Εν αναμονή... της λήξης της σπαρίλας

Και φυσικά, μόλις αποφασίσεις να ξεκινήσεις ένα μπλογκ, σε πιάνουν οι μαύρες σου και δε θες να μιλάς σε κανέναν, ηλεκτρονικά τε και εν τη φυσική αυτού παρουσία.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της σπαρίλας που με δέρνει: Έχω ξεκινήσει και παρατήσει τον τελευταίο καιρό, ούτε λίγο ούτε πολύ βιβλία. Ω, ναι. Μετράω:

1) Οι Λαξευτές της Παλίρροιας, Βάσω Χρήστου
2) 1111, η πύλη του χρόνου, Κώστας Δέτσικας
3) Ητίδορφα, Τζον Γιούρι Λόιντ
4) Chronicles of the Black Company, Glen Cook
5) Broken Sword, Pierce Anthony
6) The Hollow Chocolate Bunnies of the Apocalypse, Ian Rankin
7) Το Συμβούλιο των Αφυπνισμένων, Γιώργος Καρατσιώρης
8) Τα Έπη των Αριμασπών, Δημήτρης Σαραντάκος
9) Ταξίδι στη Σελήνη, Συρανό ντε Μπερζεράκ
10) Ο κύριος του Φωτός, Ρότζερ Ζελάζνυ
11) Το καλοκαίρι μου έξω από το θόλο, Δημήτρης Βανέλλης
12) Τον Κανέναν θα τον φάω τελευταίο, Larry Cool

κι άλλα τέσσερα των οποίων τους τίτλους δε θυμάμαι καν.

Αλλά πού θα μου πάει, θα μου περάσει. Ίσως χρειαστεί να κάτω κάτι που έκανα πριν από μερικούς μήνες, να πέσω με τα μούτρα και ν' αρχίσουν μερικοί-μερικοί τα σχόλια (καλέ, πώς διαβάζεις έτσι καλέ, καλέ τα μάτια σου είναι σαν της σαύρας, διαβάζεις δυο σελίδες με ένα βλέμμα, καλε;) αλλά δε γίνετατι αλλιώς, πρέπει να αρχίσει να μειώνεται αυτή η στίβα με τα αδιάβαστα κάποια στιγμή.

Περιμένω... Περιμένω...

Ο φίλος μου Γιάννης Πλιώτας (βλέπε και παραπλέυρως για το μπλογκ του) έχει εδώ και αρκετές μέρες περάσει από το "λάβετε θέσεις" στο "έτοιμοι" για την έκδοση του πρώτου του βιβλίου. Το "πυρ" έπρεπε κανονικά να είχε ακουστεί εδώ και μια εβδομάδα, αλλά οι διακοπές ρεύματος έχουν καθυστερήσει λίγο την εκτύπωση και διανομή του.

Και μένεις εσύ Ευθυμία να μασοπυλάς τα νυχάκια σου περιμένωντας το βιβλίο του Γιάννη. Το οποίο λέγεται "Βασίλειο της Αράχνης: οι περγαμηνή με τους τεσσερις απόκρυφους αποδέκτες" και θα είναι το πρώτο από τέσσερα ή πέντε βιβλία. Ξωθιές, πολυμήχανες πολεμίστριες κι αθώοι ταχυδρόμοι προσπαθούν να διασχίσουν ένα ορεινό βασίλειο, μεταφέροντας έαν παράξενο γράμμα μέσα από μαγικά και μαγεμένα τοπία. Έχω διαβάσει το πρώτο γράψιμο τυο βιβλίου και ειλικρινά, το περιμένω πώς και πώς...

Επίσης στο περίμενε είμαι για τις νέες εκδόσεις των Συμπαντικών Διαδρομών. Η αγαπημένη μου Εληνίδα συγγραφέας του φανταστικού, Ανθίππη Φιαμού, ετοιμάζει το τέταρτο βιβλίο της με τίτλο "Δύναμη και τιμή", αλλά κι ο νεοφώτιστος στον εκδοτικό στίβο Δημήτρης Μανταλιάς με το "Προγαμιαίο Συμβόλαιο".


Θέλω νέους 'Έλληνες του φανταστικού και τους θέλω τώρα!

Ελαφρύ το χώμα, Arthur C.Clarke (1917-2008)

Ο 'Αρθουρ Τσαρλς Κλαρκ γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1917 στο Μάινχεντ του Σόμερσετ στην Αγγλία και πέθανε στις 19 Μαρτίου 2008 στη Σρι Λάνκα, όπου και κατοικούσε τα τελευταία 52 χρόνια. Ό,τι και να πει κανείς γι' αυτόν θα είναι λίγο μιας και ήταν ο άνθρωπος που έβαλε ένα σωρό κόσμο -ίσως και ολόκληρο τον κόσμο- να κάτσει και να εκτιμήσει εκείνο το είδος λογοτεχνίας που λέγεται επιστημονική φαντασία. Μόνο ο Ράμα (Rendez-vous With Rama ή οι Επικυρίαρχοι (Childhood's End) ή το 2001: η Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: Space Odyssey) είναι ικανά να τον τοποθετήσουν -μαζί με τον Ασίμοφ- στους άξιους συνεχιστές του πνεύματος του Ιουλίου Βερν. Ο θείος Άρθουρ δε θα ταξιδέψει στη γειτονιά των αγγέλων, γιατί ο ίδιος ζήτησε να μην σχετιστεί κανενός είδους θρησκευτικό τελετουργικό με την κηδεία του. Έχω την εντύπωση ότι θα περάσει πολύ καλύτερα όπου πάει.

Και το Χρονικό Παράδοξο Άρθουρ Κλαρκ (δική μου ταμπέλα αυτή): Τα νέα του θανάτου του έκαναν το γύρο του κόσμου μέσα σε λίγες στιγμές. Όμως η Σρι Λάνκα είναι από τις περιοχές που αλλάζουν πρώτες ημερομηνία στο ημερολόγιο, λόγω της ζώνης ώρας. Οπότε οι κάτοικοι της Αμερικανικής Ηπείρου έμαθαν ότι ο θείος Άρθουρ πέθανε στις 19 Μαρτίου, ενώ τα ημερολόγιά τους έδειχναν ακόμη 18. Ακόμη και στο θάνατο, μεγάλος καινοτόμος...

Ωωωω, τι μέρα...!

Σήμερα είναι μια απίστευτη, απίστευτη μέρα, ακόμη κι αν ως το βράδυ έρθει το τέλος του κόσμου, ακόμη και τότε θα έχουμε αποζημιωθεί με αυτό το υπέροχο πρωινό!

Κι έρχεσαι στο γραφείο και κάποιοι έχουν διάθεση για καυγά... Γιατί ρε παιδιά; Κοιτάξτε έξω από το παράθυρο. Ακόμη κι αυτό το μετακαταστροφικό τοπίο μεταξύ της Αθηνών και της Σπύρου Πάτση είναι απίστευτα φωτεινό και ευδιάθετο, λίγο αν προσπαθήσεις βλέπεις και ένα δυο στραφταλισμούς της θάλασσας.

Ό,τι και να κάνετε, να με συγχίσετε σήμερα δε μπορείτε. Δοκιμάστε πάλι αύριο, ή καλύτερα ακόμη, από την πρώτη του μηνός...