Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Σεπτέμβριος (10)

Όλο και περισσότερο νιώθω να με απογοητεύει η ανάγνωση βιβλίων ελληνικού φανταστικού. Όλο και περισσότερο πιέζω τον εαυτό μου να διαβάζει κακότεχνα κείμενα, τα οποία, με τη δικαιολογία ότι γράφουν φανταστικό, οι συγγραφείς τους επιμένουν να τα κατακρεουργούν ως προς τη γλώσσα, την πλοκή, την ιδέα, τους χαρακτήρες και την τεχνική. Όλο και περισσότερο νιώθω την ανάγκη να παρακαλέσω τους επίδοξους συγγραφείς να πάρουν πρώτα μια ειλικρινή γνώμη από κάποιον που διαβάζει πριν αποφασίσουν να τιμωρήσουν το εκδοτικό κατεστημένο περιμένοντας να γίνουν μια best-seller αυτοέκδοση.

Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού, προσπαθήστε παρακαλώ πρώτα να είστε συγγραφείς και μετά «φανταστικοί». Φαντασία δε σημαίνει φαντασίωση ότι γράφεις σαν τον Καζαντζάκη ενώ στην πραγματικότητα γράφεις εκθέσεις της τετάρτης δημοτικού. Επίσης συγγραφέας δεν είναι όποιος έχει εκδώσει κάτι, με οποιοδήποτε κόστος. Βγείτε παρακαλώ από τη ροζ σαπουνόφουσκά σας και εξασκηθείτε στο γράψιμο, στους χαρακτήρες, στη λογική, γαμώτι μου. Η φαντασία δεν είναι παράλογη, είναι απλά φαντασία.

Και το αστείο είναι ότι εγώ θα συνεχίσω να διαβάζω. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα συνεχίσω και να γράφω και θα συνεχίσω και να προσπαθώ να εκδώσω τα κείμενά μου. Μπορεί να μην είναι για Νόμπελ, αλλά σίγουρα είναι καλύτερα από τα περισσότερα βιβλία ελληνικού φανταστικού που έχω διαβάσει ως τώρα. Κι αυτό το λέω με γνώση των συνεπειών του νόμου, πάει να πει σας επιτρέπω να με πείτε ψώνιο ή ότι άλλο σαν κατέβει στο μυαλό. Σίγουρα θα είναι λιγότερο ευφάνταστο από αυτά που θα μπορούσα να πω εγώ.

Και ξέρετε και κάτι άλλο; Ε λοιπόν, ναι, εγώ θα συνεχίσω να λέω τη γνώμη μου είτε ιδιωτικά, είτε δημοσίως, σχετικά με τα βιβλία που διαβάζω. Και πάρτε το χαμπάρι, ακόμη κι ένα κράξιμο μπορεί να σας κάνει καλύτερους.

Ο Άρχοντας του Χρόνου, Η Αρχή του Τέλους, Παντελής Σκουρλάς: Κακογραμμένη επιστημονική φαντασία, που πέφτει κάπου ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία, τη Μηχανή του Χρόνου του Γουέλς και τον Νταν Μπράουν. Στον επίλογο απειλεί για άλλα οχτώ βιβλία και στο εξώφυλλο ενημερώνει ότι αυτό που έχω εγώ είναι η Β' Έκδοση. Αναρωτιέμαι τι τιράζ είχε η πρώτη.

Celestia, Απόστολος Αποστόλου: Εφηβική λογοτεχνία λέει στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο μιλάει για φανταστικό. Δυστυχώς, ούτε κι αυτό είναι καλογραμμένο. Η πλοκή είναι υποτυπώδης, με πολλά λάθη, οι χαρακτήρες καρικατούρες, η γραφή κάτω του μετρίου. Το ότι αυτοχαρακτηρίζεται ως εφηβικό θα έπρεπε να του απαγορεύει να είναι έστω μέτριο, τα παιδιά αξίζουν πάντα το καλύτερο κι αυτό το βιβλίο δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να τους δώσει κανείς.

Naradel, Η μάχη της Σκιάς και τα αρχαία μυστικά, Angela G. Pitlinger: Δεν είμαι σίγουρη σχετικά με το ποιο κοινό στοχεύει το βιβλίο. Σαφώς-σαφέστατα η γραφή είναι ιδανική για παιδιά από δέκα έως δώδεκα ετών, σε σημείο που αναγνωρίζω και αρκετά σημεία που λειτουργούν διδακτικά με ωραίο τρόπο. Θεωρώ όμως ότι μερικές σκηνές βίας είναι κάπως τραβηγμένες γι' αυτές τις ηλικίες (αποκεφαλισμοί, ακόμη και ένας τοκετός on-screen). Η ίδια η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά κάποιες φορές αλλάζει απότομα σκηνικό και κάπως με μπερδεύει. Οι 450 σελίδες του με τρόμαξαν αρχικά, αλλά είναι πολύ ευκολοδιάβαστες και τρέχουν νεράκι. Από την άλλη οι χαρακτήρες δε μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν. Είναι αρκετά διακριτοί ο ένας από τον άλλο, αλλά και πάλι με τρόπο παιδικό. Οι διάλογοι επίσης δε με ενθουσίασαν, για να πω την μαύρη αλήθεια τους βρήκα εντελώς προσποιητούς, ξύλινους. Αλλά για μένα το μεγαλύτερο ελάττωμα του βιβλίου είναι το ότι, αν απευθύνεται σε παιδιά, έχει πάρα πολλά σημεία που τους μεταφέρει απαράδεκτα νοήματα. Όπως ας πούμε ότι αν είσαι με τους καλούς έχεις το δικαίωμα να βασανίζεις και να σκοτώνεις αιχμαλώτους ή ότι σου επιτρέπεται να δολοφονείς κάποιον με φρικτό μαγικό τρόπο, επειδή ο ίδιος είναι δολοφόνος. Ίσως ανοίγουμε μεγάλη κουβέντα εδώ, αλλά πραγματικά ήταν ένα σημείο πολύ δύσκολο για μένα, δύσκολο να το ανεχτώ. Θα μπορούσα όχι μόνο να το ανεχτώ αλλά και να το αγαπήσω, αν η γραφή απευθυνόταν σε ενήλικες. Τότε θα ήταν μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή του γκρίζου, έναντι του συνήθους άσπρου-μαύρου. Αλλά αν απευθύνεται σε παιδιά, είναι μάλλον ατυχής επιλογή.

The Adamantine Palace, Stephen Deas: Άλλη μια ν-λογία, αλλά δε με χαλάει. Έχει ωραίους χαρακτήρες και πολύ ενδιαφέρουσα άποψη σχετικά με το τρόπο που μπορεί μια ανθρώπινη κοινωνία να δαμάσει δράκους. Και η πλοκή του είναι όλο πολιτικές ανατροπές. Αυτό που ήταν μάλλον ένα σκαλάκι κατώτερο ήταν ο τρόπος με τον οποίο ερωτεύονται οι χαρακτήρες του. Οι συναισθηματικές σκηνές δηλαδή, γιατί στις σεξουαλικές τα πάει καλά. Γενικά ένα άνω του μετρίου μοντέρνο φάνταζι. 

Σόλομον Κέιν, Κόκκινες Σκιές, Robert E. Howard: Πέραν που είμαι φανατικιά γκρούπι του θείου Μπομπ, ό,τι κι αν έχει γράψει, θυμήθηκα ένα σωρό ιστορίες που τις είχα διαβάσει στα νιάτα μου και συγκινήθηκα. Ειδικά το Φτερούγες μες τη Νύχτα, μακράν το αγαπημένο μου διήγημα.

 The Hundred Thousand Kingdoms, Book One of the Inheritance Trilogy, N. K. Jemisin: Είμαι κάπως διχασμένη σχετικά με το αν μου άρεσε ή όχι. Σαφώς είναι καλογραμμένο, με πολύ εντυπωσιακές σκηνές μαγείας ή μάχης ή συναισθημάτων και πολύ ωραίους χαρακτήρες, αλλά ξέρω ‘γω, μετά τις πρώτες 150 σελίδες από fantasy καταντάει fantas-ίωση. Δηλαδή, η κακομούτσουνη, μαυριδερή μιγάδα, που είναι και εγγονή του "αυτοκράτορα" και που την ερωτεύεται ο θεός του σκοταδιού... Ξέρω ‘γω, πολύ θα ήθελα να το λατρέψω, αλλά μπορώ μόνο να το ευχαριστηθώ. Πολύ καλά μασκαρεμένος στρατευμένος φεμινισμός για τα γούστα μου.

 Ο Μέγας Θεός Παν, Άρθουρ Μάχεν: Μια συλλογή διηγημάτων που περιέχει και την περίφημη «Νουβέλα της Άσπρης Σκόνης», καθώς και τους «Τοξότες». Μπαρόκ αίσθηση, στα όρια του ενοχλητικά παλαιομοδίτικου, ονειρικές εικόνες και ο ασαφής τρόμος που προϋπάρχει του κόσμου. Παρατήρησα (έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία του Μάχεν, αλλά εδώ το συνειδητοποίησα πρώτη φορά) ότι παρά την βικτωριανή-παύλα-πουριτανική αντιμετώπιση των ιστοριών του, ωστόσο κάποιες φορές δε διστάζει να επεκταθεί στις περιγραφές του, ειδικά όταν πρόκειται για το σπλάττερ της εποχής. Χμ. Me gusta. Σημείωση της μουρλής: η νέα έκδοση του Αιόλου είναι μια από εκείνες τις ατυχείς επιλογές κόλλας βιβλιοδεσίας, που μυρίζει σαν εμετός. You have been warned.

 Η μέτρηση του κόσμου, Ντάνιελ Κέλμαν. Μια καταπληκτική, παράλληλη αφήγηση (που όπως λέει κάποια στιγμή ο ένας από τους δυο πρωταγωνιστές, τέμνεται αν και παράλληλη) της ζωής του Αλεξάντερ Φον Χούμπολτ και του Καρλ Φρίντριχ Γκάους. Μια ιστορία δύο ανθρώπων που ενώ πασχίζουν να μετρήσουν τον κόσμο, να τον κατανοήσουν, στην ουσία δεν πρόκειται να τον καταλάβουν ποτέ. Πολύ ζωντανοί χαρακτήρες, ένας ιδιαίτερος τρόπος να γράφει διαλόγους και μια συνεχής εναλλαγή μεταξύ θλίψης και οργής. Ένα βιβλίο που περίμενα πολλά χρόνια να το διαβάσω, και δεν ξέρω αν λυπάμαι που άργησα να το διαβάσω ή χαίρομαι που το διάβασα τώρα, με τη όποια αλλαγή στο χαρακτήρα μου προέκυψε στα τέσσερα χρόνια από την έκδοσή του.



Οι Κόσμοι της Φωτιάς, Γιώργος Μπαλάνος. Νόμιζα ότι ήταν λογοτεχνία, δεν ήταν. Απολαυστική γραφή όπως πάντα, όμως. Γενικά, αυτού του είδους τα βιβλία παλαιότερα με εξόργιζαν με τις εξωφρενικότητές τους, τώρα πια τα βρίσκω απλά χαριτωμένα και τα χρησιμοποιώ ως πηγές έμπνευσης για διηγήματα φαντασίας. Πάντως είναι σαφώς πιο καλογραμμένο από κάτι άλλα που είχα διαβάσει στο παρελθόν, όπως πχ. το Τσουνάμι, το Μεγάλο Κύμα ή την Αποκρυπτογράφηση του Δίσκου της Φαιστού.

 Η Σκιά του Κθούλου, Γιώργος Μπαλάνος. Σχόλια ό,τι έγραψα για τους Κόσμους της Φωτιάς, μια παράγραφο παραπάνω, ισχύει και στην περίπτωση της Σκιάς του Κθούλου.

Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Αύγουστος (13)

Πάντα ο Αύγουστος είναι μήνας ανάγνωσης. Κάτι οι διακοπές κάτι η βαρεμάρα, κάτι το κενό νοήματος ή γούστου περιεχόμενο της τηλεόρασης… Είναι το πιο εύκολο πράγμα, ν’ απλώσεις το χέρι στη βιβλιοθήκη και να χαλαρώσεις. Και να συναντήσεις πράγματα που θα σε ενθουσιάσουν. Ή και όχι, δεν έχει σημασία τελικά, σημασία έχει η ίδια η ανάγνωση.


Ακόμη και οι θεοί συγκινούνται, Χρήστος Λαμπρούδης: Μάλλον αλληγορία, παρά στα πλαίσια του φανταστικού, με πολύ αμφίβολα αποτελέσματα σχετικά με το τι καταφέρνει να περάσει. Αν μη τι άλλο, η αναφορά στο σπαθί που κερδίζει ο ήρωας (λέγεται Light Bringer και είναι το αντίθετο του Storm Bringer που το φέρει ένα Πολεμιστής του Χάους) είναι μάλλον ατυχής. Αναγνωρίζω μια καλή χρήση της γλώσσας, αλλά όχι και της στίξης, όπως επίσης και μια πολύ ενδιαφέρουσα τελική σκηνή. Τα ενδιάμεσα είναι μάλλον υλικό για να δουλέψει κανείς κι όχι για να το εκδώσει.


Οι Πόρτες, Καίτη Βασιλάκου: Μου το έκαναν δώρο, κι ήμουν μάλλον διστακτική απέναντί του. Κι αυτό γιατί μου άρεσε πολύ το τελευταίο βιβλίο της Βασιλάκου που είχα διαβάσει, τον Τέταρτο Κλώνο. Σκεφτόμουν ότι αν μου άρεσε το τελευταίο που έχει γράψει, άραγε στα προηγούμενά της θα είναι τόσο καλή; Ε, λοιπόν, ναι, είναι πολύ καλή. Οι ιστορίες της (είναι συλλογή διηγημάτων, 24 στον αριθμό) είναι γραμμένες απλά, σε τόνο ήρεμο και μπαίνει σχεδόν πάντα με τα μούτρα στην πλοκή (ή στη μη-πλοκή, δεν κολλάει σε νόρμες). Οι επιλογές των θεμάτων της είναι μάλλον σταθερές, η μοναξιά, αποξένωση, ο θάνατος, ο θεός, ο σκοπός της ζωής, αλλά καταφέρνει με τις ιδέες της να μη σε κάνει να το βαρεθείς στιγμή. Θα τη σύστηνα σε όλους.


Ο Κλεπτομνήμων, Νίκος Παπανδρέου: Ένα κείμενο που υπάγεται ξεκάθαρα στην επιστημονική φαντασία, με μια συσκευή που κλέβει μνήμες από τους ανθρώπους. Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, με στρωτή, ήρεμη γραφή, χωρίς τρομερές εξάρσεις και με αρκετά καλή ατμόσφαιρα, με στέρεους χαρακτήρες στ’ αλήθεια πραγματικούς και "αληθινό" τέλος. Δε χαϊδεύει κανέναν, δεν χαρίζεται, αλλά και δεν τραυματίζει κανέναν χωρίς να υπάρχει λόγος. Η γραφή μου θύμισε λίγο Κώστα Χαρίτο. Γενικά μια ευχάριστη έκπληξη.


Το Πέρασμα του Ιγνάτιου, Παναγιώτης Παναγόπουλος: Λίγο ορειβασία, λίγο μυστικές υπηρεσίες, λίγο ΕΛ και Δρακονιανοί, λίγος Όλυμπος, ένας υπαινιγμός στην υπόθεση Λιαντίνη, ανακατεμένα με μέτρια πρόζα, κακή (βλ. αναίτια υπερβολική) χρήση του Caps Lock και του θαυμαστικού και μια-δυο φράσεις πραγματικά αστείες. Χαρακτήρες μάλλον επιφανειακοί, αρκετά κλισέ. Με άριστα το δέκα, θα πιάσει βάση όταν είμαι στις καλές μου. Στις κακές μου τη χάνει. Α, και κάτι που μάλλον δεν το περίμενα, πάρα πολλά τυπογραφικά λάθη. Πάρα πολλά όπως επίσης και θέματα επιμέλειας (ένας Δημήτρης που γίνεται Κώστας, ένας Μπάκας που γίνεται Μπάστας και τέτοια).


The Steel Remains, A Land Fit For Heroes Trilogy, Book 1, Richard Morgan: Και σε αυτό θέλω να αφιερώσω μια ξεχωριστή ανάρτηση.


Ψυχή στην Κούλουρη, Γιούλη Αναστασοπούλου: Ετούτο το τριανταφυλλάκι (ή μάλλον το ανθισμένο γεράνι) το είχα διαβάσει όταν το έγραφε η Γιούλη, από σπόντα. Είναι όπως το θυμάμαι (εντάξει, ίσως πιο καλογραμμένο) με τον ίδιο ρυθμό και την ίδια τρυφερή στάση απέναντι σε ό,τι θέλει να πει. Το μόνο του μειονέκτημα θεωρώ ότι είναι μια μικρή κοιλιά στο τρίτο μέρος, σαν να αποδυναμώνει την πίκρα και τη θλίψη. Αλλά τελικά η γεύση που αφήνει είναι γεμάτη μυρωδιές, χωρίς να σε έχει μπουκώσει.


Τα Ουγγρικά Ψάρια, Γιάννης Πλιώτας: Δηλώνω ερωτευμένη με τον Αντώνη τον Αλεξίσφαιρο και του τάζω δώδεκα κιβώτια με δίσκους της Μικρής για να σφυρίξει μπέναλντυ στην προθέρμανση. Οι αναφορές στο Λένο Χρηστίδη ήταν ένα κλείσιμο του ματιού για όσους ξέρουν. Περιποιημένο.


Η σιωπή της πόλης, Νίκος Καρακάσης: e-book των Βορειοδυτικών Εκδόσεων. Δεν ξέρω να πω αν ήθελε μεγαλύτερη έκταση ή λιγότερους χαρακτήρες, πάντως βλέπω έναν συγγραφέα που ξέρει να γράφει, αλλά δεν έχει ούτε την όρεξη ούτε και την ιδέα. Επίσης θεωρώ βαθιά ανήθικο για έναν συγγραφέα να γράφει ορμώμενος από τη δυστυχία και το θάνατο του άλλου, όπως κάνει ο ήρωας του βιβλίου. Ένα κείμενο που με άφησε αδιάφορη και κάποιες φορές και θυμωμένη.


Όμηροι των σκιών, Γιώργος Βασιλάκος: Ένα πολύ παράξενο βιβλίο, που διαθέτει μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα χρήση της γλώσσας (παπαδιαμαντικού ή σκαριμπικού ενδιαφέροντος, αν μου επιτρέπεται η έκφραση), ένα διήγημα με βρυκόλακες και τα υπόλοιπα είναι κάτι μεταξύ ψυχολογικού φολκλόρ και μαγικού ρεαλισμού. Δε μπορώ να πω ότι κατάλαβα το θέμα, τον τίτλο ή καμιά φορά και ολόκληρες προτάσεις μέσα στο κείμενο. Από τις πιο δύσκολες 137 σελίδες που έχω διαβάσει ποτέ και μάλιστα χωρίς να το ευχαριστηθώ ιδιαιτέρως.


Ορλάντο, Βιρτζίνια Γούλφ: Είμαι πολύ χαρούμενη που το πήρα απόφαση να το διαβάσω. Ένα πολύ παράξενο βιβλίο, σε σημεία φαφλατάδικο, αλλά ικανό να σε παρασύρει. Το παιχνίδι μεταξύ της ψυχολογίας του αρσενικού και θηλυκού είναι πραγματικά ενδιαφέρον, χωρίς να κουράζει, μοιάζει να ψειρίζει το θέμα: δε μας ενδιαφέρει και τόσο το πώς νιώθει η Ορλάντο όταν νιώθει να έλκεται πλέον από άντρες, όσο η συνειδητοποίηση ότι η θεά του αστραγάλου της μπορεί να κάνει έναν ναύτη να χαζέψει και να πέσει στη θάλασσα. Νομίζω ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή.


Αυτή είναι η ιππασία, Selma Brandl: Εγχειρίδιο πάνω στην ιππασία και γενικά την περιποίηση ενός αλόγου. Πολύ ενδιαφέρον αλλά μάλλον κακογραμμένο.


Άγνωστη Πελοπόννησος, σειρά Παράξενος Ταξιδιώτης: Παρά τα όσα περιμένει κανείς από έναν τέτοιο τίτλο, στην πραγματικότητα πρόκειται για πραγματικό ταξιδιωτικό οδηγό, με πολύ ενδιαφέροντα πράγματα μέσα. Ήταν δανεικό, αλλά μάλλον θα το αγοράσω κι εγώ. Περιμένω να δω και τα άλλα δύο βιβλία που διαφημίζει, Άγνωστη Αθήνα και Άγνωστη Μακεδονία.


Τα Καβείρια Μυστήρια, Περικλής Ροδάκης: Πού και πού (μάλλον πιο τακτικά απ' ότι υπολογίζω) διαβάζω τέτοια βιβλία, που αναφέρονται με οιονδήποτε τρόπο στην αρχαία πραγματικότητα, κυρίως για να παίρνω ιδέες. Από αυτό το βιβλίο πήρα μερικές, αν και ο συγγραφέας έλεγε δέκα φορές τα ίδια πράγματα με άλλη σειρά γραμμένα. Δεν παραπονιέμαι όμως. Δανεικό ήτανε.

Παρασκευή 19 Αυγούστου 2011

125.000

125.000

λέξεις

Κι ούτε που το χωράει ο νους μου

ότι ακόμη δεν έχει ξεκινήσει

η τελική μάχη...

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Ιούλιος (7)

Για μένα, ο Ιούλιος ήταν πάντα μήνας διακοπών. Και διακοπές χωρίς ακατάσχετο διάβασμα δε νοούνται. Για κάποιον παράδοξο λόγο όμως -που τον γνωρίζω, αλλά ίσως δεν πρέπει να τον μοιραστώ- τα τελευταία τρία χρόνια οι διακοπές μου συνοδεύονται από μέτριες ποσότητες βιβλίων. Ίσως γιατί έχω αλλού στραμμένη την προσοχή μου, ίσως γιατί τελικά τα βιβλία είναι φυγή και δε θέλω να «φύγω» από τις διακοπές μου, θέλω να μείνω στο νησί -σε όποιο νησί- για πάντα. Σε κάθε περίπτωση, εφτά βιβλία σ’ ένα μήνα είναι μάλλον μια μέτρια προς καλή συγκομιδή για τα μέτρα μου. Τι να πω; Ο χρόνος ο πανδαμάτωρ θα δείξει.

Βόλτα στο Φεγγάρι, Δημήτρης Νίκου. Το αγόρασα γιατί νόμισα ότι ήταν μέσα στο πλαίσια του φανταστικού, αλλά δεν το μετάνιωσα που δεν ήταν. Γενικά είναι ένα πολύ τρυφερό ανάγνωσμα, που ασχολείται με την ψυχολογία ενός μοναχικού ανθρώπου. Κι όμως καταφέρνει να μη γίνεται ούτε στιγμή γλυκερό. Ενδιαφέρουσα γραφή, αν και με τάσεις απολογίας για τις φόρμες που χρησιμοποιεί.

Ο Βοσκός της Αντίπερα Όχθης, Κώστας Ζωτόπουλος. Από τα 8 διηγήματα που περιέχει (και που στο οπισθόφυλλο αναφέρονται ως "[...] παράξενες ιστορίες του Ζωτόπουλου, μεταφυσικής κατά κύριο λόγο φαντασίας [...]") Μόνο τα δύο αγγίζουν τη μεταφυσική (ή τη φαντασία) και τα υπόλοιπα έξι είναι κοινά-κοινότατα κοινωνικά διηγήματα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αξίζουν το κόπο, τουναντίον. Η γλώσσα είναι καλή (σε ελάχιστα σημεία μόνο γλιστράει προς το παλαιομοδίτικο και το άκομψο) κι οι ιδέες χαριτωμένες και κάποιες στιγμές, ειδικά όταν μπαίνει στη μέση το τραγικό, είναι στ' αλήθεια πετυχημένες (όπως στην ιστορία, "το Αρνί του Θέρους"). Θεωρώ όμως ότι κακώς πλασάρεται ως "φαντασίας". Χάνει αναγνώστες που δε διαβάζουν φανταστικό και κάνει εκείνους που το πήραν ως φανταστικό να νιώθουν κάπως εξαπατημένοι.

The Cleric Quintet, βιβλία 2, 3, 4 και 5, R. A. Salvatore: Ένας σύντροφος στην ανάγνωση με κοροϊδεύει καυστικότατα για την επιλογή μου να διαβάσω ΟΛΗ την πενταλογία του Κληρικού. Η μόνη υπερασπιστική γραμμή που διατηρώ εδώ κι δύο μήνες που περνάω το λούκι ενός Σαλβατόρε είναι ότι κάποιες φορές θέλω απλά να διαβάσω κάτι εντελώς ανούσιο, με πολύ ξυλίκι και ανόητα πομπώδεις κακούς. Σε κάθε περίπτωση, όπως λέει κι ο Μικέιους σε κάποιο από τα τελευταία του ΜΠΡΑΦ, όποιος ενοχλείται, καθρεφτάκι. Αναλυτικά, το Δάσος των Σκιών ήτανε νόστιμο, λίγο τραβηγμένο από μάχες, κι όλο και ήθελα να δω τι παίζει τελικά με τον Κάντερλι. Ένα τεράστιο καλό που έχει το βιβλίο είναι ότι καταστρέφονται επιτέλους οι απεχθείς περιστρεφόμενοι δίσκοι, το γιο-γιο με το οποίο πολεμάει ο Κάντερλι. Γιούχου! Το οποίον γιούχου κρατεί ελάχιστα καθώς στο τρίτο βιβλίο, τις Μάσκες της Νύχτας, οι ηλίθιοι comic-relief νάνοι τού έφτιαξαν ένα δεύτερο ζευγάρι και το τι κάνει δε λέγεται... Στο τέταρτο βιβλίο, το Οχυρό του Σκότους αρχίζουν τα όργανα, με τον Κάντερλι και κάνει παπάδες (pun intended) και στο τελευταίο, την Κατάρα του Χάους, φτάνουμε επιτέλους στο ποθητό αποτέλεσμα, όπου οι κακοί λε πουλέν κι οι καλοί… κι αυτοί λε πουλέν, αλλά λόγω ήθους. Έξοχο, πραγματικά έξοχο που λέει κι ο αρχιδούλος στις Δάφνες του Καίσαρα (Αστερίξ, καλέ κύριε, Αστερίξ). Πάτε κατευθείαν για σταύρωμα, μπιζουδάκια μου.

Κερνόκ ο Πειρατής, Eugene Sue. Ένα κειμενάκι γαλλικό και απαρχαιωμένο (1800-κάτι), με καθαρά αρχαιολογική σημασία, κλισεδούρα του κερατά και λοιπά και λοιπά και λοιπά.