Κυριακή 10 Ιουλίου 2011

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2011 - Chronicles of the Raven


Είναι δύσκολο να περιγράψω τη χαρά μου όταν διαβάζω κάτι που δε μοιάζει με άλλα βιβλία.

Κι όμως το Dawnthief, το πρώτο βιβλίο της σειράς Chronicles of the Raven, του James Barclay, μοιάζει με πολλά άλλα βιβλία που έχω διαβάσει. Μοιάζει με τα Books of the Black Company, του Glen Cook. Μοιάζει λίγο με τα βιβλία του R. Salvatore, τουλάχιστον το Dark Elf Trilogy. Κι επίσης μοιάζει λίγο και με το Έπος των Ντρενάι του David Gemmell.

Μπορώ να βρω κι άλλα βιβλία που να μου θυμίζουν το Dawnthief, αλλά θα σταματήσω σ' αυτά. Πιο πολύ με ενδιαφέρει να μιλήσω για το πόσο διαφορετικό είναι από ό,τι άλλο έχω διαβάσει. Οι ομοιότητες βοηθούν μόνο στο να ξεκινήσεις με μια αίσθηση οικειότητας, κάτι που ξέρεις πώς λειτουργεί. Μετά πάνω στην αίσθηση αυτή, μπορείς να αρχίσεις ν' απολαμβάνεις την οργιώδη φαντασία του κυρίου αυτού.

Η ιστορία ακολουθεί μια μισθοφορική ομάδα, ονόματι The Raven. Είναι εφτά είναι διάσημοι και περιζήτητοι, αλλά στις πρώτες δέκα σελίδες... πεθαίνει ο ένας τους. Αμέσως αρχίζει να φαίνεται η κούραση κι η ηλικία τους -όχι πολύ μεγάλη, αλλά στα τριάντα και σε μια ψευδομεσαιωνική κοινωνία, ορθά ο Barclay θεωρεί ότι είναι καιρός να αποσυρθούν από την ενεργό δράση. Και πάνω που λένε να αποσυρθούν, προκύπτει εκείνη η αποστολή που θα σώσει τον κόσμο.

Η ιδέα είναι χαριτωμένη, αλλά και τετριμμένη. Αυτό που δεν είναι καθόλου χαριτωμένο είναι το απίστευτο ψοφολόγημα: Ο Barclay καταφέρνει, μετά από τον πρώτο θάνατο, να μας σερβίρει άλλους τρεις από την αρχική εφτάδα μέσα σε 200 σελίδες. Μισό λεπτό δηλαδή. Ως τις 45 που κρατάει το βιβλίο; Τα νούμερα δε βγαίνουν, ρε παιδιά. Εφτά ήταν όλοι-όλοι. Με τέτοιους ρυθμούς περίπου στις 320 σελίδες θα έπρεπε να είχε ξεμπερδέψει με τους Raven και να βρει άλλους πρωταγωνιστές...

Δε θα προχωρήσω σε άλλες λεπτομέρειες. Απλά η δράση είναι καταιγιστική, οι χαρακτήρες ολοζώντανοι και δε χρειάζεται να συμπαθιούνται κιόλας, η γλώσσα απλούστατη, αλλά πολύ εκφραστική. Υπάρχει χιούμορ, συγκίνηση, αισθησιασμός. Έξοχες σκηνές μάχης. καταπληκτικές περιγραφές εντυπωσιακών ξορκιών. Ένα πολύ ενδιαφέρον σύστημα μαγείας. Και οι χαρακτήρες... οι χαρακτήρες είναι πραγματικά απίστευτα ζωντανοί, τσακώνονται, φιλιώνουν, έχουν τα κολλήματά τους... (χμ, αυτό το ξανάπα ε; Για τους χαρακτήρες; Μήπως όμως να το ξαναπώ, τόσο που μου άρεσαν;

Η πλήρης σειρά βιβλίων που διαδραματίζονται στον κόσμο της Balaia είναι α) τα βιβλία της τριλογίας Chronicles of The Raven (Dawnthief, Noonshade, Nightchild) β) τα βιβλία της τριλογίας Legends of The Raven (Elfsorrow, Shadowheart, Demonstorm) και η stand-alone νουβέλα Ravensoul. Και τα έχω όλα και τρέμω τη στιγμή που δε θα έχω άλλο να απολαύσω.

Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Ιούνιος (5)

Έχω καταλήξει ότι η ποιότητα κάποιες φορές με ενδιαφέρει περισσότερο.

Βλακεία είπα, ε; Όλοι ενδιαφέρονται για την ποιότητα. Να διαβάσουν κάτι που να τους συγκλονίσει. Κάτι καινούργιο, κάτι που δεν έχουν ξαναδιαβάσει. Ή ακόμη και κάτι που έχουν ξαναδιαβάσει, αλλά με τέτοιον τρόπο γραμμένο που να μη θυμίζει σε τίποτε τους κλασσικούς.

Εγώ, νομίζω δηλαδή, ότι δεν είμαι έτσι. Μ' αρέσουν τα καλά βιβλία, σε ποιον δεν αρέσουν; Αλλά ακόμη περισσότερο μ' αρέσουν τα διαφορετικά βιβλία. Έχω αρκετά χρόνια που αποφεύγω να διαβάζω πολλά βιβλία από τον ίδιο συγγραφέα. Προτιμώ να διαβάζω από πολλούς διαφορετικούς. Δε με νοιάζει ιδιαίτερα αν είναι καλοί ή κακοί συγγραφείς. Αν είναι καλοί, θα τους απολαύσω. Αν είναι κακοί, θα μάθω από τα λάθη τους. Αλλά θέλω να είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο ίδιος κόσμος δε με ικανοποιεί. Θέλω πολλούς για να διασκεδάσω.

Γι' αυτό και κάποιες φορές αφήνω σειρές βιβλίων που μου αρέσουν πάρα πολύ για να διαβάσω κάτι άλλο, λιγότερο καλό. Όπως ας πούμε τον Ιούνιο που άφησα τον κόσμο του Dawnthief (ένα βιβλίο που αγάπησα σχεδόν με την πρώτη ματιά) για να διαβάσω τοις περιπέτειες του μοναχού Κάντερλι (ένα βιβλίο που θεωρώ ότι περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την έκφραση "ανάγνωσμα παραλίας"). Ή τον Ιούλιο, που θα αφήσω τον κόσμο του Westeros για να διαβάσω -και πάλι- Σαλβατόρε κι έναν ή δύο Έλληνες. Ούτε καλύτερους ούτε χειρότερους. Απλά πολλούς.

Και δεν ντρέπομαι καθόλου που προτιμώ την ποσότητα από την ποιότητα.

Κατακόμβες, The Cleric Quintet βιβλίο πρώτο, R. Salvatore. Είναι ευχάριστο που διαβάζω τον Σαλβατόρε τώρα, στα 35 μου, διότι πού και πού χρειάζεσαι κάτι εντελώς αστείο να σε ξεκουράσει από πιο σοβαρά αναγνώσματα. Ειδικά οι σκηνές όπου ο μοναχός Κάντερλι μονομαχεί με μούμιες, ζόμπι και σατανικούς μάγους-ιερείς με ένα φυσοκάλαμο κι ένα γιο-γιο -δεν κάνω πλάκα, με γιο-γιο- είναι μακράν οι πιο ξεκουραστικές για το μυαλό κι οι πιο κουραστικές για τα σαγόνια...

Μην Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους, Χριστόφορος Παυλίδης. Αγγίζει γενναία το φανταστικό, γι' αυτό και μου το κάνανε δώρο. Ωστόσο διαθέτει:
α) μερικούς από τους πιο ξύλινους και εκτός πραγματικότητας διαλόγους που έχω διαβάσει ποτέ.
β) γλωσσικά ολισθήματα εντός μιας κατά τα άλλα καλούτσικης αφήγησης.
γ) μηδενική αληθοφάνεια
δ) αδικαιολόγητες σκηνές σεξ
ε) χαρακτήρες που η σκιαγράφησή τους έχει τεράστια κενά
στ) κεφάλαια των 5-6 σελίδων, τα οποία ξεκινούν απαραιτήτως με 100-200 λέξεις γενικότητες. Ακολουθούν αστεράκια και μετά έρχεται η δράση. Η οποία δράση μένει cliffhanger στο τέλος του κεφαλαίου, αλλά το επόμενο κεφάλαιο πάλι ξεκινάει με τις γενικότητες.

Κοντολογίς, στα πέντε πράγματα που ζητάω να έχει ένα βιβλίο (ιδέα, πλοκή, χαρακτήρες, γλώσσα, τεχνική) έχει μόνο μια καλούτσικη γλώσσα. Α, κι ένα πολύ εντυπωσιακό εξώφυλλο.

Dawnthief, Chronicles of the Raven book 1, James Barclay. Αδύνατον να μιλήσεις γι' αυτό το βιβλίο χωρίς να του αφιερώσεις μια ολόκληρη ανάρτηση. Γι' αυτό και θα το αφήσω ασχολίαστο εδώ. Όπως επίσης και το

Το Παιχνίδι του Στέμματος, Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου βιβλίο πρώτο, τόμος Α΄ και Β΄, G. R. R. Martin. Κι αυτό, όπως κι η ομώνυμη σειρά του HBO θα σχολιαστούν μόνα τους, όπως τους αξίζει.

Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011

Σοβαροφανής προς το εύδαιμον τέλος

Ωωωωωω...

Εκατό χιλιάδαι δίσκοι.

Έχω δει την ταινία πεντακόσιες φορές. Η φράση ακούγεται τακτικά στον καθημερινό λόγο, ακόμη και σε τηλεπαιχνίδι έχει χρησιμοποιηθεί (έλα που δε θυμάστε, στο ελληνικό Remote Control με το Φιλιππίδη). Κι όμως κάθε μα κάθε φορά με κάνει να γελάω, η σοβαροφάνειά της είναι τρομερή.

Είναι ακριβώς αυτή η σοβαροφάνεια που ταιριάζει στο σημείο που βρίσκεται η Παρέσσα. Στις εκατό χιλιάδες λέξεις δηλαδή. Ετοιμάζομαι να το λήξω, όλοι κάνουν ό,τι έχει χορογραφηθεί να κάνουν και η αφήγηση κυλάει. Οι τρύπες της πλοκής αρχίζουν να γίνονται τρύπες της κεντρικής ιδέας κι αυτό είναι με τα δίκια του τρομακτικό.

Κι ύστερα είναι και το άλλο. Τα τελευταία δύο κεφάλαια είναι η περιγραφή της τιτανοτεράστιας μάχης. Ένα σημείο της αφήγησης που στ' αλήθεια δεν το πολυκατέχω. Πέραν αυτού εδώ υπάρχει κι άλλο ένα πρόβλημα. Πώς να ζογκλάρει κανείς 50+ χαρακτήρες και οχτώ σώματα στρατού, τη στιγμή που δεν σκαμπάζει γρι από στρατηγική;

Απλό. Παίρνεις πολλές λευκές κόλλες χαρτί, γράφεις πάνω νούμερα (0,-1,-2 και λοιπά), τα απλώνεις μπροστά σου, ωσάν τον τραχανά και μετά ξεκινάς με μια λίστα των εν λόγω ηρώων και σωμάτων στρατού. Πότε έφτασε η διμοιρία της Ευωδιάδας στα Φυτίανα; Πότε ξεκίνησε η διμοιρία της Γυρνούντας από τους σταθμούς συγκέντρωσης; Τι έκανε ο λόχος με τις μόρες και πόσον καιρό νωρίτερα ξεκίνησε από τη Βασιλέντζα; Πόσες μέρες θέλει να πας από την Αργοσλού ως το Ανατολικό Φρούριο; Κι όλον αυτόν τον καιρό πού είναι ο Γκαγκαστίγια ο Γρύλλος και τι μαγειρεύει; Πού ακριβώς πήγε η Ουζούμ-Σαλκί, γριά γυναίκα και με το κατιτί στο μυαλό;

Κι είναι κι ένα σωρό "αν" που πρέπει να απαντηθούν. Αν πρέπει ο Χ να είναι την Ψ στιγμή στο Ω σημείο τότε γιατί ο Α δεν επετέθει στο Β νωρίτερα; Αν ο Γ πρέπει να μιλήσει με τον Δ (προκειμένου να φάει το απαραίτητο δραματικό παλούκι που θέλω να φάει) πού και πότε μπορεί να γίνει αυτό; Αν η Ε, η Ζ και η Η πρέπει να διασχίσουν όλην την Τρανή τότε γιατί δεν τις τρώνε οι ληστές και τ' άγρια θηρία (επίσης να επιστρέψω και να δικαιολογήσω το πώς η Ε έκανε το ίδιο ακριβώς πράγμα, ολομόναχη, χωρίς να της πειράξει κανείς τρίχα της κεφαλής της). Κι αν θέλω να σκοτώσω τον Θ γιατί να βάλω τον Ι στη θέση του κι όχι το γιο του, ας πούμε, που είναι και το πιο φυσιολογικό;

Και να 'χω κι ένα σωρό κουβέντες στο μυαλό μου που δεν τις πολυκαταλαβαίνω. Ελαφρύ ιππικό. Ιπποσφενδονίτες. Σκουτάτοι και κατάφρακτοι. Δράκα, λόχος, μοίρα, διμοιρία. Μαλατί, μαρί, σουχμιλί, παλασχί. Ο Ιτσίν κι οι γιούρτες των αδελφών του. Οι μάγοι κι οι σάμαν, αρσενικοί και θηλυκοί. Μαγικά πλάσματα, τζάναβαρ, ας εμάς καλά, μόρες κι η αιώνια απειλή των μπαλμπάλ.

Μετά τις εκατό χιλιάδες λέξεις, μπορεί μόνο να κατρακυλάει αυτή η πλοκή. Σοβαροφανής μεν, αλλά κατρακυλάει. Προς το εύδαιμον τέλος.

Κυριακή 19 Ιουνίου 2011

Αναγνωστικό ημερολόγιο 2011 - Μάιος (5)


Ο Τέταρτος Κλώνος, Καίτη Βασιλάκου: συλλογή διηγημάτων φαντασίας. Δεν έχω να πω τίποτε άσχημο γι' αυτό το βιβλίο. Και το διάβασα με μεγάλη επιφύλαξη, τολμώ να πω. Έχει επιστημονική φαντασία, έχει μικρά φλασάκια αλλόκοτου (αρκετά κοντά στο σουρρεάλ, αλλά χωρίς να το αγγίζει ποτέ) και μερικές αρκετά δυνατές στιγμές φανταστικού, πιο κοντά το παράδοξο παρά στο κλασσικό ηρωικό/επικό φανταστικό. Πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα.

Αίμα στη Μονή Μελαντίου, Δημήτρης Ωρολογάς. Αυτοπροσδιορίζεται ως "αστυνομικό βυζαντινό ιστορικό μυθιστόρημα". Θα ήθελα πάρα πολύ, για λόγους που αναγράφονται στο αυτάκι του, να έχω κάτι πραγματικά καλό να πω γι' αυτό το βιβλίο. Δυστυχώς αποτελείται από μια ονομαστική (με την έννοια της περιληπτικής) ταξιδιωτική οδηγία για το Βυζάντιο του 1269 μ.Χ. Υπάρχει επίσης μια καλούτσικη χρήση της γλώσσας. Αυτά.

Για το θρόνο της Θερίνια, Στυλιανός Κιλημάντζος: Να και μια ευχάριστη έκπληξη. Τον Κιλημάντζο τον διάβασα πρώτη φορά στο Χρονικό της Παγωμένης Ηπείρου και πραγματικά δαγκώθηκα όταν το έκανα. Ήταν ένα κείμενο που έδειχνε μηδαμινή πραγματική γνώση του πώς δουλεύει αυτό που λέγεται λογοτεχνία. Η ιδέα ωστόσο μέχρι του σημείου που μπορούσες να δεις πίσω από τα λάθη πλοκής, γλώσσας και χαρακτήρων, ήταν καλή. Κοντολογίς ο νεαρός είχε το σαράκι, απλά δεν είχε καθοδήγηση.

Ο θρόνος της Θερίνια είναι τρία ή τέσσερα σκαλιά σε δεκαβάθμια κλίμακα πάνω από την Παγωμένη Ήπειρο. Έχει χαρακτήρες, έχει πλοκή, έχει και σοβαρή βελτίωση στη χρήση της γλώσσας. Έχει και αληθοφάνεια πολλά σκαλιά πάνω από την Παγωμένη Ήπειρο. Και επίσης, πράγμα που με έκανε πραγματικά πολύ χαρούμενη, είχε και σαφέστατη κλίση στο μοντέρνο φανταστικό.

Αναλυτικά:

Οι χαρακτήρες είναι αληθινοί άνθρωποι. Χαρακτηριστικά, το καλό παλικαράκι δε μένει πιστό στις ιδέες του γιατί είναι το καλό παλικαράκι. Αντίθετα, σιγά-σιγά μεταμορφώνεται σε έναν ξεροκέφαλο σφαγέα, που όταν επιστρέφει και βλέπει την αρραβωνιαστικιά του παντρεμένη με άλλον, πάει και της λέει να τον παρατήσει και να πάει μαζί του. Καθόλου χολιγουντιανός ο καλός λοιπόν. Ο δευτεραγωνιστής από την άλλη, ένας χοντρός μέθυσος αστυνομικός, με ξεγέλασε -ποιαν, εμένα!- και δεν κατάλαβα εξαρχής ότι ερωτευτεί το κορίτσι… Κι ο μ@λ@κ@ς ο βασιλιάς που το σκάει πάνω στον αναβρασμό της μάχης και γυρίζει μετά να διεκδικήσει το θρόνο, μένει στο τέλος βασιλιάς! Λίγο αλλαγμένος βέβαια, αλλά και πάλι όχι δραματικά αλλαγμένος, που να τον πεις και καλό.

Όχι ότι δεν έχουν τα μικροπροβληματάκια τους. Υπάρχουν φορές που ο παλιός Κιλημάντζος αναδύεται και κάνει τους χαρακτήρες του είτε να κάνουν σαχλαμάρες είτε να λένε πράγματα που δε θα τα έλεγαν. Αλλά αυτά είναι πράγματα που τα ξεχνάς εύκολα, γιατί το σύνολο είναι πρακτικά πιστό σε αυτό που σου λέει εξαρχής ότι θα είναι. Δηλαδή πολύπλοκο και ενδιαφέρον, όπως ακριβώς θα ήταν ένας πραγματικός άνθρωπος.

Η πλοκή μπορώ να πω ότι με τραβούσε να διαβάζω παρακάτω. Υπήρξαν στιγμές που μάντεψα τι θα γινόταν, αλλά αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό. Υπήρξαν επίσης στιγμές που έβλεπα να γίνονται πράγματα που δε θα γίνονταν ποτέ στην «πραγματικότητα» (όπως ας πούμε ότι ο Καράνταρ βγαίνει στους δρόμους της παραγκούπολης και περιμένει να βρει να περνάει μια άμαξα-παύλα-ταξί, να τον γυρίσει σπίτι του ή ότι από τα εξακόσια καράβια και τους αντίστοιχους άντρες που έχει μαζί του ο Αθίριλ, όταν κατεβαίνει στο νησί με τον κερατόχοιρο, παίρνει μαζί του για εξερεύνηση καμιά δεκαριά). Αλλά και πάλι τα έβαλα στην άκρη για να δω πού θα το πάει τελικά. Και μπορώ να πω ότι δεν απογοητεύτηκα.

Η δράση είναι καταιγιστική όπου χρειάζεται και σε παρασέρνει επίσης.

Εκεί όπου είδα ότι έχει γίνει μεγάλη βελτίωση, αλλά και όπου θεωρώ ότι χρειάζεται κι άλλη, είναι η γλώσσα και η τεχνική. Η γλώσσα έχει πάψει να είναι η εφηβικά φαμφαρόνικη, μιλάει απλά, με κοφτές προτάσεις και δε λέει πράγματα που δεν τα ξέρει. Μπορεί να τη βελτιώσει ακόμη, να πλουτίσει το λεξιλόγιό του μια ιδέα περισσότερο και να βάλει ακόμη ένα συν στην ικανότητά του. Τώρα για την τεχνική, έχω να παρατηρήσω δύο κύρια σημεία που θέλουν πολύ προσοχή.

Το πρώτο είναι αυτό που λέμε info-dumb. Μεγάλα κείμενα μέσα στο βιβλίο που εξηγούν το υπόβαθρο του κόσμου, βάζοντας πληροφορία πάνω στην πληροφορία και περιμένοντας να τα θυμόμαστε μετά. Σόρρυ, αλλά αυτό δε πρόκειται να γίνει. Μέσα στις 500 σελίδες του βιβλίου θα μπορούσε να έχει απλώσει κάπως όλη αυτήν την πληροφορία, ώστε να μπορέσουμε να την χωνέψουμε οι αναγνώστες του πολύ καλύτερα. Είναι -θεωρώ- ένα από τα σημεία που αναδεικνύουν την ωριμότητα ενός συγγραφέα στο χώρο του φανταστικού. Όσο λιγότερο μάθημα πατριδογνωσίας κάνεις στους αναγνώστες σου, τόσο πιο φανατικούς θα τους έχεις.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι το πώς χωρίζονται οι σκηνές μεταξύ τους. Πολλές φορές ξεκινά ένα κεφάλαιο με μια σκηνή, τελειώνει η σκηνή, ακολουθούν αστεράκια και μετά δεύτερη σκηνή. Λαμπρά κι εγώ μαζί σου. Όμως επίσης πολλές φορές αλλάζει η σκηνή χωρίς αστεράκια και μάλιστα πάει από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Μεγάλο φάουλ αυτό. Εκεί που ήμουν πραγματικά βυθισμένη μέσα στο βιβλίο και την πλοκή, μέσα στον κόσμο που έχει δημιουργήσει, παφ! Με πετάει απ’ έξω. Με μια λέξη ξενέρωμα.

Αυτό που με ενθουσίασε περισσότερο και με κέρδισε, παρά τα προβλήματα του βιβλίου είναι ότι ο συγγραφέας δε στάθηκε στην παλιά γνωστή λιωμένη από τη χρήση ιδέα του quest party. Αντίθετα, έβαλε τη φαντασία του να δουλέψει πραγματικά, έφτιαξε μια πρωτότυπη ιστορία και έπαιξε με την έννοια του καλού και του κακού ως εκεί που δεν παίρνει. Ακόμη και το τέλος είναι εξαιρετικά «μοντέρνο». Κανείς δεν έχει το τέλειο happy end ούτε την τέλεια δραματική-τραγική κατάληξη. Αυτό εμένα μου είπε δύο πράγματα: πρώτον ότι ο συγγραφέας διάβασε μετά την Παγωμένη ήπειρο αρκετό σύγχρονο φανταστικό και δεύτερον ότι από το διάβασμά του έμαθε πράγματα, τα έκανε κτήμα του και όχι μόνο αυτό αλλά κατάφερε κιόλας α τα προσαρμόσει στη γραφή του. Συγγραφέας που εξελίσσεται και μάλιστα με τόσο θεαματικό τρόπο για μένα είναι ότι καλύτερο. Το είπα σε μερικούς φίλους, αλλά το λέω κι εδώ: αν συνεχίσει να εξελίσσεται έτσι, να ωριμάζει και να προοδεύει με αυτούς τους ρυθμούς, ίσως όχι το τρίτο αλλά σίγουρα το τέταρτο βιβλίο του Κιλημάντζου θα μας τινάξει τα μυαλά στον αέρα.

Shadow Chaser, Chronicles of Siala Book 2, Alexei Pehov: Χμ. Δεν ξέρω τι να πω γι’ αυτό. Δεν ξέρω καταρχήν αν μου άρεσε ή δε μου άρεσε. Δε λέω, πέρασα ευχάριστα, γιατί ώρες και φορές έχει ένα πολύ ωραίο χιούμορ. Αλλά είναι λίγο βαρετό. Ξεκινάει πάλι όπως και το πρώτο των Χρονικών της Σιάλα, με τον Χάρολντ σε μια πόλη (αυτή τη φορά είναι η πρώην πρωτεύουσα του Βαλιοστρ, το Ράννεγκ), κάνουμε μια μικρή περιήγηση για να βρει το γκόμπλιν της παρέας οδοντίατρο, πίνουμε στο τοπικό καπηλειό, καυγαδίζουμε σαν τους Γαλάτες, έτσι για το φίλινγκ και μετά πάμε να κλέψουμε. Κατόπιν της κλοπής, ξεκινάμε πάλι την περιήγηση εις τα εξοχάς, όπως και στο πρώτο βιβλίο. Το καλό είναι ότι έχει δράση, άσχετα που εγώ βαρέθηκα. Υποθέτω ότι η βαρεμάρα είναι αποτέλεσμα του ότι ο Πεχώφ προσπαθεί να γεμίσει μερικές σελίδες μέχρι να έρθει η ώρα να μας πει τι γίνεται στο Χραντ Σπέιν (στο οποίο με το πέρας του δεύτερο βιβλίου δεν έχουμε ακόμα φτάσει). Επίσης καλό (γουέλ, όχι για τους ίδιους) είναι ότι το body count είναι σημαντικό: στο τέλος του πρώτου βιβλίου η συντροφιά έχει χάσει έναν άντρα, στο τέλος του δεύτερου έχουν απομείνει τρεις κι ο κούκος κι ένας ετοιμοθάνατος.

Το ταξίδι του βασιλιά Γιουβόραν, Clark Ashton Smith: Γενικά, στην τριάδα Λάβκραφτ-Χάουαρντ-Σμιθ είναι ο λιγότερο γνωστός αλλά για μένα, ο πιο συγκροτημένος. Τα κείμενά του πέραν της όποιας φανταστικής τους δύναμης, αποπνέουν μια γλυκύτητα που ούτε ο μελαγχολικός και απαισιόδοξος Λάβκραφτ είχε, ούτε ο ούργκα-ούργκα Χάουαρντ. Ακόμα κι ο τρόμος του είναι εκείνος που σέρνεται πάνω σε βελούδα κι αρωματισμένα πέπλα. Η παρούσα συλλογή περιλαμβάνει ένα πολύ δυνατό διήγημα τρόμου, τον Κολοσσό του Ιλούργκν, που κάνει το Στους δρόμους, οι πόλεις του Κλάιβ Μπάρκερ να μοιάζει παιδική ιστορία. Κι ύστερα πέφτει στην απίστευτη τρυφερότητα του Γκουλ, όπου ο τρόμος κι η αγάπη μπλέκονται σε κυριαρχικό χορό και στην ελαφρότητα του βασιλιά Γιουβόραν, με την φαλάκρα του και το απίστευτα γελοίο του στέμμα με το ταριχευμένο πουλί γκαζόλμπα στην κορφή. Αυτά τα αναγνώσματα αποτελούν ευχάριστο διάλλειμα για μένα. Με κάνουν να γυρίζω στην εφηβεία μου, με όλες τις ευχάριστες παρενέργειες που μπορεί να ενέχει αυτή η επιστροφή.