασιλιά Γιουβόραν, με την φαλάκρα του και το απίστευτα γελοίο του στέμμα με το ταριχευμένο πουλί γκαζόλμπα στην κορφή. Αυτά τα αναγνώσματα αποτελούν ευχάριστο διάλλειμα για μένα. Με κάνουν να γυρίζω στην εφηβεία μου, με όλες τις ευχάριστες παρενέργειες που μπορεί να ενέχει αυτή η επιστροφή.

19 Μαΐου - Μνήμη Γενοκτονίας Ποντίων

2011-05-19T12:08:00.002+03:00

Η Όλγα ήταν δέκα ετών. Όταν ήρθε από την περιοχή την Σμύρνης, από το τσιφλίκι του Αγίου Γεωργίου, στην καταστροφή, ήταν τεσσάρων. Αλλά στα δέκα της είχε η ζωή της πάρει να στρώνει. Είχε τη μάνα της και τον πατέρα της και τ' αδέλφια της, τρία κορίτσια κι ένα αγόρι, πράγμα που άλλα προσφυγάκια δεν είχαν. Κι είχε πάει και μια φορά στον "κενηματόγραφο".

Έτσι έλεγε στα άλλα παιδιά που έπαιζαν μαζί της, παιδιά μεγαλύτερα, που είχαν στ' αλήθεια δει στο απίστευτο θαύμα του κινηματογράφου. Κι εκείνα την κορόιδευαν, "σιγά" της έλεγαν, "μην πήγες εσύ στον κενηματόγραφο!" Αλλά η Όλγα επέμενε.

-Πήγα σας λεω! Πήγα! Κι είδα ένα άλογο δεμένο σ' ένα παλούκι και πίσω φωτιά και τ' άλογο έτρεχε γύρω-γύρω στο παλούκι και πνίγηκε και το 'καψε η φωτιά!

Τα παιδιά δεν την πίστευαν. Αλλά την πίστεψε η μάνα της, η Δημητρία του Δημητρού του Λύκου και κάτι σφίχτηκε στην καρδιά της. Ποιος πήγε το παιδί στον κενηματογράφο; Ο Δημητρός δεν είχε μαντήλι να κλάψει, θα πήγαινε τα παιδιά στον κενηματόγραφο; Άρα κάποιος άλλος την πήγε, για να λέει κιόλας ότι είδε τέτοια πράγματα άγρια, τι, από το μυαλό του τα έβγαλε το παιδί; Πολλά πράγματα άσχημα είχαν ακουστεί για τους παλιάνθρωπους που τριγύριζαν στα προσφυγικά και το χωριό τους το Κρυονέρι, εξαίρεση δεν ήταν. Κι η Δημητρία έτρεμε στην ιδέα του τι θα γινόταν το κορίτσι της όταν μεγάλωνε, αν κάποιος είχε προσβάλει την τιμή της, αν την είχε χαλάσει. Πώς θα την πάντρευε, πώς θα πάντρευε τις υπόλοιπες κόρες της και το μοναχογιό της;

Αλλά η μικρή δε θυμόταν ποιος την πήγε. Η Δημητρία την πήρε με το καλό, την πήρε με το άγριο, την απείλησε ότι θα την κουρέψει γουλί κι ότι θα την κλείσει στο ντάμι με τη γαϊδούρα, τη φιλοδώρησε με χαστούκια για να της δώσει να καταλάβει πόσο σοβαρό ήταν αυτό που είχε γίνει. Τίποτε, κόπος άδικος. Πήγε στο κενηματόγραφο, αλλά με ποιον δε θυμόταν.

Τότε η μάνα της (για να μην καταφύγει στην τρομερή λύση να το πει του Δημητρού, γιατί ποιος ξέρει τι θα έκανε και ποιον θα σκότωνε ο άντρας της) φώναξε στο σπίτι το νονό της Όλγας, που ήταν γιατρός και του είπε τι είχε γίνει. Ο γιατρός ήταν άνθρωπος μορφωμένος κι έξυπνος, κάτι θα ήξερε, ποιος είχε φήμη ότι τριγυρίζει μικρά κορίτσια στο χωριό; Αλλά εκείνος είχε άλλη γνώμη, αντί να λέμε κουβέντες στον αέρα, άσε με να μιλήσω εγώ με τη μικρή. Μπορεί εμένα που δε με ντρέπεται ("και δε με φοβάται", θέλησε να συμπληρώσει αλλά δεν το έκανε, γιατί η Δημητρία ήταν γυναίκα σκληρή με ξένους και δικούς το ίδιο) να μου πει ποιος ήταν μαζί της.

Πήρε λοιπόν την Όλγα ο νονός της και την πήγε μια ωραία βόλτα. Την πήγε στην πλατεία του χωριού και της αγόρασε σάμαλι κι ένα μπουκάλι γάλα. Κι όταν γύρισαν στο σπίτι, η καημένη η Όλγα τού χάιδευε το χέρι σαστισμένη κι εκείνος έκλαιγε, έτρεχαν τα μάτια του νερό. Η Δημητρία τούς περίμενε στην πόρτα κι άγριος φόβος έτρωγε τα σωθικά της, να βλέπει το γιατρό έτσι, ποιος ξέρει τι του είπε το παιδί, ποιος ξέρει ποιο κακό χειρότερο έχει γίνει. Στείλανε τη μικρή στο σπίτι, σκούπησε τα μάτια του ο άντρας κι είπε σιγανά:

-Δημητρία, το παιδί στον κινηματογράφο δεν πήγε. Όταν φεύγαμε από την πατρίδα, θυμάσαι που περάσαμε από το χάνι που καιγόταν, εσείς επάνω στο κάρο, με το παιδί αγκαλιά κι εμείς ποδαράτοι. Εκεί, στο χάνι που καιγόταν, είχε κάποιος ξεχάσει ένα άλογο δεμένο, που πνίγηκε και κάηκε. Αυτό θυμάται το παιδί, Δημητρία. Κι ο Θεός να βάλει το χέρι του, νομίζω δε θα το ξεχάσει ποτέ.

Η Όλγα πέθανε πρόπερσι κοντά στα εκατό. Ο αδελφός της ο Γιώργης έκανε δυο κόρες και της μεγάλης του κόρης της Δήμητρας κόρη είμαι εγώ. Κι ο γιατρός είχε δίκιο, η Όλγα θυμόταν εκατό χρονώ γιαγιούλα το άλογο και τη φωτιά. Όπως θα θυμόμαστε όλοι όσοι έχουμε έστω λίγο προσφυγικό αίμα στις φλέβες μας, Πόντιοι ή άλλοι, ότι κάποτε μας στέρησαν το δικαίωμα να ζούμε κάτω από τον ουρανό της πατρώας γης.

Της υπομονής

2011-05-18T09:56:00.003+03:00

Η Παρέσσα πέρασε αισίως (πριν από μερικές μέρες για την ακρίβεια) τις 75,000 λέξεις. Αυτό για κάποιους που με κατηγορούν για τουβλογράφο, θα είναι σίγουρα έκπληξη, διότι στις 28 Φλεβάρη ήμουν στις 50,000. Τρεις μήνες παρά κάτι για 25,000 λέξεις; Λίγο φαίνεται για τα μέτρα μου.
Αλλά τελικά δεν είναι διότι πέραν της όποιας θέληση για γράψιμο, υπάρχουν και οι συνθήκες που κάποιες φορές είναι απαγορευτικές. Χειρουργείο (ελαφρύ), ανάρρωση και μετά προσαρμογή σε νέες καταστάσεις. Ζόρια και υποχρεώσεις, Πάσχα, κηδείες και μνημόσυνα. Και αλλαγές στο εργασιακό περιβάλλον.
Αλλά κάνω υπομονή. Η ιστορία φαίνεται να κυλάει σχετικά ομαλά. Βεβαίως όσο ομαλά μπορεί να κυλάει μια πλοκή που ξέρεις ήδη ότι έχει κάτι τρούπες να, σαν την τρύπα απ' όπου βγήκε ο Σκώληξ που φόνευσε ο Μέγας Αλέξανδρος. Ωστόσο κυλάει. Γράφω σκηνές που με συγκινούν προσωπικά, οι ήρωές μου καταλήγουν με τρόπους που τους αξίζουν και στέκουν στο ύψος των χαρακτήρων τους. Το "κακό" πλησιάζει, το "καλό" ανασυντάσσεται κι εγώ απλά κάνω υπομονή.

see more Lolcats and funny pictures, and check out our Socially Awkward Penguin lolz!

Τι άλλο να κάνει κανείς όταν έχει να διαχειριστεί 450,000 λέξεις που τον ζορίζουν να τις γράψει;

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Απρίλιος (6)

2011-05-01T19:36:00.007+03:00

Ε, ναι, λοιπόν. Τα κατάφερα. Έγραψα το ημερολόγιο του Απριλίου λίγο μετά που εξέπνευσε ο Απρίλιος. Τέτοια είμαι. Χαχα.

Το Στοίχημα των Ανθρώπων, Μιχάλης Σπέγγος: Παράξενο μου φάνηκε. Σαφώς και αναγνωρίζει κανείς τη γραφή του, κι αυτό γιατί έχει ένα ιδιαίτερο ύφος που τον κάνει άμεσα αναγνωρίσιμο. Η ιδέα είναι καλή, απλά ίσως όχι του γούστου μου. Υποθέτω ότι όσοι αγάπησαν την ταινία “8th Wonderland” θα λατρέψουν και το "στοίχημα", αλλά εμένα από τη μία δεν με συγκλόνισε κι από την άλλη έπιασα τον εαυτό μου να διαφωνεί με πολλά σημεία της θεωρίας (άσχετα αν ο συγγραφέας έχει τη λεπτότητα να μην παίρνει ο ίδιος θέση ποτέ -άλλο ένα ατού του τρόπου γραφής). Οι χαρακτήρες είναι πιστοί σ’ αυτό που σου λένε ότι είναι εξαρχής, και πραγματικοί, χειροπιαστοί. Κάπου όμως πλατειάζει. Ενώ θέλω πολύ, δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω το ταξίδι της Νίκης προς την ενηλικίωση. Παραθέτει ανακατεμένες σκέψεις, πράξεις και πεποιθήσεις, σε ένα απέραντο tell, με το show υπαρκτό μεν, αλλά σαφώς υποβαθμισμένο.

Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν, Ανδρέας Καπανδρέου: Φανταστικά διηγήματα εκ Κύπρου ορμώμενα; Χμμμ… Λιχουδιά. Τα απέκτησα λίγες μόνο μέρες μετά που έμαθα γι’ αυτά. Δεν είναι δύσκολο και μάλιστα, στο κεντρικό βιβλιοπωλείο που τα ζήτησα μου τα έφεραν την επόμενη ή μεθεπόμενη μέρα. Ταχύτης. Αυτό που διάβασα ήταν κάτι που το έγραψε ένα άνθρωπος που ξέρει να χρησιμοποιεί σωστά και όμορφα τη γλώσσα, αλλά θέλει λίγη ακόμη προσπάθεια στο στήσιμο της πλοκής, σ’ εκείνο δηλαδή το σημείο του κειμένου που αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για το αν θα γίνει εκείνο το περίφημο «immersion». Θα ήθελα στην επόμενη δουλειά του (που ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι θα ψάξω θα αγοράσω και θα ξεκοκαλίσω εν ριπή οφθαλμού, αμά τη εμφανίσει) να διακρίνω την προσπάθειά του να επεξεργαστεί το δραματουργικό αποτέλεσμα των κειμένων. Κι επίσης θα ήθελα να ασχοληθεί λίγο περισσότερο με τους ίδιους τους χαρακτήρες, να μην τους τοποθετεί απλά μέσα σε κάποιο συμβάν που θα τους αλλάξει τη ζωή. Η καλύτερή στιγμή στο παρόν βιβλίο είναι η Ζωίτσα της «Σχολικής Εκδρομής», η Αλίκη του ομώνυμου κι ο βιβλιοθηκάριος του «Τρομακτικού Μυστικού». Πέραν τούτων, δεν πήρα πολλές πληροφορίες ώστε να συμπαθήσω και να συμπάσχω με τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Τέλος εκείνο που πραγματικά θα περίμενα, αλλά δεν το είδα, είναι να υπάρχει μια ομοιομορφία ανάμεσα στα θέματα. Το θέμα κι ο υπότιτλος είναι οι αλλόκοτες ιστορίες. Ο «Αμάρ», η «Γυναίκα που Έπεσε από ψηλά» και το «Μέχρι πού θα πάει αυτή η βαλίτσα;» είναι ξεκάθαρα άσχετα με το χαρακτηρισμό αυτό (σε σύνολο δώδεκα διηγημάτων).

Οι Ναΐτες πετάχτηκαν δίπλα, Γιώργος Τσαντίκος: Κάπου είδα να το παρομοιάζουν με το Λένο Χρηστίδη. Δε θα φέρω αντίρρηση. Θα προσθέσω όμως ότι καταφέρνει να έχει τη δική του άποψη, τη δική του θεματική και τη δική του ματιά. Νομίζω ότι όταν αποφασίσει να γράψει κάτι πολεμώντας τις επιρροές του, τότε θα δούμε ένα αληθινό αστέρι ανάμεσα στους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες. Δηλώνω φαν μετά της αδελφής μου και περιμένουμε το επόμενο.

«Ο τρόμος του Ντάνγουιτς» και «Ο ναός του τρόμου», Χ.Φ. Λάβκραφτ: Γενικά με τον Λαβκραφτ μου συμβαίνει το εξής: Διαβάζω ένα διήγημά το, το λατρεύω και μετά από ένα-δυο μήνες, το ξεχνάω. Περνούν τα χρόνια και κάποια στιγμή μετά από ένα ή δύο χρόνια, επιστρέφω και ξαναδιαβάζω το ίδιο διήγημα και το ξαναλατρεύω, γιατί έχω ξεχάσει τι περιείχε! Τέλειο; Το ονομάζω «Λαβκράφτεια Χρυσοψαρική Μνήμη». Κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά…

Λάχεσις, Στεφανία Καρκαμάνη: Το βρήκα τυχαία στην Πρωτοπορία και μαγεύτηκα από το εξώφυλλό του. Ήταν πραγματικά τέλειο, από τα ωραιότερα των τελευταίων χρόνων. Και το κείμενο του οπισθόφυλλου ξεκινάει με τη φράση «Θεσσαλονίκη 2157». Όπως καταλαβαίνετε, δεν πήρα καν ανάσα πριν το αγοράσω. Δυστυχώς το περιεχόμενο με απογοήτευσε. Η γλώσσα ήταν το μόνο που σώζεται. Η επιλογή του τρόπου με τον οποίο παραθέτει τα γεγονότα είναι αλλοπρόσαλλη (πηδάει μια εδώ και μια εκεί). Οι χαρακτήρες, ενώ δεν είναι καρικατούρες, είναι γραμμένοι με τέτοιον τρόπο που να παίρνω την εντύπωση ότι η συγγραφέας ηθελημένα προσπάθησε να τους κάνει καρικατούρες. Η δε ιδέα είναι σχετικά κοινότυπη: ένα χάπι που σε κάνει να ξεχνάς και οι συνέπειες της χρήσης του. Και στο τέλος, μια υπόσχεση -ή μήπως ήταν απειλή;- για σήκουελ.

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Μάρτιος (18)

2011-04-26T18:43:00.015+03:00

Τι να κάνω; Να μην κάνω κι εγώ ένα μπρέικ, γιορτές που ‘ρθανε (και περάσανε;) Έκανα. Μεγαλούτσικο για να πω την αλήθεια μου, αλλά το έκανα, το είχα ανάγκη. Προσπάθησα να γράψω λίγο, αλλά τα αποτελέσματα είναι αμφιλεγόμενα. Να διαβάσω ίσως, χμ, το Μάρτιο κάτι έγινε, ο Απρίλης μάς τα ψιλοχάλασε. Αλλά για τον Απρίλη θα τα πούμε όταν τελειώσει (κι ενδεχομένως, αλλά όχι απαραίτητα, πριν περάσει ο Μάιος…)

Ενυδρία, Βάγια Ψευτάκη: Η καλή μου φήμη λέει ότι τα βιβλία που ανήκουν στο ελληνικό φανταστικό τα διαβάζω από τους πρώτους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ήταν μόνο η καλή μου φήμη που έπρεπε να προστατέψω, αλλά κι η αγωνία της καημένης της Βάγια, η οποία τυγχάνει γνωστή, και τολμώ να πω και φίλη.
Αρχικά θα μιλήσω για το βιβλίο ως αντικείμενο και θα ταχθώ υπέρ της άποψης ότι πραγματικά πήρα κάτι που έχει τη διπλάσια ποιότητα στη μισή τιμή. Κι εγώ δεν ξέρω πόσον καιρό είχα να πιάσω στα χέρια μου τόσο περιποιημένο βιβλίο, με υδατογραφήματα στις σελίδες του και ωραίο εξώφυλλο. Μόνο το μελάνι να πληρώναμε πάλι θα έπρεπε να έχει τη διπλή τιμή. Αλλά πραγματικά ήταν μια μοναδική, ευχάριστη έκπληξη. Ακόμη και το χαρτί ήταν λείο, πολύ όμορφο.
Το ίδιο το ανάγνωσμα ήταν απολαυστικό. Η ιδέα τέλεια. Λίγο πιο σουρεάλ απ' όσο την περίμενα, αλλά από την άλλη όσα κείμενα της Ενυδρίας είχα διαβάσει παλαιότερα μου έδειχναν ένα διαφορετικό πρόσωπο του φανταστικού. Η εκτέλεση…. Χμ. Τα μέρη είναι χωρισμένα σωστά, θεματικά, παρά που είναι ανισοσκελή. Το πρώτο θα το έλεγα λίγο αργό, αν και α) συμβαίνουν πολλά πράγματα, β) είναι όλα αναγκαία για να κατανοήσουμε το Ψάρι και την ψυχοσύνθεσή του. Το δεύτερο μέρος έχει κάποιες αδυναμίες που τις πω παρακάτω και το τρίτο είναι απλά τέλειο, το ιδανικό κλείσιμο, σύντομο και snappy. Αυτό που με ενόχλησε ήταν οι περιγραφές. Ειδικά στο δεύτερο μέρος κάθε φορά που η Μπρι μπαίνει σε ένα μέρος, ξεκινά να το περιγράφει, ακόμα κι αν είναι να φύγει μετά από ελάχιστες στιγμές. Από ένα σημείο κι ύστερα ήταν λίγο κουραστικό, όπως κατά τη γνώμη μου κι η εισαγωγή διαρκώς νέων χαρακτήρων ως και τις τελευταίες σελίδες. Τη γλώσσα απλή θα την έλεγα. Χωρίς μεγάλες φαμφάρες, στρωτή και καθημερινή. Οι διάλογοι του πρώτου μέρους είναι πολύ καλοί, πρακτικά αληθοφανείς. Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν κάποια γλιστρήματα του λεξιλογίου στο δεύτερο μέρος. Δεν περίμενα τα πλάσματα της Ενυδρίας να ξέρουν για την τηλεόραση ή τέτοια. Αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρη ότι δεν είναι το βίτσιο μου που με κάνει να στραβώνω ελαφρώς.Η πλοκή μάλλον μπερδεμένη, αλλά σε ικανοποιητικό βαθμό. Ομολογώ ότι όταν πρωτοεμφανίζεται ο Μπρι* τα χάνω λιγάκι, αλλά μετά αρχίζω και μπαίνω στο νόημα και το θέμα τσουλάει πολύ καλά.
Συνολικά ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, που όμως είμαι σίγουρη ότι έχασα τους μισούς του συμβολισμούς (γιατί κατά βάθος είμαι λίγο ζώον στην ψυχολογία, οπότε λογικά πολλοί υπαινιγμοί του δεύτερου μέρους μου ξεφύγανε). Το διάβασα σχεδόν μονορούφι και περιμένω να δω τι άλλο έχει το κορίτσι για μας στο συγγραφικό του μέλλον.
Υπόκοσμοι, Κωνσταντίνα Δελημήτρου: Η Κωνσταντίνα Δελημήτρου, η γνωστή μας «Ψιλικατζού» και «x-ψιλικατζού», το ‘κανε πάλι το θαύμα της. Αυτή τη φορά με ένα βιβλίο φαντασίας (φανταστικής σάτυρας θα έλεγα εγώ) από τις εκδόσεις Λιβάνη. Η Βιβλιονέτ και το οπισθόφυλλο του βιβλίου λένε τα εξής:

Ένα αλληγορικό παραμύθι ξετυλίγεται σε φανταστικούς κόσμους, τους Υποκόσμους, προσπαθώντας με χιούμορ να φωτίσει πτυχές της σύγχρονης εποχής, όπως η μετανάστευση και ο ρατσισμός. Μια σατιρική ιστορία φαντασίας, με ήρωες ανθρώπους, κλώνους, αυτόματα, τέρατα, ημίθεους και άλλα πλάσματα της ελληνικής μυθολογίας. Παράλληλες αφηγήσεις της καθημερινότητας των ηρώων από ψηλά και χαμηλά, από τον Όλυμπο και την Πλάση, δημιουργούν ένα αστείο παζλ γεγονότων, ένα ευχάριστο μπέρδεμα στους τόπους, τους χρόνους, τις διαλέκτους, τις κουλτούρες και, εντέλει, τη μυθολογία και την πραγματικότητα όπως την ξέρουμε.
Οι θεοί υπάρχουν... Βρίσκονται στον Όλυμπο και ψηφίζουν Σενάρια για όλα όσα ζούμε στη Γη. Η δημοκρατία, οι τέχνες, καθετί τριγύρω μας, ακόμα και τα χρώματα της μόδας έχουν γραφτεί σε Σενάρια από τις Μοίρες και προτείνονται στους δώδεκα θεούς για να δοκιμαστούν προτού εφαρμοστούν στη Γη.
Πού τα δοκιμάζουν οι θεοί;
Μα στους Υποκόσμους!
Ένα σετ πρόχειρων πλανητών όπου τεστάρονται όλα τα Σενάρια για τα μελλούμενα κι άμα έχουν αρκετό σασπένς, αίμα ή βαβούρα, ψηφίζονται μεμιάς και στέλνονται στη Γη για να ταλαιπωρήσουν τους ανθρώπους.

Εγώ που μόλις το τελείωσα όμως, έχω να προσθέσω ότι μιλάμε για σκαμπρόζικο χιούμορ που σου κλείνει το μάτι τρεις φορές σε κάθε σελίδα, χαρακτήρες που από τους χαριτωμένους τους διαλόγους καταλαβαίνεις πολλά και ένα σωρό τσιτάτα που, αλήθεια σας λέω, είναι έτοιμα να γίνουν επιγραφές σε t-shirt και να τινάξουν τα μυαλά μας στον αέρα. Η γλώσσα ρέει, η πλοκή έχει τόσες πλευρές που ξαφνιάζει και οι αναλογίες με την πραγματικότητα εμφανείς.
Απόκρημνος Χρόνος, Περικλής Μποζινάκης: Καταπληκτικό. Πιθανόν ό,τι καλύτερό του έχω διαβάσει ως τώρα (κι έχω την εντύπωση ότι έχω διαβάσει όλα όσα έχει γράψει πλέον). Ατμόσφαιρα, δομή (με τα Α και Β μέρη των κεφαλαίων) χαρακτήρες, κορύφωση. Δύο προβλήματα κατ’ εμέ: Πρώτον οι σκηνές σεξ στο τέλος ήταν μάλλον υπερβολικές (και δε βλέπω να προάγουν και πολύ την πλοκή) και δεύτερον η ύπαρξη του δωματίου κι ο ρόλος του δεν εξηγούνται επαρκώς. Πραγματικά δε μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Ίσως τελικά αυτό να είναι το κατάλληλο μέγεθος κειμένου που του επιτρέπει να ξεδιπλώνει όλο του το ταλέντο.
Το πείραμα της όγδοης μέρας, Ορέστης Ευθυμίου: Ομολογώ ότι δεν το ξεκίνησα με πολύ ευνοϊκή διάθεση, εφόσον η επιστημονική φαντασία με δυσκολεύει κάπως (βλ. με κάνει και βαριέμαι κάποιες φορές). Ωστόσο το τελείωσα και μάλιστα γρήγορα και χωρίς να το βαρεθώ περισσότερο απ' ότι βαρέθηκα κάτι φάντασυ που πέσανε στα χέρια μου τελευταία...
Πιο αναλυτικά σχόλια: Χαριτωμένο χιούμορ, αλλά όχι πάντα πετυχημένη η επιλογή της θέσης του. Κάποιες φορές έμοιαζε μάλλον παράταιρο. Χαριτωμένο ξεκίνημα, αλλά ακολουθούν και επαναλαμβάνονται κατά καιρούς πάαααρα πολλές σελίδες infobubble. Αυτό νομίζω ότι είναι και το πλέον αδύναμο σημείο του βιβλίου. Επίσης έχει πολύ tell και λίγο show στους χαρακτήρες. Όχι απαραίτητα κακό, αλλά μάλλον ντεμοντέ προσέγγιση. Ωραίοι διάλογοι (εκτός από εκείνους που τους κάνει εντελώς ξύλινους το infobubble).
Γενικά, θεωρώ ότι ο Ευθυμίου έχει εξαιρετικό δυναμικό κι ότι πρέπει όπως και δήποτε να το εξασκήσει σκληρά. Θεωρώ ότι με το δυναμικό που έχει και μια καλή δόση επιμονής και αφοσίωσης, έχει μακρύ και λαμπρό μέλλον μπροστά του.
Δηλαδή, εγώ τώρα πέθανα; Γιάννης Λάχανης: Έπεσα πάνω στο βιβλίο αυτό στο ... Facebook. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας είχε ανεβάσει μια διαφήμιση, στην οποία, ως γνωστή κίσσα του ελληνικού φανταστικού τσίμπησα αμάσητη.
Αγόρασα το βιβλίο λίγες μέρες αργότερα, αλλά θες ο όγκος του, θες ότι δεν ήμουν στην κατάλληλη διάθεση, δεν το είχα διαβάσει ως τώρα, αφήνοντάς για έναν περίπου χρόνο στο ράφι της βιβλιοθήκης. Έκανα περίπου δέκα μέρες να το τελειώσω (εννοώντας ότι θα μπορούσα να το είχα τελειώσει και σε πολύ λιγότερες) και σ’ αυτό συντέλεσαν διάφοροι λόγοι.
Είναι συλλογή διηγημάτων ή μυθιστόρημα; Ξεκινώντας το και διαβάζοντας τα πρώτα τέσσερα κεφάλαια, προσπαθούσα ειλικρινά να βρω τη σχέση μεταξύ τους, διότι είχαν την εντύπωση (από το ίδιο το κείμενο κι όχι από τη διαφήμιση) ότι επρόκειτο για μυθιστόρημα. Στο πέμπτο πια κομμάτι που πήγαινε σε εντελώς άλλο δρόμο, κατάλαβα ότι ήταν διηγήματα. Ξαναγύρισα λοιπόν και τα ξαναδιάβασα ως τέτοια, για να μην τα αδικήσω. Και δυστυχώς δεν τα αδίκησα. Η ιδέα (τόσο η κεντρική όσο και οι επιμέρους) δεν είναι σχεδόν ποτέ κακή, αν και από ένα σημείο κι έπειτα είναι πάντοτε κι εντελώς προβλέψιμη. Κάποιος που τρομάζει από κάτι για να ανακαλύψει ότι τελικά είναι ο ίδιος που είναι νεκρός/σίριαλ κίλλερ/δαίμονας της κολάσεως. Η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως, αλλά από τη σελίδα 50 έως και την 324 που τελειώνει, η διδακτέα ύλη ήταν συνεχώς η ίδια. Η ατμόσφαιρα είναι χαριτωμένη (αν μπορείς κανείς αυτό να το πει σε ένα κείμενο τρόμου). Ο ίδιος ο τρόμος είναι άλλες φορές υπερφυσικός κι άλλες όχι, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια αυτού που αναγνωρίζουμε ως τρόμο. Οι χαρακτήρες διχάζονται, άλλοι είναι σχεδόν άψογα σκιαγραφημένοι (τολμώ να πω, με γνώση των συνεπειών του νόμου, ότι όλοι ετούτοι είναι αντρικοί χαρακτήρες), ενώ άλλοι (οι περισσότεροι γυναικείοι, με μέγιστο φετίχ τους το ότι ανατριχιάζουν τακτικότερα απ' όσο θα έπρεπε) είναι μάλλον παιδιάστικα ζωγραφισμένοι με δαχτυλομπογιές. Αυτό που προσωπικά βρίσκω πολύ δύσκολο και να δεχτώ, αλλά και να πω εδώ, δημόσια, είναι ότι η ίδια η γραφή είναι εκείνη που καταστρέφει το αποτέλεσμα. Ειδικά η αγάπη του συγγραφέα για παρομοιώσεις και παράξενες οπτικές γωνίες που παίζουν το ρόλο του "comic relief". Μεταφέρω μία από αυτές εδώ, γιατί πραγματικά δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Ας κρίνετε μόνοι σας.

Το κάθισμα στη στάση του λεωφορείου είναι παγωμένο και οι γυμνοί μηροί της ανατριχιάζουν στο άγγιγμά του. Αν ήσουν ένα μόριο πάνω στο λευκό της δέρμα, θα εντυπωσιαζόσουν από τα ψηλά ξανθά δέντρα που μέσα σε ένα δευτερόλεπτο υψώθηκαν μπροστά σου και θα αναζητούσες διέξοδο από αυτό το μαγικό δάσος.

Το Ασήμι που Ουρλιάζει, Αβραάμ Κάουα: Το ρούφηξα. Δε λέω ότι αναγνώρισα κάθε υπονοούμενο και κάθε Easter Egg αλλά το καταδιασκέδασα. Οι περιγραφές ήταν πραγματικά κινηματογραφικές και το τέλος, έτσι αιωρούμενο εξαιρετικό (παρά που πολύ βολικά προϊδεάζει για ένα σίκουελ). Το μόνο που δεν κατάλαβα εύκολα ήταν ότι ο Τζων ήταν τυφλός. Υποθέτω όμως ότι έπρεπε να το καταλάβω από το μπαστούνι. Αυτό που μου έλειψε όμως ήταν μια πιο ξεκάθαρη εξήγηση του γιατί και πώς σκοτώθηκε ο Σάμιουελς. Τόσα είπε μια ψυχή (ν μην σας σποϊλεριάσω ποια), δε μπορούσε να το πει κι αυτό;
Deja vu, Πόπη Βερνάρδου: Συλλογή διηγημάτων με περίπου κοινό τόπο τις προηγούμενες ζωές. Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει, αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο να τις διαβάσω. Έπιασα τον εαυτό μου να βαριέται και να πηδάει σελίδες.
Ακατανόμαστες εξομολογήσεις, Γιώργος Πολ. Παπαδάκης: Πολύ ντεμοντέ συλλογή διηγημάτων τρόμου. Η γραφή είναι λίγο αφελής. Το tribute στους κλασσικούς του τρόμου (Πόε, Λάβκραφτ και λοιποί) είναι σωστό, αλλά όλες οι ιστορίες είναι έντονα αναμενόμενες. Άσκηση μίμησης ύφους ναι. Αυτοτελές έργο συγγραφέα όχι.
Οδύσσεια στο χωροχρόνο, Γιώργος Β. Παπαδόπουλος: Τύπου Γιώργου Θαλάσση ιστορία με χρονοταξίδι. Ακατανόητο στο τέλος.
Ένα χαμόγελο στο σκοτάδι, Δημήτρης Στρεμμένος: Διηγήματα τρόμου. Χαριτωμένες ιδέες που όμως δεν υποστηρίζονται ούτε από τη δομή ούτε από τη γλώσσα. Περιορισμένη πειστικότητα.
Η Μοναξιά του Θεού, Χρίστος Λογαρίδης: Διηγήματα επιστημονικής αλλά και αλληγορικής φαντασίας, με υπερβολικά στολισμένο λόγο, κλισέ ανθρωπιστικά μηνύματα (είμαστε όλοι πουλημένοι, η τηλεόραση δεν είναι ελευθερία, άμα αγοράζεις και πουλάς είσαι κακός) και άλλα τέτοια. Πολύ μπλα-μπλα και ξύλινοι διάλογοι.
Η Έβδομη Σφραγίδα, Σταύρος Μουντουφάρης: Έχω διαβάσει σχεδόν όλα του τα βιβλία και νομίζω ότι είναι το χειρότερο. Σχεδόν μόνο διάλογος, κακογραμμένος και κλισέ όσο δεν παίρνει, και από υπόθεση Ανάστα ο Κύριος. Και pun intented
Ο Φύλακας των Ψυχών, συλλογικό: 8 διηγήματα που έχουν όλα τον ίδιο τίτλο: ο Φύλακας των Ψυχών. Και διατείνονται ότι είναι διηγήματα φαντασίας. Από τα 8 μόνο τα δύο, άντε κι ένα τρίτο ανήκουν στο φανταστικό. Τα υπόλοιπα είναι καθαρές αλληγορίες ή σουρεαλισμοί ή και απλές καθημερινές ιστορίες. Ξεχώρισα τον Φύλακα του Νίκου Φαρούπου, που μπορεί να διάλεξε την κοινοτυπία της δυστοπίας, αλλά κέντησε το κομμάτι του (είναι και το μεγαλύτερο από τα 8) με τις ωραιότερες και τις πιο φίνες κλωστές.
Μικρές Αγγελίες, Αντώνης Κρύσιλας: Mainstream συλλογή διηγημάτων που γυρίζει γύρω από το θέμα της δουλειάς. Το αγόρασα με πολλές προσδοκίες, αλλά αποδείχτηκε λίγο. Φαίνεται πως ο Κρύσιλας γράφει όπως κι εγώ: Τέλεια (εκείνος, εγώ μέτρια) στο φανταστικό, μέτρια στο mainstream. Αν και το θέμα ήταν εντελώς ενήλικο, η γραφή ή μάλλον το ύφος ήταν κάπως παιδιάστικα αθώο.
Παραμύθια της Κύθνου, Γιώργος Βενετούλιας: Τι να σχολιάσει κανείς; Υπέροχα!
Twelve, Jasper Kent: Εξαιρετικό. Ιστορικό τρόμου, που διαδραματίζεται στη Ρωσία, καθώς εισβάλει και υποχωρεί ο Ναπολέων. Τα υπονοούμενα πριν αποκαλυφθεί η φύση των Δώδεκα είναι τρομερά διασκεδαστικά. Κάπου πλατειάζει αλλά πριν αρχίσεις να δυσφορείς καταλαβαίνεις ότι το τράβηγμα είναι αναγκαίο για να σου φτιάξει ατμόσφαιρα και να σε ρίξει σε κάποιες από τις πιο έντονες και δραματικές σκηνές πάλης μεταξύ ανθρώπων και βαμπίρ που έχω διαβάσει ποτέ. Στέρεοι χαρακτήρες, πραγματικοί. Και η τελική αποκάλυψη τρομακτική, πραγματικά.
The Crown Conspiracy, Michael J. Sullivan: Ωραίο. Διάλογοι, χαρακτήρες γλώσσα, πλοκή. Ιδέα, ρυθμός. Στην κορύφωση τα χαλάει λίγο, πλατειάζει εκεί που έπρεπε να τρέχει, που ήθελες δράση κι όχι λόγια. Αλλά αποζημιώνει με το παραπάνω στην απίθανη χολιγουντιανή (με την καλή έννοια) σκηνή της κατάρρευσης του πύργου. Δύο προβλήματα, πρώτον ήθελα ο Myron να ‘ναι λίγο πιο προβληματισμένος με τον έξω κόσμο και δεύτερον να ενημερώσω το κοινό ότι είναι μάλλον δύσκολο να έχει μια ταβέρνα/καπηλειό/χάνι στην προβιομηχανική εποχή ΦΡΕΣΚΟ ΖΕΣΤΟ ΨΩΜΙ 24 ώρες το 24ωρο.
Νεκρονομικόν, Ντόναλντ Τάισον: Ενδιαφέρουσα ιδέα, η «αναπαράσταση» του Νεκρονομικόν, όπως θα ήταν αν το είχε ράψει ο Αλχραζέντ, αλλά κάπου καταντάει δυστυχώς βαρετό. Χαριτωμένοι οι υπαινιγμοί που κάνει ο συγγραφέας για τον «ταξιδιώτη».

*Προσοχή, δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Είναι η Μπρι προηγουμένως κι ο Μπρι εδώ. Τι είναι ο Μπρι κι η Μπρι; Να ξεκουνηθείτε να πάτε να πάρετε το βιβλίο και να το μάθετε μόνοι σας. Για μένα τα έγραψε το κορίτσι; Για σας τα έγραψε.

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Φεβρουάριος (4)

2011-03-29T10:18:00.000+03:00

Μετά από ένα διαδικτυακό κενό, που οφείλει την ύπαρξή του σε θέματα υγείας, η γράφουσα τας γραμμάς αυτάς επανέρχεται στις υποχρεώσεις της. Χρωστάω το αναγνωστικό ημερολόγιο του Φλεβάρη (το οποίο και ακολουθεί) και κάποιες μικρές αναφορές σε γεγονότα εδώ κι εκεί. Επίσης stand by, ladies and gentlemen, διότι το αναγνωστικό ημερολόγιο του Μάρτη που θα ανέβει μάλλον την Παρασκευή, θα είναι αρκούντως χορταστικό. Δεκαπέντε μέρες στο σπίτι ήταν αυτές. Να μην του δώσω να καταλάβει; (Και φυσικά ακόμα εκκρεμεί η κριτική μου για το Κοράκι, αλλά το κάνω γαργάρα εκ του ασφαλούς, ο συγγραφέας ξέρει ήδη τη γνώμη μου, οπότε δε με ζορίζει, χιχι.)

Ο Φλεβάρης, λοιπόν, είχε ελάχιστες αναγνωστικές συγκινήσεις να μου προσφέρει. Πιθανόν επειδή γράφω, αλλά όχι κι απαραίτητα, διότι κι άλλες φορές γράφω και ταυτόχρονα διαβάζω πολύ. Μόνο τέσσερα βιβλία, που ευτυχώς αυξήθηκαν μέσα στο Μάρτη. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά η στοίβα με τα αδιάβαστα μεγαλώνει επικίνδυνα…

Οι εξοχές των νεκρών, Κοσμάς Χαρπαντίδης: Μικρά διηγήματα που σχετίζονται με το θάνατο. Απολαυστικό. Πιθανό μειονέκτημα η πολύ βαριά γραφή, σχεδόν μπαρόκ, αλλά σαν αποτέλεσμα εξαιρετικό.

Νικολά Τέσλα, ο Προμηθέας της 5ης Λεωφόρου, Νίκος Παπαδόπουλος: Μικρής λογοτεχνικής αξίας, μυθιστορηματική παράθεση της βιογραφίας του Τέσλα.

Ο Πρώτος Κανόνας του Μάγου, τόμος δεύτερος, βιβλίο πρώτο της σειράς Sword of Truth, Terry Goodkind. Και θα επαναλάβω ακριβώς τα ίδια που είπα και για τον πρώτο τόμο: μια καλή ιδέα, μια χαριτωμένη υποστήριξη, διάφορες τσαχπινιές εδώ κι εκεί, μια πάαρα πολύ δυνατή line of plot το «σπάσιμο» του Ρίτσαρντ από την Ντένα που είναι αβάσταχτα φρικαλέα και τόσο πολύ κουβεντούλα ψιλή και εξήγηση και κόντρα εξηγήσεις που μου ήρθε να βάλω τις φωνές. Είχα πρόθεση να διαβάσω και τα υπόλοιπα μεταφρασμένα της σειράς, έτσι, σε fast forward, για να τελειώσουν και να πω ότι διάβασα και 2000 σελίδες μέσα στο Φλεβάρη, αλλά στο επόμενο (πρώτος τόμος της Πέτρας των Δακρύων) έφτασα μέχρι τα μισά πριν βαρεθώ εντελώς και το απαρατήσω για πιο σάπιες μέρες.

Μερικές μέρες πριν, ο -συγγενής μου πλέον- Γιώργος Χατζηκυριάκος μάς ενημέρωσε στο sff.gr για την έκδοση μέσω Lulu ενός νέου βιβλίου ελληνικού φανταστικού. Πρόκειται για μια ανθολογία εννέα διηγημάτων φαντασίας, με τίτλο Μετά τις Εννιά, που επιμελήθηκε και εξέδωσε η Ομάδα Παιχνιδιών Φαντασίας και Ρόλων Θέρμης, στα πλαίσια του Όγδοου Φεστιβάλ Φαντασίας, που διοργανώθηκε (πού άλλου) στη Θέρμη. Από αλληλεγγύη και λόγω του συνδρόμου της κίσσας (που θέλει όλα να τα αγοράσει, όλα) δε μου έφτασε να το κατεβάσω από το Lulu και να το διαβάσω ηλεκτρονικά. Τώρα μάλιστα που έχω και τα μέσα να κάνω τέτοιες αγορές, μέσω ίντερνετ, του έδωσα και κατάλαβε.

Γενικά, δεν περιέχει την τελευταία λέξη της μόδας στο φανταστικό, ωστόσο διαβάζεται πολύ ευχάριστα και σου δίνει την αίσθηση ότι ξαναγύρισες στην εποχή που περίμενες πώς και πώς να εκδοθεί ο επόμενος τόμος της Ωρόρας. Πολύ καλή κίνηση εκ μέρους της Ομάδας κι εύχομαι ό,τι καλύτερο σε όλους. Ένα από τα μειονεκτήματα δυστυχώς είναι ότι κάποιες από τις ιστορίες είναι φανερό πως αποτελούν μέρος μεγαλύτερος ιστοριών κι αυτό σε αφήνει μετέωρο, τόσο στην αρχή (που ξεκινάς την ανάγνωση χωρίς να ξέρεις ποιος είναι ποιος) όσο και στο τέλος (που η ιστορία δεν τελειώνει και σου αφήνει κενά.)
Αν και δεν το συνηθίζω στο παρόν βήμα λόγου, θα ήθελα να αναφερθώ στα διηγήματα ένα προς ένα.
Μπαστέτ, Αλέκος Μυροφορίδης: Μια προβλέψιμη ιστοριούλα, που μπορεί να βελτιωθεί. Δε θα πάψει να είναι προβλέψιμη, αλλά θα γίνει ακόμη πιο ευχάριστη κι εύκολη στην ανάγνωση. Η πρώτη από τις ιστορίες που είναι (ή τουλάχιστον φαίνεται να είναι) μέρος μεγαλύτερης.
Η Νύχτα στον Παλιό Ελαιώνα, Γιώργος Χατζηκυριάκος: Το σχόλιο όταν ανέβηκε η ιστορία για πρώτη φορά σε κοινή θέα, AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA. Η δεύτερη ιστορία που θα μπορούσε να είναι μέρος μεγαλύτερης.
Ατσάλι και Πάγος, Δημήτρης Λαγός: Η επιρροή του Χάουαρντ είναι φανερή, αλλά ο συγγραφέας καταφέρνει να μην παρεκκλίνει των απαιτήσεών μας από ένα τέτοιο θέμα. Για μένα, το μόνο της μειονέκτημα ήταν τα μικρά ολισθήματα του βάρβαρου Ίντορ προς το συναισθηματισμό, εδώ κι εκεί. Η γλώσσα είναι απλή, αν και κάποιες φορές πιο απλή απ' ότι θα μου άρεσε.
Η προέλευσις των λέξεων, Κ. Ι. Ζαχόπουλος: Θα μπορούσε κανείς να το πει και σουρεάλ ή τρόμο, αλλά το δέχομαι στο φάντασυ γιατί εξετάζει ένα πολύ σκαμπρόζικο αστικό μύθο. Οι λέξεις -και η λέξις - είναι σκέτη μαγεία κι η χήρα, αν και δεν εμφανίζεται ποτέ, δεν παύει να είναι τόσο πικάντικη που να θες κι άλλο...
Άδυτο, Χριστίνα Πεταλωτή: Ενδιαφέρουσα ιστορία τρόμου, με άρτια κατ' εμέ χρήση της γλώσσας, αλλά αδύναμη προς την πλοκή της. Από τις υποψήφιες για την πρώτη θέση ανάμεσα στα διηγήματα της συλλογής.
Μέσα στη βροχή, Μαρία-Ειρήνη Καραφύλλη/Χριστίνα Κούρφαλη: Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, που πηγαίνει πολύ καλά ως ένα σημείο (με τα όποια θέματα αληθοφάνειας μπορεί να έχει, όχι πολλά κι όχι εύκολα διακρινόμενα) και που στο τέλος δίνει μια και πετάει την καρδάρα με το γάλα κάτω. Ένα βιαστικό τέλος που δεν εξηγεί σχεδόν τίποτε, ή μάλλον για την ακρίβεια εξηγεί τα άμεσα ερωτήματα κι αφήνει ένα σωρό καινούργιες απορίες.
Οι αδελφοί παραμυθάδες, Μανόλης Ζαχαριάδης: Ομολογώ ότι το διάβασα κάπως βιαστικά, αλλά πρώτον απέτυχα να δω το φανταστικό στοιχείο και δεύτερον μαγεύτηκα από τη γλώσσα, τη ροή της και τις ταχύτατες εναλλαγές των προτάσεων, που ταιριάζουν γάντι στη σκηνή δράσης. Δεν είμαι σίγουρη αν αποτελεί μέρος μεγαλύτερης (πάντως αν είναι, τότε μάλλον πρόκειται για το τελευταίο κεφάλαιο...)
Χαρακίρι, Παναγιώτης Παναγιωτίδης: Έντονα συναισθηματική γραφή (γούστο μου, αλλά λίγο πιο έντονη απ' ό,τι θα την ήθελα) και θέμα που συγκινεί. Σφηνάκι ζόρικο και πολυτελείας.
Ο θάνατος θα δυσκολευτεί να τους διεκδικήσει, Τάσος Λαζαρίδης: Η τελευταία από τις ιστορίες που είναι μέρος μεγαλυτέρων. Δεν προλαβαίνω να χορτάσω τίποτε, ούτε καν τους χαρακτήρες, που είναι σχεδιασμένοι ξεκάθαρα. Θα ήθελα λίγο περισσότερη προσοχή στις μικρολεπτομέρειες που κάνουν την κοσμοπλασία να μοιάζει αληθινή, κατά τα άλλα, πολύ θα ήθελα να δω και το παρακάτω.

Το Πέταγμα της Μέλισσας

2011-03-08T19:55:00.005+02:00

Μερικές ειδήσεις σου προκαλούν διάφορα συναισθήματα. Ορισμένες σου προκαλούν μούδιασμα στα δάχτυλα, άλλες ένα φουρφούρισμα στην καρδιά, ένα φούσκωμα στο στήθος π ξέρεις ότι δεν πρόκειται να ξεθυμάνει κι ότι όσα καλύτερα πράγματα κι αν συμβούν, αυτό το κάτι θα είναι το ξεχωριστό, το κάτι άλλο.

Πριν από μερικές μέρες (έχω κι εγώ την διαφορά φάσης μου αυτόν τον καιρό) έγινε κάτι που εντάξει, όχι ότι το περιμέναμε, αλλά ψηνότανε εδώ και χρόνια. Και το ότι το κερδισε καποιος που έχει συγκεκριμένες σκέψεις πάνω στο θέμα είναι μάλλον τύχη καλή για όλους μας.

Να μη σας κρατάω άλλο σε αγωνία. Λοιπλόν, στο διαγωνισμό του διεθνούς περιοδικού επιστημονικής φαντασίας Albedo One, τον σημαντικό και περίφημο INTERNATIONAL AEON AWARD SHORT FICTION CONTESΤ, ο Μιχάλης Μανωλιός κέρδισε το πρώτο βραβείο με το διήγημά του Αίθρα.

Κι εγώ, νιώθω λιγάκι σαν στ' αυτιά μου να παίζει συνεχώς το Πέταγμα της Μέλισσας.

Γιατί; Γιατί είναι ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΡΑΒΕΥΕΤΑΙ ΔΙΕΘΝΩΣ. Και που περιέχεται σε συλλογή διηγημάτων που έχει εκδοθεί στα ελληνικά και που το διάβασα και το σχολίασα εδώ.

Πάω να διαβάσω τη συνέντευξη του Μιχάλη στο sff.gr και να ψάξω να βρω το βιντεάκι της σχετικής αναφοράς του βραβείου, στην ΝΕΤ, στην εκπομπή της Μαρίας Σαράφογλου "Συμβαίνει τώρα" την Καθαρά Δευτέρα.

Και να ευχηθώ σε καθέναν από μας που γράφουμε φανταστικό στην Ελλάδα, να πετάξουμε κι εμείς σαν τις μέλισσες.

SFF-Rated Athens 2011

2011-03-08T19:45:00.003+02:00

Γενικά το SFF-Rated (διεθνές φεστιβάλ ταινιών επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας) είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις σχετικά με την επιστημονική φαντασία στην Ελλάδα. Και είναι και διεθνές και φέτος θα μας δείξει πολλά καλούδια. Το έχω επισκεφτεί δυστυχώς μόνο πια φορά, αλλά από τότε με τρώνε τα δαχτυλάκια μου (ή να πω τα ματάκια μου;) να το ξαναεπισκεφτώ.

Συζήτηση σχετικά γίνεται εδώ και στο επίσημο ιστολόγιο της διοργάνωσης. Ειδικά αυτό που λένε για την ταινία Whisperer in the dark είναι πραγματικά μοναδικό. Είναι μια ταινία γυρισμένη με σύγχρονα μέσα, από την H.P.Lovecraft Historical Society, αλλά το αισθητικό αποτέλεσμα είναι εκείνο που θα ήταν αν η ταινία είχε γυριστεί την εποχή που την έγραψε ο Λάβκραφτ! Έχω δει την προηγούμενη προσπάθεια της H.P.Lovecraft Historical Society, το Call of Ctulhu κι ήταν εξαιρετική πραγματικά. Ανυπομονώ να δω αυτή τη δεύτερη προσπάθειά τους.

Αγνώστου αναλογίας

2011-02-28T10:30:00.003+02:00

Την Παρέσσα την ξεκίνησα το καλοκαίρι, λίγο πριν ή λίγο μετά το τέλος της Δεσίδας. Ειλικρινά δεν ξέρω αν πρώτα τελείωσα τη Δεσίδα και μετά έγραψα τις πρώτες σκηνές της Παρέσσας. Έχω την αίσθηση ότι αυτά τα δύο πράγματα έγιναν ταυτόχρονα, σαν να μη μπορούσα να κρατηθώ, κι έπρεπε να ξεκινήσω την Παρέσσα άμεσα. Φυσικά αυτό ξεφούσκωσε μετά από λίγο κι έμεινε το κείμενο των δέκα, δεκαπέντε χιλιάδων λέξεων να χωνεύει, ώσπου να ξαναβρώ την όρεξή μου γι’ αυτό.

Η όρεξή μου ήρθε μέσα Γενάρη. Πράγμα μάλλον σπάνιο για μένα, μιας και συνήθως γράφω από μέσα Απρίλη έως και αρχές φθινοπώρου (έξω το NaNoWriMo). Αυτό είναι το συγγραφικό μου όπτιμουμ. Πάντως δε γράφω συστηματικά. Χίλιες λέξεις σήμερα, μηδέν για τρεις μέρες, τρεις χιλιάδες μετά. Αλλοπρόσαλλα. Το καλό είναι ότι από ένα σημείο κι ύστερα δε γράφω μπούρδες. Θέλω να πω, πολλές φορές η πρώτη γραφή απογοητεύει ακόμη κι εμένα την ίδια. Αυτή τη φορά, τη εξαιρέσει του πρώτου κεφαλαίου, είμαστε σε καλό δρόμο. Ή μάλλον σε καλύτερο δρόμο.

Κάτι που επίσης βοηθάει -πέρα από την καλή διάθεση που σου αφήνει ένα καλό πρώτο πέρασμα- είναι το ότι έχω επιτέλους αποστασιοποιηθεί από τα πιθανά μεγέθη. Δε με ενδιαφέρει πια να το βιβλίο θα γίνει εκατό, εκατόν πενήντα ή διακόσιες χιλιάδες λέξεις. Δεν πά’ να γίνει τρακόσιες… Συμπλήρωσα τις πενήντα χιλιάδες λέξεις χτες. Σε πόσες τελικές λέξεις αναλογούν;

Ε, λοιπόν, δε με νοιάζει μία. Αρκεί να λέει αυτά που θέλω εγώ. Και προς το παρόν αυτό συμβαίνει. Εκτός…

Εκτός από ένα συγκεκριμένο κομμάτι της πλοκής. Όπως προσπάθησα να εξηγήσω και στον πιο πιστό μου επιμελητή, αν θέλω να γράψω το σενάριο Α, τότε πρέπει να εγκαταλείψω το σενάριο Β. Αλλά το σενάριο Β μού αρέσει πάρα πολύ, είναι πολύ δραματικό και αναδεικνύει και τους χαρακτήρες δύο από τους σημαντικότερους ήρωες. Από την άλλη το σενάριο Α είναι το μόνο πιθανό έτσι όπως έχω φέρει τα πράγματα... Το μόνο αληθοφανές. Κι έχω αποδείξει πάμπολλες φορές πόσο προτιμώ την αληθοφάνεια έναντι άλλων χαρακτηριστικών της αφήγησής μου.

Κι ύστερα είναι και το άλλο. Μερικές φορές, ειδικά όταν μια ιστορία μού είναι πολύ αγαπητή, έχω την εντύπωση ότι δεν την επινοώ. Σκύβω πάνω από το χαρτί, διαβάζω αυτό που έχω ήδη γράψει κι αντί να πω «όχι δε μ’ αρέσει έτσι», λέω «όχι δεν ΕΓΙΝΕ έτσι». Η διαδικασία της δημιουργίας περιέχει μερικές τέτοιες στιγμές απόλυτης εισόδου μέσα στο κείμενο, ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού που νομίζεις όχι ότι το επινοείς, αλλά ότι το θυμάσαι. Όχι, δεν ξανακατάπιε την προσβόλα ο Έλενος. Όχι, δεν έκλαψε η Παρέσσα δίπλα στο ποτάμι. Όχι, δεν ήρθε ατσαλάκωτη η Λαλέντζα στο Ανατολικό Φρούριο, ούτε κι η Γρηγόρα συνήλθε αμέσως από το πενηνταήμερο κώμα.

Κι όταν τελειώσουν όλες οι διορθώσεις θα είμαι σε θέση να περηφανεύομαι ότι τα θυμήθηκα όλα όπως έγιναν. Και στη σωστή τους αναλογία.

Η φαντασία δεν είναι μόνο κελτική

2011-02-11T11:25:00.005+02:00

Η παρουσίαση του Κορακιού, με τίτλο "Η φαντασία δεν είναι μόνο κελτική", μάς βρήκε κι εγώ ακόμη να γράψω κάτι εδώ. Ας είναι όμως. Δεν είναι ότι αργεί η κριτική, απλά ωριμάζει. Από την πρόσκληση:

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ σας προσκαλούν την Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011 στις 07.00 μ.μ. στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65, Αθήνα) στην παρουσίαση των βιβλίων:

Κοράκι σε άλικο φόντο του Ελευθέριου Κεραμίδα

και

Το δίχτυ του ουρανού από τη σειρά Μύθοι των Οτόρι της Λίαν Χέρν

Για τα βιβλία θα μιλήσουν οι: Μαρία Τοπάλη, ποιήτρια, Μάκης Πανώριος, συγγραφέας-
ηθοποιός και Ελευθέριος Κεραμίδας, συγγραφέας

Προβολή φωτογραφιών: Αντώνης Τσούλος

Να με ψάξετε στο κοινό. Θα είμαι περίπου στις μεσαίες καρέκλες...

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Ιανουάριος (10)

2011-01-31T10:55:00.008+02:00

Περισσότερη εφ και περισσότερη mainstream λογοτεχνία; Το προσπάθησα. Το αν θα το πετύχω όμως είναι κάτι που σηκώνει συζήτηση μεγάλη. Ήδη τρώγομαι να μασουλήσω τα βιβλία των συγγραφέων που ανέφερα αναλυτικά εδώ. Κι έχω μεγάλη όρεξη να διαβάσω κάποιους από τους πιο «κλασσικούς» φαντασάδες, όπως ο Steven Erikson και η Robin Hobb.

Σχέδιο Φράκταλ, Κώστας Χαρίτος, Σειρά μου μετά από τόσον καιρό, να διαβάσω κι εγώ το Σχέδιο Φράκταλ. Ομολογώ ότι δίσταζα να το πιάσω, όχι γιατί δεν ήθελα, αλλά γιατί φοβόμουν. Γενικά, όταν κάτι ξεκινάω να το διαβάσω έχοντας υψηλές προσδοκίες από αυτό τείνω να κουτρουβαλιάζομαι με άσχημο τρόπο σε μέρη που δεν ήταν εξαρχής τόσο αναμενόμενο να βρεθώ.
Και τελικά είναι αυτό ακριβώς που περίμενα. Αν και δεν ξέρω αν είναι αυτό ακριβώς που περίμενε ν' ακούσει ο Κώστας από μένα.
Ξεκινάω να το διαβάσω, λοιπόν. Αμέσως διακρίνω αυτό που όλοι όσοι το διάβασαν διέκριναν: την ευκολία στη γλώσσα. Με τρόπο πολύ οικείο, καταφέρνει να σου περάσει όχι μόνο εξωφρενικά δύσκολες έννοιες (για μένα τουλάχιστον) όπως εκείνη του φράκταλ και του τι κάνει το CERN, αλλά ταυτόχρονα και σου δώσει την καθημερινότητα δύο εντελώς διαφορετικών σημείων στο χάρτη: μιας φυσικού μετά των προβλημάτων της κι ενός μυθοβιογράφου μετά των δικών του προβλημάτων.
Το δεύτερο αξιοπρόσεκτο σημείο είναι οι ιδέες που ξεπετάγονται σε σημεία που δεν τα περιμένεις. Η ίδια η σύλληψη του μυθοβιογράφου είναι εξαιρετική, όπως κι η ασθένεια του πρώην της Λίζα. Ο τρόπος με τον οπίων συναντιούνται οι κεντρικοί ήρωες επίσης.
Κι όμως παρά τις πολύ καλές εισαγωγικές γεύσεις, το σύνολο του βιβλίου με άφησε μάλλον αδιάφορη. Η πλοκή έρεε, αυτό είναι αλήθεια. Και πήγαινε πού; Εξαρχής, παρεκτός από κάποια επιμέρους θέματα, πήγαινε εκεί που ήξερα ότι θα πάει. Δε με εξέπληξε ούτε στην κορύφωσή της, ούτε στις στιγμές που περίμενα ότι θα με εκπλήξει, όπως ας πούμε στη σκηνή της γνωριμίας των δύο ή στη σκηνή που ο Φοίβος παίρνει ένα παράξενο e-mail. Γενικά είχα την εντύπωση, ανά πάσα στιγμή, πως το πράγμα θα κυλούσε υποτονικά και ανά πάσα στιγμή, ακόμη κι όταν η αφήγηση έφτανε σε στιγμές μεγάλης έντασης, η αίσθηση αυτή του υποτονικού δεν έλεγε να με αφήσει. Και δυστυχώς το τέλος ήταν μάλλον βιαστικό κι οι αιτίες των κακών να κάνουν το κακό ελλιπείς, σε σημείο που αναρωτήθηκα ποιος έδινε τελικά όλα αυτά τα λεφτά.
Παρά τα όσα έγραψα παρά απάνω, περιμένω την επόμενη εκδοτική κίνηση του Χαρίτου με τρομερό ενδιαφέρον. Ένα βιβλίο που με έκανε να το διαβάσω μέσα σε ελάχιστες μέρες, παρά τα ελαττώματα που θεωρώ ότι έχει, είναι αν μη τι άλλο καλός οιωνός για τη συνέχεια. Άλλωστε μιλάμε για το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα με εξαιρετική πένα.

X-Arnikos, Ο μαθηματικός μου είναι εξωγήινος, Νατάσα Μπαρτζή. Ένα μάλλον άτεχνο ως προς τις απαιτήσεις παιδικό βιβλίου επιστημονικής φαντασίας. Η ιδέα του είναι καλή, αλλά την υποστηρίζει ελάχιστα. Ωστόσο διασκέδασα κάποιες στιγμές.

Ο Τύμβος και άλλα διηγήματα, Χ. Φ. Λάβκραφτ. Αν εξαιρέσει κανείς ένα-δυο προβλήματα στη μετάφραση (ευτυχώς όχι περισσότερα) ήταν ένα ξεκούραστο και ξέγνοιαστο κλασσικό ανάγνωσμα τρόμου. Παρ’ όλο που έχω διαβάσει κι άλλες φορές αυτές τις ιστορίες, ποτέ δεν αρνούμαι στον εαυτό μου την ευχαρίστηση μιας ακόμη ανάγνωσής τους.

Η Πτώση του Οίκου των Άσερ... και παραλλαγές, Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Τόμας Ντις, Ρέι Μπράντμπερυ, Μπράιαν Στέιμπλφορντ. Πρόκεται για μια θεματική ανθολογία, με αφορμή το κείμενο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε και τις παραλλαγές των Τόμας Ντις, Ρέι Μπράντμπερυ, Μπράιαν Στέιμπλφορντ να ακολουθούν. Ήταν αρκετά διασκεδαστικό και ενδιαφέρον, αν και προσωπικά δεν τρελαίνομαι για το πρωτότυπο κείμενο.

Η Βιβλιοθηκάριος της Βασόρας, Jeanette Winter. Ένα βιβλίο που περιγράφει την πραγματική ιστορία της βιβλιοθηκάριου της πόλης Βασόρα, που κατάφερε να σώσει το 70% των βιβλίων του ιδρύματος, εν μέσω του πολέμου. Έχει παιδική εμφάνιση αλλά ενήλικο περιεχόμενο, όπως περίπου το Περσέπολις της Μαριάν Σατραπί.

Η Κρύπτη των Καπουτσίνων, Γιόζεφ Ροτ. Χαρακτηρίζεται στο αυτάκι του βιβλίου ως αριστούργημα, πλην όμως εγώ ξέρω ότι ήταν πολύ tell κι ελάχιστο show. Η δε ιστορία του νεαρού ευγενούς Γερμανού που ξεκινάει πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο και καταλήγει λίγο πριν την άνοδο του Χίτλερ, με ένα σωρό ακατανόητα επεισόδια, μου φάνηκε να απέχει πολύ από το χαρακτηρισμό της ως αριστουργήματος. Η επανάληψη της φράσης «πάνω από τα κρυστάλλινα ποτήρια που πίναμε, σταύρωνε ήδη ο θάνατος τα χέρια του» μάλλον με έκανε να γελάω, παρά να φρίττω από τον τρόμο.

Ρετρό στην ομίχλη, Άγκαθα Κρίστι. Τι σχόλιο να κάνει κανείς, η Κρίστι είναι η Κρίστι. Μόνο που ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου ήταν Sleeping Murder και δεν περιέχει ούτε ρετρό στοιχεία, ούτε ομίχλες...

Συντίπας, ή οι πανουργίες των γυναικών, Αγνώστου Άραβα συγγραφέα ένα είδος Χαλιμάς, που ήταν πολύ διασκεδαστικό, παρά την ηλικία του.

Hittite Fortifications c. 1650-700 BC, Konstantin Nossov. Πολύ όμορφο και προσεγμένο βιβλίο που μου έδωσε μεγάλες ιδέες σχετικά με την τριλογία που γράφω αυτήν την εποχή.

Γυρισμένα Λόγια, Κώστας Καφαντάρης. Μάλλον φλύαρο κι απεριποίητο και με εντελώς άκυρο περιεχόμενο. Υποτίθεται ότι αναφέρεται στις κατάρες, αλλά αν έγραφα εγώ, που είμαι φιλολογικώς άσχετη, μια πραγματεία σχετικά με τις κατάρες μάλλον θα την έκανα πιο περιποιημένη.

Ξεκίνησε το Παζάρι Βιβλίου!...

2011-01-21T13:33:00.002+02:00

Στην Κλαυθμώνος! Και θα λειτουργεί ως τις 9 του Φλεβαρη! Έφυγα!

see more Lolcats and funny pictures

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2010 - Τα τελευταία: μέρος B - Ζουζούνια

2011-01-10T13:10:00.004+02:00

Αυτή τη στιγμή, στα φανταστικά λογοτεχνικά και εκδοτικά δρώμενα της αλλοδαπής (αλλά και της ημεδαπής) είναι της μόδας οι μεγάλες σειρές. Μάρτιν (10; 12;), Τζόρνταν (12), Μπρουκς (άγνωστος ει ο αριθμός…), ο Φάιστ με τις τριλογίες που ακολουθούν η μια την άλλη, ο Γκεμμέλ εφταλογία, ο Γκουντκάιντ, του οποίου Σπαθιού της Αλήθειας ουκ ει τέλος, και άλλοι πολλοί. Γιατί λοιπόν να ξεκινήσει κανείς να διαβάζει ακόμη μια ν-λογία;

Γιατί είναι φρέσκια, με προοπτική, με καλή γραφή, στέρεους χαρακτήρες και δείχνει πάνω απ' όλα να σέβεται τους αναγνώστες της.

Ο λόγος για την σειρά Shadows of the Apt, του Βρετανού Πολωνικής καταγωγής συγγραφέα Adrian Tchaikovsky. Της οποίας σειράς το πρώτο βιβλίο, το «Empire of Black andGold», τελείωσα πρόσφατα. Μιλάμε δυστυχώς για δέκα προγραμματισμένα βιβλία, εκ των οποίων έχουν κυκλοφορήσει τα πέντε πρώτα (Empire in Black and Gold, Dragonfly Falling, Blood of the Mantis, Salute the Dark, The Scarab Path) και το έκτο (The Sea Watch) αναμένεται το Μάρτιο του 2011. Το καλό είναι ότι ο τύπος ξεπετάει ένα βιβλίο κάθε έξι μήνες, οπότε ελπίζουμε ως το 2013 η σειρά να έχει ολοκληρωθεί.

Από τις πρώτες φράσεις του βιβλίου ο Τσαϊκόφσκι μας δείχνει τι πρόκειται να επακολουθήσει. Βλέπουμε τις τελευταίες στιγμές της πολιορκίας μιας πόλης, τις στιγμές όπου τα τείχη της υποχωρούν και οι εχθροί την καταλαμβάνουν. Βλέπουμε αυτά μέσα από τα μάτια μιας παρέας ανθρώπων, που ενώ δεν ανήκουν στους πολίτες, ωστόσο έχουν φτάσει εκεί για να βοηθήσουν. Και βλέπουμε πως κάποιος τους προδίδει και πως κάποιοι από αυτούς καταφέρνουν να το σκάσουν.

Μέχρι αυτή τη στιγμή, που έρχεται μόλις στη σελίδα 19 από τις 612 (!) του βιβλίου, έχουμε πάρει μερικές ιδέες σχετικά με το τι σόι κόσμος είναι αυτός στον οποίο βρισκόμαστε. Μιλάμε για ένα μέρος όπου οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε kinden (Είδη, ας πούμε μια πρόχειρη απόδοση), το κάθε ένα από τα οποία φέρει τα χαρακτηριστικά ενός εντόμου. Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου ο Stenwold Maker είναι Beetle-kinden. Στην πολιορκία, οι κάτοικοι της πόλης είναι Soldier Beetles και οι επιτιθέμενοι είναι Wasps. Κι επίσης μαθαίνουμε και για Mantis-kinden και για Ant-kinden, καθώς κι ότι κάθε Είδος έχει το κατιτί που το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα: τα Σκαθάρια είναι ανθεκτικά και έχουν κλείση στη μηχανική και τις κατασκευές, οι Μάντιδες είναι τέλειοι πολεμιστές, τα Μυρμήγκια έχουν νοητικό δεσμό μεταξύ τους και συνεννοούνται χωρίς μιλάνε, οι Σφήκες μπορούν να πετάξουν.

Η ιστορία πηδάει από αυτό το σημείο δεκαεφτά χρόνια μπροστά. Ο Στένγουολντ έχει γεράσει κάπως, είναι καθηγητής στο Μεγάλο Κολέγιο στην πόλης Κολλέγκιουμ, στο νότο (την πατρική του πόλη), κι έχει πάρει τέσσερις νέους υπό την προστασία του, προσπαθώντας να τους κάνει πράκτορές του, ώστε στην επόμενη κίνηση της Αυτοκρατορίας των Σφηκών, που απειλεί να κατακτήσει όλον τον κόσμο, εκείνος να είναι έτοιμος και να αντιδράσει. Τα πράγματα όμως δεν πηγαίνουν όπως τα υπολόγιζε με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ν’ αφήσει το Κολλέγκιουμ κυνηγημένος από τους πληρωμένους δολοφόνους των Σφηκών, που τον θεωρούν πολύ επικίνδυνο.

Θα σταματήσω εδώ τα της πλοκής. Μπορεί να ακούγεται απλοϊκή, γεμάτη με ανθρωπάκια που μοιάζουν με ζουζούνια, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο. Κυρίως διότι τα σημαντικά πράγματα γίνονται μετά από αυτά που σας λέω εγώ εδώ.

Αυτό που προσωπικά βρήκα να με κεντρίζει να διαβάσω παρακάτω είναι ότι το θέμα με τα Είδη δεν αναλώνεται στα τρία τέσσερα πράγματα που είδα στην αρχή. Αντίθετα το πράγμα πηγαίνει πολύ βαθιά. Σιγά-σιγά, με ρυθμό που να τα βάλεις καλά στο μυαλό σου και να μη χρειάζεται κατεβατό με fanta-bubble για να τα εμπεδώσεις, ο Τσαϊκόφσκι μας λέει ότι στην ουσία υπάρχουν δύο ειδών Είδη, οι Ικανοί και οι Ανίκανοι (Apt και Inapt): οι Ικανοί είναι εκείνοι που μπορούν να χειριστούν και να κατασκευάσουν μηχανές αλλά δεν έχουν και ούτε και πιστεύουν στην ύπαρξη της μαγείας, ενώ οι Ανίκανοι είναι οι παλιές φυλές, εκείνες που πριν την Επανάσταση είχαν τους Ικανούς για σκλάβους και οι οποίες φυλές ενώ κατανοούν και μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη μαγεία, όταν πρόκειται για κατασκευές είναι εντελώς… ανίκανοι. Πολλές φορές αυτό φτάνει στα όρια της υπερβολής, όπως ας πούμε οι Ανίκανοι δε μπορούν να διαβάσουν χάρτες, ούτε και να χρησιμοποιήσουν βαλίστες.

Επίσης μαθαίνουμε σιγά-σιγά, μέσα από τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι τέσσερις νεαροί κι ο Στένγουολντ, ότι κάθε Είδος έχει την Τέχνη του (Ancestral Art) η οποία όμως δεν είναι άμεσα εμφανίσιμη στον καθένα, και πρέπει να την κερδίσει ή του αποκαλυφθεί μετά από διαλογισμό. Τα Σκαθάρια μπορούν να πετάξουν αδέξια και συνήθως μόνο από ψηλά προς τα χαμηλά, κι επίσης έχουν και κάποιο είδος περιορισμένης νυχτερινής όρασης. Οι Αράχνες μπορούν να μπουσουλίσουν σε κάθετους τείχους. Οι Σφήκες μπορούν να πετούν μπάλες φωτιάς από τα χέρια τους -το κεντρί τους.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και πάλι σιγά-σιγά, ο Τσαϊκόφσκι μας εισαγάγει σε έναν κόσμο όπου τα Είδη έχουν και διαφορετικά σωματικά χαρακτηριστικά: Ξεκινώντας από τα Σκαθάρια που δεν έχουν και πολλές διαφορές από μένα ή εσάς, περνάει σταδιακά σε αλλιώτικες μορφές, όπως οι Μύγες, που είναι μισό μέτρο ψηλές, οι Μάντις που έχουν αγκάθια στους αντιβραχίονες, οι Σκώροι που έχουν γκρίζο δέρμα και λευκά μάτια για να φτάσει κάποια στιγμή να περιγράψει τις Πεταλούδες, τις οποίες και θα αφήσω απερίγραπτες προς τέρψην σας όταν το διαβάσετε. Αξίζει τον κόπο.

Ωραία, μιλήσαμε για την πλοκή, μιλήσαμε για την κοσμοπλασία, μένει η γλώσσα και οι χαρακτήρες, νο;

Ε, λοιπόν, ούτε κι εκεί υστερεί ο κύριος αυτός. Ενώ δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να διαβάσω το βιβλίο, παρά τις 612 σελίδες του, ωστόσο έχει εδώ κι εκεί λέξεις πιο δύσκολες, που τις απόλαυσα, κάποιες φορές ακόμη κι ελληνικές, όπως ο sycophant ή οι Aristae, μια από τις άρχουσες τάξεις των Αραχνών. Ακόμη, κι ελπίζω να μην κάνω λάθος, υπάρχει ένας χαρακτήρας που λέγεται Achaeos. Δεν ξέρω γιατί κι ούτε πρόσεξα κάποιο άλλο όνομα του Είδους του, νομίζω ότι είναι ο μόνο Σκώρος που ονομάζεται. Αλλά το έχω στα υπόψην μου.

Κι οι χαρακτήρες… Ω, Θε μου οι χαρακτήρες. Αδυνατώ να τους περιγράψω καν, τόσο πολύπλοκοι και φοβερά γραμμένοι είναι. Κι ενώ το βιβλίο είναι γεμάτο με δράση, δράση ζουλιγμένη σε κάθε σελίδα σχεδόν, που κάποιες φορές καταντάει και κουραστικό -για μένα τουλάχιστον- φτάνεις κάποια στιγμή, στη σελίδα 542 για να κλάψεις από χαρά, γιατί βλέπεις του χαρακτήρες να κατορθώνουν εκείνο που ούτε εκείνοι, αλλά ούτε κι εσύ πίστευες ότι θα γίνει ποτέ.

Δε θυμάμαι να έχω ποτέ κλάψει από χαρά σε κάποιο βιβλίο. Ακόμη κι αν τα υπόλοιπα δεν είναι τόσο καλά, αυτή η σειρά θα μου μείνει γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Γιατί αντί για ζουζούνια, μπορείς τελικά να δεις και το κάτι άλλο, το κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον, που αποδεικνύει την εκτίμηση στην οποία έχει ο συγγραφέας τους αναγνώστες του.

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2010 - Τα τελευταία: μέρος Α

2011-01-05T11:00:00.015+02:00

Όπως και πέρυσι, τα τελευταία αναγνωστικά σχόλια για το 2010 θα γίνουν μέσα στο 2011. Τι να κάνουμε. Φαίνεται ότι το να ιστολογώ δεν είναι το πιο δυνατό μου σημείο. Ωστόσο και αυτή τη φορά, όπως και με τα προηγούμενα 30 βιβλία, θέλω να δώσω περισσότερη έμφαση σε κάποια -δύο, για την ακρίβεια. Και μου φαίνεται ότι μάλλον αδικώ όλα τα υπόλοιπα κάνοντας αυτό. Μήπως τελικά πρέπει να γράφω μια ανάρτηση για κάθε βιβλίο που διαβάζω; Ή να κάνω σούμα στο τέλος κάθε μήνα αντί να περιμένω να συμπληρώσω είκοσι ή τριάντα βιβλία για να τα σχολιάσω; Χμμ. Θέλει σκέψη εδώ. Ας βάλω τελεία στα του 2010 και το 2011 θα πρέπει να περιμένει λιγάκι μέχρι να δούμε πώς θα το σουλουπώσουμε.

Το καλοκαίρι μου έξω απ' το Θόλο, Δήμητρης Βανέλλης. Ο Δημήτρης Βανέλλης ήταν, είναι και θα είναι ο ευγενικός Συρανό του Ελληνικού Φανταστικού. Ένας ήρεμος κι ευχάριστος άνθρωπος που οι πνευματικές του εξάρσεις έχουν δημιουργήσει τρομερά διαφορετικά πράγματα. Από το Φανούρη Άπλα και την ποδιά του μάγειρα «I Y Prasoryzo» (κόμικ) έως το Έξω από την Γκρίζα Χώρα (παιδικό παραμύθι με ξωτικά) κι ως το Γερονήσι και τον Ασμόλ (διηγήματα επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας αντίστοιχα), καταφέρνει κάθε μα κάθε φορά να με εκπλήσσει, και πάντοτε ευχάριστα. Το «Καλοκαίρι μου έξω από το Θόλο» είναι κι αυτό μια από τις εκπλήξεις που μου κρατούσε φυλαγμένη. Μια ερωτική ιστορία ταξιδιού στο χρόνο, ειδομένη από δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες, χρησιμοποιεί το παράδοξου του δολοφονημένου παππού* για να δείξει ότι τελικά εμείς και μόνο εμείς είμαστε υπόλογοι των επιλογών μας και της μοίρας μας. Προτείνεται σε όλους, ανεξαιρέτως, είτε αγαπάτε την επιστημονική φαντασία είτε όχι.
Όφης και Λύγκας, Γαβριήλ Ναχμίας. Ποιητικό κείμενο; Πεζό ποίημα; Μάλλον πρέπει να μην χαρακτηρίσω καθόλου αυτό το βιβλίο, γιατί σίγουρα θα καταστρέψω την ομορφιά του καλουπώνοντάς το σε κάποιο είδος της λογοτεχνίας. Όπως όλα τα κείμενα του συγκεκριμένου συγγραφέα -που έχω την τιμή να γνωρίζω ηλεκτρονικά-, δεν ξέρω αν το κατάλαβα, αλλά οπωσδήποτε το απήλαυσα. Για να πω την αμαρτία μου, έχω την εντύπωση ότι κάτι ψυχανεμίστηκα, αλλά η ερμηνεία ενός τέτοιου κειμένου είναι μια απόλαυση από μόνη της και καλό θα ήταν να το δοκιμάσετε χωρίς άλλα σχόλια.
Το Μουσικό Κουτί στο Υπόγειο, Αντώνης Νικολάου. Μικρά διηγήματα τρόμου, κάποιες φορές οριακά υπερφυσικού. Διαβάζονται πολύ ευχάριστα και ενώ κάποιες φορές δεν τρέμεις κιόλας από το φόβο σου, ωστόσο έχει τις στιγμές του. Καλή γραφή, που μετά από τόσα χρόνια (του '99 είναι η έκδοση) θα έχει εξελιχθεί, θεωρώ κι ελπίζω, σε κάτι εξαιρετικό.
Ιστορίες Υπερβολής, Κυριάκος Αθανασιάδης. Το αστείο είναι ότι μόλις πριν λίγες μέρες είδα ότι το βιβλίο (εκδόσεις Ροές, 1987) κυκλοφόρησε και πριν ένα μήνα περίπου, από τις εκδόσεις Δήγμα, απείραχτο, όπως δηλώνει ο συγγραφέας του. Το ίδιο το βιβλίο αποτελείται από 10 παράξενα διηγήματα, που ενώ αγγίζουν το φανταστικό με απτό τρόπο, ωστόσο είναι γραμμένα με παράξενη σουρεαλιστική σχεδόν γραφή. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, ένα πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα. (Η φωτογραφία του εξώφυλλου είναι από την νέα έκδοση του 2010 από τις εκδόσεις Δήγμα.)

Sa Raja Meura, Λίζα Κωνσταντοπούλου. Φετινό βιβλίο. Ένα αλληγορικό παραμύθι, με πολύ συγκινητική πλοκή (τουλάχιστον για τις γυναίκες αναγνώστριες). Η γραφή της είναι πολύ όμορφη και καθαρά κατέχει την τέχνη της αφήγησης ενός πεζού σα να είναι ποίημα. Νομίζω ότι οι λεπτές ψυχές που αγαπούν την ποίηση θα το αγαπήσουν απεριόριστα. Εκδόσεις Ιωλκός, και το αναφέρω γιατί νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.
Το νησί του νου, Βίκυ Γεωργοπούλου. Συλλογή μικρών διηγημάτων, που παίζουν πολύ με το σουρεαλισμό. Οι ιδέες είναι συχνά εξαιρετικές, όμως υπάρχει ένας μικρός λόξιγκας στην εκτέλεσή τους. Πολλές φορές μπλέκεται η σύγχρονη ορολογία στην αφήγησή της πράγμα που δεν είναι πάντα κακό, το αντίθετο, απλά κάποιες φορές πρέπει να γίνεται με περισσότερη προσοχή.
Το τετράδιο και άλλα διηγήματα τρόμου, Κυριάκος Χαλκόπουλος. Είχα διαβάσει το πρώτο διήγημα της συλλογής, το "Διαγωνισμό", στο sff.gr που το είχε ανεβάσει ο συγγραφέας του, και όπως και τότε, έτσι και τώρα, θα πω ότι υπάρχουν ωραίες ιδέες, καφκικές θα έλεγα, οι οποίες όμως πνίγονται κάτω από το βάρος μιας τρομερά λόγιας και (αν μου επιτρέπετε την έκφραση) παλαιομοδίτικης γλώσσας. Οι προτάσεις είναι τεράστιες, και ενώνονται σε αχανείς παραγράφους που κουράζουν (εμένα τουλάχιστον) αφάνταστα.
Οι Αργοναύτες του Χρόνου, Άννα Κουππάνου. Εφηβικό φάντασυ ανάγνωσμα (με σήμανση στο οπισθόφυλλο "από 13 ετών"). Ξεκινάει καλά, με τα μικροπροβληματάκια του, αλλά το δεύτερο μισό είναι μάλλον κατώτερο των προσδοκιών, όχι ως προς την έμπνευση ή την ιδέα, αλλά ως προς την εκτέλεση. Λείπουν περιγραφές, και ομαλές μεταβάσεις μεταξύ των σκηνών, όπως και μεταξύ των μεταβολών της ιδιοσυγκρασίας των πρωταγωνιστών. Για τις ηλικίες που απευθύνεται είναι όντως μια γενναία και όμορφη εισαγωγή στη λογοτεχνία του φανταστικού.
Ο Τάφος του Διγενή, Τάσος Ρούσσος. Μου φάνηκε ένα απλό πασάλλειμα λίγων πραγμάτων για το Διγενή Ακρίτα, καμπόσης μεταφυσικής και τριών αντρών που τρώνε μεζέδες, πίνουν καφέ και δροσιστικά και μιλάνε όλοι ελληνικά. Δεν έχασα και την ώρα μου, αλλά μάλλον παρά που είναι τόσο μικροσκοπικό δε θα το ξαναδιαβάσω.
Μια βόλτα με τον Τιτανικό, Γιώργος Ανταλέν. Καλή γραφή, διασκεδαστικό ως βιβλίο, αλλά έρχεται από το τίποτε και πάει στο πουθενά, περιγράφοντας τα όσα συνέβησαν σε κάποιον που δεν πήρε τον Τιτανικό και την κατοπινή του ζωή.
Nifft the Lean, Michael Shea. Λίγα μπορώ να πω για τη γραφή του Σι, που είναι τρομερή, όπως επίσης λίγα μπορώ να πω και για τη φαντασία του που οργιάζει. Αναρωτιέμαι αν και τι ακριβώς έπαιρνε για να τα γράψει αυτά, όπως επίσης αναρωτιέμαι αν είμαι αυτή τη στιγμή πράσινη από τη ζήλια μου. Το βιβλίο περιέχει τέσσερα διηγήματα με τον ομώνυμο ήρωα, ένα εκ των οποίων, «Τα μαργαριτάρια της βασίλισσας βρυκόλακα», έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά, στις συλλογές της Ωρόρα (Ιστορίες με Δαιμόνιους Κλέφτες, τόμος 36)
Elantris, Brandon Sanderson. Ο νεαρός τούτος έχει αναλάβει τη συγγραφή (από τις σημειώσεις του μακαρίτη του Τζόρνταν) του τελευταίου βιβλίου του Τροχού του Χρόνου. Αυτό αρχικά δε με είχε πείσει ότι άξιζε τον κόπο να διαβάσει κανείς κάτι εντελώς δικό του. Ωστόσο, όταν είδα ότι το Ελάντρις ήταν εξαντλημένο κι όταν επίσης είδα το φίλο Αντώνη Πάσχο να το διαβάζει με πάθος, ζήλεψα και του ζήτησα να μου το πάρει κι εμένα από 'κει που το είχε βρει.
Κι είμαι ευτυχής που του έχω τέτοια υποχρέωση.
Η ιστορία είναι κάπως περίπλοκη: Στη χώρα Άρελον υπάρχει μια πόλη η Ελάντρις στην οποία όλα είναι μαγικά. Κάποιοι από τους κατοίκους, μια μέρα χωρίς προειδοποίηση, ξυπνούν και μεταμορφώνονται σε υπερφυσικά, μαγικά πλάσματα, που μέσα στους τοίχους της Ελάντρις προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ουτοπία.
Αυτά μέχρι δέκα χρόνια πριν το παρόν. Γιατί κάτι συνέβη στον κόσμο και ξαφνικά οι Ελαντρινοί αντί να μεταμορφώνονται σε μαγικά, πανέμορφα και πανίσχυρα πλάσματα, σχεδόν θεϊκά, άρχισαν να μοιάζουν με θύματα κάποιας φοβερής ασθένειας. Από το χάος και τον εμφύλιο, προέκυψε μια νέα τάξη πραγμάτων, με το βασιλιά Iadon, πρώην έμπορο, να διοικεί με σιδερένια πλέον πυγμή.
Η ιστορία ακολουθεί τρεις χαρακτήρες. Ο ένας είναι ο γιος του βασιλιά, ο Raoden, που λίγες μέρες πριν το γάμο του με την πριγκίπισσα του φιλικού κράτους Teod, Sarene, ξυπνάει ως Ελαντρινός. Ο δεύτερος είναι η ίδια η Sarene, μια πολύ δυναμική (ακόμη και για τα πραγματικά δεδομένα) κοπέλα, που τρελαίνεται για την πολιτική και ανακατεύεται σε χίλια πράγματα με απρόσμενα αποτελέσματα. Ο τρίτος και σκοτεινότερος, είναι ο Hrathen, ένας από τους ανώτερους ιερείς του γειτονικού θεοκρατικού κράτους του Fjorden, ο οποίος έχει σταλεί από τον αρχιερέα να προσηλυτίσει με όποιον τρόπο μπορεί την Άρελον μέσα σε τρεις μήνες.
Μέσα σε αυτούς τους τρεις μήνες και τις 620 περίπου σελίδες του βιβλίου, το τι γίνεται είναι απερίγραπτο. Κυριολεκτικά. Το μόνο που θα μπορούσε να δώσει μια εικόνα είναι το ότι περίπου κάθε 10 σελίδες, από τη μέση και μετά, τρως κι από μια σφαλιάρα-παύλα-twist της πλοκής. Τόσο που προς το τέλος άρχισα να αναφωνώ μόνη μου "Α, το μπαγάσα!" εννοώντας το συγγραφέα που πήγε και σκέφτηκε τέτοιο πράγμα.
Γενικά η πολιτική ίντριγκα δίνει και παίρνει. Οι σκηνές μάχης είναι μάλλον λίγες, αλλά οι χαρακτήρες είναι εκπληκτικοί, τόσο αληθινοί, που πάμπολλες φορές ταυτίστηκα με τη δολοπλόκα και γλωσσού Sarene. Τα πράγματα που δεν κατάλαβα ή δε μου άρεσαν είναι τρία (3) και μπορώ και να σας τα πω, αλλά δε θα το κάνω για λόγους σπόιλερ (ούτως ή άλλως είναι σε τέτοια σημεία της πλοκής που θα πρέπει να σας πω και όλα τα προηγούμενα για να καταλάβετε και δεν έχω το κουράγιο). Η γλώσσα είναι σχετικά απλή, έχει όμως κάποιες ταιριαστές κορώνες και για μία φορά όλοι οι χαρακτήρες μιλάνε με το δικό τους τρόπο. Σχεδόν ακούς τις φωνές τους στο κεφάλι σου!
Blood of Ambrose, Jame Enge. Πρόκειται για το πρώτο από μια σειρά βιβλίων με ήρωα τον Μόρλοκ Αμπρόσιους, έναν απόγονο του Μέρλιν σε μια φανταστική όμως χώρα (με τρία φεγγάρια αν θυμάμαι καλά). Ο Μόρλοκ αναφέρεται συχνά ως The Crooked Man, γιατί οι ώμοι του δεν είναι ίσιοι μεταξύ τους.
Η υπόθεση χοντρικά είναι η εξής: ο δωδεκάχρονος, όχι πολύ υψηλής ευφυΐας βασιλιάς Λάθμαρ φυγαδεύεται από την αυταρχική γιαγιά του, Αμπρόζια Βιβιάνα, για να γλιτώσει από τα νύχια του κηδεμόνα του που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Δυστυχώς συλλαμβάνεται κι η γιαγιά του καταδικάζεται σε θάνατο για προδοσία. Λόγω του ότι είναι ευγενικής καταγωγής έχει δικαίωμα όμως, να κερδίσει την ζωή της, αν βρεθεί κάποιος να την υπερασπιστεί στην αρένα. Εμφανίζεται ο αδελφός της, ο Μόρλοκ Αμπρόσιους με το νάνο βοηθό του, τον Γουίρθ και τη σώζουν και μετά γίνεται της μουρλής, καθώς ο μικρός βασιλιάς αρχίζει να χρησιμοποιεί το μυαλό του, το σκάει και πάλι, ξαναπέφτει στα χέρια του κηδεμόνα του, καταφέρνουν τρεις άνθρωποι κι έναν νάνος να καταλάβουν το παλάτι και να ξωπετάξουν τον κηδεμόνα, ο οποίος όμως γυρνοβολάει απ’ έξω με τους δικούς του και τους κάνουν τη ζωή δύσκολη, μπλέκεται κι ένας νεκρομάντης, εμφανίζονται κάτι κοράκια, γκόλεμ, μεταλλικές αράχνες-παύλα-μεταφορικά μέσα που λειτουργούν με μαγεία, τέρατα και θηρία και ζόμπι και τελικά γίνεται το έλα να δεις και το στάσου ν’ ακούσεις. Δι χάπι έντ.
Η προσωπική μου γνώμη για το βιβλίο; Χμ. Όχι πολύ κακό, αλλά ούτε και τέλειο. Για την ακρίβεια είναι ένα βιβλίο που δεν ξέρεις αν σου αρέσει ή όχι, που δεν ξέρεις αν το βαριέσαι ή όχι, αν θες να σπάσεις τα μούτρα του ήρωα ή όχι κι αν τελικά κλαις τα λεφτά σου ή όχι.
Κατά καιρούς η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας γίνεται δύσκολη (το διάβασα στο πρωτότυπο, οπότε μπορώ να το επιβεβαιώσω). Οι διάλογοι μπορεί να είναι είτε εξαιρετικά αληθοφανείς, είτε (δυστυχώς τις περισσότερες φορές) πιο ξύλινοι κι από, τι να πω, κι από ένα δάσος με γιγάντιες σεκόγιες. Έχει δράση και τέλειες περιγραφές στις σκηνές μάχης, με πολύ ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες και ταυτόχρονα, περνάνε σελίδες και σελίδες με φλυαρίες και δήθεν ανάπτυξη. Οι χαρακτήρες, άλλο μανίκι αυτοί. Από τη μια οι πρωταγωνιστές είναι πραγματικά στέρεοι, τους ξεχωρίζεις χωρίς να χρειάζεται να ξέρεις τα ονόματά τους. Κι από την άλλη, κάνουν πράγματα που σίγουρα δε θα μας περνούσαν από το μυαλό. Η αίσθηση του χρόνου είναι κάπως διαστρεβλωμένη, τεντωμένη πέρα απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Δείχνει, ας πούμε, τέσσερις ανθρώπους να επιζούν επί έξι μήνες (κάνοντας ταυτόχρονα και μαθήματα μαγείας και ξιφασκίας) μέσα στους μυστικούς διαδρόμους του παλατιού του εχθρού τους. Γουάτ; Και την ίδια στιγμή έχει κάτι απίθανες ιδέες, κάτι φαντασμαγορικές εκρήξεις φαντασίας κι ένα λεπτότατο χιούμορ μέσα στη μαυρίλα, που αναγκάζεσαι να διαβάσεις παρακάτω για να δεις τι άλλο έχει αυτός ο χριστιανός στο κεφάλι του μέσα. Όπως ας πούμε το ότι ο μάγος ανεβάζει την αδελφή και το βοηθό του πάνω σ’ ένα κοινότατο άλογο κι ύστερα του βάζει στις οπλές μια ειδική αλοιφή. Η αλοιφή κάνει το άλογο να κάνει κάθε βήμα του διακόσια μέτρα ψηλό και κανένα χιλιόμετρο μακρύ. Κι όταν προσγειώνεται πρώτη φορά, το άλογο βγάζει μια τρομερή, φρικτή κραυγή. «Τι έγινε;» ρωτάει η γυναίκα ανήσυχη. «Φοβάται τόσο πολύ που ουρλιάζει;» και λίγο μετά έρχεται η απάντηση. «Μπα. Μου φαίνεται ότι το φχαριστιέται τόσο πολύ που ουρλιάζει.» Κι αμέσως εσυ ως αναγνώστης βάζεις στο νου σου μια εικόνα, με το άλογο να χλιμιντρίζει «γουίιιιιιιιι!» χαμογελώντας, λες και παίζει σε ταινία Λούκυ Λουκ.
Κι ενώ είναι το βιβλίο γεμάτο από τέτοια απίθανα ευρήματα, ταυτόχρονα έχει κάτι στιγμές που λες ότι θα βγάλεις τα μάτια σου με το πιρουνάκι του φρούτου, μόνο και μόνο για να σταματήσεις να διαβάζεις.

Οι μύκητες από τον Γιογγόθ, Χ.Φ. Λάβκραφτ. Ο Λάβκραφτ είναι για μένα ό,τι τα μακαρόνια για κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο: και με σκ@τά να μου τον σερβίρεις, θα τον καταπιώ αμάσητο. Ετούτη τη συλλογή τη βρήκα κάπως πρώιμη, αλλά ωστόσο μπολιασμένη με όλα τα συστατικά (και κάποιες ιδέες) που αργότερα ο Λάβκραφτ θα τα έκανε αριστουργήματα της λογοτεχνίας τρόμου. Ακόμη και στα ποιήματα φαίνονταν αυτές οι τάσεις να μεγαλουργήσει.
Το Μονοπάτι του Κθούλου, August Derleth. Οι πέντε νουβέλες που έγραψε ο Ντέρλεθ, με κοινό παρανομαστή τον καθηγητή Σριούσμπερυ (που αποδίδεται ως Σριούσμπιουρυ) και τη μάχη του για την αποτροπή του ξυπνήματος του Κθούλου. Είχα διαβάσει τις πρώτες τρεις (εκείνη με τον Άντριου Φέλαν, με τον Έιμπελ Κέιν [άλλη μια απόδοση που πήγε στραβά, ως Κιν] και εκείνη με τον Κλέρμπορν Μπόιντ) στα βιβλιαράκια της Ωρόρα και τώρα που τις πήρα με τη σειρά, μαζεμένες ανακάλυψα ότι κάποια πράγματα, όπως είπε κάποτε φίλος συφφορουμίτης, πιθανόν ο Ντέρλεθ να τα είχε σε macro στο word και να τα πρόσθετε σε κάθε κείμενό του πρακτικώς αυτούσια. Πιθανότητα που αυξήθηκε στις υποψίες μου όταν διάβασα το...
Η Μάσκα του Κθούλου, August Derleth, οπότε κι άρχισα ν’ αναρωτιέμαι: γιατί το έκανα αυτό; Χμ. Μάλλον για ψυχαναγκαστικούς λόγους, αλλά το πιο πιθανό για λόγους συλλεκτικούς... Τα διηγήματα εδώ ακολουθούν ένα άααααλο κλασσικό κι αγαπημένο του Ντέρλεθ μοτίβο, εκείνο του αθώου ήρωα που κληρονομεί ένα παράξενο σπίτι, τον εχθρεύονται οι γείτονες, μαθαίνει για τις παράξενες έρευνες του συγγενή του από τον οποίο το κληρονόμησε και στο τέλος τον βρίσκουν εννιά φορές στις δέκα πάνω από έναν σκοτωμένο άνθρωπο, την ώρα που του μασουλίζει την καρωτίδα. Αχούμ-χουμ, συγγνώμη για το χασμουρητό, αλλά μετά την τρίτη επανάληψη γίνεται πολύ βαρεζζζζζζ...
Ο Κύριος του Φωτός, Ρότζερ Ζελάζνυ. Επιτέλους οι λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας μπορούν να πάψουν να με κυνηγάνε που δεν το είχα διαβάσει ακόμη και… να ξεκινήσουν να με κυνηγάνε εκ νέου, γιατί δε μου πολυάρεσε. Ήταν αργό σε κάποιες στιγμές, σε σημείο που να ορκίζομαι ότι αν βρω μπροστά μου τη Μαχαμπχαράτα θα την κόψω ψιλά-ψιλά κομματάκια, ωσάν για να τη μαγειρέψω ραγού. Δε λέω, ωραία γραφή, ωραίες εικόνες, ωραίες ιδέες, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αλλά φαίνεται ότι η ινδουιστική μυθολογία δε θα με ενθουσιάσει ποτέ.**
Cyberpunk, Ανθολογία από τις Εκδόσεις της Γαίας. Δεν είμαι σίγουρη ότι αποτέλεσε ακόμη και για την εποχή του ένα χαρακτηριστικό δείγμα του κυβερνοπάνκ. Σαφώς και θα μπορούσαν να υπάρχουν και καλύτερες ιστορίες, όπως επίσης και να λείπουν κάποιες που, όπως είπε κάποτε μια φίλη για άλλο θέμα, κάνουν τη βικτωριανή μου μύτη να ζαρώνει (πχ, το «Πέος του Φρανκεστάιν», του Έρνεστ Χόγκαν ή το φεμινιστικά ακατάληπτο «Φλογερός Ουρανός» της Ρέητσελ Πόλλακ). Ξεχώρισα τη γραφή του Ουίλλιαμ Γκίμπσον («Χίππικο Καπέλο, Εγκεφαλικό Παράσιτο» και «Κομμάτια ενός Ολογραφικού Ρόδου»), όπως επίσης και τα «Φιδίσια Μάτια» του Τόμ Μάντοξ, που μου άρεσε πολύ και την πρώτη φορά που το είχα διαβάσει, στις συλλογές του ΠαραΠέντε.
Ροκ Μωρά από το Διάστημα, Λίντα Τζάιβιν. Ένα Αυστραλιανό υπερθέαμα γεμάτο sex, drugs 'n' rock 'n' roll, που αποτυγχάνει να μιμηθεί ικανοποιητικά τον Ντάγκλας Άνταμς. Αυλαία.
Ιστορίες με ναυαγούς του διαστήματος, Ωρόρα 25. Δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Χαριτωμένο αλλά ως εκεί. Νομίζω ότι ξεχωρίζω το «Καλοκαίρι στον Ίκαρο» του Άρθουρ Κλαρκ. Όλα τα υπόλοιπα είχα τα προβληματάκια τους.
Ιστορίες από το εφιαλτικό μέλλον, Ωρόρα 45. Από ενδιαφέρουσες έως πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες. Ο Τζέημς Μπάλαρντ («Υποσυνείδητα Μηνύματα») είναι όπως πάντα εξαιρετικός, πολύ δυνατές εικόνες και συναισθήματα στα όρια του ψυχολογικού τρόμου. Το «Έτσι τους δημιούργησε» της Άλις Τζόουνς σπάει κόκαλα.
Ιστορίες από το εφιαλτικό μέλλον/2, Ωρόρα 73. Καλές αλλά όχι συγκλονιστικές όπως εκείνες της πρώτης συλλογής. Επιτέλους διάβασα το «Canticle for Leibovich» του Walter Miller (του ίδιου που έγραψε και το υπεροχοϋπέροχο «Darfsteller»). Και ξαναδιάβασα το εκπληκτικό, ακόμη και σήμερα, «Η Μηχανή σταματά» του Ε.Μ. Φόρστερ, το οποίο είναι γραμμένο το 1909 παρακαλώ. Και τρομακτικό όσο δεν παίρνει.
Βιβλιοθήκες Γεμάτες Φαντάσματα, Jacques Bonnet. Μια Μικρή ερωτική εξομολόγηση στο βιβλίο και τη λογοτεχνία, ως λέει και το οπισθόφυλλο. Ένα δοκίμιο, σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας βιβλιόφιλος από τη σκοπιά του βιβλιόφιλου. Ενώ είναι γεμάτο με χαριτωμένες πραγματικότητες, που τις αντιμετωπίζω προσωπικά καθημερινά με τη βιβλιοθήκη μου, εντούτοις σε κάποια σημεία γίνεται ακατανόητο, γεμάτο με τίτλους βιβλίων, εκδόσεις και μεταφραστές. Αν δεν ήταν τόσο βαρύ σε πληροφορία, ίσως και να γινόταν από τα αγαπημένα μου βιβλία.
Cahokia's Countryside: Household, Archaeology, Settlement Patterns and Social Power, Mark W. Mehrer. Το ένα από τα δύο βιβλία που διάβασα για να μπορέσω να γράψω τα Θαλασσινά Κογχύλια, το Νοέμβριο. Πολύ δύσκολο στην ανάγνωση, αν και το περιμένει κανείς από επιστημονική διατριβή. Μέτριες οι πληροφορίες που μπορεί να πάρει κανείς (κανείς ανειδίκευτος εννοώ.)
Cahokia: Ancient America's Great City on the Mississippi, Timothy R. Pauketat. Το δεύτερο βιβλίο αναφορά για την Καχόκια που διάβασα. Αυτό από την άλλη είναι αρκετά καλό. Περιγραφικό, με τις λογοτεχνίζουσες τάσεις του και απ' όλα. Καταλαβαίνεις πέντε πράγματα και μπορείς να τα αναπαραστήσεις στο μυαλό σου.
«Αλχημιστές, σε αναζήτηση της αιώνιας νεότητας» και «Ατλαντίδα, ο μύθος ενός χαμένου κόσμου», Κωνσταντίνος Τσοπάνης. Είναι σαν ενημερωτικά φυλλαδιάκια, σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα και το προσεγγίζουν (καθένα το δικό του) με λεπτότητα και ιστορικό επαγγελματισμό. Καμία κορώνα φάλτσα εδώ, μόνο γεγονότα. Για όσους δεν έχουν ιδέα ή για όσους θέλουν να θυμηθούν αυτά που ξέρουν.
Τα μυστικά της Ατλαντίδας, Άντριου Τόμας. Πολύ γέλιο. Τόσο πολύ γέλιο, που από τις πόσες; χίλιες; παραγράφους που έχει το βιβλίο, οι 350 τελειώνουν με ερώτηση παγίδα. Ενδεικτικό, αλλά και τυχαίο δείγμα:

σελ. 51: Μήπως μιλούν αυτοί οι μύθοι αλληγορικά, για διαστημικές εξέδρες,
κοσμικές πτήσεις και κοσμοδρόμια στη γη;

σελ. 86: Πώς έκαναν οι Βραχμάνοι αυτή την ανακάλυψη τη βιολογία (σημ. δική μου, κάποιου είδους εμβολιασμό) κάπου 4000 χρόνια πριν από τον Ζέννερ;

(χμ, και ωραία μετάφραση. Ο Τζέννερ, Ζέννερ. Και πιο κάτω λέει για κάποιον Φλάβιο Ιωσήφ. Ο Ιώσηπος είναι μάλλον άγνωστος στον φίλτατο μεταφραστή.)

σελ. 145: Είναι ο θρύλος του Δαίδαλου και του Ίκαρου, που πέταξαν με φτερά από την Κρήτη, μια αντήχηση από το αμυδρό παρελθόν, όταν οι πτήσεις ήταν
συνηθισμένες;

Σταματώ εδώ, γιατί είναι και νύχτα ώρα τώρα που το γράφω και θα σηκώσω τη γειτονιά στο πόδι. Πάντως αυτά τα βιβλία διαβάζονται ευχάριστα μόνο με έναν τρόπο, για να πάρεις ιδέες για το επόμενο φανταστικό σου διήγημα...
Τσουνάμι, το Μεγάλο Ψέμα, Γ. Χατζηκωνσταντίνου. Ακατάληπτο βιβλίο. Επί 120 σελίδες περιγράφει τα συμπτώματα του τσουνάμι στον Ινδικό το 2004, μπερδεμένα και πολλές φορές άτεχνα μεταφρασμένα από διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία και μπροσούρες και στις τελευταίες του 20 σελίδες συνομωσιολογεί. Κακή γραφή, εκεί όπου στ' αλήθεια είναι δική του η γραφή και καμία οργάνωση της σκέψης. Ακόμη και για το είδος του, πρέπει να είναι μάλλον κακογραμμένο.

*το παράδοξο του δολοφονημένου παππού: είναι ένα από τα πάμπολλα ερωτήματα που ανακύπτουν κατά τη μελέτη των ταξιδιών στο χρόνο. Αν εγώ ταξιδέψω πίσω στο χρόνο και σκοτώσω τον παππού μου, πριν η γιαγιά μου συλλάβει τον πατέρα μου, τότε θα σταματήσω να υπάρχω; Κι αν σταματήσω να υπάρχω τότε ποιος γύρισε πίσω στο χρόνο και σκότωσε τον παππού;

**Ένα από τα πλέον μεγαλόπνοα σχέδια που έχω συλλάβει ποτέ είναι κι η συγγραφή ενός σύμπαντος από νουβέλες, που θα διαδραματίζονται όλες στον ίδιο κόσμο με τη Θύμνα, τα Παρχάρια και τα Θαλασσινά Κογχύλια, που θα ενώνουν και θα εξηγούν πράγματα στις εν λόγω νουβέλες. Έχω σχέδια για μια "μυκηναϊκή" ιστορία, μια "μινωϊκή", μια "γεωμετρικής εποχής", μια "εποχής φραγκοκρατίας", μια που να μιλάει για «Αιγύπτιους», μια που να μιλάει για «Άραβες», για «Κέλτες», για «Κινέζους», για «Ρώσους», για «Αζτέκους», για την «Ανταρκτική», για τη βιομηχανική επανάσταση, την κατάκτηση της Αμερικής, για τους δρόμους των Μπαχαρικών και άλλα τινά ευχάριστα και ιστορικογεωγραφικά. Αλλά Ινδούς… Ινδούς δεν είχα ακόμη στο μυαλό μου να γράψω και έχω μια υποψία ότι δε θα τα καταφέρω τελικά.

Πάει ο Παλιός ο Χρόνος

2010-12-31T23:39:00.004+02:00

Χρόνια Καλά. Παράξενη ευχή, αλλά στο σημείο που βρίσκομαι, νομίζω ότι μπορώ να την εκτιμήσω και μπορώ να τη χρησιμοποιήσω κιόλας. Έχουμε προ καιρού συμπληρώσει το ένα τρίτο του προσδόκιμου ζωής, κι είμαστε στο σημείο εκείνο στο οποίο κοιτάμε την ποιότητα πλέον κι όχι την ποσότητα. Τουλάχιστον εγώ έτσι σκέφτομαι.

see more Lolcats and funny pictures

Η συγγραφική μου παραγωγή δεν έπεσε όπως περίμενα ότι θα έπεφτε. Παρατηρώ με ενδιαφέρον τον εαυτό μου να μην βαλτώνει με την ιδέα των Παρχαριών, αντίθετα, με τρώνε τα δάχτυλά μου, να το τελειώσω και μετά... μετά να το διορθώσω. Το Κοχύλια επίσης τελείωσαν, ήταν ένα καλό NaNoWriMo, αλλά μάλλον θα κάνω καιρό να τα διορθώσω.

Έγραψα ακόμη μερικά διηγήματα, κυρίως ορμώμενη από τους διαγωνισμούς του sff.gr («Η κόρη η ξανθή, η Ουζούμ-Σαλκί», «Το σχέδιο Πραξαγόρα», "Πληγή"), καθώς και τα μικρά διηγηματάκια «Η Γαλάζια Λίμνη Που Κλαίει», «Ο Διάβολος για μένα φυλαγμένος», «Ένας Κόμπος στο Υφάδι», «Να που έρχεται η πλημμύρα», «Η γραμματέας του Πλούτωνα», «Ο Περιπατητής του Ρήγματος», «H Τελεβιζιόν της Μάντρας», «Οι Τελευταίες Μέρες με Τυρί», «Στο Έλεος των Προφητών», «Ο Πάτος του Βαρελιού», «Ο Θεός του Καθενός» κι άλλα είκοσι περίπου, που περιλαμβάνονται στη συλλογή διηγημάτων «Κείμενα Σ’ Ένα Ξύλινο Κουτί», που έχει πάρει το δρόμο της.

Συνολικά, ούτε πολλά, ούτε λίγα.

Δεν ξέρω αν η φετινή χρονιά ήταν καλή -ψέματα, ξέρω, ήταν μια πολύ κακή χρονιά, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο-, αλλά γενικά από την αναγνωστική πλευρά είμαι αρκετά ικανοποιημένη. Όχι γιατί τα περισσότερα από τα βιβλία που διάβασα ήταν καλά, αλλά κυρίως γιατί κατάφερα να διαβάσω πράγματα που ήθελα να τα διαβάσω από καιρό.

Φέτος θέλησα να δω το θέμα από στατιστικής πλευράς. Να δω αν κάτι λείπει από το ρεπερτόριό μου, αν σε κάτι θα έπρεπε να δώσω περισσότερο βάρος. Με μια πρώτη ματιά, η επιστημονική φαντασία είναι εκείνη που μου λείπει. Με μια δεύτερη ματιά, μου λείπει και καμπόση συμβατική λογοτεχνία. Λέω να προσπαθήσω να το διορθώσω αυτό μέσα στο 2011. Να φέρω τη συμβατική σε μεγαλύτερα νούμερα. Έχω αρκετά κομμάτια από Λατίνους και Γάλλους στην βιβλιοθήκη μου που με περιμένουν να ωριμάσω για να τα απολαύσω, αλλά και κάποιους Έλληνες, νέους και πολλά υποσχόμενους, που κακώς δεν τα έχω πιάσει ακόμη.

Υπάρχουν μερικά ακόμη στατιστικά φέτος που μου έκαναν εντύπωση. Από τα 90 βιβλία που διάβασα, μόνο τα 7 είναι ανθολογίες. Τα συμβατικής λογοτεχνίας βιβλία είναι 26 (29%) και μάλιστα τα περισσότερα δεν είναι λογοτεχνικά, αλλά επιστημονικά, σχετικά με μυθολογίες λαών ή αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Οι συγγραφείς είναι σχετικά δίκαια μοιρασμένοι: 41 ξένοι και 34 Έλληνες. Περίμενα, να πω το κρίμα μου, ότι οι ξένοι θα ήταν περισσότεροι, αλλά να που υπάρχει μια κάποια ισορροπία. Το παράξενο είναι ότι στην αναλογία ανδρών-γυναικών φαίνεται πως φέτος διάβασα αναλογικά περισσότερες Ελληνίδες συγγραφείς (6/34), παρά ξένες (6/41).

Σχόλια για τα βιβλία θα βρείτε εδώ, εδώ κι εδώ (προσεχώς το λινκ). Για μερικά βιβλία πολύ συγκεκριμένα που όχι μόνο που έκαναν εντύπωση, αλλά και με έβαλαν σε σκέψεις, μπορείτε να βρείτε σχόλια εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.

1, Ο Χάρρυ Πόττερ και η φιλοσοφική λίθος, J.K.Rowling
2, Ο Χάρρυ Πόττερ και η κάμαρα με τα μυστικά, J.K.Rowling
3, Ο Χάρρυ Πόττερ και ο αιχμάλωτος του Άζκαμπαν, J.K.Rowling
4, Ο Χάρρυ Πόττερ και το Κύπελο της Φωτιάς, J.K.Rowling
5, Ο Χάρρυ Πόττερ και το Τάγμα του Φοίνικα, J.K.Rowling
6, Ο Χάρρυ Πόττερ και ο Ημίαιμος Πρίγκηψ, J.K.Rowling
7, Ο Χάρρυ Πόττερ και οι Κλήροι του Θανάτου, J.K.Rowling
8, Η Καθημερινή ζωή στην Αίγυπτο την εποχή των πυραμίδων, σειρά Λαοί και Πολιτισμοί, Guillemette Andreu
9, Το Μνημειώδες Σχέδιο του Σερ Ουίνστολ Τσόρτσιλ, Αλέξανδρος Μ. Ασωνίτης
10, Η 1002η Νύχτα, Theophile Gautier, Edgar Allan Poe, Nicolae Davidescu
11, Οι χαμένες θεές της Πρώιμης Ελλάδας, Τσαρλίν Σπρέτνακ
12, Το ταξίδι του Χανς Πφάαλ στη Σελήνη και η Ρουφήχτρα του Μάελστρομ, Edgar Allan Poe
13, Οι Ιστορίες του Μπήντλ του Βάρδου, J.K.Rowling
14, Μύθοι των Αιγυπτίων, George Hart
15, Αλγκέγκντιακ, η χώρα της μαγείας Ι: Ο Άρχοντας του Σκότους, Βιργίλιος Βεργής
16, Ο Αρχιμάγειρος της Ανδραβίδας, Αλέξης Σολομός
17, Το Περιβόλι της Γης, Γιώργος Σφήκας
18, Σημεία και Τέρατα, Πέτρος Αμπατζόγλου
19, Η Μαύρη Σκιά της Εδέσσης κι άλλες ιστορίες, Γιάννης Κατσίκης
20, Elak of Atlantis, Henry Kuttner
21, Πέρα από τη Γη των Θεών, Αντώνης Πάσχος
22, Περιπέτεια στο Τρίγωνο των Βερμούδων, Edwin Corley
23, Η λύσσα, Αύγουστος Κορτώ
24, Eaters of the Dead, Michael Crichton
25, Ο Πρώτος Κανόνας του Μάγου, τόμος 1, Sword of Truth book 1, Terry Goodkind
26, ...Και Το Τέρας, Μιχάλης Μανωλιός
27, Το Πρώτο Ταξίδι Στις Ινδίες, Βάσκο Ντα Γκάμα (Άλβαρο Βέλιο)
28, Οι Μπλε Φακοί, Δάφνη Ντι Μωριέ
29, Ύζαμπελ, Guy Gavriel Kay
30, Λόγος εύθραυστος κι αθάνατος, Λιλή Λαμπρέλλη
31, Οι Λεπίδες της Λησμονιάς, Βασίλειος Ι. Μέγας
32, Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Ερωτικής Ποίησης,
33, Η Καταστροφή, Μάκης Πανώριος
34, Shadow Prowler, Book One of the Chronicles of Siala, Alexey Pehov
35, Ο Πύργος των Σκιών, Drew Bowling
36, Ίδας ο Μέγας, οι τελευταίες μέρες της μυθικής Ατλαντίδας, Μιχαήλ Κοκκινάρης
37, Το Πηγάδι Στο Τέλος Του Κόσμου, βιβλίο Ι, William Morris
38, Σμαράγδια Με Ασήμι, Ουροβόρος Κρίνος βιβλίο 1, Ελίζα Πολιτσοπούλου
39, Ντρας ο Θρύλος, Το Έπος των Ντρενάι βιβλίο 1, David Gemmell
40, Ο Βασιλιάς Πέρα Από Την Πύλη, Το Έπος των Ντρενάι βιβλιο 2, David Gemmell
41, Ιστορίες μέσα από τη γυάλινη μάσκα-Τρομώδες Παραλήρημα, Γιώργος Βολουδάκης
42, Εύα, η Αγαπημένη των Βρικολάκων, Γιάννης Σολδάτος
43, Σκοτεινός Ταξιδευτής, Το Έπος των Ντρενάι βιβλίο 3, David Gemmell
44, Η Επιστροφή των Ηρώων, Το Έπος των Ντρενάι βιβλίο 4, David Gemmell
45, Heart of the Mirage, The Mirage Makers Book 1, Glenda Larke
46, Μακάο, Λίλα Κονομάρα
47, METALικές Ιστορίες Φαντασίας και Τρόμου,
48, The Stormcaller, The Twilight Reign Book 1, Tom Lloyd
49, Άμυνα Ζώνης, Πέτρος Μάρκαρης
50, Νυχτερινό Δελτίο, Πέτρος Μάρκαρης
51, Ο Τσε αυτοκτόνησε, Πέτρος Μάρκαρης
52, Βασικός Μέτοχος, Πέτρος Μάρκαρης
53, Παλιά πολύ παλιά, Πέτρος Μάρκαρης
54, Carpe Jugulum, Terry Pratchett
55, Οι Φύλακες της Νύχτας, Σεργκέι Λουκιανένκο
56, Τέχνασμα Δεμένο Με Άλλο Τέχνασμα, Το Βασίλειο της Αράχνης βιβλίο 3, Γιάννης Πλιώτας
57,Δόκτωρ Τζέκυλ και Κύριος Χάυντ, Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον
58, The Cardinal's Blades, Pierre Pevel
59, Αγοράστε το Δία και άλλες 69 πολύ μικρές ιστορίες του φανταστικού
60, Imaro, Charles Saunders
61, Βιβλιοθήκες Γεμάτες Φαντάσματα, Jacques Bonnet
62, Elantris, Brandon Sanderson
63, Τα μυστικά της Ατλαντίδας, Άντριου Τόμας
64, Αλχημιστές, σε αναζήτηση της αιώνιας νεότητας, Κωνσταντίνος Τσοπάνης
65, Ατλαντίδα, ο μύθος ενός χαμένου κόσμου, Κωνσταντίνος Τσοπάνης
66, Το Μονοπάτι του Κθούλου, August Derleth
67, Η Μάσκα του Κθούλου, August Derleth
68, Sa Raja Meura, Λίζα Κωνσταντοπούλου
69, Το νησί του νου, Βίκυ Γεωργοπούλου
70, Το τετράδιο και άλλα διηγήματα τρόμου, Κυριάκος Χαλκόπουλος
71, Ιστορίες με ναυαγούς του διαστήματος, Ωρόρα 25
72, Ιστορίες από το εφιαλτικό μέλλον, Ωρόρα 45
73, Ιστορίες από το εφιαλτικό μέλλον/2, Ωρόρα 73
74, Ο Κύριος του Φωτός, Ρότζερ Ζελάζνυ
75, Cyberpunk, Ανθολογία
76, Ροκ Μωρά από το Διάστημα, Λίντα Τζάιβιν
77, Cahokia: Ancient America's Great City on the Mississippi, Timothy R. Pauketat
78, Cahokia's Countryside: Household, Archaeology, Settlement Patterns and Social Power, Mark W. Mehrer
79, Μια βόλτα με τον Τιτανικό, Γιώργος Ανταλέν
80, Τσουνάμι, το Μεγάλο Ψέμα, Γ. Χατζηκωνσταντίνου
81, Όφης και Λύγκας, Γαβριήλ Ναχμίας
82, Οι Αργοναύτες του Χρόνου, Άννα Κουππάνου
83, Empire of Black And Gold, Shadows of the Apt Book 1, Adrian Tchaikovsky
84, Κοράκι σε Άλικο Φόντο, Οι Γιοι της Στάχτης, βιβλίο 1, Ελευθέριος Κεραμίδας
85, Οι μύκητες από τον Γιογγόθ, Χ.Φ. Λάβκραφτ
86, Blood of Ambrose, Jame Enge
87, Το καλοκαίρι μου έξω απ' το Θόλο, Δήμητρης Βανέλλης
88, Το Μουσικό Κουτί στο Υπόγειο, Αντώνης Νικολάου
89, Nifft the Lean, Michael Shea
90, Ο Τάφος του Διγενή, Τάσος Ρούσσος
91. Ιστορίες Υπερβολής, Κυριάκος Αθανασιάδης

Και Χρόνια Καλά, είπαμε. Με υγεία.

Λήξις συναγερμού. Ναι. Καλά.

2010-12-02T10:16:00.009+02:00

Ο Νοέμβριος πέρασε, το NaNoWriMo τελείωσε κι η ηρεμία απεκαθίσταται σιγά-σιγά.

Το κείμενο που σχεδίαζα να γράψω γράφτηκε εντέλει, πλην όμως με βαριά τραύματα στην αρχική του σύλληψη. Η Γκα-Ντα-Γουάχι έγινε Α'τιίντ Παβατί και χαϊδευτικά Α'τίι. Ο Αγκατενό ο Ιχνηλάτης έγινε Μάκυα, που θα πει Κυνηγάει Αετούς. Ο πατέρας του Μάκυα απέκτησε φοβερά σημαντικό ρόλο (από 'κει που ήταν σκέτος κομπάρσος, πιθανόν και χωρίς όνομα). Και τα υπερφυσικά πλάσματα επίσης.

Όπως κάθε τέτοια εποχή (και κάθε με-τέτοιον-τρόπο-γραμμένο κείμενο) δεν είμαι εντελώς ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα. Για την ακρίβεια είμαι σίγουρη ότι είναι βαρετό, γεμάτο κλισέ, με ελάχιστο υπόβαθρο και χωρίς να λέει αυτά που θέλω. Φυσικά δεν είμαι διατεθιμένη να ασχοληθώ μαζί του περισσότερο. Μπήκε κατευθείαν στο φάκελο με τα ολοκληρωμένα κι αν ποτέ (σε δυο-τρια χρόνια, ας πούμε) μου τη βιδώσει, τα ξαναλέμε.

Το συγγραφικό πρόγραμμα μιλούσε για Παρέσσα και μετά ένα "φαντεζί αραμπέσκ", δηλαδή αυτό μεταγεγγραμμένο σε ψευδο-αραβικό υπόβαθρο και μετά ίδωμεν. Δυστυχώς δε νιώθω και πολύ Παρέσσα αυτήν την περίοδο, αλλά δεν ξέρω αν έχω και τη δυνατότητα να πιάσω τη Βοχέντα Μίνους. Δεν έχω ούτε κουράγιο ούτε και πολύ έμπνευση γι' αυτό. Κι επειδή είναι ένα κείμενο που το λιβανίζω από το 1993 -αμάν, είκοσι χρόνια παρά κάτι...- θέλω πάρα πολύ να του δώσω όση προσοχή του αξίζει.

Επιπλέον, με έπιασε πάλι η μανία για μοντέρνο φάντασι. Όπως κουβέντιαζα και τις προάλλες με μια γνωστή, που ελπίζω να γίνει φίλη, έχω βαρεθεί από καιρό να διαβάζω Τόλκιν, Μούρκοκ, Έρικσον, Τζόρνταν και πάλι Τόλκιν και Μούρκοκ και δώσ' του απ' την αρχή. Σώνει ρε παιδιά. Θα ήθελα ν' αρχίσω να διαβάζω συγγραφείς που δεν είχαν ακόμη γεννηθεί όταν κυρήχθηκε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Έχω κάνει τις προμήθειές μου. Adrian Tchaikovsky, Joe Abercrombie, R. Scott Bakker, Paul Kearney, James Enge, Mark Charan Newton, Elizabeth Moon, Sam Sykes, S. L. Farrell, Scott Lynch, N.K. Jemisin, Catherynne M. Valente, Stephen Deas, Richard Morgan, Jasper Kent, David Anthony Durham, Michael J. Sullivan, Daniel Fox καθώς και τους ήδη δοκιμασμένους (με την έννοια του ότι πήρα ένα μεζέ) Tom Lloyd, Glenda Larke, Brandon Sanderson, Andrzej Sapkowski , Alexey Pehov.

Πολύ πράμμα. Μιαμ-μιαμ. Κι είναι και το Κοράκι σε σειρά προτεραιότητας και μερικά ακόμη βιβλία Ελλήνων πλην του Κεραμίδα (Χαρίτος, Χρήστου, Λάχανης, Ψιλοπούλου, Μανδηλαράς, Πανώριος).

Μου φαίνεται αυτό ο συναγερμός δε θα λήξει έτσι εύκολα. Όπως είπε κι ο Πράκτωρ 000 στον Υποπράκτορα ΜΑΠ36, "Βουρ!"

Αυτό που είσαι κι αυτό που κάνεις

2010-11-10T18:18:00.008+02:00

Κάποιος πολύ αγαπημένος φίλος έτυχε κάποτε να ανεχτεί ένα κατεβατό από παράπονα που είχα για τη ζωή μου. Ερωτήσεις κι απορίες φιλοσοφικής φύσεως κυρίως, σχετικά με το ποια είμαι, πού πάω, ποιος έφτιαξε τον κόσμο και τέτοια, που τα περνάμε όλοι μας μια φορά στη ζωή μας, σαν την ιλαρά.

Όταν λοιπόν έφτασα στα σημείο που αναρωτιόμουν γιατί τελικά οι απορρίψεις των κειμένων μου από εκδοτικούς οίκους δε με ενοχλούν τόσο όσο βλέπω άλλους να ενοχλούν (μήπως έχω κάτι, γιατρέ μου;), εκείνος με κάθε σοβαρότητα -και σας ορκίζομαι ότι είναι πολύ σοβαρός άνθρωπος- μου απάντησε.

"Γιατί το γράψιμο είναι αυτό που κάνεις κι όχι αυτό που είσαι."

Δεν ξέρω αν αληθεύει αυτό. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω, από την τρίτη δημοτικού που έγραψα το πρώτο μου ποιματάκι πάνω στο κουτί της κούκλας μου. Κι από την άλλη, έρχονται κάτι νέα σαν το σημερινό, σε επίσημες επιστολές και φιλικό τόνο, που σου λένε ότι

"Θα θέλαμε να σας πληροφορήσουμε ότι, μετά από προσεκτική θεώρηση του περιεχομένου, καταλήξαμε στην απόφαση να μην το συμπεριλάβουμε σε κάποια από τις σειρές μας για το λόγο ότι η θεματολογία και ο τρόπος γραφής δεν εμπίπτουν στα εκδοτικά μας ενδιαφέροντα την παρούσα χρονική στιγμή."

Και στ' αλήθεια βλέπεις ότι ο ως άνω σοβαρός κύριος πρέπει να έχει κάποιο δίκιο.

Η Θύμνα (γιατί αυτή ήταν που έφαγε την πόρτα) δεν έχει τελειώσει το ταξίδι της ακόμη. Έχω άλλες δυο ή τρεις μεριές που θέλω να τη στείλω, να δω αν θα καταφέρει να συγκινήσει κάποιον επαγγελματία του χώρου. Κι αν τελικά έχασε άλλους τρεις μήνες από τη ζωή της, τι πειράζει; Τα κείμενα, όπως κι οι άνθρωποι πρέπει να μένουν πιστά σ' αυτό που είναι. Κι έτσι κι εκείνη, όπως κι εγώ, δεν ΕΙΝΑΙ οι πόρτες που τρώει. Οι πόρτες κι η πιθανή της έκδοση θα είναι κάτι που θα ΚΑΝΕΙ. Το τι είναι η Θύμνα... Ε, αυτό ξέρουν να το πουν όσοι έχουν διαβάσει ένα κομμάτι της.

Ακριβώς όπως ο αγαπημένος μου φίλος είχε διαβάσει ένα κομμάτι της ψυχής μου κι ήξερε να μου πει τι είμαι εγώ.

NaNoWriMo 2010

2010-10-29T08:00:00.005+03:00

Πάμε πάλι και φέτος.

30 μέρες αγωνία και άγχος. Και κράμπες στα δάχτυλα από την πληκτρολόγηση.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το event, τα είχα πει πέρσι. Μόνο για το φετινό βιβλίο θα ήθελαν να σας μιλήσω λιγάκι. Αν και, ΚΑΙ γι' αυτό σας έχω πει δυο κουβέντες παλαιότερα.

Ο τίτλος της νουβέλας είναι Θαλασσινά Κοχύλια. Το κεντρικό της θέμα είναι η περηφάνια και οι διάφορες εκφάνσεις της. Το είδος της είναι (οποία έκπληξις) το κοινωνικό φάντασυ (αν υπάρχει κάτι τέτοιο, χεχε). Το υπόβαθρό της θυμίζει μια προκολομβιανή Βόρεια Αμερική, και περισσότερο το λεγόμενο Μισσισσίππιο πολιτισμό, ο οποίος άνθισε στα πλημμυρικά πεδία (floodplains) του ομώνυμου ποταμού γύρω στο 1100 μ.Χ.

Φάντασυ με Ινδιάνους. Ναι. Κι εσύ εκεί στο βάθος, πουτ δε ντομάτ ντάουν σλόουλι.

Οι κεντρικοί ήρωες είναι τέσσερις. Ο πρώτος που εμφανίζεται είναι ο σαμάνος Άνθρωπος-Πουλί που υπηρετεί το στοιχείο του Αέρα κι ακολουθεί η γυναίκα του, η Γυναίκα-Αραποσίτι, που υπηρετεί το στοιχείο της Γης, κι είναι κι αυτή ένα είδος σαμάνου, αλλά με πιο ήπιας μορφής ικανότητες. Ο Άνθρωπος-Πουλί κάνει ταξίδια με το πνεύμα του στα πέρατα της Γης, ενώ η Γυναίκα-Αραποσίτι ασχολείται με τη μαντεία των ευνοϊκών ημερών για τη σπορά και τη συγκομιδή, όπως επίσης και με τις γυναίκες που περιμένουν παιδιά. Η πόλη στην οποία κατοικούν πρέπει να έχει ακόμη δύο σαμάνους, έναν για να υπηρετεί το στοιχείο του Νερού, κι έναν για το στοιχείο της Φωτιάς. Η πρώτη έχει βρεθεί και είναι η Γκα-Ντα-Γουάχι, η Λίμνη. Είναι πολύ νέα κι ανύπαντρη κι οι άλλοι δύο κανονίζουν ένα διαγωνισμό μεταξύ των αντρών της φυλής για να βρουν τον άντρα εκείνον που θα υπηρετεί τη Φωτιά και θα παντρευτεί τη Λίμνη. Στο διαγωνισμό παίρνει μέρος κι ένας ξένος, από παρακατιανή φυλή, ο Αγκατενό, ο Ιχνηλάτης, που δεν έχει και πολλές πιθανότητες να κερδίσει, αλλά είναι ερωτευμένος με τη Λίμνη. Κι ως είθισται, θα υπάρχει και κάποια έκπληξη. Και μάλιστα πάνω από μία.

Ακούγεται κάπως cheesy, αλλά μάλλον δε θα είναι πολύ. Ελπίζω να το καταφέρω γιατί το θέλω πολύ, αλλά αυτό μάλλον θα εξαρτηθεί από το πόσο τεμπέλα είμαι. Τα λέμε σ' ένα μήνα, με τα αποτελέσματα του πειράματος. Άντε και καλές λεξοσυγκομιδές.

Ε, ας προσθέσω και το widgetάκι που βρήκα με την καθημερινή μου συγκομιδή λέξεων...

Κοράκι σε 'Αλικο Φόντο

2010-10-27T11:48:00.005+03:00

Σήμερα, η ανάρτηση θα παίζει σε διπλό ταμπλό. Για την ακρίβεια θα εμφανιστεί και στο παρόν ιστολόγιο, αλλά και στο άλλο μου ιστολόγιο, την "Κροκοσυλλέκτρια". Κι ο λόγος είναι ότι άπτεται, με χαριτωμένο -τολμώ να πω- τρόπο και των δύο μεγάλων μου ενδιαφερόντων: της λογοτεχνίας του φανταστικού και της μαγειρικής...

Πέρσι τέτοιον καιρό, η παρέα πήρε μια μεγάλη χαρά: ο καλός φίλος Λευτέρης Κεραμίδας υπέγραψε με τον εκδοτικό οργανισμό Πατάκη την έκδοση του πρώτου βιβλίου του, με τίτλο "Κοράκι Σε Άλικο Φόντο". Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο μιας τετραλογίας επικού φανταστικού, υπό το γενικό τίτλο "Γιοί της Στάχτης". Ήμουν από τους πολύ τυχερούς που έχουν διαβάσει ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου και μπορώ να σας πω, με το χέρι στην καρδιά, ότι μάλλον θα δούμε μεγάλες μέρες με δαύτο στο ελληνικό φανταστικό.

Αν νομίζεται ότι ο τίτλος είναι πιασάρικος ρίχτε μια ματιά και στο σχετικό ιστολόγιο, όπου περιγράφονται πολύ περισσότερα και με πολύ καλύτερο τρόπο. Συγκεκριμένα σε αυτήν την ανάρτηση θα βρείτε ένα σύνδεσμο απ' όπου μπορείτε να κατεβάσετε το πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος, έτσι για να δείτε τι παίζει. Μάλιστα ο Λευτέρης είχε την εξαιρετική τύχη να είναι φίλος με έναν καταπληκτικό κύριο που λέγεται Ozzo και που αγάπησε τόσο το βιβλίο που να του φτιάξει τους χάρτες του. Η τέχνη του κυρίου αυτού είναι τέτοια που και να μη διαβάζετε φανταστικό, θα σας γοητέψει. Για να μη μιλήσουμε για τον κύριο του έφτιαξε το εξώφυλλο, το Γιώργο Ναζλή. Να πάτε στην προσωπική του ιστοσελίδα και να χαζέψετε.

Τώρα για το ίδιο το βιβλίο, τι θα μπορούσα να σας πω; Μόνο ότι είναι μια μίξη επικού και ηρωικού φανταστικού, σε setting ψευδο-βυζαντινό. Όποιοι έχετε διαβάσει το Imperium, του Μιχάλη Σπέγγου έχετε μια ιδέα του τι μπορείτε να περιμένετε. Όχι, διόρθωση, το Imperium με δράκους και μαγεία. Ναι, ξέρω, ακούγεται λίγο κάπως, αλλά στην πραγματικότητα θα τρίβετε τα μάτια σας. Αν κατάφερε να κάνει το Φίλιππο Μανδηλαρά να το εκτιμήσει, τότε εσείς τι πιθανότητες έχετε να μην το αγαπήσετε; Εμένα, τι να πω, με ξεμυάλισε τελείως.

Μάθαμε λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα, ότι επιτέλους, το βιβλίο πήγε τυπογραφείο και χτες είπαμε να πιούμε ένα καφεδάκι, η παλιοπαρέα. Δυστυχώς δεν ήμασταν όλοι, μόνο τέσσερις. Αλλά και οι τέσσερις που ήμασταν, το καταφέραμε τελικά το θαύμα μας.

Αυτό είναι ότι απέμεινε από μια τούρτα black forest, με σαντιγύ και Κουμανταρία, σε σχήμα κορακιού. Τέλος πάντων, όχι οποιουδήποτε κορακιού, αλλά του κορακιού που υπάρχει στο εξώφυλλο του βιβλίου. Και φυσικά, μια τούρτα που την έφτιαξα εγώ. Με τα χεράκια μου.

Ε, εντάξει, μην τρελαθούμε κιόλας. Δεν την έφτιαξα όοοολη με τα χεράκια μου. Έτοιμο παντεσπάνι κι έτοιμη σαντιγύ κι έτοιμη κομπόστα κεράσι. Αλλά.

Αλλά, τύπωσα σε μεγέθυνση το κοράκι του εξωφύλλου, το έκοψα με το ψαλίδι, χαρτοκοπτική, το καρφίτσωσα πάνω στο παντεσπάνι και έδωσα στο παντεσπάνι το σχήμα του κορακιού, κόβοντας το περίγραμμα με πολύ κοφτερό μαχαιράκι. Έπειτα έβγαλα μια δεύτερη μικρότερη εκτύπωση και σχεδίασα ένα μικρό κοράκι με σοκολάτα, για το στόλισμα. Κι επίσης τύπωσα και τον τίτλο του βιβλίου (με μια απίθανη γραμματοσειρά) και το σχεδίασα κι αυτό με σοκολάτα.

Εκεί που μου χάλασε λιγάκι η προσπάθεια ήταν στο απ' έξω. Δηλαδή έπρεπε το φόντο του κορακιού να είναι άλικο. Ε, η υποφαινόμενη μπέρδεψε τις δοσολογίες κι αντί για τρία-τέσσερα μπουκαλάκια κόκκινου χρώματος ζαχαροπλαστικής, αγόρασε μόνο ένα. Και το αποτέλεσμα...

Κοράκι σε Ροζ Φόντο.

Κι όμως ο καημένος ο Λευτέρης κουβέντα δεν είπε. Τέτοιος άνθρωπος είναι. Κι ευτυχώς κι η καζούρα δεν ήταν και τόση όση θα περίμενα.

Καλοτάξιδο ας είναι το βιβλίο σου, φίλε μου. Κι όταν τυπωθεί η πολλοστή του χιλιάδα, θα σου φτιάξω και μια τούρτα Best Seller.

Promise. :)

*Photo credits: Αντώνης Πάσχος

Φούουουρια, φούρια-φούρια.

2010-10-13T14:15:00.003+03:00

Όπως θα έλεγε κι ο μέγιστος Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.

Έζησα μερικές πολύ έντονες μέρες το μήνα που μας πέρασε. Από αγωνία για το αν τελικά θα βαφτίσω τη μπουμπού (που τελικά βάφτισα), από αγωνία για τα εργασιακά μου και τα προσωπικά μου, μέχρι αγωνία για τα γραψίματά μου. Όλες ατές οι μέρες ήταν τόσο αγχωμένες που δε μπόρεσα να σηκώσω κεφάλι. Αναρωτιέμαι αν αυτό μου έκανε καλό ή κακό τελικά.

Έχω περίπου μια εβδομάδα που προσπαθώ να ηρεμήσω και μόλις τώρα τα κατάφερα. Για την ακρίβεια την Παρασκευή το απόγευμα που βγήκα με μια φίλη μετά από αρκετό καιρό για ένα καφεδάκι της προκοπής. ήταν μα ωραία βραδιά που συνεχίστηκε ωραιότερα ακόμα.

Μένει μόνο μια εκκρεμότητα που με αγχώνει λιγάκι, αλλά δεν είναι και πολύ πιεστική. Έχω να διαβάσω δύο βιβλία για το Ινδιάνικο φάνταζυ που πάω να γράψω, και δεν έχω καταφέρει ακόμη ούτε το ένα. Αλλά πού θα μου πάει, θα το καταφέρω κι αυτό.

Λίγο αποδιοργανωμένη η σκέψη μου αυτές τις μέρες. Είναι που τώρα καταφέρνω και βάζω τα πράγματα στη θέση τους. ίσως να κρατήσει λίγο ακόμη αυτό, αλλά έχω ένα project στα σκαριά, που θα ανεβαίνει λίγο-λίγο στην Κροκοσυλλέκτρια. Μπορεί να βοηθήσει κι αυτό λιγάκι.

Α ριβεντέρτσι.

Κλείνοντας λογαριασμούς

2010-09-30T11:25:00.010+03:00

Η πιο τρομερή στιγμή μιας τριλογίας είναι το γράψιμο του τελευταίου βιβλίου.

Το συνειδητοποίησα μόλις πριν λίγες στιγμές, όταν έριξα για πολλοστή φορά μια ματιά στις σημειώσεις μου, σχετικά με το τι πρέπει να φροντίσω να περιέχει η Παρέσσα, το τρίτο βιβλίο της τριλογίας επικού φανταστικού με τίτλο Σκοτεινά Παρχάρια που γράφω αυτήν την εποχή.

Οι υποπλοκές (σε διεθνή γλώσσα subplots) είναι πολλές. Και κάθε μια τους φέρει διάφορα χαρακτηριστικά, που πρέπει οπωσδήποτε είτε να μην αμελήσω να τα χρησιμοποιήσω είτε να μην τα παραποιήσω σε βαθμό που να μη σώζεται ούτε εδώ ούτε εκεί. Πέρασα περίπου ένα μήνα διαβάζοντας τα δύο πρώτα βιβλία, την Ερεστή και τη Δεσίδα και κρατώντας λεπτομερείς σημειώσεις σχετικά με τούτο ή το άλλο. Κι αυτές οι σημειώσεις μου όσο λεπτομερείς κι αν ήταν, τις υπολόγιζα στις 10-15 δακτυλογραφημένες σελίδες. Μαντέψτε πόσες είναι στην πραγματικότητα.

60. Εξήντα, και ολογράφως. Εξήντα σελίδες, εντός των οποίων ελλοχεύει η φρίκη κι ο αποτροπιασμός: το δέντρο έξω από το σπίτι της ηρωίδας μου ξεκινάει ελάτη, γίνεται ελιά και καταλήγει συκιά, ο νεαρός ακόλουθος του Αυτοκράτορα ξεκινάει δεκατεσσάρων και μέσα σε ένα χρόνο γίνεται δεκάξι και τα τζαναβάρια, ένα είδος λυκανθρώπων, στο πρώτο βιβλίο δεν μπορούν να πληγωθούν από ατσάλι ενώ στο δεύτερο πεθαίνουν από αυτό.

Μπέρδεμα. Φυσικά όλο αυτό πρέπει να ξεμπερδευτεί μέσω ενός ή περισσοτέρων καλών χεριών διόρθωσης. Ωστόσο κάποιες από αυτές τις διορθώσεις μπορούν να αποφευχθούν, αν οι σημειώσεις μου καταφέρουν να με βοηθήσουν να ενσωματώσω όλες αυτές τις υποπλοκές στο τελευταίο βιβλίο. Κι οι υπόλοιπες μπορούν επιτέλους να ξεκαθαρίσουν ετούτη τη στιγμή, και να σημειωθούν εκ νέου στις σημειώσεις ώστε να διορθωθούν και στα προηγούμενα.

Γι’ αυτό και η Παρέσσα γράφεται σιγά-σιγά. (Γιατί σκέφτεται και τις άλλες δύο, Ερεστή και Δεσίδα και δεν τρέχει, για να την προλάβουν.) Ξεκινώντας κάθε σκηνή κι αναφέροντας ετούτο ή το άλλο, πρέπει να συνηθίσω να κοιτάζω τις σημειώσεις μου. Οι 150.000 λέξεις που (λέω ότι) πρέπει να γραφτούν (άσχετα αν πιάσουμε τις 200.000 αυτή τη φορά) θα μου πάρουν αρκετό καιρό. Πόσο;

Η Ερεστή μού πήρε από τις 13 Απριλίου του 2009 έως και τις 29 Αυγούστου. Σύνολο τεσσερισήμισι μήνες χοντρικά με πρακτικά καθημερινή αύξηση του αριθμού λέξεων. Η Δεσίδα έχει παράξενη ηλικιακή ιστορία. Ενώ ξέρω ότι την τελείωσα την 1 Ιουνίου του 2010, κι ότι την ξεκίνησα την 1 Νοεμβρίου του 2009, ο ενδιάμεσος χρόνος δεν είχε σταθερή συγγραφική συγκομιδή. Υπήρχαν μήνες ολόκληροι δεν την άγγιζα καθόλου κι ακολουθούσαν μέρες που έγγραφα 3 και 4 χιλιάδες λέξεις. Αν το πάρουμε αυστηρά μαθηματικά τότε μιλάμε για εφτά μήνες. Αν το μετρήσουμε με τις μέρες που ασχολήθηκα, τότε μιλάμε για δυόμιση μήνες.

Την Παρέσσα την ξεκίνησα στις 4 Αυγούστου τρέχοντος έτους. Αλλά το ότι μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε έχει μόλις 20.000 λέξεις είναι ενδεικτικό του ρυθμού με τον οποίο γράφεται. Έχω περάσει εβδομάδες μακριά της κι όμως όταν η έμπνευση επιστρέφει, όπως τη Δευτέρα που μας πέρασε, οι 3.000 λέξεις μοιάζουν μια χούφτα. Οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη ολοζώντανες μπροστά μου. Ιδέες για τα επόμενα κεφάλαια, κομμάτια διαλόγων που πρέπει να γίνουν, τοποθετούνται από τώρα σε στρατηγικά σημεία, ώστε να συμπεριληφθούν στο τελικό κείμενο αβίαστα όταν έρθει εκείνη η ώρα.

Κι όμως ξέρω ότι θα έρθει κι η νεκρή περίοδος. Θα ξεκινήσει σίγουρα το Νοέμβριο (για να γράψω το Ινδιάνικο NaNoWriMo) και πιθανότατα θα κρατήσει ως και τα μέσα της άνοιξης. Άλλωστε εμένα ο τεταρταίος την άνοιξη με πιάνει, εκεί, μέσα Απριλίου. Ελπίζω μέχρι τότε να έχω γράψει ένα κομμάτι της Παρέσσας, έως και 50.000 λέξεις. Αλλά και να μην το γράψω, τι έγινε; Ούτως ή άλλως θα έχω ένα σύνολο 500.000 λέξεων μέσα σε δύο (2) μόλις χρόνια. Πού οι καιροί που έγραφα 3 διηγήματα των 1.000 λέξεων το μήνα. Ελπίζω να μην έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Αλλά ακόμη, πριν αρχίσω τις κλάψες περί του πώς και πόσο, πρέπει να κλείσω τους λογαριασμούς μου με το ίδιο το κείμενο. Να το πάρω απόφαση, ότι σε λίγους μήνες, η ιστορία θα τελειώσει κι εγώ θα πρέπει να ασχοληθώ με κάποια άλλη (και τι ιδέες έχω ήδη…!) πως ό,τι είχα να πω για την εποχή και τον τόπο αυτό, για την Τρανή χίλια (ή εφτακόσια, δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει τις σημειώσεις μου πάνω στο θέμα...) χρόνια μετά που οι θεοί κατέβηκαν στο ραχίν και συνάντησαν τις Πρωτομάνες, θα το έχω ήδη πει και δε θα υπάρχει κάτι άλλο να πω.

Θα πρέπει να αποχαιρετήσω την Ερεστή με τις αναποφασιστικότητές της, τη Δεσίδα με τις ειρωνίες της και την Παρέσσα με το κατσαρό της στόμα, που γλυκαίνει την αυστηρότητά της. Θα πρέπει να πάψω να ασχολούμαι με τις δολοπλοκίες του Σοφιανού και του Τιγκμαγκίρ και του Πλαταιού, να μην φρικιάσω με την κατάντια της Τηλεγόνης, να μην παραξενευτώ από τις σαμανιστικές πρακτικές του Νανάι και της Ουζούμ-Σαλκί. Να μην μπω ανάμεσα στον Παμίς και το Ντορντού, τα δύο αδέλφια, ούτε και να με νοιάζει τι κάνει ο Χρύσανθος και το αίσθημά του για τη Μελιτινή. Να μη λυπάμαι τον Έλενο όταν τον πονάνε οι παλιές του πληγές, να μη στεναχωριέμαι για τη μοναξιά του Πορφύρα, να μη θυμώνω με την ξεροκεφαλιά του Πάντζου. Και να μην ξαναδώ ποτέ πια το ραχίν, το Παλάτι του Ήλιου ή την Χιλιοτραγουδισμένη Ισαμάι. Να μην τρομάξω από τα πέτρινα μπαλμπάλ που κυκλώνουν τους τύμβους των Πού-Ήταν-Ιτσίν και να μη θαυμάσω την ανατολή του ήλιου από το Κερεντζί παρχάρι. Να μη με απασχολούν πια ούτε Μάνες, ούτε παρχαροκόρες, ούτε Μνήμες, ούτε Δόσες.

Είναι λίγο μελαγχολικό.