Διαβάζοντας το Βιβλίο Των Συμβάντων

Καλή Χρονιά

2010-01-04T09:20:00.006+02:00

Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που θα μπορούσε κανείς να ευχηθεί στην αρχή του νέου έτους. Οι δικές μου οι ευχές δεν είναι και τόσο πρωτότυπες, όσο από καρδιάς: Υγεία. Υγεία πάνω απ' όλα κι ίσως και λίγη τύχη, τα υπόλοιπα μπορούμε να τα κανονίσουμε και μόνοι μας.

Παραδόξως, αυτό που προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο στις αρχές κάθε νέου έτους είναι ο απολογισμός του προηγούμενου. Ετούτος είναι ο τρίτος Γενάρης που ιστολογώ κι αναρωτιέμαι τι θα πει αυτό. Προσπαθησα να ρίξω μια ματιά τους προηγου΄μενους Γενάρηδες, αλλά δεν έβγαλα άκρη. Θες που από τότε έχω αλλάξει κάπως, θες που γίναν τόσα, θες που γερνάμε και το κρύβουμε, είναι αδύνατον να συγκρίνω τα παλιά και τα καινούργια. Μόνο να μετρήσω τα παλιά μπορώ και να περιμένω να δω τι θα γίνει με τα καινούργια.

Απολογισμός λοιπόν. Και μάλιστα, μιας και τα προσωπικά μου δεν ενδιαφέρουν κανέναν, αναγνωστικός και συγραφικός απολογισμός.

Για να δούμε τα πιο εύκολα. Εκδόσεις; Καμία. Φέτος δε φάνηκε το ονοματάκι μου πουθενά, και για να εξηγούμαι, εννοώ κάτω από κάποιο λογοτέχνημα. Αλλιώς στο σάιτ του free press περιοδικού για του βιβλίο Bookmarks θα βρείτε κάποιες κριτικές μου και οσονούπω και μια συνέντευξη, για την οποία καμαρώνω ώσπερ γύφτικο σκεπάρνι.

Συγγραφικά όμως δεν έχω παράπονο. Ήταν μια αρκετά γεμάτη χρονιά, πυρετώδης τολμώ να πω. Μετρώ 8 διηγήματα (Πώς Έμαθα Να Ξεγελώ Το Χάρο, Κοριτσάκι στο δάσος, Αιθέρια Μουσική, Χαρακιά και Χούφτ' Αλάτι, Το Τραγούδι Απ' Το Σακούλι, Παράξενη Γυναίκα που Φιλάει, Solitaire, Το Μαντηλάκι της Εράτυρας), 2 μυθιστορήματα (Ερεστή, Δεσίδα) και σύνολο 202.000 λέξεις. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι η Ερεστή και η Δεσίδα, που αποτελούν την πρώτη μου προσπαθεια να γράψω κάτι πραγματικά μεγάλο (τριλογία) και επικό. Ετοιμάζομαι αυτές τις μέρες να ξεκινήσω το δεύτερο μέρος της Δεσίδας, αλλά γι' αυτό θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή.

Κι αναγνωστικά; Λοιπόν, το στοίχημα που είχα βάλει στην αρχή του χρόνου να διαβάσω 150 βιβλία δεν το κέρδισα, αλλά και τα 130 καλά ήταν. Τα παραθέτω εδώ για του λόγου το αληθές, μιας και το γκατζετάκι στα πλάγια του ιστολογίου θα δώσει τη θέση του στην καταμέτρηση των βιβλίων του 2010. Σχόλια για τα βιβλία θα βρείτε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ. Λείπει ο σχολιασμός των 10 τελευταίων, αλλά θα το συμπληρώσω εν καιρώ.

· 130. Το Βιβλίο της Δύναμης, τα Μυστικά της Μαγείας 1, Fedra Egea, σελ. 364
· 129. Στις Πηγές του Χρόνου, Μ.Ν. Αντωνόπουλος, σελ. 179
· 128. Ιστορίες με εξωγήινους εισβολείς, Ωρόρα/59, σελ. 236
· 127. Ιστορίες με Πλάσματα από Μέταλλο, Ωρόρα/5, σελ.302
· 126. Σκοτεινά Μονοπάτια, Χρύσα Μπαχά, σελ. 256
· 125. Asimov's, ελληνική έκδοση, τεύχος 6, σελ. 146
· 124. Αποκάλυψη, συλλογή διηγημάτων, σελ. 91
· 123. Ιστορίες με Εξωγήινους Εισβολείς, Ωρόρα/39, σελ. 237
· 122. Στη Μυστικιστική Ησυχία της Νύχτας..., Ορέστης, σελ. 67
· 121. Η νεραϊδοφωνή, Δημήτρης Φιλοκώστας, σελ. 58
· 120. Το Στρατόπεδο, Κώστας Βέρος, σελ. 99
· 119. Πολλαπλός Κόσμος, Διονύσης Καλαμβρέζος, σελ. 206
· 118. Αίμα Κακό, Κώστας Χρηστάκης, σελ.134
· 117. Προληπτικός Πυρηνικός Πόλεμος, Γιάννης Βατζιάς, σελ 233
· 116. Ταξιδεύοντας στα Αιθέρια Μονοπάτια του Έρωτα, Σοφία Παπαγεωργίου, σελ. 108
· 115. Μια φορά κι ένα... τρελό, Μάχη Παπά, σελ. 109
· 114. Asimov's, ελληνική έκδοση, τεύχος 5, σελ. 146
· 113. Πτεράργυροι, οι Εξόριστοι της Σερανβέλ, βιβλίο πρώτο, Κώστας Βουλαζέρης, σελ. 634
· 112. Η Τσάκα Τσάκα, Φραντσέσκα Καμπαλάνι, σελ. 76.
· 111. Asimov's-Ελληνική Έκδοση, τεύχος 4, σελ. 146
· 110. Ιστορίες με τρελούς επιστήμονες, Ωρόρα/33, σελ. 232
· 109. Ο Μύθος του Ηρακλή Σπίλου, Νίκος Κουνένης, σελ. 326
· 108. The Last Continent, Terry Pratchett, σελ. 412
· 107. Η Μηχανή Σταμάτησε, Διονύσης Καλαμβρέζος, σελ. 169
· 106. Τα Χειρότερα Παραμύθια των Αδελφών Γκρίμ, Λουίς Σεπούλβεδα-Μάριο Δελγάδο Απαραΐν, σελ. 229
· 105. Πιτσαρία η Κόλαση, Μικέλε Σέριο, σελ. 610
· 104. Ιστορίες με ταξίδια στο Χρόνο/2, Ωρόρα/57, σελ. 238
· 103. Ιστορίες από παράδοξες διαστάσεις, Ωρόρα/50, σελ. 240
· 102. Ιστορίες με ταξίδια στο χρόνο, Ωρόρα/42, σελ. 231
· 101. Jingo , Terry Pratchett, σελ. 461
· 100. Η Ψυχή της Νύχτας, Ulrike Schweikert, σελ. 337
· 99. Δράκοντες και άλλα μυθικά τέρατα, Joseph Nigg, σελ. 127
· 98. Hogfather, Terry Pratchett, σελ. 430
· 97. Οι Νεφοκαλικάντζαροι, Μάριος Βερέττας, σελ. 95
· 96. Ίμερος και Αστραία, το μυστικό της σιωπηλής χώρας, σειρά Ουρανός βιβλίο πρώτο, Δημήτρης Βαρβαρήγος, σελ. 189
· 95. Feet of Clay, Terry Pratchett, σελ. 411
· 94. Ιστορίες από το Αχανές Διάστημα, Ωρόρα/45, σελ. 233
· 93. Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο, Ωρόρα/72, σελ. 240
· 92. The Ten Thousand, Paul Kearney, σελ. 473
· 91. Το Οριζόντιο Ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες, Αργύρης Χιόνης, σελ. 126
· 90. The White Rose, Chronicles of the Black Company Book 3, Glen Cook, σελ. 255
· 89. Το Βιβλίο της Ζούγκλας, Ρούντιγιαρ Κίπλινγκ, σελ. 126
· 88. Shadows Linger, book 2 of The Black Company, Glen Cook, σελ. 229
· 87. Το Λυχνάρι του Αλαντίν, Λουίς Σεπούλβεδα, σελ. 165
· 86. Η Νιάλ από τη Γη των Ανέμων, Το Χρονικό του Αναδυόμενου Κόσμου, βιβλίο πρώτο, Licia Troisi, σελ. 386
· 85. Ιστορίες Μυστηρίου και Φαντασίας, σειρά Φαντασία και Τρόμος, σελ. 149 από 167
· 84. ΑΡΡΓΓΚ! (Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί Για Γρήγορα Κέρδη), Douglas Adams, σελ. 244
· 83. Ένας τάφος σε περιμένει, Peter Cheney, σελ.190
· 82. Ακόμη και τα Πουλιά, Μάκης Πανώριος, σελ. 102
· 81. Ιστορίες με σκεπτόμενες μηχανές, Ωρόρα/54, σελ. 160 από 238
· 80. Ιστορίες με Κοσμικές Καταστροφές, Ωρόρα 63, σελ. 238
· 79. Ζώνη Ερήμωσης, Περικλής Μποζινάκης, σελ. 230
· 78. Ιστορίες με Άγγελους και Δαίμονες, Ωρόρα/64, σελ. 240
· 77. Ο Μονόφθαλμος και άλλες πειρατικές ιστορίες, Κατερίνα Καριζώνη, σελ. 170
· 76. Ο Ορίζοντας της Αιωνιότητας, Ανθίππη Φιαμού, σελ. 431
· 75. Το Μυστικό της Τελευταίας Σελίδας, Νίκος Χρυσός, σελ. 457
· 74. Ζωντανός Θρύλος, Richard Matheson, σελ. 179
· 73. Το Σκοτεινό Νησί, Αντώνης Νικολής, σελ. 172
· 72. Τα Άγρια Ζώα της Πόλης, Πέτρος Αργυρίου, σελ. 149
· 71. Τα μπανανόψαρα, Φίλιππος Μανδηλαράς, σελ. 92
· 70. Σαν Άνγκρε / Τα δάκρυα της Φον Μπράουν, Γιάννης Παλαβός / Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος, σελ. 148
· 69. Κρυπτικά ημερολόγια της νήσου Solemnis και των εν αυτή θαυμαστών ανθέων και φυτών, Συνταχθέντα υπό Διονυσίου του Απολωλότος και σχολιασθέντα υπό του μαθητού αυτού Ιωάννου του Παυλικιανού, Ιωάννης Θ. Μάζης, σελ. 44
· 68. Έλος, Πέτρος Τσαλπατούρος, σελ. 94
· 67. Η Μεγάλη Μάχη, Τα Χρονικά του Ίλμορ 2, David Lee Stone, σελ. 282
· 66. Φονικές Μηχανές, Φίλιπ Ριβ, σελ. 301
· 65. Το Τσίρκο των Εξωγήινων, Mathew Stone, σελ. 232
· 64. Εισβολή στη Μυρμηγκάνα, Μάριος Βερέττας, σελ. 93
· 63. Άλματα στο Χρόνο, Παν. Γιωτόπουλος, σελ. 105
· 62. Ιστορίες με Λυκάνθρωπους, Ωρόρα/34, σελ. 236
· 61. Ιστορίες με άλογα, Ωρόρα/52, σελ. 239
· 60. Maskerade, Terry Pratchett, σελ. 382
· 59. Goblin War, Jim C. Hines, σελ. 336
· 58. Όρπου: η αναζήτηση και ο γρίφος, Μαρία Τάκη, σελ. 277
· 57. Οι Μίνες του Θαβώρ, 12 διηγήματα του φανταστικού, Τυρικάς Εργάς Γιώργος, σελ 98
· 56. Οι Θεοί της Μπαλ-Σαγκόθ (και άλλες ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου, τόμος Β), Robert E. Howard, σελ. 161 από 254
· 55. Το Χρονικό της Παγωμένης Ηπείρου, Στυλιανός Κιλημάντζος, σελ. 237
· 54. Λαξευμένο Δίχτυ, Βάσω Χρήστου, σελ. 535
· 53. Σκοτάδι στο Σέθανον, Raymond Feist, σελ. 388
· 52. Η Προφητεία του βασιλιά, Βασίλης Δημητρίου, σελ. 263
· 51. Η αλογόμυγα, Νίκος Παπαδόπουλος, σελ. 129
· 50. Ο μικρός αυτοκράτορας της Κίνας, Michel Amenil, Ulises Wensell, σελ. 45
· 49. Ντεντέ Κορκούτ, Τουρκική επική χρονογραφία, σελ. 260
· 48. Το μαγικό μέρος των διαφορών, Γιώτα Νάτσιου, σελ 189
· 47. Χ. Φ. Λάβκραφτ: εναντίον του κόσμου, εναντίον της ζωής, Μισέλ Ουελμπέκ, σελ. 154
· 46. Ιστορία του Μέλλοντος, Κλήτος Χατζηθεόκλητος, σελ. 168
· 45. Αρχείον Πόντου περιοδικό σύγγραμμα υπό επιτροπής ποντιακών μελετών τόμος 15, σελ. 271
· 44.To Βοτάνι της Μοραελίν, Raymond Feist, σελ. 325
· 43. Asimov's-Ελληνική Έκδοση, τεύχος 3, σελ. 146
· 42. Ιστορίες από το Περιοδικό Weird Tales/2, Ωρόρα/69, σελ. 150 από 240
· 41. Asimov's-Ελληνική Έκδοση, τεύχος 1, σελ. 146
· 40. Ο Μαγος, τόμος Β: Ωριμότητα, Raymond E. Feist, σελ. 331
· 39. Asimov's-Ελληνική Έκδοση, τεύχος 2, σελ. 146
· 38. Ο Σκαραβαίος, Κάθριν Φίσερ, σελ. 423
· 37. Ο Άρχοντας, Κάθριν Φίσερ, σελ. 382
· 36. Ιστορίες με Τέρατα, Ωρόρα/14, σελ. 259
· 35. To Μαντείο, Κάθριν Φίσερ, σελ. 379
· 34. Men At Arms, Terry Pratchett, σελ. 428
· 33. Ιστορίες με Ζωντανούς Νεκρούς, Ωρόρα/38, σελ. 229
· 32. Ηλιοβασίλεμα στην Ατλαντίδα, Μάριος Κουτσούκος, σελ. 286
· 31. Το Στόμα του Διαβόλου, Αντώνης Κρύσιλας, σελ. 94 από 233
· 30. Ιστορίες με μούμιες, Ωρόρα 41, σελ. 231
· 29. Ο Λέκγουελ και οι Ξεχασμένοι Θεοί, Κωνσταντίνος Μίσσιος, σελ. 540
· 28. Ιστορίες με θεούς και δαίμονες/3, Ωρόρα/77, σελ. 235
· 27. Ο Μαύρος Λίθος (και άλλες ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου, τόμος Α), Robert E. Howard, σελ 222
· 26. 2020, Επίθεση στην Ελλάδα, Κωνσταντίνος Γρίβας, σελ. 197
· 25. Δύναμη και Τιμή, Ανθίππη Φιαμού, σελ. 318
· 24. Η Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας, Κωνσταντίνος Μίσσιος, σελ. 272
· 23. Ο Πεντάχρονος Τζέφτη, Χάρλαν Έλισον, σελ. 42 από 119
· 22. Το Πέμπτο Στοιχείο, Τερί Μπυσόν, σελ. 292
· 21. Ιστορίες με γίγαντες, Ωρόρ/37, σελ. 235
· 20. Πολιτικώς ορθότερα παραμύθια, James Finn Garner, σελ. 134
· 19. Ο Καρβάλιο στην Κουζίνα, Κιμ Αράνδα, σελ. 75
· 18. Ο Θίασος της Χίμαιρας, Οδυσσέας Γκρέι, σελ. 290
· 17. Το Αυγό του Παλιατζή, Μάριος Βερέττας, σελ. 90
· 16. Οι Φόνοι του Σιμπαλμπά, Lyn Hamilton, σελ. 284
· 15. Ιστορίες με Λυκάνθρωπους/2, Ωρόρα/58, σελ. 237
· 14. Ιστορίες με Φαντάσματα, Ωρόρα/47, σελ. 235
· 13. Έξω από τη Γκρίζα Χώρα, Δημήτρης Βανέλης, σελ. 139
· 12. Αμνός, το κατά Σκαμπηίλ, παιδικού φίλου του Ιησού, Ευαγγέλιο, Christopher Moore, σελ. 492
· 11. Phoenix, Steven Brust, σελ. 215
· 10. Taltos, Steven Brust, σελ. 174
· 9. Αν τρελαθεί ο Αυτοκράτορας, Βίκτωρ Νέτας, σελ. 116
· 8. Ο τελευταίος της συντεχνίας, Τάσος Ρούσσος, σελ. 100
· 7. Οι εκλεκτοί, Θωμάς Λάσκαρης, σελ. 286
· 6. Τα Πονοτρόνια κι οι Αναρχικοί του Απόλυτου, Διαμαντής Φλωράκης, σελ. 106
· 5. To 13o Κρανίο, Οδυσσέας Γκρέυ, σελ. 509
· 4. Η γραμμή του χρόνου, Σταύρος Μουντουφάρης, σελ 356
· 3. Ρέιβεν Σίτυ, η τελευταία Βαβέλ, Χάρης Χριστοφορίδης, σελ. 506
· 2. Επιστροφή στο Μέλλον, Διαμαντής Φλωράκης, σελ. 134
· 1. Soul Music, Terry Pratchett, σελ. 242 από 431

Αυτά για την ώρα. Άντε και Καλή Χρονιά.

Πόρτα

2009-12-16T10:40:00.003+02:00

Κοιτούσα σήμερα αυτήν την ανάρτηση κι αναρωτιώμουν αν έπρεπε να πάρω τηλέφωνο και να μάθω τι έγινε.

Και πήρα κι έμαθα.

Άλλη μια πόρτα στο παλμαρέ μου.

Όχι ότι με ρίχνει. Ξέρω τις δυνατότητες της Θύμνας και μένει να βρεθεί η κατάλληλη συγκυρία ώστε κάποιος να τις εκτιμήσει.

Περιμένω την επιστροφή του χειρογράφου και μετά θα αποφασίσω για τα επόμενά μου βήματα.

Δωρεάν Σελιδοδείκτες

2009-12-14T12:10:00.011+02:00

Είναι καιρός που θέλω να σας μιλήσω για ένα νέο έντυπο στο χώρο του βιβλίου, αλλά διστάζω. Διστάζω όχι γιατί δεν έχω λόγια να μιλήσω γι' αυτό, αλλά γιατί αποτελεί για μένα το λόγο για τον οποίο θα ξεπεράσω συγκεκριμένους φόβους και θα κατακτήσω ακόμη ένα οχυρό του χαρακτήρα μου.

Πρόκειται για το free-press περιοδικό Bookmarks, που εκδίδεται από το Νεκτάριο Λαμπρόπουλο, ιδιοκτήτη του εκδοτικού οίκου ΧΑΡΑΜΆδΑ (έτσι, όλα πλην του "δ" γράμματα κεφαλαία). Τα σπέσιαλ χαρακτηριστικά του; Είναι free-press, είναι ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ free-press, ασχολείται κάθε Τετάρτη με το βιβλίο, διανέμεται κυρίως σε βιβλιοπωλεία και καφέ (βλέπε και λίστα διανομής) και μπορείτε να το ξεφυλλίσετε ακόμη κι ηλεκτρονικά.

Α, και πλέον είμαι και μία εκ των συντακτών.

Αρχισυντάκτης είναι ο καλός φίλος συγγραφέας Γιάννης Πλιώτας, της Σελίδας για άλλες σελίδες και του Βασιλείου της Αράχνης. Περιττό να σας πω ότι τον έχουμε χάσει από την πιάτσα με τη νέα του αυτή ασχολία, πράγμα που δείχνει εν μέρει πόση δουλειά ρίχνει στο περιοδικό κι εν μέρει ότι αυτή η δουλειά τού αρέσει κιόλας... Άλλοι συντάκτες (ειδικά στο τρίτο τεύχος) είναι οι Λευτέρης Αδαμίδης, Γιάννης Αντάμης, Νίκος Αραπάκης,Μαρία Γεωργοπούλου, Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος,Δημήτρης Γκιούλος, Νόρα Δημοπούλου, Αλέξης Καυγάς,Εβίτα Λύκου, Κατερίνα Μαλακατέ, Μαρία Μπακοπούλου,Βαγγέλης Μπέκας, Κίκα Ολυμπίου, Δέσποινα Παναγιωτοπούλου,Μαρία Παπαδημητρίου, Στέλλα Πεκιαρίδη, Δημήτρης Σαρρής, Ευαγγελία Σολωμού, Μαρία Τσουκανά, Μάρκος Φράγκος.

Το περιοδικό έχει κάποιες μόνιμες στήλες, πέρα από το Editorial. Μια πλήρη εβδομαδιαία ατζέντα εκδηλώσεων σχετικά με το βιβλίο. Ένα Almanac -δε σας λέω κάτι άλλο γι' αυτό διαβάστε το για να καταλάβετε. Τη στήλη Bookmarx! όπου κανείς συναντά βιβλία που αφορούν την πολιτική. Νέα από την όλο και πιο διαδεδομένη συνήθεια του Bookcrossing. Ένα εντυπωσιακά πλήρες εβδομαδιαίο βιβλιογραφικό δελτίο, τόσο πλήρες που δε θα το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι οι εκδοτικοί οίκοι που αποδελτιώνονται. Κι επίσης Ευανάγνωστα, Ευπώλητα, Μικρές Αγγελίες από το χώρο του βιβλίου, κριτικές ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας, κινηματογραφικά και μουσικά νέα σχετικά με το βιβλίο, ένα Ημερολόγιο Ανάγνωσης, τακτικά αφιερώματα σε Πόλεις της Ελλάδας και τις αναγνωστικές τους συνήθειες, την Ερώτηση της Εβδομάδας, Ποίηση, Σπάνιες και παράξενες εκδόσεις και Συνεντεύξεις.

Ω, σίγουρα ξεχνάω κάτι. Συγχωρέστε με. Είναι η πρώτη φορά που η άποψή μου ως αναγνώστριας διοχετεύεται σε μελάνι και χαρτί (γιατί κακά τα ψέματα, άλλο ιστολόγιο κι άλλο περιοδικό και μάλιστα free-press) και ο φόβος είναι αρκετός. Αυτό ήταν άλλωστε και το βαθύτερο προσωπικό ζητούμενο της συνεργασίας μου με το περιοδικό, να καταφέρω να ξεπεράσω το φόβο που με κρατούσε σιωπηλή. Ίσως καταφέρω, στην εξέλιξη της πορείας μου μέσα από τις σελίδες του Bookmarks, να βελτιώσω κάποια σημεία του χαρακτήρα μου που προς το παρόν δε μου αρέσουν.

Ή ίσως πάλι, να έχω το περιοδικό σα δικαιολογία για να διαβάσω ακόμη περισσότερα βιβλία.

Τα 20 έκτα

2009-12-02T09:28:00.009+02:00

Με τα παρακάτω είκοσι βιβλία το στοίχημα που είχα βάλει στις αρχές του χρόνου, περίπου τέτοια εποχή φτάνει και μπαίνει στην τελευταία του φάση. Δε μπορώ να πω ότι έχω καμιά ελπίδα να το κερδίσω, να φτάσω δηλαδή τα 150 βιβλία μέχρι τις 25/12, αλλά με μια προσεκτική επιλογή τίτλων και αριθμού σελίδων ανά βιβλίο μπορεί να φτάσω πολύ κοντά στο νικητήριο νουμερο.

Πάμε κριτικές:

Πτεράργυροι, οι Εξόριστοι της Σερανβέλ, βιβλίο πρώτο, Κώστας Βουλαζέρης: Φάνταζι που ρέπει πολύ ευχάριστα προς το αστυνομικό. Παρά τις όποιες αδυναμίες του, έχει μια καλή και στρωτή ιδέα και ενδιαφέροντες χαρακτήρες (ειδικά της Μάριλιν και της Θήρνα, είναι εξαιρετικοί).

Η Μηχανή Σταμάτησε, Διονύσης Καλαμβρέζος: Μπορώ να πω ότι το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Δομή, ιδέα, γλώσσα, είναι εξαιρετικά. Όχι ότι δεν έχει τα σκαμπανεβάσματά του, άλλωστε σε μια συλλογή πώς μπορείς να κρατήσεις σταθερό και όμοιο το επίπεδο όλων των ιστοριών; Κάποια θα είναι η καλύτερη και κάποια η χειρότερη. Όμως το σύνολο είναι άνω του μετρίου και σε κάποιες στιγμές μάλιστα είναι πολύ-πολύ-πολύ άνω του μετρίου. Ξεχώρισα τα διηγήματα Περιπέτεια στην έρημο, το Τελευταίο Σπίρτο (ανατριχιαστική), ο Πρώτος Θαυμαστής (γλυκόπικρα ελπιδοφόρα), καθώς και το Μετρητής Μόλυνσης, που το είχα διαβάσει και παλιότερα κι είναι τελικά συγκλονιστικό.

Πολλαπλός Κόσμος, Διονύσης Καλαμβρέζος: δεύτερη συλλογή διηγημάτων φαντασίας του Καλαμβρέζου που διαβάζω φέτος. Όμως αν και είναι αρκετά ενδιαφέρων σαν συγγραφέας, αυτή τη φορά δεν κατάφερε να με πείσει. Ενώ η γλώσσα είναι πολύ καλή και φανερά ξέρει να τη χειρίζεται, κι οι χαρακτήρες του είναι έντονα σκιαγραφημένοι, σ' αυτά τα διηγήματα πολλές φορές έλειπε η ξεκάθαρη πλοκή, σε σημείο που να μη μιλάμε για φαντασία αλλά για σουρεαλισμό. Συν -ή καλύτερα, πλην- το ότι δείχνει να έχει μια εμμονή με τις κοινωνίες που σε πιέζουν να είσαι χαρούμενος και παραγωγικός. Από τα 15 διηγήματα, τουλάχιστον τέσσερα κινούνταν πάνω σε αυτό το μοτίβο, με παρόμοιες ιστορίες (ο μερικώς ασυμβίβαστος, που τον πιέζει η γυναίκα και οι αρχές να συμβιβαστεί). Καταντούσε κουραστικό.
Ξεχώρισα δύο διηγήματα, τα οποία διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση και μου έδωσαν να πιστεύω ότι θα επιστρέψει στις καλές ιδέες του "Ιστορίες Ερημιτών, Ναυαγών και Εξορίστων" και του «Η Μηχανή Σταμάτησε»: το ένα ήταν ο Πόλεμος (και πάλι η ιδέα της καταπιεστικής κοινωνίας, αλλά με πολύ ενδιαφέρον στήσιμο και τελικό ξάφνιασμα) και το Ο Τρομοκράτης Και η Πόλη, (πολυεπίπεδο -κυριολεκτικά- και με πάρα πολλές δυνατότητες).

Μια φορά κι ένα... τρελό, Μάχη Παπά: Μικρά διηγήματα στο χώρο του φανταστικού, με σαφείς τάσεις προς την ποίηση και σουρεαλισμό. Πέρασα καλά με αυτό το βιβλίο, παρά το ότι έμοιαζε πολύ "κοριτσίστικο" για τα γούστα μου.

Προληπτικός Πυρηνικός Πόλεμος, Γιάννης Βατζιάς: Ο γνωστός από το «Λεατρις» Βατζιάς ξαναχτυπά. Έχει ένα (1) καλό εύρημα το οποίο δυστυχώς δε μπορεί να υποστηρίξει αληθοφανώς. Η περιγραφή του "τώρα" μέσω του ημερολογίου είναι μετριότατη και περιλαμβάνει κυρίως ταξίδια από προορισμό σε προορισμό, περιγραφές πόλεων με νοσταλγική διάθεση ("α, η Κύπρος, η Κύπρος, η αγαπημένη μου πόλη")*, πολύ περπάτημα, φαγητό και ανθρώπους οι οποίοι προφανώς δεν κάνουν τίποτε στη ζωή τους άλλο από το να τρώνε, να ταξιδεύουν και να κολυμπάνε γυμνοί. Οι άντρες έχουν όλοι ερωτικά κουσούρια, για παράδειγμα ο ένας είναι παστορας, ο άλλος κουτσός εκ γενετής, ο τρίτος είναι 78 ετών, αλλά παρά ταύτα μεγάλοι εραστές και με "μαγνητισμό". Οι γυναίκες παίρνουν όποιον να 'ναι, αρκεί να βρίσκονται κοντά σε ρυάκι ή ποταμό ή καβάλα στ' άλογο. Υποθέτω ότι είναι κατάλοιπα των 70's αυτά, αλλά δυστυχώς δεν διαβάζονται άνετα σήμερα. Κάπου ενδιάμεσα παίζει ένας προληπτικός πυρηνικός πόλεμος (γιατί οι μεγάλοι αποφάσισαν ότι είναι πολύ κακό για την οικονομία και την ψυχολογία των λαών να φοβούνται συνεχώς ότι θα γίνει πόλεμος, οπότε θα διασφαλίσουμε με κιβωτούς και άλλα τέτοια το μέλλον της φυλής και μετά θα κάνουμε σε ανύποπτο χρόνο ένα πυρηνικό πόλεμο να ψοφήσετε όλοι οι άλλοι και να την περνάμε εμείς μπέικα), μια ασαφής τράπεζα σπέρματος και 40 υγιείς γυναίκες 20 έως 38 ετών (το μέλλον της φυλής που λέγαμε), ένα μαύρο σύννεφο που ποτέ δεν εξηγείται τι είναι, πολλοί κυνοπίθηκοι του Γιβραλτάρ, ένα ταξίδι με ιστιοφόρο, το Μεταξοχώρι Αγυιάς του όρους Όσσα ή Κίσαβος (με αυτόν τον τρόπο το αναφέρει ακριβώς, σε όλο το μήκος του κειμένου) και κάμποση αναληθοφανής εξήγηση του ευρήματος, που δε θα σποϊλεριάσω γιατί είμαι καλό παιδί κατά βάθος.

Αίμα Κακό, Κώστας Χρηστάκης: που έχω την υποψία ότι καμιά φορά επισκέπτεται το φόρουμ http://www.sff.gr/, στο οποίο είμαι μέλος. Το κείμενο μπορεί να θεωρηθεί ως σύγχρονη λογοτεχνία τρόμου, όμως έχω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Οι 134 σελίδες του βιβλίου αποτελούνται από: α) έναν αφηγηματικό ταξιδιωτικό οδηγό του ακρωτηρίου Κέιπ Κοντ (όπως το ονομάζει ο συγγραφέας, παραβλέποντας ότι Cape θα πει ακρωτήριο) και των περιχώρων αυτού, β) τις εγκυκλοπαιδικής μορφής βιογραφίες τεσσάρων διάσημων ζωγράφων, γ) λίγες σελίδες φιλοσοφίας αναφορικά με το Σωκράτη και τους λοιπούς, δ) ένα βρυκόλακα που πίνει το αίμα μόνο των κακών ανθρώπων, ε) έναν εικοσάχρονο ζωγράφο, εν έτη 2008, που πήγε σε Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά δεν ξέρει ποιος είναι ο ΝταΒίντσι, ο Πικάσσο, ο Ελ Γκρέκο κι ο Ρούμπενς, στ) ξύλινους ως ο Δούρειος Ίππος διάλογους και ζ) τη φράση "Έχει έναν τρόπο να λέει 'ναι' κουνώντας το κεφάλι του..." τουλάχιστον δέκα φορές μέσα στο κείμενο -των 134 σελίδων, επαναλαμβάνω- την οποία τελικά ο συγγραφέας επιλέγει να μη δικαιολογήσει τη χρήση της. Αυτά.

Ο Μύθος του Ηρακλή Σπίλου, Νίκος Κουνένης: Είχα διαβάσει παλιότερα το "Ω, του θαύματος!", του ιδίου και περίμενα κάτι περισσότερο, αν μη τι άλλο, μια κάποια εξέλιξη της γραφής του. Απογοητεύτηκα κάπως. Το χιούμορ ξεφεύγει από το στενό δρομάκι της εκλεπτυσμένης σάτιρας και πέφτει στη χοντροκομμένη παρωδία, που αδικεί την ιδέα και το κείμενο. Επιπλέον δεν ξέρω κατά πόσο θα αναγνωρίζατε τα πρόσωπα που περιγράφονται, αλλά εγώ τα αναγνώρισα σχεδόν όλα. Αναρωτιέμαι αν θα αναγνωρίσουν κι οι ίδιοι τους εαυτούς τους και κατά πόσο αυτό θα επηρεάσει την καριέρα του κ. Κουνένη.

Ταξιδεύοντας στα Αιθέρια Μονοπάτια του Έρωτα, Σοφία Παπαγεωργίου: Από το οπισθόφυλλο:

Το "Ταξιδεύοντας στα Αιθέρια μονοπάτια του Έρωτα" είναι ένα πολυεπίπεδο διήγημα
φαντασίας, που δίνει μια ατμοσφαιρική και αέρινη διάσταση στον ανεκπλήρωτο
έρωτα. Το περίτεχνο κείμενο αναδεικνύεται μέσα από περιγραφές διαφόρων
παραστάσεων, εκπληρώνοντας έτσι για κάθε αναγνώστη ένα μακρύ ταξίδι στον κόσμο
του φανταστικού.

Πολλά υποσχόμενο; Μάλλον. Μεγάλη απογοήτευση; Σίγουρα. Τα πολλά επίπεδα είναι μάλλον λίγα, το ένα διήγημα είναι στην ουσία δύο διηγήματα, το περίτεχνο κείμενο είναι κατά τα 3/4 επίθετα και μόνο. Κι η απογοήτευση είναι κυρίως διότι η ιδέα θα μπορούσε κάλλιστα να παρουσιαστεί (από άλλη οπτική γωνία) σε ένα αξιοπρεπέστατο τρίτομο έργο, παλαντζάροντας ευχάριστα ανάμεσα στο επικό και το ηρωικό φανταστικό. Έτσι όπως είναι γραμμένο είναι ανούσια κουραστικό, η όποια ποιητική και "αέρινη" διάθεση χάνεται κάτω από τόνους επιθέτων και ακόμη και τα καλά του διηγήματος (ή μάλλον των δύο διηγημάτων) είναι αδύνατον να τα δει κανείς, διότι δε μπορεί να διαβάσει πάνω από δυο σελίδες την ημέρα, πριν τον πιάσει πονοκέφαλος. Κι όλα αυτά για 108 σελίδες.

Jingo, Terry Pratchett: Ο Δισκόκοσμος αντικατοπτρίζει αυτή τη φορά τα Φώκλαντς ή τα Ίμια, για μας εδώ. Πόλεμος για ένα μικρό νησάκι, μου θύμισε πολλά η κεντρική πλοκή. Ειδικά όταν στο τέλος τα Curious Squids αναρωτιούνται γιατί κάθε τόσο η πόλη τους εξαφανίζεται για λίγο καιρό.

The Last Continent, Terry Pratchett: Νομίζω ότι ήταν μακράν το χειρότερο βιβλίο του Δισκόκοσμου που έχω διαβάσει. Ούτε καν ο αγαπημένος μου Ανεμοβρόχης δεν κατάφερε να το σώσει, ούτε καν τα σεξουαλικά υπονοούμενα με την κυρία Γουίτλοου και τον Senior Wrangler. Αδύνατον να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής στο τέλος. Εξ ου κι έκανα δύο ολόκληρες εβδομάδες να το τελειώσω. Το διανοείστε;

Πιτσαρία η Κόλαση, Μικέλε Σέριο: 610 σελίδες αναίτιο σεξ και αίμα, με μια κάποια ελαχιστότατη βάση στους έναν ή δύο από τους πενήντα χαρακτήρες που εμφανίζονται. Αδυνατώ να περιγράψω την πλοκή διότι είναι αρκούντως εξωφρενική. Θα μπορούσε να είναι ένα καλό μυθιστόρημα τρόμου, αλλά καταλήγει μια χυδαία και πιθανότατα κακότεχνη σπλατεριά. Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, που λέει ότι πρόκειται στην ουσία για μια γκροτέσκα μαύρη κωμωδία με πολύ σεξ και σπλάττερ και μπόλικες δόσεις σουρεαλισμού. Δεν κατάφερα να το διαβάσω με αυτόν τον τρόπο, δυστυχώς.

Τα Χειρότερα Παραμύθια των Αδελφών Γκρίμ, Λουίς Σεπούλβεδα-Μάριο Δελγάδο Απαραΐν: Η βασική ιστορία αφορά τους Αδελφούς Γκριμ, αλλά όχι τους γνωστούς Ευρωπαίους παραμυθάδες. Πρόκειται για δυο παγιαδόρ, κάτι σαν τροβαδούρους της πάμπας της λατινικής Αμερικής, που η πορεία τους στο χωροχρόνο είναι επεισοδιακή και θεότρελη. Η δομή του βιβλίου είναι εξίσου θεότρελη,. Υποτίθεται ότι κάποιος Χοσέ Σεράγιεβο, από την ΠΓΔΜ, ανθολογεί, προλογίζει, επιλογίζει και επιμελείται την αλληλογραφία μεταξύ δύο ντοτόρων (του Όρσον Κ. Καστεγιάνος από την Ουρουγουάη και του Σεγισμούντο Ραμίρο φον Κλατς από την Παταγονία) που προσπαθούν να ξεδιαλύνουν τις σκοτεινές πτυχές της ιστορίας των Αδελφών Γκριμ. Με το πρόσχημα αυτό, οι Σεπουλβέδα και Απαραΐν πέφτουν με τα μούτρα στους υπαινιγμούς, την ανελέητη σάτιρα της λατινοαμερικάνικης πραγματικότητας και το μπέρδεμα παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, όπως κάνει κι ο Μαρκές στα Εκατό Χρόνια Μοναξιά. Το βιβλίο είναι γεμάτο λογοτεχνικά και κινηματογραφικά Easter Eggs, (όπως ας πούμε οι δύο ακροβάτες Πάντσο Λάνκαστερ και Αντόνιο Κέρτις) αλλά και απίθανες ιστορίες σχετικά με την καθημερινότητα των δύο αλληλογράφων καθηγητών, που δε διάγουν ακριβώς βίον ανθόσπαρτον... Το διάβαζα, γελούσα δυνατά (το χιούμορ είναι σχεδόν πρατσεττικά ανατρεπτικό) και θύμωνα πολύ, ειδικά όταν αναφερόταν στις σκληρές αλήθειες των λατινοαμερικάνικων δικτατοριών

Η Τσάκα Τσάκα, Φραντσέσκα Καμπαλάνι: Το οποίο έδωσαν δωρεάν στην αδελφή μου στο μετρό, κάποιοι διανομείς εκ μέρους ενός από τα μεγαλύτερα φροντιστήρια ιταλικών, ισπανικών και τούρκικων -!- στην Ελλάδα. Ξεκινώντας να το διαβάσω είπα ότι θα είναι κατιτί το ανατρεπτικό, κάτι σαν το προσωπικό ημερολόγιο μιας πόρνης. Δυστυχώς του λείπουν πάρα πολλά πράγματα για να διεκδικήσει δάφνες λογοτεχνίας. Το να σοκάρεις με σκηνές αιμομιξίας, ζωοφιλίας και διαστροφής, δε σημαίνει ότι είσαι και λογοτέχνης... Ακόμη κι αν τελικά ανακατέψεις (κι όλα αυτά σε 76 αραιογραμμένες σελίδες, λιγότερες από 10-15.000 λέξεις, αν υπολογίζω σωστά) δύο δολοφονίες και ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Λυπάμαι. Λυπάμαι που έκανα τον κόπο να ασχοληθώ μαζί του.

Το Στρατόπεδο, Κώστας Βέρος: Φιλολογικό ψευδώνυμο του Κώστα Βερρόπουλου. Ναι, καλά διαβάσατε, ο συγχωρεμένος ο Κώστας Βερρόπουλος, ο εις εκ των δύο Αφοί Βερρόπουλοι -«είναι κεφάτη» και τα λοιπά- είχε λογοτεχνικές ανησυχίες.
Το διήγημα, ούτε εκατό σελίδες, περιγράφει τις σκέψεις ενός φαντάρου στη Μακρόνησο το 1948-1950. Αν και έχει κάποιες αδυναμίες ως τεχνική, το ίδιο το κείμενο κι αυτά που περιγράφει, τα βασανιστήρια των κρατούντων έναντι των αντιφρονούντων κατά τον εμφύλιο και λίγο μετά, είναι τουλάχιστον συγκλονιστικά. Δεν το περίμενα, αλλά κατά πώς φαίνεται έχει βραβευτεί και με βραβείο Λουντέμη. Επαναλαμβάνω, συγκλονιστικό.

Ιστορίες με τρελούς επιστήμονες, Ωρόρα/33: Χαριτωμένο μου φάνηκε, όχι ιδιαίτερα κακό για το θέμα του. Ξεχώρισα τα Κτήνη του Μπαρζάκ, του Ρόμπερτ Μπλοχ. Υπήρχε και μια ιστορία του αγαπημένου μου Φρέντερικ Μπράουν, αλλά δε με ικανοποίησε. Πρώτη φορά. Μυστήριο.

Ιστορίες με ταξίδια στο χρόνο, Ωρόρα/42: Μέτριο προς κακό. Πέραν του Πειράματος, του Φρέντερικ Μπράουν, ο οποίος είναι μακράν ο αγαπημένος μου συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, όλα τα υπόλοιπα ήταν βαρετά και κάποια ήταν τόσο παλπ, που καταντούσαν γραφικά.

Ιστορίες από παράδοξες διαστάσεις, Ωρόρα/50: Μέτριο προς καλό. Ακόμη και το Ιτιρικτάρι του Μαστακούρη ξαφνιάζει ευχάριστα.

Ιστορίες με ταξίδια στο Χρόνο/2, Ωρόρα/57: Μέτριο προς... μέτριο. Ξεχώρισα τη Θεϊκή Τρέλα, του Ζελάζνυ και το Χειρόγραφο της Συλλογής Χέρτφορντ, του Ριτσαρντ Κούπερ.
Κι επίσης την ελληνική έκδοση του Asimov's, τεύχη 4 και 5.

*η ατάκα δεν αναφέρεται στο βιβλίο αλλά σε γνωστή τηλεοπτική σειρά. Μη τρελαθούμε κιόλας.

Μια Παρουσίαση... "...Και Το Τέρας"

2009-12-01T12:45:00.006+02:00

Από το δελτίο τύπου των εκδόσεων Τρίτων:

Αποφάσεις.
Κάθε μέρα, σε διαφορετικές καταστάσεις, σε διαφορετικά σκηνικά,
με διαφορετικούς συμπρωταγωνιστές, αυτό που καλούμαστε να κάνουμε στη σύντομη
παράσταση της ζωής μας είναι να παίρνουμε αποφάσεις.
18 ιστορίες, 18
πρωτότυπες καταστάσεις, λιγότερο ή περισσότερο φανταστικές, με ανθρώπους σε
δυσχερείς, περίεργες ή επικίνδυνες θέσεις.
Οι επιλογές τους ταλαντεύονται
ανάμεσα στην ασφάλεια, την επιθυμία, την ελπίδα και τα πιστεύω, προσπαθώντας να
ισορροπήσουν τη λογική με το συναίσθημα — και αυτές οι επιλογές θα οδηγήσουν
τους ίδιους και τους συνανθρώπους τους από το κάθε κομβικό σημείο στο επόμενο
σταυροδρόμι επιλογών, στις επόμενες αποφάσεις.

Οι Εκδόσεις Τρίτων, στη
συνεχιζόμενη προσπάθειά τους για την ανάπτυξη της ποιοτικής ελληνικής
επιστημονικής φαντασίας, κυκλοφόρησαν στα μέσα Οκτωβρίου του 2009 τη δεύτερη
συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μανωλιού, με τίτλο “…και το Τέρας”. Πρόκειται για
δεκαοκτώ διηγήματα επιστημονικής φαντασίας, αρκετά από τα οποία έχουν
δημοσιευτεί σε ελληνικά περιοδικά, ενώ κάποια δημοσιεύονται για πρώτη φορά, και
αντιπροσωπεύουν την καλύτερη δουλειά του συγγραφέα σ’ αυτά τα δέκα χρόνια από
την έκδοση της πρώτης του συλλογής, “Σάρκινο Φρούτο”.
Η συλλογή
πρωτοπαρουσιάστηκε στα πλαίσια του 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας
Ερμούπολης ενώ η παρουσίαση της στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου (7μ.μ. καφέ-βιβλιοπωλείο ΕΝΑΣΤΡΟΝ, Σόλωνος 101). Το εξώφυλλο του βιβλί-ου είναι έργο της
εικαστικού Λίνας Θεοδώρου.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΝΩΛΙΟΣ – Βιογραφικό
Ο Μιχάλης
Μανωλιός γεννήθηκε το 1970. Είναι Μηχανολόγος Μηχανικός και μέλος της Αθηναϊκής
Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας. Η συλλογή διηγημάτων του Σάρκινο Φρούτο
κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Τρίτων. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί
στην ελληνική έκδοση του Asimov’s Science Fiction, στο περιοδικό Κόμικς και
Επιστημονικής Φαντασίας «9» της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, στη συλλογή 9 ΕΦ – 9
Έλληνες Συγγραφείς Επιστημονικής Φαντασίας (Τεγόπουλος, 2004) και στην ανθολογία
του Μάκη Πανώριου Το Ελληνικό Φανταστικό Διήγημα, Τόμος Ε΄ (Αίολος, 2004).
Έχει κληθεί να συμμετάσχει με έργα του τρεις φορές στις εκδηλώσεις του
Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης.
Όταν δεν γράφει, περνάει καλά
με τις δύο πια γυναίκες του, στην Αθήνα.

Ο Μιχάλης από μόνος του είναι εγγύηση ότι η παρουσίαση θα ροκάρει... Αν προσθέσεις και μένα (που θα είμαι σίγουρα) τότε θα είναι μια πολύ ωραία βραδιά. Θα σας δω εκεί.

NaNoWriMo 2009

2009-10-29T15:31:00.010+02:00

Καταρχήν μη ζαρώνετε τα φρύδια και μην πάρετε αμέσως τηλέφωνο τον παπά της ενορίας: δε μου κατσικώθηκε ο διάολος, ούτε ζήλεψα τα χαϊρια της Λίντα Μπλερ. Απλά αναφέρω μια λέξη (για την ακρίβεια ένα ακρωνύμιο) που θα με απασχολήσει ολόκληρο το μήνα Νοέμβρη. Εμένα και περίπου 100.000 ανθρώπους ακόμη σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ναι, 100.000 είπα. Εκατό χιλιάδες και ολογράφως. Και πάφτε να κάνετε το σταυρό σας. Έχουμε καιρό ακόμη για ν' αρχίσουμε τα σταυροκοπήματα.

Η ιστορία ξεκίνησε πριν από έντεκα χρόνια. Μια παρέα από μισότρελους (λέξη πολύ πιο βαριά από ότι αν τους έλεγα "τρελαμένους", σας πληροφορώ) Αμερικανούς που τους άρεσε να γράφουν, έβαλε ένα στοίχημα: ποιος από τους 27 της παρέας θα μπορούσε μέσα σε ένα μήνα να γράψει μια νουβέλα 50.000 λέξεων. Διάλεξαν το μήνα Νοέμβρη γι' αυτή τη δουλειά, διότι είναι ο πλέον ενδεδειγμένος για συγγραφή στο Βόρειο Ημισφαίριο (η κακοκαιρία κυρίως που μας κρατάει δέσμιους στο κοκκούνινγκ) και έβαλαν μπρος. Κάποιοι τα κατάφεραν κάποιοι όχι. Σημασία δεν είχε τι κατάφεραν, αλλά το ότι πέρασαν καλά, διασκέδασαν αφάνταστα κι επιπλέον στο τέλος του μήνα, είχαν στα χέρια τους την πρώτη γραφή μιας νουβέλας.

Έδωσαν ραντεβού για τον επόμενο Νοέμβρη, μιας και το πρώτο στοίχημα τους είχε γλυκάνει. Εντωμεταξύ το είπαν και σε μερικούς φίλους κι εκείνοι σε μερικούς άλλους φίλους και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω να σας πώ πόσοι έπαιξαν αυτό το παιχνίδι τον επόμενο χρόνο (διότι για τέτοιο πρόκειται, ο "κερδισμένος" δεν κερδίζει στην ουσία τίποτε), αλλά είχε εξίσου μεγάλη επιτυχία. Εκεί το παιχνίδι άρχισε να έχει δική του προσωπικότητα και σαν τέτοιο απαίτησε το όνομά του. Η βάφτιση έγινε κεκλισμένων των θυρών και το όνομα του νεοφώτιστου ήταν National Novel Writing Month, και για τους φίλους NaNoWriMo.

Από τότε, το NaNoWriMo απέκτησε δικό του σάιτ και φανατικούς παίχτες σε ολόκληρο τον κόσμο, επεκτάθηκε στο χώρο τους σεναρίου (Script Frenzy, για να εκμεταλλευτούμε και τον Απρίλιο) και ειδικά το 2010 θα διοργανωθεί κι ένα "δεύτερο" NaNoWriMo τον Ιούνιο ή Ιούλιο, για όσους ζουν στο Νότιο Ημισφαίριο (hi Perth...). Πέρσι η συγκομιδή ήταν 1,6 δις λέξεις. Κάντε τη διαίρεση με τους 100.000 συμμετέχοντες για να αποτρελαθείτε.

Έμαθα για το παιχνίδι το 2007, όταν ακόμη δεν ήξερα τι πάει να πει νουβέλα 20,000 λέξεων. Βλέπετε είχα (κι έχω ακόμη) μια αδυναμία τρελή στα μικροσκοπικά διηγήματα. Ήταν λοιπόν, ένα πρόσθετο στοίχημα με τον εαυτό μου, να γράψω κάτι τόοοοοσο μεγάλο.

Και τα κατάφερα. Η Ερυθρά Σανδαράχη, βαμπιροθρίλερ με ελληνικό και γεωλογικό άρωμα τελείωσε στις 58,000 λέξεις. Το 2008, γλυκαμένη από την επιτυχία του '07, έβαλα ένα πολύ μεγάλο στόχο, να πιάσω τις 100.000 λέξεις. Απέτυχα, αλλά τις 50.000 τις κατάφερα. Το Αυγό του Δρακοαφέντη, η τελευταία νουβέλα του Κόμπες του Ντερλικοτή, σταμάτησε να γράφεται στις 50.004 λέξεις, χωρίς να έχει τελειώσει (δεν είναι απαραίτητο να τελειώσεις τη νουβέλα σου, για να κερδίσεις το παιχνίδι).

Φέτος τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, κυρίες και κύριοι, για μένα. Πέρασα τη μισή άνοιξη και ολόκληρο το αλοκαίρι γράφοντας την "Ερεστή" και τώρα, έτσι όπως έχουν τα πράγματα πρέπει οπωσδήποτε να γράψω τη "Δεσίδα", το δεύτερο μέρος της τριλογίας. Υπάρχει σκελετός, υπάρχει η όρεξη κι η διάθεση... Μένει να δούμε αν υπάρχει κι η δυνατότητα. Αν δηλαδή εχω αρκετό τσαγανό ώστε να τα βγάλω πέρα με ένα πρότζεκτ 100.000 λέξεων.

Θα μου πείτε, πέρσι δεν τα κατάφερες κυρα-Φθυμία, γιατί να τα καταφέρεις φέτος; Χμ. Έχουμε και λέμε. Πρώτον, πολλή δουλειά (μην ξεχνιόμαστε, η συγγραφή στην Ελλάδα δε μπορεί να σε ζήσει, οπότε πρέπει κάτι να κάνεις για να μην καταλήξεις να τρως τις αρβύλλες σου, όπως ο Σαρλό). Δεύτερον, επίσκεψη μετά από 25 χρόνια του αδελφού του πατέρα μου, ο οποίος ζει μόνιμα στην Αυστραλία. Ήρθαν με τη γυναίκα του και θεία μου, κι έπρεπε κάπου να μείνουν και φυσικά, η ανατροφή μου δε μου επιτρέπει να τους παραπετάξω σε κανένα ξενοδοχείο όπως έκαναν κάτι άλλοι -χώρια η όποια συγκίνηση και τα τοιαύτα. Τους παραχώρησα λοιπόν, για τον ένα μήνα που έμειναν μαζί μας, το δωμάτιό μου, μέσα στο οποίο, όπως μπορεί εύκολα κάποιος να υποθέσει, ήταν ο υπολογιστής μου... Και τρίτον και πλέον σοβαρό, στις 13 του μηνός Νοεμβρίου, μπήκε αιφνίδια στο νοσοκομείο η γιαγιά μου, η οποία μετά από έξι μήνες παρά δύο μέρες εξέπνευσε.

Ελπίζω οι δικαιολογίες να φτάνουν και να μην χρειαστεί να ξεπέσω σε άλλες, του στυλ "εντάξει, τον είχα ψιλοβαρεθεί τον Κόμπες" και τέτοια, (όπου Κόμπες ο ήρωας του Αυγού του Δρακοαφέντη, κάποια μέρα που θα έχω διάθεση για κουβεντούλα θα σας πω και γι' αυτόν μερικά πραγματάκια).

Οπότε τις επόμενες τριάντα κάτι μέρες, ψυχραιμία και αυτοσυγκέντρωση. Και το παιχνίδι αρχίζει.

Τα 20 (21...) πέμπτα

2009-10-26T10:08:00.010+02:00

Αυτή η εικοσάδα περιέχει εικοσιένα βιβλία… Ναι, δε σας γελούν τα μάτια σας. Απλά στο στοίχημα δε μετράνε τα μη-λογοτεχνικά βιβλία, οπότε το 21ο είναι προσφορά του καταστήματος…

Οι Νεφοκαλικάντζαροι, Μάριος Βερέττας: Παραμύθι, που προέκυψε από θεατρική παράσταση. Τολμώ να πω εξαιρετικό, το καλύτερο από τα τρία του Βερέττα που έχω διαβάσει (τα άλλα δύο ήταν το Αυγό του Παλιατζή και η Εισβολή στη Μυρμηγκάνα).

Ίμερος και Αστραία, το μυστικό της σιωπηλής χώρας, σειρά Ουρανός βιβλίο πρώτο, Δημήτρης Βαρβαρήγος: Ηρωικό φάνταζι για παιδιά το λέει ο συγγραφέας του και παρ’ όλο που σε κάποιες στιγμές έχει φοβερό δυναμικό, ωστόσο κάνει το λάθος να ανακατέψει ετεροχρονισμούς, όπως η ραδιενέργεια και άλλα χαριτωμένα και να το κάνει βαρύτερο απ' ό,τι έπρεπε. Το αποτέλεσμα πιστεύω ότι θα μπέρδευε τα παιδιά, και φυσικά δεν θα ικανοποιούσε καθόλου τους μεγάλους.

Ακόμη και τα Πουλιά, Μάκης Πανώριος: Το βιβλίο αυτό το έχω τουλάχιστον δέκα χρόνια στη βιβλιοθήκη μου και έχω δοκιμάσει άπειρες φορές να το διαβάσω, πάντα όμως χωρίς επιτυχία. Αυτή τη φορά τα κατάφερα κυρίως γιατί δεν το παράτησα στις πρώτες 30 (από τις 100) σελίδες του, οι οποίες αναλίσκονται στην ασαφή περιγραφή της βόλτας ενός παράξενου παιδιού. Είναι πολύ μυστήριο βιβλίο, σου δίνει την εντύπωση ότι έχει προβλήματα ρυθμού. Όσο το Αγόρι είναι μόνο του στη φύση, το κάθε ένα πράγμα περιγράφεται αναλυτικότατα, σε κουραστικό βαθμό. Αργότερα που προστίθενται πρόσωπα στο δράμα, κυρίως με την είσοδο του Άντρα και του Νόνου, αρχίζει να τρέχει, για να καταλήξει σε τρεις ή τέσσερις σελίδες διαλόγου ανάμεσα στη Μητέρα και τον Πατέρα του Αγοριού, που έρχονται να τον πάρουν (χωρίς να είναι σπόιλερ, σας λέω ότι το Αγόρι είναι τελικά εξωγήινος. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη σελίδα αυτό.)

Το Οριζόντιο Ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες, Αργύρης Χιόνης: Μικρά παραμυθάκια που παίζουν με το σουρεάλ και την ποίηση, χωρίς όμως να χάνουν το βηματισμό τους. Για μεγάλα και λίγο μικρότερα παιδιά. Όχι γιατί τα μικρά-μικρά δε θα τα ευχαριστηθούν, αλλά καλό είναι να προστατεύουμε την παιδική ηλικία από την άμεση απαισιοδοξία.

Τα βρωμόλογα των Αρχαίων Ελλήνων, αρχαίες χυδαιότητες, προστυχιές και βωμολοχίες, του Μάριου Βερέττα: Λίγο σκέτο, σε μορφή λεξικού. Περίμενα κανένα σκαμπρόζικο αστείο να πω την αλήθεια, αλλά είναι αρκετά εκτεταμένο και μπορείς ν' ανακαλύψεις μέσα και πράγματα που τα λέμε μέχρι και σήμερα. Η φυσική συνέχεια της γλώσσας, υποθέτω.

Το Λυχνάρι του Αλαντίν, Λουίς Σεπούλβεδα: Δώδεκα μικρά διηγήματα που αφορούν την ζωή στη Χιλή ή έξω από αυτήν, αναλόγως σε ποιο χρονικό σημείο της ιστορίας της αναφέρονται. Ο Σεπούλβεδα εκτός από τους πλέον αγαπημένους μου συγγραφείς (μόνο ένα από τα περίπου δεκαπέντε βιβλία του δεν έχω) δεν παύει κάθε φορά να με τσακίζει. Οι ιστορίες του έχουν πάντα να κάνουν με τον άνθρωπο και την αξιοπρέπειά τους, όπως αυτοί την εννοούν κάθε φορά, άσχετα αν τη διατηρούν ή τσακίζονται από αυτήν ή την τσακίζουν. Πολλές από τις ιστορίες στο Λυχνάρι του Αλαντίν έχουν έναν σουρεαλιστικό τόνο που δεν υπήρχε στα προηγούμενα βιβλία του ή μάλλον για να το πω καλύτερα, όχι σουρρεάλ, αλλά προς το μαγικό ρεαλισμό. Δε με χάλασε αυτό, γιατί η προσέγγιση είναι πολύ τρυφερή, σχεδόν ανύπαρκτη και ασφαλώς είναι και μια φρέσκια νότα στη γραφή του Σεπούλβεδα.

Shadows Linger, book 2 of The Black Company & The White Rose, Chronicles of the Black Company Book 3, Glen Cook: Είχα διαβάσει παλαιότερα, πέρσι συγκεκριμένα, το πρώτο βιβλίο το The Black Company (military fantasy, που περιγράφει τις περιπέτειες μιας μισθοφορικής «εταιρίας») και το είχα βρει χαοτικό αλλά πολύ ενδιαφέρον. Αν μη τι άλλο, ο ήρωας Croaker μένει πιστός στο παρατσούκλι του. Κάθε φορά που τον στριμώχνουν και μιλάει, αναφέρεται στον εαυτό του ως "I croaked"... Κατάφερα λοιπόν να τελειώσω και το δεύτερο και το τρίτο βιβλίο, το Shadows Linger και το The White Rose. Είχα μεγάλο πρόβλημα αρχικά, είχα διαβάσει τις πρώτες είκοσι σελίδες του Shadows Linger πάνω από πέντε φορές χωρίς να καταλαβαίνω και πολλά. Το ξαναξεκίνησα περισσότερο γιατί είχα αποφασίσει να τελειώνω μαζί του παρά γιατί ήθελα πραγματικά να το διαβάσω.
Και κόλλησα. Το βιβλίο είναι γραμμένο μισό-μισό, με εναλλαγές κομματιών όπου ο Croaker είναι ο αφηγητής και κομματιών όπου η αφήγηση είναι σε τρίτο πρόσωπο και παρουσιάζει την πλευρά ενός άλλου ήρωα, έξω από την Εταιρία. Είχα παραξενευτεί αρχικά για αυτήν την αλλαγή στην αφήγηση, μιας και θυμόμουν ότι κάποια στιγμή αλλάζουν οι Annalists, αλλά περίμενα να διαβάσω κάτι σε πρώτο πρόσωπο. Εκεί όμως που το πήρα απόφαση ότι θα είναι άλλη μια αντίφαση ο Croaker έρχεται να εξηγήσει ότι το έκανε αυτός, γιατί πίστεψε ότι άξιζε τον κόπο η καταγραφή των γεγονότων από την οπτική γωνία του Maron Shed.
Η μαγεία είναι καταπληκτική, όλο πολύχρωμες και ηχηρές αναφορές. Το τι αντιμετωπίζει ο καθένας τους τούς έρχεται συνήθως κατακέφαλα, και δεν έχει και πολλές-πολλές εξηγήσεις. Έχει και τις συγκινητικές του στιγμές, έχει και τις ματσό στιγμές. Αλλά κυρίως έχει πολλούς άντρες που πολεμάνε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Όσο για το τρίτο της σειράς, το The White Rose, δείχνει να κλείνει υποδειγματικά τα πάντα, ακόμη και τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων, δίνοντας υποσχέσεις για κάποια πρίκουελ. Λάτρεψα τον μάγο Silent για λόγους που θα είναι σπόιλερ αν τους αναφέρω.
Τελικά, μπορεί να είναι καραμπινάτο military fantasy, αλλά έχει κι εκείνα τα soft spots που θα κάνουν μια γυναίκα να το διαβάσει. Ή μάλλον για να το πω καλύτερα, να εκτιμήσει το συγγραφέα, παρά τα τεστοστερόνικα ξεσπάσματα που έχει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Το παράξενο που παρατήρησα και στο White Rose αλλά και στο Shadows Linger είναι ότι ενώ περιμένεις τα πράγματα να τελειώσουν σε κάποιο σημείο, κοιτάς κι ανακαλύπτεις ότι έχεις ακόμη πενήντα σελίδες. Αναρωτιέσαι, τι στο καλό έχει ακόμη να πει; και τελικά σου αποκαλύπτει ότι όλος ο χαμός που περιέγραφε ως τώρα ήταν μόνο τα προεόρτια, για να σου εξηγήσει αυτό που πρόκειται να γίνει στην τελική μάχη.

The Ten Thousand, Paul Kearney: Κι αυτό military fantasy, βασισμένο στην ιστορία των Μυρίων του Ξενοφώντα. Εξαιρετικά αληθοφανές και καταπληκτικό στις περιγραφές των μαχών και των συνήθειων των στρατιωτών, όπως επίσης και στη σύλληψη της θεάς των "Ελλήνων" που λέγονται Macht. Μια ελαφριά αγαρμποσύνη στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών κι επίσης μια αναμενόμενη και τετριμμένα δραματική σκηνή για να κλείσει το βιβλίο. Πάντως με άριστα το εκατό έχει το ενενήντα πέντε στο τσεπάκι του. Και παρά που είμαι γνωστή αρνητίς της στρατιωτικής λογοτεχνίας, αυτό το άτιμο με κέρδισε.

Feet of Clay, Terry Pratchett: Ενδιαφέρον και αστείο όπως και όλα τα υπόλοιπα του Δισκόκοσμου και ειδικότερα εκείνα που ασχολούνται με τους μπάτσους... Αγάπησα τον Wee Mad Arthur, που μου θύμισε λίγο τους Nac McFigle του «Χιλιάδες νάνοι κι ένα τηγάνι», καθώς και τον Ρόμπερτ και τον Κηθ, του δύο γηραλέους ιπποπόταμους. Αγαπημένη σκηνή, στο τέλος, εκεί που το γκόλεμ τρώει έναν κεραυνό για βλασφημία και... /χε, δε σας λέω, θα είναι μέγα σπόιλερ!!!

Hogfather, Terry Pratchett: Λογικά, όπως και οι περισσότεροι, το κατατάσσω στα δύο ή τρία καλύτερα του Δισκόκοσμου. Το μόνο κακό ήταν ότι είχα δει πρώτα την ταινία και τώρα απλά πρόσεχα λεπτομέρειες στην πλοκή. HO.HO.HO.

Η Ψυχή της Νύχτας, Ulrike Schweikert: Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο που διακρίθηκε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού που έγινε στη Γερμανία με κεντρικό θέμα την περίφημη «Ιστορία Χωρίς Τέλος», του Μίκαελ Έντε (το πρώτο που διάβασα κι είχε διακριθεί στον ίδιο διαγωνισμό ήταν «ο Βασιλιάς των Τρελών» της Τάνια Κίνκελ, εκπληκτικό βιβλίο και μάλλον θα το ξαναδιαβάσω). Γενικά έχει μια μικρή ελαφρότητα που κάποιες στιγμές δεν περνάει απαρατήρητη, όμως είναι αρκετά αξιοπρεπές, χωρίς κενά και με αρκετή αληθοφάνεια. Κάποιες φορές γλιστράει διακριτικά σε άχρηστες περιγραφές, αλλά ευτυχώς όχι εκτεταμένες. Γενικά ένα βιβλίο για να περάσει κανείς μερικές ευχάριστες ώρες.

ΑΡΡΓΓΚ! (Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί Για Γρήγορα Κέρδη), Douglas Adams :Το διάβασα για άλλη μια φορά (το είχα διαβάσει στην εφηβεία μου) και το βρήκα όπως και τότε, σπιντάτο και παρανοϊκό σε σημείο που τελικά όλη η παράνοια βγάζει νόημα. Αγαπημένο σημείο η σχέση του Ντέρκ Τζέντλυ με το παλιό του ψυγείο και ο Θεός των Ενοχών που γεννιέται από αυτό...

Η Νιάλ από τη Γη των Ανέμων, Το Χρονικό του Αναδυόμενου Κόσμου, βιβλίο πρώτο, Licia Troisi: Ήταν ένα βιβλίο που το περίμενα με πραγματική λαχτάρα, γιατί ήλπιζα ότι θα το διάβαζα στα ιταλικά. Γενικά δεν είναι μόνο οι Έλληνες αλλά κι άλλες εθνικότητες συγγραφέων του φανταστικού που θα ήθελα να διαβάσω και οι Ιταλοί ήταν η πρώτη μου διερευνητική προσπάθεια. Ευτυχώς, ω, ευτυχώς που δεν έδωσα ένα σκασμό λεφτά για να μου το φέρουν από το e-bay τότε. Γιατί το βιβλίο που διάβασα είναι κάτω του μετρίου.
Το ίδιο το βιβλίο σαν αντικείμενο, η ελληνική έκδοση δηλαδή, είναι απ’ έξω ένα μπιζού: Σκληρό εξώφυλλο, ντυμένο με χαρτί, εξαιρετικό artwork και πολύ προσεγμένο. Όταν όμως φτάνουμε στο δια ταύτα… Καταρχήν, το βιβλίο δεν έχει περάσει από επιμέλεια. Δε μπορώ να δεχτώ ότι παρά που το έχει επιμεληθεί κάποιος, λείπουν καμιά εικοσαριά τελείες (!), υπάρχουν τόσα κι άλλα τόσα τυπογραφικά και ορθογραφικά και σε μια από τις πρώτες σελίδες (συγκεκριμένα στη σελίδα 26), λείπει μια ολόκληρη λέξη. Όλα αυτά με έκαναν να νιώσω δυσφορία. Το ίδιο το κείμενο είναι αρκετά βατό, απλό, χωρίς σκαμπανεβάσματα στην ποιότητα της γραφής, η οποία είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο. Υστερεί όμως σημαντικά στην αληθοφάνειά του, στη λογική και στην πλοκή. Πέρα από το ότι μιλάμε για ένα καθαρά τολκινικό υπόβαθρο πλοκής (ο Τύρρανος που κατασκευάζει τα άσχημα φαμμίν, για να κατακτήσει όλον τον υπόλοιπο κόσμο) που φτάνεις να χαμογελάς συγκαταβατικά, το μεγάλο πρόβλημα του βιβλίου είναι το ότι (και δεν το πιστεύω ότι το λέω αυτό) η συγγραφέας γράφει «γυναικεία». Και εξηγούμαι πριν με κάψετε στην πυρά: Οι γυναίκες συγγραφείς του φανταστικού που έχω γνωρίσει, μπορούν και ρεγουλάρουν το γυναικείο τρόπο γραφής τους επιλέγοντας θέματα τα οποία κατέχουν. Όταν κάτι δεν το κατέχεις, δε μπορείς να συνειδητοποιήσεις την πραγματικότητά του και τη λογική του, καταντάς γραφική. Και ακόμα κι εγώ, που δεν έχω και πολλά πάρε-δώσε με τη λογική του επικού φάνταζι, ενοχλήθηκα από τον αφελέστατο τρόπο με τον οποίο η Τροΐζι προσεγγίζει το θέμα του πολέμου και του στρατού. Ακόμα κι εγώ αναρωτήθηκα αν τα τόσα που κάνει η πρωταγωνίστρια Νιάλ, ενώ είναι Ιππότης και στρατιώτης εκλεκτός κλπκλπκλπ, δεν θα της είχαν εξασφαλίσει μια αργή και επώδυνη εκτέλεση για παραδειγματισμό. Συν το ότι η ανεξαρτησία της είναι τόσο έντονα σκιαγραφημένη που καταντάει αντί για ηρωίδα με την οποία συμπάσχεις, μια εκνευριστική καρικατούρα παλιόπαιδου που κάνει ότι του καπνίσει. Κι ακολουθούν βεβαίως-βεβαίως όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες, οι οποίοι όταν κάνει μια βλακεία, τη μαλώνουν αλλά τη συγχωρούν αμέσως, μέχρι να κάνει την επόμενη βλακεία, στην οποία θα τη μαλώσουν και θα τη συγχωρήσουν αμέσως και πάει λέγοντας.
Γενικά έχω παρατηρήσει πως όταν περιμένω να διαβάσω με λαχτάρα ένα βιβλίο πάντα απογοητεύομαι. Γιατί καλέ μου κύριε; Ε;

Το Βιβλίο της Ζούγκλας, Ρούντιγιαρ Κίπλινγκ: Το να διαβάσεις το αυθεντικό κείμενο μιας ιστορίας που την έχεις διαβάσει εκατό φορές σε κόμικ και την έχεις δει εκατό φορές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ενώ περιμένεις να σου μεταφέρει τη μαγεία του αυθεντικού, τελικά σε κάνει να ξεφουσκώσεις. Χωρίς αντίρρηση το κείμενο είναι σκέτη μαγεία, όλο χρώματα, ήχους και μυρωδιές, όμως η λέξη προς λέξη μεταφορά του μου κατέστρεψε την απόλαυση της ανάγνωσης… Και φυσικά αξίζει τον κόπο και για τις δύο «εμβόλιμες» ιστορίες που περιέχει, που δεν αφορούν το Μόγλη, τον Τουμάι των Ελεφάντων και την Άσπρη Φώκια. Συμβουλή στους γονιούς: Δώστε το στο παιδί σας να το διαβάσει πριν το δει πολλές φορές στην τηλεόραση και το μπουχτίσει. Είναι κρίμα, γιατί το βιβλίο… τα σπάει. Απλά.

Δράκοντες και άλλα μυθικά τέρατα, Joseph Nigg: Μικρό βιβλιαράκι, με παράξενη εικονογράφηση, αλλού ωραία κι εντυπωσιακή κι αλλού εντελώς κοινότυπη ή και κακόγουστη. Έχει αρκετές πληροφορίες για τα πλάσματα του τίτλου, αρκετά πυκνές όμως.

Ένας τάφος σε περιμένει, Peter Cheney: Ο Τζι-Μαν (πράκτωρ του Εφ-Μπι-Αι στην αργκό του μεσοπολέμου) Λέμμι Κώσιον αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο και σε ενεστώτα με όλες τις φιοριτούρες που μπορεί να σκεφτεί, την υπόθεση δυο χημικών που ανακάλυψαν έναν νέο επικίνδυνο αέριο και βρίσκονται σε μπελάδες. Τελικά παραμεγάλωσα. Φράσεις όπως οι επόμενες:

Δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Εσείς μπορείτε να πάτε στο Μεξικό. Κι αν πάτε έχετε τις καλύτερες ευχές μου. Όσο για μένα, δε θέλω να βλέπω ούτε τη σκόνη του στα παπούτσια μου. Θα πείτε, είμαι προκατειλημένος,. Μπορεί... Όμως σας λέω πως θα προτιμούσα να βρίσκομαι σ' ένα κλουβί με μια λυσσασμένη τίγρη, παρά να ξαναμπλέξω με τους Μεξικανούς που έμπλεξα. Κι ακόμη θα προτιμούσα να τραβάω από την ουρά ένα ζευγάρι κροκοδείλων παρά να πω σε μια Μεξικανή κούκλα ότι βαρέθηκα και δεν έχω πια όρεξη για έρωτες μαζί της. Όχι, δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Όμως σας το δηλώνω με τιμή πως αν ο "γέρος" θελήσει να με ξαναστείλει στο Μεξικό για υπηρεσία -για να βρω λόγου χάρη κανέναν εξαφανισθέντα πράκτορα, καλή ώρα όπως τούτη τη φορά- θα παραιτηθώ από το FBI...

δε με κάνουν να γελάω ή να ενθουσιάζομαι πια. Πάντως ήταν ένα ευχάριστο, λίγο μπερδεμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, με μπόλικο ουίσκι και μπόλικες μπεμπέκες...

Ιστορίες Μυστηρίου και Φαντασίας: το βιβλίο ανήκει στη σειρά Φαντασία και Τρόμος, την οποία εξέδιδε ο εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη εν έτη 1993. Η ερώτησή μου είναι η εξής: όταν μια ανθολογία τιτλοφορείται "φαντασίας" και "μυστηρίου" τότε τι δουλειά έχει μια εντελώς κοινωνική ιστορία ανάμεσα στις υπόλοιπες; Μιλάω για το διήγημα Πολύ Όμορφη Μέρα Για Να Πεθάνεις, του Ουίλιαμ Άιρις, η οποία, εκτός από ένα τυχαίο τηλεφώνημα και ένα δραματικό τουίστ στο τέλος δεν περιέχει τίποτε που να την κάνει "φαντασίας" ή έστω "μυστηρίου". Κάτι που επίσης μου έκανε εντύπωση σε αυτό το βιβλίο, ήταν το εξής παράδοξο: ενώ όλοι οι παρουσιαζόμενοι συγγραφείς έχουν το βιογραφικό τους, ο κατεξοχήν συγγραφέας φαντασίας που υπάρχει ανάμεσά τους, δεν έχει! Δηλαδή μου γράφεις πέντε λόγια για τον Αντόλφο Μπιόι Καζάρες, για την Πατρίτσια Χάισμιθ, για τον Στέφεν Βίνσεντ Μπενέ, για τον Λιριό Χοράκ και τον Ντόναλντ Γουάντρεϊ και τον Γ. Γ. Τζέικομπς, αλλά για τον Φρίτς Λάιμπερ;;; Ούτε κουβέντα;;; Δε γεννήθηκε αυτός, φύτρωσε; Τον βρήκαν στα λάχανα; Τέλωσπάντων, για να πούμε και πέντε πράγματα που έχουν σημασία, πέρα από τις γκρίνιες, το βιβλίο διαβάζεται άνετα. Ξεχώρισα το διήγημα Εκεί Που Πεθαίνει Ο Αστράγαλος, του Λιριό Χοράκ (μια απίστευτη περιγραφή φυγής των ανθρώπων μέσα σε ένα μετακαταστροφικό τοπίο), το υπέροχο και πάντα ανατριχιαστικό Ποδαράκι του Πιθήκου (Monkey's Paw) του Τζέικομπς, που το διαβάζω τουλάχιστον μια φορά κάθε δύο χρόνια και το Στα Νερά Της Βαβυλώνας, του Στέφεν Βίνσεντ Μπενέ, επίσης μετακαταστροφικό, που πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό να δώσει μια αληθοφανή διάσταση και οπτική γωνία παρουσίασης σε όσα ξέρουμε ότι έχουν πιθανότητα να συμβούν.

Ιστορίες από το Αχανές Διάστημα, Ωρόρα/45: Μέτριότατο. Οι περισσότερες ήταν καλούτσικες, όμως η ιστορία με το ντουλάπι του Όλιβερ Νέιλορ, ήταν από μόνη της ένας λόγος να μην το προτίνω σε κανέναν.

Ιστορίες με σκεπτόμενες μηχανές, Ωρόρα/54: Εκτός από το Δισεκατονταετή Ανθρωπο του Ασίμοφ, τον οποίον τον είχα διαβάσει παλαιότερα και μου είχε φανεί απλά εξαιρετικός, τα άλλα τρία διηγήματα (Τζόν Βάρλει-Ανάληψη από την Τράπεζα Μνήμης, Φράνκ Χέρμπερτ-Το Ον Μηχανή, Τομ Μάντοξ-Φιδίσια Μάτια) δε με ενθουσίασαν. Και σημειωτέον ότι και το Μάντοξ και το Χέρμπερτ τους παραδέχομαι στο ότι μπορούν να φτιάξουν πραγματικούς και στέρεους χαρακτήρες για να ντύσουν τις ιδέες τους. Αυτή τη φορά μου φάνηκαν πολύ ακαταλαβίστικοι για να χαλαρώσω και να απολαύσω τη γραφή τους.

Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο, Ωρόρα/72: Μέτριο έως αδιάφορο. Σίγουρα όχι κακό όμως.

ΘΕΛΩ - ΔΕ ΘΕΛΩ

2009-10-19T09:58:00.007+03:00

Δεν ξέρω τι ακριβώς με έχει πιάσει τον τελευταίο μήνα και δε θέλω να κάνω τίποτε απολύτως. Αν και για να είμαι ειλικρινής δεν είναι ότι ΔΕΝ έκανα κάτι, είναι ότι ΔΕΝ ΘΕΛΩ να κάνω κάτι. Κι ίσως να με ενόχλησε το ότι ενώ ΔΕ ΘΕΛΩ να κάνω κάτι τελικά ΕΚΑΝΑ κάτι.

Χρμφ.

Πάει ένας μήνας και. Από τη μέρα που τελείωσα το πρώτο γράψιμο της Ερεστής, αδυνατώ να επιθυμήσω να κάνω κάτι. Η μεγάλη μου επιθυμία είναι να μην κάνω τίποτε, πράγμα που κυρίως σημαίνει να λιώνω σε ηλίθια παιχνίδια στον υπολογιστή. Ακόμη κι οι δυο τελευταίες αναρτήσεις ήταν προγραμματισμένες, τις είχα γράψει από τις αρχές Σεπτεμβρίου.

Με αυτόν τον τρόπο έχασα -κι αμέλησα να σας ενημερώσω σχετικά- το 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης, που τελείωσε χτες το βράδυ, διάφορους διαγωνισμούς και κινήσεις σχετικές με το φανταστικό στο χώρο και άλλα πολλά.

Τι έκανα; Χμ, δεν ξέρω αν έχω το σθένος να το μοιραστώ μαζί σας. Δούλεψα πάρα πολύ, σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, άλλωτε περισσότερο κι άλλωτε λιγότερο για να τα καταφέρω, και, πείτε με προληπτική, αλλά δε θέλω να το γρουσουζέψω. Βέβαια είμαι και λίγο παιδάκι σε ορισμένα θέματα, οπότε μάλλον δε θα μπορέσω να το κρατήσω περισσότερο μέσα μου.

Θυμάστε τη Θύμνα; Το αρχαιοελληνικό φάνταζυ; Ε, πήρε το δρόμο της. Έφυγε από τα χέρια μου, έτοιμη να κάνει την τύχη της. Πήρε πάνω από ένα χρόνο να τη διορθώσω, κυρίως γιατί είχα feedback από τέσσερα διαφορετικά άτομα, beta readers, όπως μ' αρέσει να τους λέω. Κι ο καθένας τους, εκτός απ΄τα ορθο-τυπογραφικά λάθη, μου έκαναν διαφορετικές παρατηρήσεις. Το διανοείστε αυτό; 4 άτομα, επί περίπου 200-300 παρατηρήσεις ο καθένας, σε διαφορετικά πράγματα. Άλλαξα δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, 1000 διαφορετικά σημεία του κειμένου. Και μετά αναρωτιόμουν για ποιο λόγο και με ποιον τρόπο οι 45,000 λέξεις της πρώτης γραφής, έγιναν 72,000. Ξέρετε πόσο είναι αυτό σε ποσοστά; 60%. Εξήντα τοις εκατό, και ολογράφως. Πού τα 10% και τα 20% που υπέθετα εγώ αρχικά...

Οπότε πιστεύω ότι δικαιολογήθηκα αρκετά σχετικά με τη σιγή που είχε πέσει στο ιστολόγιο τον τελευταίο μήνα. Φυσικά, μην περιμένετε και καμιά τρομερή πλημμύρα αναρτήσεων γιατί πλησιάζει και το NaNoWriMo. Αν και φέτος έχω άδεια τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Νοέμβρη, οπότε τα πράγματα θα πάνε λίγο καλύτερα από πλευράς πραγμάτων που θέλω να κάνω. Σχετικά με το NaNoWriMo, θα ξαναμιλήσουμε, έχω να σας πω αναλυτικά τι είναι και τι σχέδια έχω γι' αυτό.

Πάω να παίξω ανένα παιχνίδι ακόμη, πριν αρχίσουν οι απαιτήσεις.

Πρόσκληση για φαγοπότι στο "Παιγνιδιάρικο Πόνυ"

2009-10-09T11:03:00.004+03:00

Αναμετάδοση από το σάιτ της ΑΛΕΦ, για λογαριασμό του Συλλόγου Φίλων Τόλκιν:

Πρόσκληση για φαγοπότι στο "Παιγνιδιάρικο Πόνυ"

Σε καιρούς ταραγμένους, σε καιρούς σκοτεινούς,
η περίσταση θέλει να έχεις φίλους καλούς.
Η απόφαση βγήκε κι είναι πλέον αυτή:
Μαζευτείτε κι ελάτε στη μικρή μας γιορτή!
Σ΄ ένα χώρο που θέλγει μάγισσες, ξωτικά,
μα κι ανθρώπους και νάνους,
θα γενούνε πολλά!
(by Altheliel)

Γιορτάζουμε επτά χρόνια ύπαρξης και δράσης στον θαυμαστό κόσμο της Μέσης-γης και ετοιμάσαμε μιαν ιδιαίτερη γιορτή για τους φίλους μας.

Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, ώρα 2μμ, στον φιλόξενο χώρο του μπαρ "Excalibur" σας περιμένουμε όλους, χόμπιτ, νάνους, ξωτικά, μάγους, ήρωες αλλά και απλούς ανθρώπους, να σας κεράσουμε φρεσκοψημένο γουρουνόπουλο, παραδοσιακές πίτες και νόστιμα γλυκά. Ο κάπελας θα έχει γεμίσει το κελάρι, οι μουσικοί θα έχουν κουρδίσει τα όργανα και ο βάρδος μας θα έχει ετοιμάσει κάτι μοναδικό.

Βγάλτε λοιπόν από τα μπαούλα τα ακριβά βελούδα και τις μεγάλες σας στολές, γυαλίστε την αρματωσιά σας, φέρτε μαζί σας όρεξη, κέφι κι αγάπη για κάθε τι ξεχωριστό και ελάτε να περάσουμε μαζί στιγμές μαγικές που θα σας μείνουν αξέχαστες!

Σύλλογος Φίλων Τόλκιν - The Prancing Pony

Χρηστικές λεπτομέρειες:

- Εμείς φροντίζουμε για το στομάχι, εσείς για το λαρύγγι σας. Τα ποτά επιβαρύνουν τον καθένα μας ξεχωριστά.
- Η ενδυμασία εποχής είναι ευπρόσδεκτη αλλά όχι επιβεβλημένη.
- Το Excalibur βρίσκεται στη οδό Ορμηνίου 4, στα Ιλίσια. (www.excalibur.gr)
- Για δηλώσεις συμμετοχής και ερωτήσεις γράψτε μας στο: greektolkiensociety@gmail.com

Καλώς να ορίσετε στο ταπεινό μας πανδοχείο!

Kate Karageorgi
President Greek Tolkien Society
www.lordoftherings.gr

Παρουσίαση διηγήματος Σταύρου Ντίλιου

2009-09-24T23:10:00.000+03:00

Η ΑΛΕΦ συνεχίζει τις περσινές παρουσιάσεις διηγημάτων νέων Ελλήνων συγγρραφέων του φανταστικού.

Συγγραφέας: Ο Σταύρος Ντίλιος.

Τίτλος διήγηματος: "Μάλλον Ουαλλοί".

Πότε: Στις 27 Σέπτεμβρίου στις 8:00 μ.μ.

Που: Στο φιλόξενο καφεβιβλιοπωλείο "Έναστρον", Σόλωνος 101 στα Εξάρχεια

Λόγοι για να έρθετε (σύμφωνα με το μέλος της ΑΛΕΦ, Μιχάλη Μανωλιό): Οι Ολυμπιακοί Αγώνες πέρασαν και πάνε. Πανηγυρίσαμε τα μετάλλιά μας, νιώσαμε εθνική ανάταση και μεγαλείο, ανακαλύψαμε τις ντόπες μας, κλάψαμε τα λεφτά μας και ερημώσαμε τις εγκαταστάσεις μας. Τέλειωσαν λοιπόν όλα; Έτσι φοβάται και το ίδιο το διήγημα αλλά διαφωνώ: Μας έμειναν (μεταξύ άλλων) οι 3.000 απλές αλλά υπέροχες λέξεις του Σταύρου που αξίζει να ακούσετε έχοντας τον ίδιο δίπλα να τρώει τα νύχια του από αγωνία για τις ερωτήσεις που θα ακολουθήσουν.

Έξτρα λόγοι για να έρθετε: Για να δείτε επιτέλους ποιος είναι αυτός ο τύπος που κάνει τις περισσότερες από τις εικονογραφήσεις στα διηγήματα του "9". Οι καφέδες, οι μπύρες και τα ποτά του "Έναστρον". Καμμιά δεκαριά μέλη του sff.gr που μαζεύονται κάθε φορά σε ένα όχι και τόσο μίνι-μυτίγκιο.

Υπεύθυνη για όλα αυτά: Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (www.alef.gr, http://alef-gr.blogspot.com)

Νέα Εμφάνιση

2009-09-23T19:46:00.018+03:00

Λοιπόν.... όπως θα παρατηρήσατε κι εσείς, η ανανέωση σχεδόν ολοκληρώθηκε. Δεν αλλάξαμε περιεχόμενο και ύφος, απλά την εξωτερική μας εμφάνιση, έτσι για να μη μας βαρεθείτε. Να το περιμένετε αυτό τακτικά, διότι είμαστε και προσωπικότητες που βαριούνται εύκολα, εξ ου και αποζητάμε την αλλαγή.

Πάμε στα πρακτικά τώρα. Μια μίνι παρουσίαση του ιστολογίου, ας πούμε.

-Στο κέντρο βλέπετε αυτό που θα περιμένατε να δείτε. Τις αναρτήσεις (και να λείπουν τα σχόλια σχετικά με το περιεχόμενό τους, παρακαλώ.)

-Στην αριστερή στήλη είναι μερικά πραγματάκια που αφορούν εμένα, δηλαδή τη συγγραφέα του ιστολογίου. Ένα μικρό προφίλ, μια λίστα με τα άλλα δύο ιστολόγια στα οποία ιστολογώ (το παράκανα μου φαίνεται), ματιές στα βιβλία που έχω γράψει, μια λίστα με τα περιοδικά στα οποία έχω δημοσιεύσει και η λίστα η σχετική με το στοίχημα που έχω βάλει και η οποία θα απομακρυνθεί το Γενάρη, για να δώσει τη θέση της σε τίποτε άλλο. Α, κι ένα σύνδεσμο για αυτήν εδώ την ανάρτηση, για όσους θέλουν να το ψάξουν λίγο το θέμα.*

-Στη δεξιά στήλη περιπλέκονται λίγο τα πράγματα οπότε θα μου επιτρέψετε να την παρουσιάσω από κάτω προς τα πάνω και πιο αναλυτικά. Έχουμε και λέμε:

---Από το Αρχείο: το κλασσικό ημερολογιακό αρχείο του ιστολογίου.

---Μόνιμες στήλες: Μια λίστα με τις ετικέτες των αναρτήσεων, για να τις βλέπετε με θεματική επιλογή.

---Παιδιά-γατιά-σκυλιά: Ιστολόγια ή σελίδες που έχουν να κάνουν με τις τρεις μεγάλες μου αγάπες, τα παιδιά, τα γατιά και τα σκυλιά. Γελάστε άφοβα ή, όπως λένε και στο I Can Has Cheezburger, ashplood from teh qeut. Ένας καλός τρόπος να ξεκινήσει κανείς τη μέρα του, με αισιοδοξία.

---Κώμεικς: Ο τίτλος υποτίθεται ότι έπρεπε να είναι αστείος, αλλά κάνα-δυο beta-testers δεν τους έκανε να γελάσουν και πιο πολύ τους μπέρδεψε. Λυπάμαι, αλλά εμένα μου αρέσει. On-line κόμικς που διαβάζω καθημερινά ή σελίδες/ιστολόγια σχετικά με την εικονογράφηση

---Φίλοι και γνωστοί: Αυτό που λέει ο τίτλος του. Ιστολόγια ή σελίδες φίλων και γνωστών, προσοχή όμως, γενικού ενδιαφέροντος. Αν ψάχνετε για κάποιο εξειδικευμένο, κοιτάξτε πιο πάνω, στην άλλη στήλη.

---Ιστολόγια βιβλίων: Εδώ είμαστε. Σε αυτή τη λίστα θα βρείτε ιστολόγια ή σελίδες αφιερωμένα σε βιβλία που έχουν ή δεν έχουν εκδοθεί ακόμη, ή που θα μείνουν μόνο σε ηλεκτρονική μορφή. Οι πιο πολλοί συγγραφείς είναι φίλοι ή γνωστοί, αλλά νομίζω υπάρχουν και δυο-τρεις που τους διαβάζω χωρίς να ξέρω αν με διαβάζουν εκείνοι. Για να προωθήσουμε το Ελληνικό Φανταστικό όσο περισσότερο γίνεται.

---Το Φανταστικό στο Διαδίκτυο: Σύνδεσμοι για φόρουμ, συλλόγους ή βάσεις δεδομένων σχετικά με το φανταστικό. Θα προσπαθήσω να το πλουτίσω όσο περισσότερο γίνεται, αλλά αυτό όταν διορθωθεί το πι-σι, που του ξεκόλλησα το ανεμιστηράκι.

---Google Translate My Page: πριν με πείτε ψωνάρα, να σας ενημερώσω ότι έχω αρκετές επισκέψεις από το εξωτερικό, κυρίως την Αμερική, το Βέλγιο και την Αγγλία. Άσε που κάποιες φορές, κάποιος κακόμοιρος συγγραφέας (ξένος) ψάχνει να βρει τι λένε γι' αυτόν και δεν ξέρει τι έχω γράψει. Οπότε γιατί να μη βοηθήσω την κατάσταση;

---Και το υπεροχότερο όλων των γκάτζετ, που είχε το template του ιστολογίου ενσωματωμένο... Το Ψάχνεις Κάτι στο Βιβλίο; Είναι μια μηχανή αναζήτησης που λειτουργεί με τρόπο που με έχει αποτρελάνει. Ας πούμε ότι θέλετε να ψάξετε τη λέξη "μάγος". Το πληκτρολογείτε και να τι θα εμφανιστεί:

Τέλειο; Το ψαχτήρι είναι προγραμματισμένο να ψάχνει όχι στον ιστό, αλλά στο δικό μου το Ιστολόγιο, όπως και στις σελίδες που έχω βάλει στις παραπάνω λίστες! Και μάλιστα, σε κάθε λίστα έχει και διαφορετικό tab! Και εμφανίζει τα αποτελέσματα και σε σελίδες, τις οποίες μπορείτε να τις δείτε κι αναλυτικά. Δε μπορείτε να διαννοηθείτε καν πόσες ώρες την ημέρα παίζω με αυτό το ψαχτηράκι. Το έχω λιώσει...

(Μια μικρή στιγμή διαλογισμού, για να συνέλθω από τη χαρά μου που το θυμήθηκα και συνεχίζουμε.)

-Τέλος, στο τέλος της σελίδας μπορείτε να βρείτε ημερομηνία, τον καιρό (πατήστε edit για να βρείτε την Αθήνα και τους βαθμούς Κελσίου, το άτιμο είναι κολλημένο στην Νέα Υόρκη και τους βαθμούς Φαρενάιτ και δεν αλλάζει), το Live Feed και δυο ακόμη μετρητές επισκέψεων κι ένα κατιτί, για όσους φτάσουν ως εκεί.

*Τελικά ο ένας αντιγράφει από τον άλλον. Αυτό το κολπάκι για τους νέους επισκέπτες το έκανε πρώτος (απ' όσο έχω δει) ο Λευτέρης Κεραμύδας εδώ. Ε, ζήλεψα. Σαν παιδί κι εγώ.

Πολλά βιβλία...

2008-04-18T10:22:00.005+03:00

Αυτές τις μερες περνώ μια φάση πολύ γνωστή στους γύρω μου, που λέγεται "faster than a speeding bullet διάβασμα". Μέσα σε τρείς ή τέσσερις μέρες τελείωσα καμπόσα βιβλία, που μπορεί να ήταν κάπως μικρά σε μέγεθος (όχι όλα), αλλά είχαν μια εντελώς διαφορετική θεματολογία. Παρακάτω δυο κουβέντες για το καθένα, in no particular order:

Σχέδιο τρόμου, του Γιάννη Αντάμη: Νέος συγγραφέας, με ιδιαίτερη πένα. Μου άρεσε το ύφος του, καθώς και το ότι οι ιστορίες του μοιάζουν να μην έχουν σχέση μεταξύ τους, αλλά τελικά κάτι τις ενώνει...

Η τρέλα του Πινοσέτ, του Λουίς Σεπούλβεδα: Από τους πλέον αγαπημένους μου συγγραφείς. Πρόκειται για μια σειρά από άρθρα και δοκίμια που γράφτηκεν την περίοδο της σύλληψης του Πινοσέτ στην Αγγλία και λίγο αργότερα. Όλη η οργή ενός λαού που προσπαθούν να του επιβάλουν την αμνησία (και την αμνηστεία), την ώρα που ακόμη θρηνεί τους νεκρούς και τους εξαφανισμένους του. Μην το διαβάσετε αν έχετε κακή διάθεση. Θα σας κάνει να σκεφτείτε σοβαρά το πόσο πορωμένος και κακός έχει γίνει ο κόσμος που ζούμε.

Κβάζαρ ή Εκεί που βρίσκονται τα χαμένα, της Ευαγγελίας Λαμπρέλλη. Ένα όμορφο και μαγικό παραμύθι, που με κάνει να πιστεύω στο ευοίωνο μέλλον της φανταστικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα. Αν και η συγγραφέας έχει γράψει πολλά παιδικά βιβλία, ετούτο διαβάζεται εύκολα και από πολύ μεγαλύτερες ηλικίες.

Bodyland-Χωρασωματων, της Αργυρούς Μαντόγλου. Η αποκάλυψη. Σοκαρίστηκα από την ικανότητα της συγγραφέως να αποτυπώνει στο χαρτί όλες τις πιθανές αποχρώσεις του γυναικείου μυαλού. Παρόλο που τα "γυναικεία" βιβλία σπάνια με τραβούν να τα διαβάσω, ετούτο ήταν συγκλονιστικό. Σ υ γ κ λ ο ν ι σ τ ι κ ό. Απλά.

Τέστινγκ, τέστινγκ, ουάν, του, θρι

2009-09-17T09:45:00.002+03:00

Για λόγους που άλλες γυναίκες ίσως τις οδηγούσαν στο κομμωτήριο, το παρόν μπλογκ θα μείνει σε κατάσταση demo για λίγες μέρες. Θα δοκιμάσω καινούργια γκαρνταρόμπα (i.e. blogger template) και κάποια πράγματα ίσως εξαφανιστούν για λίγο καιρό. Υπομονή ω, λατρευτοί μου, και μέχρι τη Δευτέρα θα έχουν ξεκαθαρίσει τα πράγματα κι ίσως να έχω και πιο ενδιαφέροντα γκατζετάκια στις πλαϊνές στήλες. Ναι;

Επιστροφή μιας περσυνής αγαπημένης

2009-09-07T09:20:00.001+03:00

Πολλές φορές στη ζωή μου είπα "θα κάνω αυτό" και τελικά έκανα κάτι άλλο. Γενικά δεν είμαι άνθρωπος του αυστηρού προγράμματος, όχι ότι δε μπορώ να κρατήσω ένα αυστηρό πρόγραμμα, αλλά, βρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε, αν έχω τη δυνατότητα να μην το ακολουθήσω, δε θα το ακολουθήσω. Είμαι πιο πολύ των χαλαρών προγραμμάτων.

Γι' αυτό και όταν τελείωσα την Ερεστή πριν από δύο εβδομάδες και σκέφτηκα ότι τώρα θα πιάσω να διαβάσω όσο περισσότερο μπορώ, κάνοντας χαλαρά διορθώσεις στη Θύμνα μου, ε, μαντέψτε τι έγινε.

Ακριβώς. Γράφω όσο περισσότερο μπορώ και πού και πού θυμάμαι και να διαβάζω λιγάκι.

Αυτό δεν είναι κι εντελώς κακό, με την έννοια ότι έχωντας πάρει φόρα από την Ερεστή οι διορθώσεις της Θύμνας (γατί αυτό γράφω, την ερσυνή μου αγαπημένη, που με έκανε να γράφω σαν την παλαβή τη μισή άνοιξη κι ολόκληρο το καλοκαίρι) βγαίνουν νεράκι. Και μάλιστα όχι απλώς νεράκι, αλλά πολλές τρύπες στην πλοκή διορθώνονται πρακτικά από μόνες τους. Όλο και πιο συχνά σκέφτομαι ότι σ' αυτήν την ιστορία, οι υποπλοκές βοηθούν να "make ends meet" στην κεντρική πλοκή.

Γενικά, αρχίζω να ενθουσιάζομαι πάλι με την ιστορία, όπως πριν από έναν χρόνο και να τη βλέπω από πολλές διαφορετικές και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Έχω μάλιστα ανακαλύψει μέσα στην ιστορία, άλλα δύο ή τρία βιβλία ακόμη, αλλά δεν τολμάω ούτε να σκεφτώ ότι θα μπορούσα να τα γράψω. Τα Παρχάρια πρέπει να μονοπολησουν τον συγγραφικό μου οίστρο για λίγο καιρό ακόμη, ίσως ένα χρόνο, ίσως περισσότερο. Μέχρι να πω ότι μπορω να τ' αφήσω στο πλάι και να σχολήθω με κάτι άλλο, έχουμε καιρό.

Πάντως και με τη Θύμνα, όπως και με την Ερεστή, η διαφορά στην "ποσότητα" του κειμένου από την πρώτη γραφή ως την τελευταία είναι θεαματική. Το πρώτο γράψιμο της Θύμνας είναι 45.000 λεξούλες και τώρα, πριν ακόμη βάλω την τελευταία τελεία στις διορθώσεις της, έχει ήδη φτάσει τις 70.000 μαζί με το γλωσσάρι (όχι μεγαλύτερο από 2.000 λέξεις). Έγινε δηλαδή η κακομοίρα σχεδόν μιάμιση φορά μεγαλύτερη. Και ποιος ξέρει τις της επιφυλλάσει ακόμη το μέλλον.

Τρέμω στην ιδέα πόσες θα γίνου οι 136.000 λέξεις της Ερεστής, άμα ξεκινήσω να τη διορθώνω...

Οδηγίες προς άρρενες

2009-09-03T11:13:00.004+03:00

Κύριοι, παρά καλώ την προσοχή σας. Αχουμ. Χουμ.

Μια μίνι προσφορά του μπλογκ προς οιονδήποτε κύριο βρεθεί ποτέ στη θέση να σκεφτεί "τώρα αυτή είναι θυμωμένη μαζί μου ή όχι;"

Take the hint κι έχετέ μου εμπιστοσύνη.

Όταν "εκείνη" σταματήσει να μιλάει, τότε δε σημαίνει ούτε ότι καταλαβαίνει απόλυτα τα επιχειρήματά σας και σας αφήνει το "χώρο" σας να "αναπνεύσετε", ούτε ότι αδιαφορεί για τη "φάση" που περνάτε κι ότι κάνει τη ζωή της μέχρι να ξεπεράσετε τη "φάση" σας.

Σημαίνει πρώτα και κύρια, ναι αγαπητοί μου, όταν μια γυναίκα σιωπά σημαίνει πρώτα και κύρια ότι τα έχει πάρει στο κρανίο. Κι ότι περιμένει να δει μέχρι πού θα φτάσει η "φάση" σας και πώς θα αντιδράσετε εσείς στη δική της τη "φάση".

Διότι μπορεί οι γυναίκες να έχουμε άπειρη υπομονή, αλλά έχουμε και την απαίτηση οι σύντροφοί μας να βρίσκουν σε μας το αποκούμπι τους. Η απουσία μπορεί να προκαλέσει πολλές αλλεργικές και καθόλου αλλέγκρες αντιδράσεις.

Τέλος

2009-08-29T20:15:00.003+03:00

Ούτε που είχα φανταστεί ότι αυτή η λέξη θα με ανακούφιζε τόσο. Το βιβλίο (πρώτο της τριλογίας, μην ξεχνιόμαστε) τελείωσε το μεσημεράκι, φτάνοντας ένα φανταστικομμύριο λέξεις.

Χεχε, πολύ θα το ήθελα. Αλλά ας είναι, οι 136.430 που μου μέτρησε το Word είναι αρκετές. Υπέρ-αρκετές θα έλεγα.

Τώρα ρηλάξ, κι ας λέει το κοινό μου (μουχαχα, θέλω και κοινό η γραία) ότι δεν πρέπει. Όπως θα έλεγε και ο Lord Flashheart (τέλεια η ελληνική μετάφρασή του ως Λόρδος Αστραποκάρδης), tell them I'm running out of juice. Οι δημιουργικοί χυμοί αρχίζουν και γίνονται όξινοι αυτήν την εποχή κι όλοι ξέρουμε ότι το λάδι από τις χαμάδες έχει αυξημένη οξύτητα. Σε λίγο, να ξανανθίσει το δέντρο με τις ιδέες που έχω στο κεφάλι μου, να περάσω ένα χεράκι και τη Θύμνα μου, που θέλω να τη στείλω στο ταξίδι της εντός του μηνός Σεπτέμβρη και να ρίξω και κανένα διάβασμα γιατί το στοίχημα για 50 βιβλία εντός του 2009 είναι μόλις 17 κομμάτια πίσω από το αναμενόμενο.

Ρηλάξ, λέγω ημίν. Αλλέως θα κάψουμε όλοι φλάντζες.

Καλή αρχή

2009-04-30T09:40:00.019+03:00

Προ δύο εβδομάδων έβαλα μπρος μια από τις πλέον φιλόδοξες και ριψοκίνδυνες ιδέες που είχα ποτέ ως συγγραφέας: να γράψω ένα μυθιστόρημα με επική φάντασυ πλοκή, το οποίο όμως να χρησιμοποιεί αντί για το συνηθισμένο ψευδομεσαιωνικό περιβάλλον, ένα περιβάλλον που θα παραπέμπει στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.

Η αδελφή μου με κοροϊδεύει. "Πόντιακ φάντασυ"; Κι αναρωτιέμαι, γιατί όχι; Ανακάλυψα πρώτη φορά ότι μπορεί να γραφτεί κάτι που να θυμίζει μια απτή πραγματικότητα με τα βιβλία του Gay Gavriel Kay, και ειδικότερα με το Tigana και το Σαραντινό Ψηφιδωτό, όπου ο κόσμος που πλάθει ο Kay θυμίζει ένα Φραγκοκρατούμενο Μωριά και το Βυζάντιο της Εικονομαχίας. Ομολογώ ότι αν και τα βιβλία δεν μου φάνηκαν άξια για βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (ειδικά το Σαραντινό Ψηφιδωτό ήταν από τα πιο βαρετά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ), εν τούτοις το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει με άλλου είδους προοπτικές πλέον: εφόσον μπορείς να γράψεις ψευδοβυζαντινό φάντασυ, γιατί όχι και ψευδοαρχαιοελληνικό και ψευδοελληνιστικό και ψευδοαραβικό και πάει λέγοντας. Λίγο αργότερα η ανακάλυψη και ανάγνωση της τετραλογίας "Μύθοι των Οτόρι" από τη Lian Hern (ψευδομεσαιωνικό αλλά ανάλογο του Ιαπωνικού μεσαίωνα), μου άνοιξε ακόμη μια πόρτα στο μυαλό, με θέα στην πεποίθηση ότι η φαντασία, εφόσον καλπάζει αχαλίνωτη, μπορεί να βόσκει σε όποια πραγματική εποχή και σε όποια πραγματική χώρα θέλει, αρκεί εκτός από κοπριά, την τροφή της να την κάνει και όμορφα πουλάρια.

Έπειτα, βρέθηκα να κάνω παρέα με τέσσερις σχετικά διαφορετικούς αλλά εξίσου ενδιαφέροντες ανθρώπους: το Γιάννη Πλιώτα, το Μιχάλη Σπέγγο, τον Ελευθέριο Κεραμύδα και το Γιώργο Χατζηκυριάκο.

Ο πρώτος με την έκδοση των δύο πρώτων μερών της τετραλογίας το Βασίλειο της Αράχνης ("Η Περγαμηνή με τους Τέσσερις Απόκρυφους Αποδέκτες" και "Περπατώντας στα Σκαλοπάτια των Νεκρών") μού χάρισε έναν κόσμο όπου κελτικά, ρωσικά και ελληνικά στοιχεία μυθολογίας και λαογραφίας μπλέκονται αξεδιάλυτα σε ένα ενιαίο και ενδιαφέρον σύνολο, αποδεικνύοντάς μου ότι αν κάτι το έχεις μέσα σου μπορείς να το εμπιστευτείς και στη φαντασία σου, να το ενσωματώσεις στον κόσμο σου χωρίς να δείχνει παράταιρο με τίποτε.

Ο δεύτερος, τον οποίο γνώρισα εξαιτίας του πρώτου, με έβαλε στη λογική ότι ακόμη και χωρίς ονόματα και σημεία αναφοράς, εφόσον το σκηνικό είναι αναγνωρίσιμο, μπορείς εύκολα να πλάσεις μια ιστορία με υψηλά στάνταρ. Στο βιβλίο του "Imperium" κανείς άνθρωπος και καμμία χώρα δεν ονοματίζεται κι όμως επειδή οι καταστάσεις που περιγράφονται είναι περασμένες στο DNA μου ως ταυτόσημες με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, η ανάγνωσή του ήταν εύκολη και πάνω απ' όλα ευχάριστη.

Δυστυχώς τα πονήματα του Γιώργου Χατζηκυριάκου και του Ελευθέριου Κεραμύδα δεν έχουν δει ακόμη ράφι βιβλιοπωλείου. Μπορώ όμως να σας διαβεβαιώσω ότι οι ιστορίες τους έχουν φέρει τη σκέψη μου σε ακόμη πιο πρωτοποριακούς δρόμους. Καλύτερα απ' όσο μπορώ να τα πω εγώ τα έχει πει ο Λευτέρης στο μπλογκ του σχετικά και με τους Γιους της Στάχτης, μια σειρά φάντασυ που γράφει και φιλοδοξεί να εκδώσει: Ο Λευτέρης κι ο Γιώργος μου έδωσαν ακόμη το κίνητρο να απεξαρτηθώ από τα φτιαχτά ακαταλαβίστικα ονόματα όπως Ρογιοράντου, Ναρουάλις ή Αγίντ και να δώσω στους ήρωές μου ελληνικά ονόματα, ελληνικές συνήθειες και ελληνική νοοτροπία. Όχι ότι απέρριψα εντελώς τον "άλλο" τρόπο, δυστυχώς ή ευτυχώς απολαμβάνω αφάνταστα την ονοματοποιία από το μηδέν. Όμως όταν χρειάζεται έχω τη δυνατότητα και δεν έχω το κόμπλεξ να ονοματίζω τους ήρωές μου όπως τους ταιριάζει, ακόμη κι αν τους ταιριάζει να λέγονται Βρασίδας ή Παρθενόπη

Έτσι το πήρα απόφαση κι εγώ. Μετά από ένα test drive με τη συγγραφή του αρχαιοελληνικού φάντασυ "Θύμνα", το οποίο είναι ακόμη στις διορθώσεις, ξεκίνησα να γράψω ένα μυθιστόρημα μεγαλεπήβολο από πολλές απόψεις. Πρόκειται για μια σειρά τριών βιβλίων επικού φάντασυ, με προσωρινό τίτλο Σκοτεινά Παρχάρια, όπου οι κεντρικοί ήρωες είναι υπήκοοι μιας Αυτοκρατορίας που θυμίζει εκείνη της Τραπεζούντας και έχουν εμφάνιση Ποντίων.

Στοίχημα πρώτο: μέγεθος. Θα μου πείτε δεν έχει καμμιά σημασία (ναι). Χα-χα, θα σας πω. Όταν κάποιος έχει συνηθίσει να γράφει διηγήματα των 1000 με 3000 λέξεων, είναι δύσκολο να συλλάβει τη δημιουργία τριών βιβλίων με 100.000 λέξεις το καθένα...

Στοίχημα δεύτερο: επική φαντασία. Συνήθως με ενδιαφέρουν περισσότερο οι χαρακτήρες ή η ατμόσφαιρα, να είναι ονειρική. Αυτή τη φορά το ίδιο το θέμα είναι ο ορισμός του επικού φάντασυ.

Στοίχημα τρίτο: το ποντιακό στοιχείο. Εδώ αρχίζουν τα σκούρα. Λογικά ένα βιβλίο όπου οι άνθρωποι μιλούν ποντιακά αντιμετωπίζεται από τους μη-Πόντιους στην καλύτερη των περιπτώσεων με σκεπτικισμό και στη χειρότερη με εκνευριστικό χάχανο. Εδώ υπάρχει και ο σκόπελος του ότι είμαι τρίτη γενιά πρόσφυγας, οπότε οι δυνατότητές μου στη γλώσσα είναι περιορισμένες. Αλλά η παροιμία με τον καπετάνιο και τη φουρτούνα εφαρμόζεται κι εδώ. Επέλεξα να βάλω λέξεις της Ποντιακής διαλέκτου (διάλεκτος κι όχι ιδίωμα για λόγους που εξηγούνται εδώ), διάσπαρτες μέσα στο κείμενο, ειδικά όσες αφορούν ένδυση ή έπιπλα και φράσεις ολόκληρες στο στόμα εκείνων που εξασκούν τη μαγεία (διότι ως γνωστόν, φάντασυ χωρίς μαγεία γίνεται; δε γίνεται). Η Ποντιακή διάλεκτος είναι για τους ήρωές μου η Μεγάλη Γλώσσα, εκείνη που πρωτομίλησαν οι θεοί όταν έφτιαξαν τον κόσμο κι εκείνη η γλώσσα στην οποία πρέπει να μιλήσουν οι παρχαρομάνες όταν κάνουν τις μαντείες κι όταν ρίχνουν τις ευχές και τις κατάρες τους.

Στοίχημα τέταρτο: ποιος είναι ο κακός; Λογικά κάτι που μοιάζει με Σελτζούκο ή Οθωμανό. Αλλά η επιλογή δε μου άρεσε. Μου φάνηκε πατροναρισμένη από την αληθινή Ιστορία του τόπου, συν το γεγονός ότι είμαι αρκετά ευαίσθητη σε κάποια θέματα. Βλέπετε, οι πληγές ακόμη κι αν είναι τρίτης γενιάς είναι ακόμη ανοιχτές όταν είσαι πρόσφυγας. Οπότε έριξα τα μάτια μου λίγο πιο πίσω στο χρόνο κι ανακάλυψα του Χεταίους

Τώρα, εφόσον το πόνημα είναι φανταστικό, έχω -ποιητική αδεία- τη δυνατότητα να ανακατέψω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι. Κι εκεί περίπου θα έπρεπε να έχετε μείνει ευχαριστημένοι από την δικαιολόγησή μου αυτή. Κι όμως υπάρχει κι άλλος ένας λόγος, πιο προσωπικός και πιο σχετικός με την ποντιακή μου καταγωγή, που οι Χετταίοι δεν ήταν μία από τις επιλογές μου αλλά η Πρώτη Επιλογή. Η προγιαγιά μου, Όλγα Σταμπουλίδου (;-1976) γεννήθηκε, μεγάλωσε και παντρεύτηκε στο χωριό Καράτζορεν ή Γαράτσορεν, που μπορεί να είναι ποντιακό αλλά βρίσκεται σε Καππαδοκικό έδαφος, κάποια χιλιόμετρα ανατολικότερα της Άγκυρας. Όταν ήθελε να πει ότι κάτι έγινε πέρα μακριά έλεγε ότι έγινε "τεεε, α 'ς σην Χατούσσα", δηλαδή την πρωτεύουσα των Χεταίων... Η γιαγιά Όλγα χρησιμοποιούσε τη φράση όπως και την άλλη χαρακτηριστική του εθνικού μας πάθους, το "πέρα από την Κόκκινη Μηλιά", δηλαδή πολύ μακριά. Με αυτόν τον τρόπο, η Χατούσσα και κατ' επέκτασιν οι Χετταίοι έχουν μπερδευτεί στο μυαλό μου αξεδιάλυτα με την ποντιακή μου καταγωγή.

Τέσσερα, λοιπόν, στοιχήματα. Από τις 300,000 λέξεις που περιμένω να φτάσω, σήμερα που σας μιλώ μου έχουν παραδοθεί οι 10,000. Ακόμη τα πάντα είναι θολά, τόσο από πλευράς πλοκής, όσο και από πλευράς χαρακτήρων. Μόνο ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: αυτό το στοίχημα είτε το κερδίσω είτε το χάσω θα το τρέξω με όλες μου τις δυνάμεις. Κι ελπίζω, ακόμη κι αν το χάσω να έχω τουλάχιστον ευχαριστηθεί τη διαδρομή.

Τέλος πρώτου κεφαλαίου

2009-05-08T15:13:00.004+03:00

Μόλις έβαλα για πρώτη φορά την τελευταία τελεία στο πρώτο κεφάλαιο. Τα πράγματα μου έχουν ξεφύγει αρκετά, μιας και από τους τριάντα περίπου πρωταγωνιστές έχω παρουσιάσει παραπάνω από τους μισούς. Τουλάχιστον έχω επιτέλους ένα χοντρικό σχεδιάγραμμα της ιστορίας, καθώς και αρκετές επιμέρους πιο καθαρές δομές, όπως πχ, τη δομή της κοινωνίας και το διάγραμμα πλοκής των τριών κρατών που έχουν ρόλο "κακού": τους Μηλίσιους -που αντιστοιχούν στους Ελλαδίτες-, τους Νεσίλι -βασίλειο στο νότο, ένας αναχρονισμός που φέρνει κάτι που μοιάζει με τους Χετταίους 3,000 χρόνια μπροστά από την εποχή τους- και τους Κοςς, τους νομάδες στα ανατολικά -που πιο πολύ θυμίζουν Σιβηριανούς παρά Σελτζούκους.

Έχω σκεφτεί το εξής δύσκολο θέμα: Μιας και το κεντρικό μοτίβο των βιβλίων περιστρέφεται γύρω από τον αριθμό εφτά, θέλησα κάθε βιβλίο να έχει εφτά κεφάλαια (συν πρόλογο και επίλογο προφανώς) από 14,000 λέξεις το καθένα. Το πρόβλημα που ενσκήπτει είναι το εξής: οιαδήποτε διόρθωση έχω κάνει ποτέ στα γραπτά μου, αυξάνει τον αριθμό των λέξεων κάθε κειμένου κατά ένα ποσό που κυμαίνεται από 500 έως και 1000 ή και 2000 λέξεις για κάθε 10,000 λέξεις αρχικού κειμένου. Αν θέλω λοιπόν να κρατήσω το μοτίβο των 14,000 λέξεων, πώς θα καταφέρω να συμβιβάσω ένα μεγάλο κεφάλαιο, που προφανώς θα θέλει και περισσότερες διορθώσεις, με τον ζητούμενο αριθμό λέξεων;

Πρόβλημα. Ευχάριστο όμως.

ΥΓ. Έχω σκεφτεί κάθε φορά που τελειώνω ένα κεφάλαιο, να ανεβάζω κι ένα μικρό κομμάτι. Θέλω όμως να του κάνω τα μερεμετάκια του πρώτα, οπότε μάλλον θα περιμένετε καμμιά βδομαδούλα ακόμη για ένα μεζεδάκι από το κείμενο.

Δείγμα-1

2009-05-18T08:59:00.010+03:00

Όλες αυτές τις μέρες από το θάνατο της γιαγιάς μου ως σήμερα δεν έκαναν απολύτως τίποτε. Ή μάλλον, απολύτως τίποτε σχετικό με αυτό που αγαπώ περισσότερο, το διάβασμα και τη συγγραφή. Το πάλεψα για να είμαι ειλικρινής, προσπάθησα να σκεφτώ ότι ειδικά το να γράψω το δεύτερο κεφάλαιο των Παρχαριών θα ήταν ένας παράδοξος φόρος τιμής σε 'κείνη, μιας και πιστεύω ότι θα της άρεσε να ξέρει ότι γράφω κάτι σχετικό με τον Πόντο. Αλλά δε μπορούσα. Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου.

Χτες το βράδυ κατά τις έντεκα, όμως, με έπιασε κάτι παράξενο, μια κατάσταση εγρήγορσης παράταιρη με το ότι όλη μέρα έκανα δουλειές στο σπίτι κι ήμουν πτώμα από την κούραση. Και μη μπορώντας να καταπολεμίσω αυτήν την εγρήγορση, άνοιξα τον υπολογιστή και διόρθωσα το πρώτο κεφάλαιο.

Ακόμη έχει αρκετά προβλήματα σαν κείμενο. Καταρχήν δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω με τα ονόματα των μηνών. Ο "μαρτιάτικος αέρας" της δεύτερης παραγράφου θα πρέπει να αλλάξει, αλλά δεν έχω βρει ακόμη την αντίστοιχη λαϊκή ονομασία του Μάρτη (σε μελλοντικό ποστ θα μιλήσω και για τις πηγές μου, στις οποίες χρωστάω πολλά). Έπειτα υπάρχει ένα πρόβλημα σχετικά με το ποιες λέξεις θα γραφτούν με πλάγια γραφή, υποδεικνύοντας τη "μαγική" τους χρήση, και ποιες θα μείνουν με κανονική γραμματοσειρά. Και τρίτο και πολύ πιο σημαντικό (γιατί τα άλλα μπορώ να διαστρεβλώσω σε περίπτωση που παραστεί απόλυτος ανάγκη) είναι το θέμα της πλοκής, του στησίματος των ηρώων και του σκηνικού πάνω στην ίδια την ιστορία.

Για την προφορά των γραμμάτων που είναι σημειωμένα με έντονη γραματοσειρά θα αναφέρω αυτό που γράφει ο Κώστας Μαυρόπουλος στο blog του:

Το έντονο α προφέρεται μεταξύ ε+α όπως το Γερμανικό ä
Το έντονο ο προφέρεται μεταξύ ε+ο όπως το Γερμανικό ö
Το έντονο ζ προφέρεται όπως το Γαλλικό j
Το έντονο ξ προφέρεται όπως το Γερμανικό ksch
Το έντονο σ προφέρεται όπως το Γαλλικό ch
Το έντονο χ προφέρεται όπως το Γαλλικό ch
Το έντονο ψ προφέρεται όπως το Γερμανικό psch

Δεν είναι ο σωστός τρόπος, αλλά ο εύκολος κι εκείνος που θα κάνει εφυικτή την ανάγνωση από το Ίντερνετ. Αλλιώς θα έπρεπε κι εγώ κι εσείς να εγκαταστήσουμε μια κατάλληλη γραμματοσειρά.

Μια παράκληση για όσους βρουν το θάρρος και διαβάσουν: Στο τέλος του κειμένου υπάρχει ένα γλωσσάρι, όπου εξηγούνται οι λέξεις που θα ήταν δύσκολο να καταλάβει ένας Ελλαδίτης. Κάντε μια παλικαριά και διαβάστε το χωρίς να ανατρέξετε στο γλωσσάρι και πείτε μου αν βγαίνει νόημα. Θα ήθελα πάρα πολύ να καταφέρω κάτι τέτοιο, αλλά ξέρω ότι θα είναι το δυσκολότερο όλων.

-----

Ο νεαρός άντρας στεκόταν όρθιος, δίπλα στην εστία. Είχε τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος κι αυτό έκανε τις πλάτες του να μοιάζουν ακόμα πιο φαρδιές και χοντρές απ’ ό,τι ήταν. Είχε επίσης το ένα πόδι τεντωμένο και με το άλλο πατούσε το τούβλινο χείλος της εστίας, χωρίς να τον νοιάζει αν η φλόγα θα έφτανε να κάψει τη μύτη της μπότας του. Η στάση του αυτή έκανε το ζίπκα[1] από χοντρό ύφασμα να κολλάει πάνω στους μηρούς του.

Το δωμάτιο ήταν ευχάριστα ζεστό, κι ας ούρλιαζε έξω ο μαρτιάτικος αέρας. Έπεφτε μια ψιλή βροχή, αλλά η δυνατή φωτιά κρατούσε την υγρασία έξω από τους πέτρινους τοίχους του σπιτιού. Η ζέστη κατάφερνε να αμβλύνει και τις μυρωδιές του σπιτιού, ανακατεύοντάς τες σ’ ένα μπερδεμένο άρωμα από λεμόνι, παστό ψάρι και τουρσί, μαζί και την ευωδιά της ελάτης από τα κούτσουρα που καίγονταν. Ο ξένος είχε δεχτεί για το «καλωσόρισες» φρέσκο τυρί και ψωμί ζυμωμένο από την ίδια την παρχαροκόρη κι είχε πιει από το κρασί της Γυρνούντας, που είχε φέρει μαζί της από τη Μυράληθο η Μάνα.

Η Ερεστή ξεροκατάπιε. Ο ήχος που μεταδόθηκε από το λαιμό ως τ’ αυτιά της τής φάνηκε εκκωφαντικός και γύρισε τα μάτια χωρίς να σηκώσει πολύ το κεφάλι, να δει αν την άκουσε άλλος κανείς. Αλλά οι υπόλοιποι μέσα στο δωμάτιο είχαν μείνει ασάλευτοι κι αδιάφοροι για κείνη. Η Παρέσσα κι η Δεσίδα στο πλευρό της Μάνας φορούσαν τις καλές τους ζουπούνες[2] και στέκονταν ασάλευτες, η πρώτη με το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα γερακίσιο κι η δεύτερη κοιτώντας χαμηλά, αλλά με την προσοχή της απερίσπαστη στα όσα γίνονταν. Ο γηραιότερος των βοσκών κι ένας από τους αδελφούς της Δεσίδας ήταν στ’ αριστερά της Μάνας, ζεσταίνονταν κι είχαν χαλαρώσει λιγάκι τις κάπες τους αφήνοντας από μέσα τους ν’ αναδυθεί η προβατίλα. Τρεις από τις δούλες περίμεναν υπάκουες, στρίβοντας και ξεστρίβοντας τις άκρες από τις ποδιές τους, μαζεύοντας πληροφορίες για να κουτσομπολέψουν με τις υπόλοιπες αργότερα. Όλοι ανεξαιρέτως κοιτούσαν τον άντρα στην εστία.

-Σε περιμένω, Ήλειε, ακούστηκε η φωνή της Μάνας απ’ το σοφά της. Μίλα μου. Δώσε μου μια δικαιολογία να κάνω αυτό που ζητάς. Πείσε με ότι δε μου κρύβεις τίποτε, γιατί αν μου κρύβεις κάτι, θα στείλω τη Έρεβον ’ς σον κατσί σ’ επά.[3]

Η Ερεστή ένιωσε το στήθος της ν’ αδειάζει από αέρα. Η παρχαρομάνα είχε χρησιμοποιήσει τη Μεγάλη Γλώσσα στην τελευταία της φράση κι αυτό κανείς άντρας ή γυναίκα που είχε τα μυαλά του στη θέση τους δε θα το αγνοούσε. Προειδοποιούσε τον άντρα που τον έλεγαν Ήλειο ότι δε θα ανεχόταν κανένα απολύτως ψέμα. Του έλεγε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι θα εφάρμοζε πάνω του το νόμο του βουνού, έτσι και υποψιαζόταν ένα τόσο δα ψέμα στα λόγια του. Αλλά ο άντρας δε φάνηκε να ενοχλείται ή να τρομάζει από την προοπτική να πέσει στο μέτωπό του το Σκοτάδι. Έδειχνε να τον τρομάζει πιο πολύ αυτό που είχε να πει παρά η οργή της παρχαρομάνας.

-Μάνα Τέρψη, είπε σιγανά αλλά χωρίς να γυρίσει να την κοιτάξει στα μάτια, των Χιουράχαντα[4] Μάνα, αυτό που φέρνω από το βουνό με τρομάζει περισσότερο από το νόμο του. Έρχομαι από το Ανατολικό Φρούριο χωρίς να σταθώ ούτε σε χάνι ούτε σε χωριό. Τρεις μέρες δρόμο, σ’ έξι παρχαρομάνες μίλησα, έβδομη κι ευλο’ημένη είσαι εσύ.

-Τόσο φοβερά είναι τα νέα σου λοιπόν;

Ο άντρας αναστέναξε και γύρισε. Η φωτιά στην πλάτη του δεν άφηνε τη Ερεστή να ξεχωρίσει το χρώμα των ματιών του, αλλά τα μαλλιά του είχαν μια απαλή καστανή απόχρωση, σαν του φουντουκιού. Φορούσε τα επίσημα ρούχα της Φρουράς, μαύρο καμίσ’[5], μαύρο δερμάτινο γιλέκο, μαύρο ζίπκα και μπότες. Στο χρυσαφένιο του ζωνάρι είχε ένα ωραίο μαχαίρι, μ’ ένα πετράδι στη λαβή, συμβολικό, μιας και τα άρματά του, σπαθί και τόξο, τα είχε αφήσει στην αυλή. Η φούντα στο πασλούκ[6] του είχε κρόσσια από χρυσοκλωστή. Από το λαιμό του έλειπε το οικογενειακό του φυλακτό, πράγμα που έλεγε ότι η οικογένειά του ήταν τόσο φτωχή, που δεν είχε ούτε παρχάρι[7], ούτε παρχαρομάνα.

-Κι αν τα νέα μου δεν ήταν φοβερά, πάλι τόσο γρήγορα θα έκανα. Είχα ένα τζαναβάρι στο κατόπι μου, από το Φρούριο μέχρι και την άκρη του γκρεμού.

Παρά το σεβασμό που όφειλαν στην παρχαρομάνα, όλοι έβγαλαν μια τρομαγμένη κραυγή και χούφτωσαν τα φυλαχτά τους, μικρούς σκαντζόχοιρους από κασσίτερο ή χαλκό. Ξαφνικά ο ξένος δεν έμοιαζε και πολύ ανθρώπινος στα μάτια της Ερεστής.

-Άρα τα πράγματα είναι άσχημα; είπε η παρχαρομάνα, χωρίς να τη νοιάζει και πολύ η αντίδραση της αυλής της.

-Άσχημα, ναι. Τρεις φορές απόψε, οδήγησα τον πήγασο να πηδήξει και να πετάξει. Δόξα στον Ανδρειφόντη, που ο Αυτοκράτορας μας έστειλε τους πιο εκπαιδευμένους κι ας είν’ καλά η Μάνα των Βούδα[8], που μου το ανάστησε, μισοπεθαμένο το έβαλα στο στάβλο της, νιο πουλάρι μου το γύρισε. Λένε οι βοσκοί στη Ραχόμπολη ότι οι Κόσοι βιάζονται να περάσουν το ραχίν[9]. Λένε ότι τα τζαναβάρια είναι δικά τους καμώματα. Φέρανε μάγους από την Αισωπεία και πήγαν να φτιάξουν τα παλιά τα ας εμάς καλά[10] αλλά δεν τα κατάφεραν κι αντί για μαϊσσάδες[11] φτιάξανε τζαναβάρια. Αλλά αυτά θα τα ξέρεις, Μάνα, κι εγώ έχω δρόμο να κάνω ακόμη ως να πάρω το γυρισμό. Δώσε μου αυτό που ξέρεις ότι μπορεί να βοηθήσει, να ‘ναι τ’ ομμάτα σ’ γομάτον φως.[12]

Η Ερεστή ταράχτηκε κι άλλο. Η Μεγάλη Γλώσσα πάντα την τάραζε, πάντα ένιωθε τα σπλάχνα της να τραντάζονται, όταν την άκουγε. Και με τη θέση που είχε στην αυλή της παρχαρομάνας την άκουγε συχνά. Προσπάθησε να κρατήσει το κεφάλι της χαμηλωμένο, αλλά δεν τα κατάφερε. Στη στιγμιαία κίνησή της όμως είδε το άγρυπνο μάτι της Παρέσσας να την καρφώνει σιωπηλά.

- Μη μου γεμίζεις τα μάτια μου με φως, άσ’ τα να βλέπουν και πες ένα ακόμα: πόσα τσακάλια έχεις σκοτώσει;

-Τρία. Αλλά πάνω από τη Ραχόμπολη δεν έχει τσακάλια. Εκεί έχουμε λύκους, αρκούδες κι ελάφια. Και κάπρους. Και τους άντρες τους μετράμε με τους λύκους που έχουν σκοτώσει.

-Πόσους λύκους έχεις σκοτώσει λοιπόν;

-Δεκαεφτά.

Έπεσε σιωπή. Αν ήταν δυνατόν να εντυπωσιάσει περισσότερο τους ανθρώπους των Χιουράχαντα, ο άντρας το είχε καταφέρει, χωρίς να σαλέψει διόλου. Η αυλή της παρχαρομάνας κρατούσε ακόμη και την ανάσα της. Μόνο η φωτιά τριζοβολούσε κι ένας γκιώνης έξω έψαχνε τον αδελφό του.

-Κακοσύμβουλος η νύχτα, ακούστηκε τότε η φωνή της Μάνας. Κοιμόμαστε κι αύριο λύση βρίσκουμε.

Ο άντρας τινάχτηκε από έκπληξη και φόβο, ανάκατα με θυμό.

-Μάνα, τόσο πολύ δεν πρέπει ν’ αργήσω. Άλλες εφτά έχω να δω μετά από σένα, εφτά κι εφτά τα καλά που πρέπει να μαζέψω για να καταφέρω να σώσω το Φρούριο. Η Μάνα Γρηγόρα, των Αγρέλαφων[13] η Μάνα, είπε πως μόνο με δεκατέσσερις Μνήμες μπορεί να καταφέρει κάτι, μόνο αν η μια Μνήμη βοηθάει την άλλη, θα μπορέσουμε να βρούμε κάτι που να γυρίσει τα τζαναβάρια πίσω από εκεί που ήρθαν. Μάνα, όσο τα τζαναβάρια μάς ορμάνε στη μάχη, τόσο περισσότερα παλικάρια πεθαίνουν, θες να ‘χεις το αίμα τους στα χέρια σου;

Η παρχαρομάνα έμεινε σιωπηλή κι η Ερεστή σχεδόν ένιωσε τα μάτια της να κόβουν τον αέρα στα δύο. Πώς τολμούσε αυτός ο νεαρός, αυτό το πετειναράκι να αψηφά τη σοφία μιας παρχαρομάνας; Οι υπόλοιποι είχαν μείνει το ίδιο σιωπηλοί, κι η Ερεστή αναρωτήθηκε αν θα της δικαιολογούσε η Παρέσσα ένα σήκωμα του κεφαλιού ακόμα, ή θα την κατσάδιαζε μετά, στο δώμα.

Ένας ήχος την έβγαλε από τις σκέψεις της. Ο ήχος του μεταξιού που τρίβεται πάνω στο μετάξι κι έκπληκτη συνειδητοποίησε ότι η Μάνα σηκωνόταν όρθια. Τέτοια τιμή σε ξένο, η παρχαρομάνα είχε χρόνια να δώσει. Η Ερεστή δεν άντεξε και σήκωσε το κεφάλι της, τα μαύρα της μάτια καρφώθηκαν έκπληκτα στην Μάνα που πλησίασε τον νεαρό άντρα και τη φωτιά πίσω του. Τόση ήταν η σαστιμάρα όλων που ακόμη κι η αυστηρή Παρέσσα δεν έδειξε να προσέχει το ατόπημα της Ερεστής.

Η Μάνα σήκωσε τα χέρια της και τα έβαλε στους ώμους του άντρα. Εκείνος χαμήλωσε λίγο το κεφάλι του, διστακτικός κι ίσως και λίγο ένοχος για την προηγούμενη συμπεριφορά του. Η Μάνα τον έκανε να γυρίσει προς τη φωτιά και στάθηκε πίσω του, με τα χέρια της ακόμη στους ώμους του -πόση διαφορά είχαν, εκείνη μικροσκοπική, μια σταλίτσα κορμάκι τυλιγμένο σφιχτά στη ζουπούνα και την ποδιά της με τις εφτά κάθετες ρίγες, με χρυσό σκαντζόχοιρο περασμένο στο λαιμό, εκείνος ένα κεφάλι ψηλότερός της, με πλάτες φαρδιές, σα βράχος, το ζίπκα του εφαρμοστό, πήγαινε να σκιστεί το ύφασμα από τους μυς που έκρυβε.

-Εφτά εραεύ’ς να ελέπ’ς, έξι πα θα ευρείς[14], είπε ήρεμα η Μάνα, με τη βαθιά φωνή που της έδινε η δύναμη της μαντείας. Και το λέω στη Μεγάλη Γλώσσα, να το καταλάβεις. Δεν το εύχομαι, το μαντεύω. Κι αυτό θα είναι σωτηρία και χαμός μαζί, αλλά δεν ξέρω να δω τι θα σωθεί και τι θα χαθεί, η Στώσα δε μου λέει. Δόξα στη θεά της οικιακής εστίας, ας είναι ευλογημένος όποιος κρατάει τη φωτιά αναμμένη, αλλά η δική μου εστία δε λέει τι θα σωθεί και τι θα χαθεί.

Η Ερεστή είχε ακόμη το κεφάλι ψηλά και κοιτούσε κι είδε -και λυπήθηκε βαθιά, της φάνηκε πολύ θλιβερό- τους ώμους του άντρα να βαραίνουν ξαφνικά, και το δικό του κεφάλι να χαμηλώνει, σχεδόν να πέφτει στο στήθος του. Η φούντα του πασλούκ είχε κρεμάσει μπροστά και στραφτάλιζε, αλλά η λάμψη της δεν ήταν χαρούμενη.

-Κακοσύμβουλος η νύχτα, ξανάπε η παρχαρομάνα. Κοιμόμαστε κι αύριο λύση βρίσκουμε.

Κούνησε το χέρι της κάπως αόριστα, κι επέστρεψε στη θέση της. Αμέσως, η Παρέσσα πήρε να δίνει οδηγίες για το τραπέζι και για το γλέντι, για να περιποιηθούν τον ξένο. Πριν αρχίσουν οι ετοιμασίες, στις οποίες είχε συγκεκριμένες και αυστηρές υποχρεώσεις, η Ερεστή τόλμησε να ρίξει ένα τελευταίο βλέμμα στη Μάνα, που καθόταν στις μαξιλάρες της σκεφτική. Την είδε να στρώνει με άπειρη προσοχή την άκρη από το λαχόρι[15] της κι αυτό, για κάποιο λόγο της φάνηκε πολύ πιο τρομακτικό από όλα μαζί τα αυστηρά βλέμματα της Παρέσσας.

[1] Το χαρακτηριστικό παντελόνι, στενό στα πόδια και φαρδύ σα βράκα ψηλά.
[2] Το χαρακτηριστικό γυναικείο ένδυμα, ένας επενδυτής με μανίκια που έφτανε ως κάτω από το γόνατο
[3] Το Σκοτάδι πάνω στο μέτωπό σου
[4] Σκατζόχοιροι
[5] πουκάμισο
[6] Αντρικός κεφαλόδεσμος. Η μια άκρη κρέμεται πάνω από το αριστερό αυτί.
[7] Το καλοκαιρινό σπίτι, ένα είδος εξοχικού, που εξυπηρετούσε κυρίως τους βοσκούς, ψηλά στο βουνό
[8] Βόδια
[9] Το βουνό
[10] Ας εμάς καλά: Οι καλύτεροι από μας, δηλαδή οι νεράιδες και άλλα υπερφυσικά όντα.
[11] Νεράιδες
[12] Τα μάτια σου γεμάτα φως
[13] Άγρια Ελάφια
[14] Εφτά ψάχνεις να δεις, αλλά έξι θα βρεις
[15] Πολύχρωμο μάλλινο ζωνάρι, συνήθως ορθογώνιο σε σχήμα, που δένεται σε τρίγωνο γύρω από τη μέση.

30.000

2009-05-29T15:16:00.003+03:00

Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, η "Ερεστή" έχει φτάσει στο σημαδιακό νούμερο των 30,000 λέξεων. Με τους αρχικούς υπολογισμούς είμαστε περίπου στο 1/3 του βιβλίου. Όμως αντί για 14,000 λέξεις, προβλέπω ότι το δεύτερο κεφάλαιο θα ξεπεράσει τις 15,000, μπορεί και τις 16,000... Κι είναι άλλα πέντε;

Κάηκα. Πότε θα τα γράψω όλα αυτά; Το σχέδιο είναι να έχει τελειώσει (μαζί και το πρώτο βιαστικό κι επιπόλαιο διόρθωμα) μέχρι τον Οκτώβρη, ώστε το Νοέμβρη στο NaNoWriMo, να γράψω το δεύτερο βιβλίο, τη "Δεσίδα". Με αυτόν το ρυθμό, ένα κεφάλαιο κάθε 20 μέρες, φαίνεται πώς θα έχω τελειώσει. Δε μπορώ να μην ανησυχώ όμως. Βουνό μου φαίνεται το άτιμο.

Συνειδητοποιώ επίσης αυτές τις μέρες, ότι θα πρέπει να περιορίσω το είδος των βιβλίων που διαβάζω στο φάντασυ και μόνο. Λόγω του διαγωνισμού ιστορίας τρόμου που τρέχει στο sff.gr, αναγκάστηκα να βγω λίγο από το τριπάκι κι έχω μια εβδομάδα που προσπαθώ να μπω και πάλι στο παρχαρικό κλίμα. Με καθυστέρησε πολύ το όλο θέμα. Οπότε πρέπει να βοήθησω την κατάσταση... πράγμα που σημαίνει ότι και τη βιβλιοθήκη μου θα ξεκοκαλίσω και το στοίχημα που έχω βάλει θα προωθήσω με αυτόν τον τρόπο.

Άντε, πάω στο αρχείο μου πάλι. Έχω αφήσει τη Μάνα των Χιουράχαντα ν' αναρωτιέται καταμεσής στο χωράφι...

Δεύτερο κεφάλαιο

2009-06-02T08:59:00.003+03:00

Χτες βράδυ, εν μέσω συμφορών και τρικυμιών, όπως θα έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυν, τελείωσα το δεύτερο κεφάλαιο της "Ερεστής". Είμαι ελάχιστα ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα, διότι το κείμενο έχει ένα σωρό χάσματα και του λείπει το ambient, δηλαδή όλες εκείνες οι μικρολεπτομέρειες που θα το έκαναν πραγματικό (πχ, μυρωδιές, ήχοι, λεπτομέρειες σχετικά με τη θερμοκρασία κλπ). Είμαι όμως αποφασισμένη να τελειώσω ένα πρώτο γράψιμο και μετά να προβώ στις όποιες διορθώσεις τέτοιου -ή άλλου- είδους.

Άλλο πρόβλημα: εκεί που υπολόγιζα -και πάλευα- να φτάσω τις 14,000 λέξεις, όπως σχεδίαζα εδώ, το δεύτερο κεφάλαιο μου βγήκε λίγο, χμ, φαγανό να το πω, κοιλιόδουλο να το πω, αδηφάγο να το πω... Έφτασε ούτε λίγο ούτε πολύ τις 20,000 λέξεις. Πού είναι το κακό θα μου πείτε. Χμ. Είκοσι χιλιάδες λέξεις είναι καμμιά σαρανταριά σελίδες. Ένα κεφάλαιο σαράντα σελίδες; Δεν ακούγεται κάπως κουραστικό;

Το καλό είναι ότι το ζήτημα προχωράει. Ήδη το τρίτο κεφάλαιο έχει 2,000 λέξεις. Πιθανόν ως την επόμενη εβδομάδα, μπορεί και Κυριακή (με αυτούς του ρυθμούς σταθερούς) να έχω ξεπετάξει και τις 14 -προγραμματισμένες- χιλιάδες του τρίτου. Φαίνεται ότι το καλοκαίρι με βοηθάει στο γράψιμο.

Το ήμισυ του παντός

2009-06-08T22:45:00.003+03:00

Έτσι δε λένε; Τάχαμου η αρχή είναι η δύσκολη. Μ, ναι, καλά. Εγώ γιατί τα βρίσκω μπαστούνια την πορεία;

Και εξηγούμαι: έχω να γράψω ένα βιβλίο. Ξεκινάω λοιπόν, με διάθεση κάργα και ενθουσιασμό πάρε να 'χεις και συνεχίζω μέχρι ένα σημείο όπου...

Όπου, έρχεται η καταστροφή. Εδώ σε θέλω, κύριε λαϊκέ μου παροιμιοποιητή, η αρχή ήταν ότι έπρεπε, με το υπόλοιπο ήμισυ του παντός τι κάνουμε.

Και δεν είναι ότι μου συμβαίνει, προς θεού. Έφτασα επιτέλους στις 50,000 από τις προγραμματισμένες 100,000 λέξεις του βιβλίου μου, συνεχίζω να γράφω με σχετικά καλούς ρυθμούς (οι στατιστικές λένε ότι γράφω 850 λέξεις την ημέρα) (το ξέρω, γιατί κρατάω στατιστικές, φυσικά). Αλλά επειδή ξέρω τον εαυτό μου, αναρωτιέμαι πότε θα βαρεθώ. Κι άμα βαρεθώ, μπορεί να μου πάρει και τρία χρόνια για να το ξαναπιάσω.

Κινδυνολογώ μου φαίνεται. Αλλά τι να κάνω; Έχω μπροστά μου μια ολόκληρη πειρατική επιδρομή και δεν ξέρω πώς θα τα βγάλω πέρα μαζί της. Και καθυστερώ όσο με παίρνει...

Μέχρι την επιστροφή της έμπνευσης

2009-06-25T12:56:00.003+03:00

Υπάρχει κάτι στην "πιάτσα" των συγγραφέων που λέγεται writer's block. Είναι ένα μαύρο κυβοειδές πράγμα, σαν κάποιο από τα μέλη του σώματος του Μέγα Κθούλου, έχει μήκος ακμής ίσο ή μεγαλύτερο από το σωματικό μου ύψος και είναι τόσο βαρύ όσο περίπου μια μαύρη τρύπα στον ίδιο όγκο*. Γενικά θα ήταν ένα τρομακτικό, αλλά αδιάφορο πράγμα, και δε θα του έδινα και πολύ μεγάλη σημασία αν δεν ήταν εδώ και δύο εβδομάδες ερωτευμένο με την καμπούρα μου και θέλει να την έχει καβαλημένη όλη την ώρα.

Και τι δεν έκανα να το ξορκίσω. Τι επικά φάνταζι διάβασα. Τι ρεαλιστικές ταινίες με μάχες είδα. Τι ταξίδια προς άγνωστες αγροτικές κατευθύνσεις έκανα, τίποτε. Στράφι. Ακόμη κι η απειλή ότι δε θα τελειώσω το γράψιμο του πρώτου βιβλίου των Παρχαριών και θα το έχω και για μετά τις διακοπές δεν κατάφερε να με συνεφέρει, να βάλει τις μηχανές της έμπνευσής μου ξανά μπροστά.

Και το σιχαίνομαι να μην έχω κάτι να γράψω.

Το μόνο που κατάφερα να κάνω ήταν να σκαλίσω τα κιτάπια μου, να βρω παλαιότερα κείμενα όπως η Θύμνα, που θέλουν ακόμη τις διορθώσεις τους και να τα ανακατεύω μέχρι αυτή η ρημάδα η έμπνευσή μου να πάρει μπροστά και να πετάξει, ως έτερος Ηρακλής, την μαύρη κόπρο του Αυγείου από το στάβλο που λέγεται εγκέφαλος της Ευθυμίας.

*Λένε ότι αν η γη είχε την πυκνότητα μιας μαύρης τρύπας, τότε θα είχε το ίδιο βάρος και όγκο όσο ένα κερασάκι μαρασκίνο. Από τότε που το έμαθα δεν έχω ξαναφάει κερασάκι μαρασκίνο κι όταν προσπερνώ τα βάζα με τα φωσφοριζέ αυτά πράσινα ή κόκκινα βδελύγματα στο σούπερ μάρκετ ανατριχιάζω σύγκορμη. Μην μου σερβίρετε ποτέ κερασάκια μαρασκίνο. Η μαύρη τρύπα του τρόμου θα με καταπιεί πριν κάνετε κιχ.

Δείγμα-2

2009-07-15T09:44:00.013+03:00

Τα Σκοτεινά Παρχάρια, αν και είχαν δημιουργηθεί ως ιδέα στο κεφάλι μου πολύ παλιότερα, βρήκαν πρόσφορο έδαφος να ριζώσουν στον κόσμο που είχα δημιουργήσει πέρσι για τη Θύμνα. Είναι ένας κόσμος ψευδοελληνικός, με κύριους ήρωες τους λαούς της Χερσονήσου και του Μηλείου Πελάγους. Η Θύμνα θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε μια "κλασσική" περίοδο του κόσμου αυτού, μια εποχή όπου οι αμφικτυωνίες και τα Κοινά έχουν ήδη σταθεροποιήσει την ύπαρξή τους. Το Κοινό της Ταυρίδας μετράει 184 χρόνια ζωής κι οι ήρωες έχουν γνώσεις σχετικά με την ιστορία των "κρατών" με τα οποία σχετίζονται.

Όταν δημιούργησα τον κόσμο της Χερσονήσου (ας τον λέω έτσι για συντομία) η ανάγκη για επιθετικούς ή έστω κακόβουλους γείτονες ήταν επιτακτική. Άρχισα να "ψάχνω" για τους γείτονες του Κοινού της Ταυρίδας. Ποιοί ήταν αυτοί; Τι πολίτευμα είχαν; Από πού προέρχονταν και γιατί ξεχώριζαν από τους άλλους; Ποια ήταν η ιδιοσυγκρασία τους; Πώς χάραζαν τα σύνορά τους; Γιατί ήταν (ή τουλάχιστον οι Ταυρινοί τους θεωρούσαν τέτοιους) επιθετικοί ή κακόβουλοι; Και τέλος, ποια θα ήταν η εξέλιξή τους διαμέσου των αιώνων;

Ενδιαφέρον πρόβλημα. Σε αυτή τη διαδικασία επάνω, διαδικασία που θα μου εξασφάλιζε λαούς ζωντανούς, πραγματικούς, κι όχι καραγκιοζάκια, ίσα για να εξυπηρετήσουν την πλοκή μου, αναρωτήθηκα αν οι βόρειοι γείτονες της Ταυρίδας, οι κάτοικοι της Ηλιακής Πεδιάδας, θα ανέπτυσσαν έναν βασιλιά όπως ο Αλέξανδρος στο "μέλλον" τους. Πραγματικά κάθησα και το σκέφτηκα. Για μένα εκείνη η στιγμή δεν ήταν στιγμή δημιουργίας, αλλά στιγμή ελέγχου γνώσης ιστορικών συγκυριών και λογικών διεργασιών, το "τρέξιμο" ενός ιστορικού "μοντέλου", όπως "τρέχουν" μετεωρολογικά μοντέλα οι μετεωρολόγοι. Θα μπορούσε η Ηλιακή Πεδιάδα και η πρωτεύουσά της η Ηλιούπολη, να προσφέρει έδαφος για την γέννηση και ανατροφή ενός βασιλιά, που θα έμοιαζε στο μέγα στρατηλάτη;

Από αυτήν τη σκέψη γεννήθηκε -γιατί τελικά πάντα στη δημιουργία επιστρέφω- ο βασιλιάς Δάμας. Δεν είμαι ακόμη και τώρα εντελώς σίγουρη αν όντως μοιάζει του Αλέξανδρου ή όχι, ούτε καν τη μοίρα του δεν έχω αποφασίσει, αν θα πεθάνει όπως ο αντίστοιχός του στα 33 του χρόνια ή αν θα ζήσει ως τα βαθιά γεράματα και θα γκρινιάζει ζητώντας λουκάνικα ψητά και σουπιές σπανάκι, ενώ πρέπει να τρώει μόνο χαμομήλι με παξιμάδι και κοτόσουπα. Δεν ξέρω αν θα έχει παιδιά και πόσα ούτε και τι θα γίνουν οι κτήσεις του όταν πεθάνει, όπως αγνοώ και το ποιες θα είναι οι κτήσεις του αυτές. Όλα αυτά θα τα σκεφτώ και θα τα γράψω μέσα στα επόμενα χρόνια, καλά να 'μαστε και θα την γράψω την ιστορία του Δάμα.

Φτάνοντας, λοιπόν, να αρχίσω να γράφω το πρώτο βιβλίο των Παρχαριών, την Ερεστή, η ανάγκη να δέσω τον κόσμο της Χερσονήσου πιο σφιχτά -να δώσω πάτημα σε κάποιον που έχει διαβάσει τη Θύμνα, ώστε να αναγνωρίσει πράγματα της κοσμοπλασίας στην Ερεστή- με ώθησε να χρησιμοποιήσω την Ηλιακή Πεδιάδα. Και πάλι έχει περιφερειακό ρόλο, ίσως και το ρόλο του παμπόνηρου κακού, όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Αν ήθελα να μιλήσω για ένα ισχυρό κράτος (που στην πάροδο των αιώνων έχει αλλάξει το όνομά του σε Βασίλειο της Μηλίτου) θα έπρεπε να δέσω το θεσμό της βασιλείας άρρικτα με το όνομα του Δάμα.

Υποθέτοντας ότι κάθε μονάρχης, που θέλει να ισχυροποιήσει τη θέση του, αναφέρεται στους ένδοξους προγόνους του, ήθελα ο τωρινός βασιλιάς Φίλιππος (άλλο ένα κλείσιμο του ματιού στον Αλέξανδρο, αν και δεν ξέρω κατά πόσο θα το εκτιμούσε) να έχει διατηρήσει ονομασίες που αναφέρονταν στο Δάμα, ενώ παράλληλα να προσπαθεί να διαχωρίσει την δική του εξουσία από την παλαιά κατάσταση. Μοιράζει ο ίδιος τους γαλάζιους χιτώνες που για τους Μηλίσιους σημαίνουν αμοιβή για εξέχουσες υπηρεσίες στο κράτος. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξασφαλίσει την εύνοια και την αγάπη του λαού, καθώς και την συνέχιση του οίκου του. Κι όταν ο γιος του τραυματίζεται σε ατύχημα στον ιππόδρομο, κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να αποδείξει ότι ο διάδοχος είναι καλά και στην σωματική και στην ψυχική του υγεία.

Η Ερεστή απέχει τουλάχιστον 1500 χρόνια από τη Θύμνα και 1100 με 1200 χρόνια από το Δάμα. Αν όμως θέλω να τοποθετήσω και τους τρεις στον ίδιο κόσμο, τότε θα πρέπει να τους ενώσω και τους τρεις με κάποιον τρόπο, να τους κάνω να φαίνονται ο ένας φυσική συνέχεια του άλλου. Αργότερα, θα προστεθούν κι άλλοι ήρωες στον κόσμο αυτό, κι άλλες ιστορίες, μια"μυκηναϊκή", μια "μινωϊκή", μια "γεωμετρικής εποχής", τουλάχιστον μια "εποχής φραγκοκρατίας" και οπωσδήποτε δύο "εποχής τουρκοκρατίας". Αν στήσω σωστά τα Σκοτεινά Παρχάρια πάνω στην Θύμνα, κι ύστερα το Δάμα πάνω σ' αυτά, τότε θα έχω στρωμμένο δρόμο για όποια άλλη ιστορία αποφασίσω να γράψω. Και μάλιστα χωρίς να περιορίζω στο ελάχιστο τις δημιουργικές μου ανησυχίες.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι μέρος του δεύτερου κεφαλαίου της Ερεστής. Του λείπει μια κάποια επιμέλεια (έχω παρατηρήσεις επάνω στο κάμματι αυτό, από τους τακτικούς μου αναγνώστες, αλλά δεν τις έχω προσαρμόσει ακόμη), αλλά γενικά, αυτό που θέλω να πω το έχω πει, πιστεύω, καθαρά.

Ο Δαμάσειος Ιππόδρομος, το αρχαίο στάδιο της Ηλιούπολης όπου ο μεγάλος στρατηλάτης του παρελθόντος Δάμας είχε στεφθεί βασιλιάς της αρχαίας Ηλιακής Πεδιάδας, είναι ασφυκτικά γεμάτο. Άντρες και γυναίκες, ντυμένοι με τα καλύτερά τους φορέματα έχουν έρθει απ’ το ξημέρωμα ακόμα για να πιάσουν μια καλή θέση, να μπορέσουν να δουν καλύτερα. Κόκκινοι και πράσινοι μανδύες κι άλλοι βαμμένοι με χρώμα από μελάνι σουπιάς μπλέκονται με το εκάστοτε λευκό ιμάτιο μιας σεμνής παρθένας ή τη γαλάζια χλαμύδα ενός πλούσιου εμπόρου. Οι καλύτερες θέσεις είναι, φυσικά, φυλαγμένες για τους πλούσιους κα τους ευγενείς, ιδίως για εκείνους που έχουν δεχτεί τη γαλάζια χλαμύδα από το χέρι του ίδιου του βασιλιά. Εκείνοι είναι και οι πλέον ενδιαφερόμενοι να δουν από όσο πιο κοντά γινόταν το αναμενόμενο γεγονός. Είναι κάτι που απαιτεί να το δεις με τα ίδια σου τα μάτια, να το κρίνεις από μόνος σου, άσχετα με το τι θα πει ο κήρυκας ή ο βασιλιάς. Κι επιπλέον είναι κάτι που τους αφορά όλους, η σπουδαιότητά του είναι τόση που ακόμη κι οι φαφούτες γριές του λιμανιού ξέρουν ότι αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουν να το δουν. Είναι κάτι που θα μπορούσε να σημαδέψει τη ζωή ολόκληρου του Μηλίσιου λαού για πάντα.

Γι’ αυτό κι έξω από τον Ιππόδρομο, ορδές ολόκληρες από ανήσυχους ανθρώπους περιμένουν, νέοι και γέροι, μικρέμποροι και χαλκωματάδες, αγρότες που έχουν έρθει από τα κοντινότερα χωριά, πόρνες και κλέφτες κι άνθρωποι έντιμοι, μεροκαματιάρηδες, οι φαφούτες γριές κι οι χωλοί γέροι, οι φτωχοί. Η μέρα είναι γλυκά ανοιξιάτικη και μόνο λίγη είναι η υγρασία που κατεβάζει ο ποταμός Πεντάξιος, διασχίζοντας την Ηλιούπολη. Παρέες-παρέες από άντρες και γυναίκες περιμένουν μασουλώντας ξερά παξιμάδια. Οι πιο τυχεροί έχουν μαζί τους και σκόρδα ή κρεμμύδια. Λίγοι είναι εκείνοι, οι εύποροι μεταξύ των πάμπτωχων, που έχουν καταφέρει να χαλαλίσουν ένα κομμάτι τυρί, για να γιορτάσουν τη μεγάλη μέρα. Υπήρξε από την προηγούμενη μέρα μια φήμη ότι ίσως ο βασιλιάς Φίλιππος μοιράσει τρόφιμα, για το μεγάλο γεγονός, μπορεί αλεύρι ή ρύζι Μικροθερμών ή τυρί βαρελίσιο από την Φαλία. Αλλά μέχρι τότε το παξιμαδάκι είναι απαραίτητο για να αντέξουν την αναμονή και την ορθοστασία, βρεγμένο με λίγο νερό από τις δημόσιες κρήνες.

Το πρόγραμμα των αγώνων είναι αρκετά ενδιαφέρον, όχι όμως τόσο όσο να προκαλέσει τέτοια κοσμοσυρροή. Όσο κι αν αγαπούν τις αρματοδρομίες, οι Ηλιουπολίτες δε χαλάνε τη βολή και την ξεκούρασή τους ένα μάτσο ξένους -κι είναι η έβδομη μέρα σήμερα η Άθεη Μέρα, όπου όλοι, ακόμη κι οι ιερείς των ναών ξεκουράζονται και διασκεδάζουν. Κι ας είναι, λένε, οι δυο καλύτεροι αρματοδρόμοι που θα τρέξουν σήμερα, ο Καπουλάλου, ο Λίγο Φως, που είναι Νεσίλιος κι ο Μητρόδωρος από τις Πλάκες, ο γιος της παραστρατημένης μάντισσας.
Όχι. Ο λαός της Ηλιούπολης έχει μαζευτεί γι’ άλλο σκοπό γύρω από τον Ιππόδρομο και ξεροσταλιάζει στα πόδια του, λαχταρώντας μια μπουκίτσα τυρί με το ξερό του παξιμάδι. Ο λαός της Ηλιούπολης έχει έρθει για να δει το διάδοχο του χρόνου. Έχει έρθει να δει, αν μετά από τόσον καιρό, οι γιατροί και το παλάτι τού έλεγαν την αλήθεια ή αν οι φήμες ότι ο διάδοχος έχει χάσει τα λογικά του είναι αληθινές.

Και να ‘τος, όμορφος, ευθυτενής, ηγεμονικά αλαζονικός κι αρχοντικά ακατάδεκτος όπως πάντα. Στέκεται στο βασιλικό θεωρείο όρθιος και σιωπηλός, με το γιατρό Πλαταιό στο ένα του πλευρό για παν ενδεχόμενο και την πιστή του παραμάνα, τη γριά Αλεξάνα, στο άλλο, ως να εμφανιστεί ο βασιλεύς πατέρας του, συνοδευόμενος από τον αρχιστράτηγο Ξούθο. Πατέρας και γιος αγκαλιάζονται μέσα στις επευφημίες του πλήθους κι ο βασιλιάς Φίλιππος, όταν η βαβούρα μειώνεται κάπως, υποδέχεται κι επίσημα το γιο του ξανά στη δημόσια ζωή. Κήρυκες μεταφέρουν τα λόγια του ως την άλλη άκρη του Ιππόδρομου, οι λέξεις ηχούν πολλαπλασιασμένες και καθάριες, μεταφέροντας χαρά και ανακούφιση στο κοινό.

-Δέκα μήνες πριν, ο ιερός Δαμάσειος Ιππόδρομος ήταν ένα μέρος θλίψης και πόνου. Δέκα μήνες πριν, τύχη κακή έσπασε τους άξονες στο άρμα του γιου μου και τον έστειλε στο κρεβάτι σχεδόν νεκρό, με τους θεούς στο προσκεφάλι του ν’ αγωνιούν ακόμη κι εκείνοι για το γραμμένο της Λαχέσιδος. Όμως λαέ της Ηλιούπολης, λαέ του βασιλείου των Μηλισίων, πέρασαν οι κακές μέρες, οι αποφράδες. Τώρα ο Αργικλής Φιλίππου είναι μαζί μας και πάλι, γερός και δυνατός!

Κι άλλες κραυγές ενθουσιασμού. Λουλούδια εκτοξεύονται προς το βασιλικό θεωρείο, χιτώνες και καπέλα και μαντήλια ανεμίζουν. Όμως ο διάδοχος ή μάλλον, ο άντρας που ο βασιλιάς αποκαλεί διάδοχο, μπορεί να ξεχωρίσει το αίσθημα που προκαλεί στο κοινό του. Κι η πείρα του τού λέει ότι αυτό το συναίσθημα δεν είναι ενθουσιασμός ή αγάπη για το διάδοχο. Είναι πιο πολύ ανακούφιση και μια γενναία δόση νοσηρής περιέργειας, σαν εκείνη των παιδιών όταν βάζουν τα δάχτυλά τους στις πληγές των άλλων. Αυτό το τσούρμο έχει έρθει, όχι για να ζητωκραυγάσει, αλλά για να δει, να ελέγξει, να προσπαθήσει να ξεχωρίσει τι είναι αυτό που δεν πάει καλά με τον Αργικλή Φιλίππου. Κι ο ενθουσιασμός κι η αγάπη κι οι ζητωκραυγές δεν είναι τίποτε άλλο από τη διάψευση των χειρότερών τους φόβων, εκείνων που μιλούσαν για τρέλα και ηλιθιότητα και για μυαλό μικρού παιδιού.

Ο άντρας που ο βασιλιάς αποκαλεί διάδοχο ανατριχιάζει, αλλά ξέρει να υποδύεται τον γεμάτο αυτοπεποίθηση γιο. Χαμογελά ελαφρά, παίζοντας με τα ρουθούνια του με μια σταλίτσα περιφρόνηση, όπως ο πραγματικός Αργικλής. Η παράσταση είναι καλοστημένη και μπορεί να έφτασε στην κορυφαία της σκηνή, αλλά ακόμη δεν έχει τελειώσει. Κι οι δάσκαλοί του πάντα του το έλεγαν «ποτέ μη χαλαρώσεις, ποτέ μην πεις ότι τελείωσε η δουλειά σου, αν δεν τελειώσει η παράσταση». Κι επίσης του μάθαιναν πώς να διοχετεύει τα δικά του συναισθήματα στον ήρωά του, πώς να εκφράζει το φόβο ή τη λύπη ή τον πόνο του, χρησιμοποιώντας χειρονομίες που για τον ρόλο του σήμαιναν χαρά ή έρωτα ή σκεπτικισμό. Ή περιφρόνηση.

«Καημένε Ζεύξανδρε», σκέφτεται για τον εαυτό του. «Ο μεγαλύτερός σου ρόλος, το πιο ζεστό σου χειροκρότημα και δε θα μάθει ποτέ κανείς πόσο το άξιζες.»

Κι όταν συνειδητοποιεί ότι μιλάει για τον εαυτό του σε χρόνο παρελθοντικό, τα ρουθούνια του παίζουν πιο πολύ.

Τα τρία τέταρτα ή τα τρία έκτα;

2009-07-27T12:33:00.009+03:00

Σήμερα, με μεγάλη χαρά και περισσότερο από τον αναμενόμενο κόπο, πέρασα τις 75,000 λέξεις στο πρώτο βιβλίο των Σκοτεινών Παρχαριών. Μπράβο μας και είναι το πρώτο πράγμα που γράφω τόσο μεγάλο με την πρώτη του γραφή. Μιλάμε δηλαδή για ένα βιβλίο έτοιμο κατά τα τρία τέταρτά του. Ναι.

Αλλά.

Η συμπλήρωση των 75,000 λέξεων με βρίσκει σε άλλο σημείο του βιβλίου από εκείνο που είχα υπολογίσει αρχικά. Ήξερα ότι θα ξεφύγω προς τα πάνω ή προς τα κάτω στους υπολογισμούς μου, αλλά όχι τόοοοοσο πολύ. Observe: Έχω εφτά κεφάλαια κι έναν μικρό πρόλογο κι έναν μικρό επίλογο. Μοιράζοντας τις αναμενόμενες 100,000 λέξεις στα εφτά και προσθέτοντας άλλες 5,000 για τον πρόλογο και τον επίλογο, στο τέλος του τέταρτου κεφαλαίου θα έπρεπε να έχουμε, μμ, μούμπλε-μούμπλε, 58-60,000 λέξεις. Κι εγώ έχω 75,000...

+15,000; Για τέσσερα κεφάλαια; Πόσο συν θα έρθουν τα υπόλοιπα τρία δηλαδή, στα οποία σημειωτέον εμφανίζονται μάχες, σφαγές σε συμπόσια, θανάσιμες μαγείες και εξηγήσεις σχετικά με το τι και το πώς κάποιων χαρακτήρων; Με απλή μέθοδο των τριών, τα υπόλοιπα τρία κεφάλαια θα αυξηθούν κατά 11,000 λέξεις. Σύνολο (100+15+11)=125,000 και 5,000 επίλογος-πρόλογος, 130,000 και όταν γίνουν και οι διορθώσεις, που έχω ξεχάσει να βάλω στην κοινωνία μοναχούς και ιερείς και περιγραφές πραγμάτων και πόλεων και που η πειρατική επιδρομή είναι γραμμένη τσάτρα-πάτρα, πού πάμε ωρέ παλικάρια;

Πάμε στο μισό. Δηλαδή, αντί να έχω γράψει τα τρία τέταρτα του βιβλίου έχω γράψει το μισό. Το ένα δεύτερο, τα δύο τέταρτα, τα τρία έκτα. Ωχ, και ωχ. Ίσως και ωχ.

Τις βλέπω τις 150,000 και καλπάζουν ασυγκράτητες. Κι άντε μετά να πουλήσεις βιβλίο 150,000 λέξεων... Με άλλα δύο αδελφάκια του να το ακολουθούν κατά πόδας. Γιατί θέλω να πουληθεί αυτό το βιβλίο. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να πουληθεί, να βρεθεί στο ράφι του βιβλιοπωλείου σε σημείο που να το βλέπουν όλοι. ΄Εχω πάρει τις αποφάσεις μου.

Ναι.