Ποτέ δεν ξέρεις.

Κάθε Πρωτοχρονιά κάνω απολογισμούς. Και πάντα αναφέρω τα διαβασμένα μου και τα γραμμένα μου. Μόνο που για το 2014, τα γραμμένα μου πήραν δρόμους κι ατραπούς. Λέω, λοιπόν, με την άδειά σας, να μην σας μιλήσω ακόμη για τα γραμμένα μου. Ίσως χρειαστεί να τα πούμε διεξοδικά μια άλλη φορά, πριν περάσει κι άλλος χρόνος.

Μπορεί. Ποτέ δεν ξέρεις.

1. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 629

2. Η Θράση των Οστών, Ο Αφανισμός των Μάγων Βιβλίο Πρώτο, Στέφανος Κόκκινος, σελ. 448.

3. Συναίσθημα, Το Δέντρο του Αράυ Βιβλίο Πρώτο, Μανώλης Σιμιτσάκης, σελ. 282

4. Γυναίκα και Γη της Μικράς Ασίας και του Πόντου, Γιάννης και Νάντια Σαραντοπούλου, σελ. 110

5. Το Έπος των G.PELEαίων - η πραγματική ιστορία του κόσμου, Άννα Παχή, σελ. 117

6. Το αγόρι που κλώτσαγε γουρούνια, Tom Baker, σελ. 131

7. Τραύμα, Graham Masteton, σελ. 174

8. Μαγίλιο και Λίθοι, Η Αναζήτηση της Γνώσης Βιβλίο Πρώτο, Γιάννης Παπαγιαννόπουλος, σελ. 186

9. Υπόγεια Κίνηση, Νικ Μαμάτας, σελ. 213

10. Σε ξένο κόσμο, Γιάννης Μαργέτης, σελ. 203

11. Ποιος παίζει με τον υπολογιστή του Σέρλοκ Χολμς; Σέργιος Μαυροκέφαλος, Διονύσης Παπαδόπουλος, σελ. 234

12. Ο Δρακογέννητος, Οι Πύλες των Κόσμων βιβλίο πρώτο, Εριέλλα Χρυσού, σελ. 396

13. Η Δεξιά Τσέπη του Ράσου, Γιάννης Μακριδάκης, σελ. 144

14. Ο Μπόρχες και οι αιώνιοι ουραγκοτάγκοι, Luis Fernando Verissimo, σελ. 154

15. Αυλητής και Παππουλάνθρωπος - Μαγεμένες ιστορίες από τη Λέσβο και τη Λήμνο, Κώστας Ζαφειρίου, Γιώργος Τυρίκος-Εργάς, σελ. 70

16. Αυλητής και Παππουλάνθρωπος - Θρύλοι και ξωτικά του Αιγαίου, Κώστας Ζαφειρίου, Γιώργος Τυρίκος-Εργάς, σελ. 85
17. Από τη Σκόνη, Τέττη Θεοδώρου, σελ. 140

18. Θύελλα από ατσάλι, τόμος Α', Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου, George R. R. Martin, σελ. 663
19. Θύελλα από ατσάλι, τόμος Β', Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου, George R. R. Martin, σελ. 672
20. Έρχονται με την ομίχλη, Αγνή Σιούλα, σελ. 615

21. Μ' αεροπλάνα και βαπόρια, Μιχάλης Σπέγγος, σελ. 80

22. Ο Καζαμίας του Ρούλη, Χάρρυ Κλυνν, σελ. 150

23. Ανεμόσκαλα, Μιχάλης Σπέγγος, σελ. 368

24. Σκοτεινός Άγγελος, Σαράντης Κρητικός, σελ. 90

25. Αντίθετο Ημισφαίριο, συλλογή διηγημάτων φαντασίας, σελ. 154

26. Τα κρόταλα του χρόνου, Μάριος Μιχαηλίδης, σελ. 110

27. Προσκύνημα στη Γη, Ρόμπερτ Σέκλεϋ, σελ. 93

28. Αντίθετο Ημισφαίριο 2, συλλογή διηγημάτων φαντασίας, σελ. 220

29. Βυζάντιο και Ελλάδα, Michel Kaplan, σελ. 191

30. Οι καλικάντζαροι, Στρατής, Αλ. Μολινός, σελ. 108

31. Η Μάσκα της Εξιλέωσης, Δημήτρης Στατήρης, σελ. 147

32. Εν αρχή ην ο Λοιγός, Ατρέας Λιμβρός, σελ. 263

33. Μαύρα μαργαριτάρια, Φώτης Θαλασσινός, σελ. 93

34. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό μυθιστόρημα, μέλους του sff, σελ. 311

35. Ανερμήνευτες γραφές, Χρήστος Λάζος, σελ. 188

36. Η Νύχτα των Εννέα Ήλιων (Η συνωμοσία των Cancellieri), Γιάννος Αιόλου, σελ. 298

37. Thrones of Bones, Brian McNaughton, σελ. 286

38. Φαλαμπέλα, Γιώργος Κακουλίδης, σελ. 84

39. Πριν την Αγχόνη, Βιβλίο 2 της Τριλογίας του Πρώτου Νόμου, Joe Abercrombie, σελ. 719

40. Κόκκινη κλωστή δεμένη, Συλλογή Ελληνικού Παραμυθιού, σελ. 245

41. Θύελλα στο Χρόνο, Ανθολογία ελληνικού διηγήματος ιστορικής φαντασίας, σελ. 107

42. Χωρίς Αγορά, Κοσμάς Τουλούμης, σελ. 128.

43. Το Φως Μέσα μου, Κωνσταντίνος Κέλης, σελ. 327

44. Ζόμπι στην Ισλανδία, Νανά Αρναντόττιρ, σελ. 215

45. Η Ρομφαία, Ανδρέας Λουδάρος, σελ. 317

46. Παράδοξες διηγήσεις, συλλογικό, σελ. 349

47. Το Υφαντό του Βαμπίρ, Suzy McKee Charnas, σελ. 316

48. Εμφύλιος, Κωνσταντίνος Κόλμερ, σελ. 186

49. The Emperor's Knife, Book 1 of the Tower and the Knife trilogy, Mazarkis Williams, σελ. 450

50. Knife Sworn, Book 2 of the Tower and the Knife trilogy, Mazarkis Williams, σελ. 390 

51. The Tower Broken, Book 3 of the Tower and the Knife trilogy, Mazarkis Williams, σελ. 409

52. Ο Μανικιουρίστας, Χρήστος Χρυσόπουλος, σελ. 122

53. Λουδοβίκος Θ' της Γαλλίας και ο Ακάνθινος Στέφανος, (Σταυροφόροι-Βυζάντιο-Κειμήλια), Φρειδερίκος Σ. Ροχόντζης, σελ. 78

54. Εγώ και ο Καμίνσκι, Ντάνειλ Κέλμαν, σελ. 178

55. Το κάλεσμα της φλόγας, οι Ψιθυριστές Βιβλίο Πρώτο, Ηλιάνα Κλεφτάκη, σελ. 346

56. Κουτί σε σχήμα καρδιάς, Τζόε Χιλλ, σελ. 392

57. Η Κοιλάδα των Σκιών, Avatar Series Book 1, Richard Awlinson, σελ. 373 

58. Τάντρας, Avatar Series Book 2, Richard Awlinson, σελ. 399

59. Βαθιά Νερά, Avatar Series Book 3, Richard Awlinson, σελ. 399

60. Ο Πρίγκηπας του Ψεύδους, Avatar Series Book 3, James Lowder, σελ. 413

61. Η Δίκη του Σάιρικ, Avatar Series Book 5, Troy Denning, σελ. 469

62. Θα βρείτε τα οστά μου υπό βροχήν, Θανάσης Βαλτινός, σελ. 148

63. Το Επαρχικόν Βιβλίον Λέοντος του Σοφού και αι συντεχνίαι εν Βυζαντίω, Αναστάσιος Π. Χριστοφιλόπουλος, σελ. 141

64. Ο μάγος που λύγισε το μέλλον, Μ. Καλόπουλος, σελ. 358

65. Corvus, Macht Trilogy Book 2, Paul Kearney, σελ. 459

66. Το βυθισμένο βασίλειο, Γιώργος Κουκουλάς, σελ. 432

67. The Kings of Morning, Macht trilogy Book 3, Paul Kearney, σελ. 439

68. Βαθύ μπλε, σχεδόν μαύρο, Θανάσης Βαλτινός, σελ. 84

69. Το χαμένο νησί, Μ. Καραγάτσης, σελ. 152

70. Το σύνδρομο της Περσεφόνης, Γιώργος Κώνστας, σελ. 154

71. Αρχιπελάγους πολιτεία, Γιώργος Ζαρκαδάκης, σελ. 390

72. 1.000.000 στιγμές, Μιχάλης Φουντουκλής, σελ. 272

73. Τάι Σότα, 7 Ρούνοι βιβλίο 1, Αναστασία Μιτάκη, σελ. 342

74. Θα, Νικόλας Καραβάς, σελ. 120

75. Σφαγείο Νο5, Kurt Vonnegut, σελ. 228

76. Ο γυρισμός του δήμιου, Ρότζερ Ζελάζνυ, σελ. 102

77. Ο Λαξευτής των Στοιχείων, Βάσω Χρήστου, σελ. 600

78. Ένας χαμένος κόσμος, Μ. Καραγάτσης, σελ. 86

79. Μεταλλικές ιστορίες, Γιάννης Γιαννακαρώνης, σελ. 119

80. Ο Γάντζος, Νίκος Τσιάμης, σελ. 240

81. Κρέσπελ και Αντωνία, Ε.Τ.Α. Χόφμαν, σελ. 88

82. Μελίνα, η αρχή, Μελίνα Βιβλίο 1, Σοφία Αποστολίδη, σελ. 336

83. Οι Πάπυροι της Φανγκίρια, Δήμητρα Μπενίση, σελ. 190

84 Το Τελευταίο Επιχείρημα, Πρώτος Νόμος Βιβλίο 3, Joe Abercrombie, σελ. 804

85. Εφαρμοσμένη Μυθομηχανική, συλλογικό, σελ. 348

86. When We Were Executioners, Dogsland Trilogy Book 2, J. M. McDermott, σελ. 256

87. Η άλλη ζωή, Αγγελική Μαρίνου, σελ. 112

88. Ο φωτισμός του θεάτρου με φωταέριο, Κώστας Σπανόπουλος, σελ. 110

89. Στο σώμα του Χείρωνα, Ρία Σπανού, σελ. 76

90. Το Πλεκτό, Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου, σελ. 98

91. Γένεσις: η πτώση του Χαλκού, Γιάννης Τζομάκας, σελ. 45

92. Κυνηγώντας τον ήλιο, Ειρήνη Φράγκου, σελ. 45

93. Hide and Seek, Φράνση Παπουτσάκη, σελ. 45

94. Αμείλικτη κατάρα, Δημήτρης Στατήρης, σελ. 45

95. Χρώματα στην πέτρα, Κιάρα Καλουντζή, σελ. 45

96. Once upon a future - Ανθολογία διηγημάτων από τη Λογοτεχνική Λέσχη για τη Λογοτεχνία του Φανταστικού 2013, σελ. 112

Νεότατον Έτος

Κάθε πέρσι και καλύτερα, λένε.

 Μάλλον ισχύει και γι' αυτό το ιστολόγιο.

Κάθε πέρσι ήταν και πιο δραστήριο. Πιο ενδιαφέρον. Φταίει, λέω, η κοινωνική δικτύωση. Δεν είναι εύκολο να λες τα ίδια πράγματα εκατό φορές, ειδικά όταν πρόκειται για βιβλία που δεν σε ενθουσίασαν.

Από την άλλη...

Άντε. Άλλη μια προσπάθεια. Καλή Χρονιά.

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2014 - Μάρτιος (0)

Ω, ναι, δε σας γελούν τα μάτια σας. Ζερό. Μέσα στο Μάρτιο δε διάβασα ούτε ένα βιβλίο.

Για την ακρίβεια δεν ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΑ ούτε ένα βιβλίο. Άρχισα ή συνέχισα αρκετά. Ένα Μάρτιν, ας πούμε. Ένα Μαζάρκις Γουίλλιαμς. Ένα Ανώνυμο. Το Επαρχικό Βιβλίο του Λέοντος του Σοφού.

Αλλά κανένα τους δεν έφτασε στην τελευταία του σελίδα. Και κακώς, το Μάρτιν ήθελε να τον έχω τελειώσει πριν ξεκινήσει η καινούργια σεζόν του Game of Thrones. Αλλά υπήρχε λόγος.

Εκείνα τα ρημαδιακά τα παρχάρια. Τα δικά μου τα παρχάρια. Είχα πέσει με τα μούτρα να τα διορθώσω, να μπορέσω να τα δώσω κάπου για μια δεύτερη γνώμη. Αν καλοθυμάστε, τρία βιβλία των 150,000 λέξεων το καθένα.

Κάτι που μου συμβαίνει συχνά  είναι ότι τα κείμενά μου, όταν περνούν από το στάδιο της διόρθωσης και λόγω του τρόπου που γράφω, παίρνουν ένα 20% επί του αρχικού τους μεγέθους. Πάει να πει, π.χ. η Ερεστή που ξεκίνησε με 136,000 λέξεις, υπολόγιζα να φτάσει γύρω στις 165,000. ήταν μέσα στο σχέδιο κι αυτό, το είχα υπολογίζει.

Αυτό που δεν είχα υπολογίσει είναι ότι έφτασα κάποια στιγμή να έχω διορθώσει 50,000 από τις αρχικές λέξεις και η σούμα των τελικών λέξεων να μου βγαίνει 75,000. Ορίστε; Δηλαδή αντί για +20%, οι διορθώσεις μου έφτασαν στο +50%; Δηλαδή αντί για τις 165,000 θα έφταναν να έχω γράψει ένα βιβλίο, το πρώτο βιβλίο μιας σειράς ακόμη μεγαλύτερων βιβλίων, που θα έφτανε τις 270,000 λέξεις;

Πανικός.

Οπότε ο Μάρτιος αφιερώθηκε σε αυτήν την πάλη: από τη μία να μη θέλω να γίνω Μάρτιν στη θέση του Μάρτιν, να κάνω την τριλογία εξαλογία, κι από την άλλη... γουέλ, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Δε θέλω να παραλείψω τίποτε απ' όσα έχω να πω γι' αυτήν την ιστορία, γι' αυτόν τον κόσμο και την κοσμοπλασία που την έχω αγαπήσει, τολμώ να πω, όσο καμιά. Πρέπει όλα να ειπωθούν. Όλα να φροντιστούν όπως τους πρέπει.

Άρα σπάσιμο σε έξι. Νέοι τίτλοι, βιβλίων και κεφαλαίων. Νέος διαχωρισμός, υπολογισμός των κορυφώσεων, σκηνές δράσης. Κάποιοι χαρακτήρες δε θα εμφανιστούν από το πρώτο όπως ήταν το αρχικό πλάνο -χαρακτήρες που λατρεύω και δημιούργησα με κόπο- αλλά στο τρίτο ή στο τέταρτο βιβλίο, άρα τα πράγματα που εξηγούσες στις δικές τους σκηνές πρέπει να φροντίσεις να τα εξηγήσεις σε άλλες, να τα στριμώξεις αλλού. Άλλοι χαρακτήρες πρέπει να εξαφανιστούν στο τρίτο, γιατί δε θα έχουν πια ρόλο ενεργό. Και πρόσεξε να μην ξεχάσεις να εξηγήσεις κάτι πριν ή μετά από την ώρα του, να μην σου ξεφύγει κάποιο όνομα εδώ ή εκεί που θα εμφανιστεί αργότερα, να μην αποκαλύψεις πράγματα που δεν πρέπει να αποκαλυφθούν.

Όπως καταλαβαίνετε, ήταν ένας υπέροχος Μάρτιος. Συγγραφικά πήγαινα με τα χίλια. Μόνο αναγνωστικό ήταν το ζερό.

Το οποίο θα φροντίσω να το καλύψω εντός του Απριλίου. Πάσχα έρχεται, κάτι θα κάνω.

Αναγνωστικό ημερολόγιο - Φεβρουάριος (9)

Είχα πάρει απόφαση να ανεβάζω το αναγνωστικό ημερολόγιο κάθε μήνα την τελευταία του μέρα. Παρασκευή για το Φεβρουάριο, δηλαδή. Αλλά... Ετούτον το μήνα διάβασα εννέα (9) βιβλία και μου άρεσαν όλα! Χρειάστηκε να τα κοιτάξω και να τα ξανακοιτάξω και να τα ξανακοιτάξω για να σιγουρευτώ ότι δε κάνανε πουλάκια τα μάτια μου. Τι καλά που ήταν, εννέα καλά βιβλία. Άραγε πότε θα μου ξανατύχει κάτι τέτοιο;

Από τη Σκόνη, Τέττη Θεοδώρου: Το τελείωσα, πότε, την προηγούμενη Τετάρτη; Ακόμη δε μπορώ να το κάνω να κατακαθήσει μέσα μου. Έχει σηκώσει σκόνη. Pun intented.
Δεν είναι μόνο ο καθορισμός του είδους δύσκολος. Είναι και η απόφαση που εσύ και μόνο εσύ, ως αναγνώστης πρέπει να πάρεις: είναι τελικά υπερφυσικό αυτό που βλέπεις ή όχι; Είναι κάτι που πατάει στις διάσημες συμπτώσεις της ζωής; Κι αυτές τις ξέμπαρκες φράσεις που πετάει η συγγραφέας εδώ κι εκεί, κυρίως στο τέλος όμως των ιστοριών της, τι ρόλο παίζουν; Γιατί μοιάζουν ξέμπαρκες; Μπορεί και να μην είναι;
Η Τέττη φαίνεται να κατέχει την τέχνη της ακροβασίας, την πιο τίμια στάση που μπορεί να κρατήσει ένας συγγραφέας. Σου παρουσιάζει αυτά που έγιναν ίσως κι αυτά που ένιωσε ο κάθε ήρωας, αλλά όχι τη δική της άποψη. Δε σου βάζει ποτέ τελεία εξηγώντας σου, όπως ακριβώς δε θα σου εξηγήσει ποτέ η ζωή γιατί έγινε ό,τι έγινε. Κατά κάποιον τρόπο διατηρεί τη μαγεία που έχει το παρελθόν: επειδή έχει πάψει να υπάρχει, το μυαλό το αντιλαμβάνεται σχεδόν αποσπασματικά, μέσα από εικόνες και συναισθήματα. Δεν υπάρχουν γεγονότα, μόνο αυτά που βλέπεις ή ακούς, όσο υποκειμενικές είναι οι αισθήσεις σου, τόσο υποκειμενικά θα είναι και τα συμπεράσματά σου. Η Τέττη διαλέγει να πάρει το ρόλο των ερεθισμάτων κι όχι των ίδιων των αισθήσεων. Σου στέλνει μηνύματα, αλλά τη μετάφραση πρέπει να την κάνεις εσύ.
Αναλυτικά:
- Ιερά μονοπάτια: Τα θαύματα και τη ίδια ιστορία περιγράφονται με τρόπο πλάγιο, μπερδεμένο, όπως ακριβώς θα τα άκουγε κανείς από έναν παππού ή μια γιαγιά, όπως θα τα θυμόταν κι ο ίδιος μεταφέροντάς τα σε κάποιο εγγόνι.
- Η αξιοπρέπεια ταιριάζει στον θάνατο: Ούτε διήγηση ούτε αφήγηση, απλά παράθεση γεγονότων. Το θαυμαστό και το μακάβριο αντιμετωπίζονται αδιάφορα, όλο το θέμα είναι οι τρεις γυναίκες, τα ρούχα τους, τα συνήθειά τους.
- Εκεί που ζούνε οι νεκροί: Ακόμα αναρωτιέμαι αν το βαριδάκι έπεσε από δική του βούληση στο πάτωμα της Κασσαντρίνας.
- Στο πέλαγος: Ακόμη και μετά το τέλος του (ένα από εκείνα τα ξέμπαρκα τέλη που ανέφερα προηγουμένως) νιώθεις ένα πλάκωμα που δε λέει να σηκωθεί.
- Ο ανθρακωρύχος: Κι αναρωτιέσαι: είναι ένα φυλαχτό που δίνει ακατάβλητη δύναμη ή ένα απλό θυμητάρι, ένα κοινό αντικείμενο που καθοσιώθηκε από την νοσταλγία της πατρίδας;
- Τρελή πορεία: Οι περιγραφές της τρέλας. Εκείνες οι περιγραφές της τρέλας;
- Τζιν φούστα: Δεν είμαι σίγουρη, αλλά νομίζω ότι είναι η αγαπημένη μου. Το τέλος της (και δεν αναφέρομαι στο λαχείο, αλλά στην συνάντηση μάνας και κόρης) είναι τόσο εμπρηστικά τερατώδες, τόσο εξοργιστικά ανθρώπινο, που δε μπορείς παρά να το λατρέψεις.
- Ζητιάνοι: Ασαφές, σε γυρίζει σε μέρη που πρέπει να τα δεις ξανά, να τα ξαναπερπατήσεις, ώστε να θυμηθείς κι εσύ τη δική σου Αθήνα. Κι ύστερα επιστρέφεις πίσω στον κινηματογράφο και συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν η Αθήνα που έπρεπε να δεις. ήταν οι άνθρωποί της και μόνο αυτοί. Και ντρέπεσαι λιγάκι.
- Η εκκλησάρισσα: Εδώ, αντίθετα με το "Πέλαγος" κυριαρχεί ο ήλιος, παρά το σκοτεινό του θέμα. Ακόμη κι όταν βρέχει κι όταν γίνεται σεισμός, νιώθεις να τσουρουφλίζεσαι. Από τι, είναι άλλο ζήτημα.
- Το δέντρο: Υπάρχει ένα αίνιγμα, που μπορεί να το λύσει το κρασί τελικά.

Σε ξένο κόσμο, Γιάννης Μαργέτης: Ο συγγραφέας επιτέλους έκανε αυτό που περιμένουμε να δούμε στο δεύτερο βιβλίο του: βελτιώθηκε! Κι όχι απλά βελτιώθηκε, αλλά στραφτάλισε. Έλαμψε. Δε μπορώ να σας το πω αλλιώς. Η θεματική δεν είναι πλέον ο κεντρικός χαρακτήρας, ούτε και οι επιρροές ούτε και οι δοκιμές τεχνικής. Στον Ξένο Κόσμο, κεντρικός χαρακτήρας, αυτό που προσέχεις πρώτο απ' όλα είναι η ίδια η ιστορία. Σε ρουφάει, σε απορροφά. Ξεχνάς διαβάζοντας. Τρομάζεις. Τρία βιβλία τρόμου έχω αναγκαστεί να τα διαβάσω υπό το φως της μέρας και μόνο: Το Σάλεμς Λοτ του Στέφεν Κίνγκ, τη Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας του Κωνσταντίνου Μίσσιου (συγκεκριμένα εκείνο το αναθεματισμένο του το Ρολόι) και τούτο 'δω. Καταλαβαίνετε τι σόι εντύπωση μου έχει κάνει; Δεν τολμώ να υποθέσω τι θα υπάρχει στο τρίτο βιβλίο. Δεν τολμώ. Απλά.
Αναλυτικά:
-Σε ξένο κόσμο: Η ιστορία που τη διάβασα μέχρι τη μέση και μετά την άφησα για να διαβάσω τις υπόλοιπες. Πρώτον γιατί οι υπόλοιπες αποκλείεται να ήταν καλύτερες και δεύτερον γιατί είχε πέσει το σκοτάδι και δεν ήθελα να φτιάξω τις εικόνες που ο συγγραφέας με καλούσε να φτιάξω. Δε θα κοιμόμουν με τίποτε μετά. Όταν ολοκληρώθηκε (μικρό αγκαθάκι, το εντελώς ασαφές κι όχι πολύ δυνατό σημείο των τελευταίων παραγράφων), ήθελα να βάλω τις φωνές, πώς μας αφήνει έτσι χωρίς να μας πει τουλάχιστον ότι αυτά δεν μπορεί να συμβούν σε μας; Πώς μας αφήνει να φοβόμαστε και μετά τους τίτλους τέλους;
-Τα αγκάθια μεγαλώνουν: Από τα κείμενα που τα διαβάζεις -εγώ τουλάχιστον- χωρίς να προσπαθήσεις να τα αποκρυπτογραφήσεις. Το νόημά τους μπορεί να είναι πολύ πιο φαρμακερό από τις εικόνες που σου περιγράφουν.
-Δύσκολη νύχτα: Μια μικρή αμαρτωλή απόλαυση, όπως ένα τσιγάρο ας πούμε. Πιθανόν η πιο ανάλαφρη στιγμή του βιβλίου, παρά το τρομερό της θέμα.
-Το χαμόγελου του κυρίου Μ: Λαμπρά γραμμένο, αλλά μετά τις ανατριχίλες ευχαρίστησης που πήρα από τον Ξένο Κόσμο, μου φάνηκε κάπως λίγο.

Αυλητής και Παππουλάνθρωπος - Μαγεμένες ιστορίες από τη Λέσβο και τη Λήμνο και Αυλητής και Παππουλάνθρωπος - Θρύλοι και ξωτικά του Αιγαίου, Κώστας Ζαφειρίου, Γιώργος Τυρίκος-Εργάς: Πιστοί στην αγάπη τους για τα λαϊκά παραμύθια, οι δύο συγγραφείς δημιουργούν ή αναπαράγουν (κατά τη γνώμη μου ποτέ δε μπορείς να είσαι βέβαιος με αυτά) τις ιστορίες της γιαγιάς και του παππού. Στο πρώτο βιβλίο τα καταφέρνουν μετά πολλών επαίνων. Στο δεύτερο βιβλίο ίσως όχι και τόσο, όμως εξακολουθεί να είναι κάτι που διαβάζεις ευχάριστα κι ακόμα πιο ευχάριστα το διαβάζεις και στα παιδιά σου.

Ο Δρακογέννητος, Οι Πύλες των Κόσμων βιβλίο πρώτο, Εριέλλα Χρυσού. Το είχα αγοράσει όταν πρωτοβγήκε. Ήταν και η παμμέγιστη έκπληξη, ελληνικό φάντασι από τον Αίολο; Γουάου! Ωστόσο υπήρχε εκείνο το θέμα της κόλλας. Βλέπετε, ο Αίολος είχε την φαεινή ιδέα να χρησιμοποιεί εκείνη την εποχή μια ψαρόκολλα για το δέσιμο των βιβλίων (και η δεύτερη έκδοση του "Ο Μέγας Θεός Παν" του Μάχεν το είχε αυτό το πρόβλημα) που βρωμούσε σαν εμετός. Μετά από πέντε χρόνια, το αντίτυπό μου εξακολουθεί να βρωμάει. Και δυστυχώς, γιατί το περιεχόμενο του βιβλίου άξιζε την ταλαιπωρία. Η ιδέα είναι έξυπνη, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά φρέσκια και διατυπωμένη με χαριτωμένο τρόπο και με ενδιαφέρουσες πινελιές. Η πλοκή είναι έντονη και η ανατροπές όμορφες και ενδιαφέρουσες. Οι χαρακτήρες πέφτουν λίγο στο φάουλ της αφήγησης, πάει να πει ότι ίσως μπορούσα να τους δείχνει να κάνουν πράγματα αντί απλά να περιγράφει τα συναισθήματά τους. Όμως ούτε και αυτό έλειπε, υπήρχαν στιγμές που η αφήγηση συνοδευόταν από καλά μελετημένη και σοφά επιλεγμένη πράξη. Η γλώσσα είναι απλή αλλά όχι φτωχή, λείπουν οι υπερβολικά δραματικές παρομοιώσεις και η κοινότυπες περιγραφές. Η τεχνική είναι αρκετά καλή, προκαλεί το ενδιαφέρον περνώντας από τη μία οπτική γωνία στην άλλη (αν και κάποιες φορές ξεφεύγει στις οπτικές γωνίες μέσα στο ίδιο "κομμάτι" της αφήγησης). Δύο πράγματα συνειδητοποιείς αφού το έχεις τελειώσει. Πρώτον έχει μια σταθερή και ώριμη κοσμοπλασία, στην οποία το κείμενο είναι πιστό από την αρχή ως το τέλος. Δεύτερον, και αληθινά το κατάλαβα αφού έφτασα στο μέσον του βιβλίου, μάλλον απευθύνεται σε young adult κοινό. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να σταθεί αντάξια σε μια ενήλικη βιβλιοθήκη, ούτε ότι γίνεται αφελές, το αντίθετο, πιθανόν να είναι ωριμότερο από τα κείμενα που τα οποία οι εκδοτικοί έχουν συνηθίσει να ταΐζουν τους εφήβους σήμερα. Το παράπονό μου είναι ένα κι ίσως να είναι και το σοβαρότερο πρόβλημα του βιβλίου: ένα από τα πιο σημαντικά σημεία του, η ύπαρξη των αερικών (δε θα πω περισσότερα, γιατί θα είναι σπόιλερ) αντιμετωπίζεται εξαρχής κάπως ελαφρά, με την έννοια ότι θα περίμενα, με μια τέτοια ενδιαφέρουσα ιδέα, να δω τη συγγραφέα να αναπτύσσει λίγο περισσότερο το θέμα αυτό, να μας δίνει περιγραφές, να αναφέρεται συχνότερα σε αυτά. Ομοίως και το θέμα της αναπηρίας του Κρίτωνα, περίμενα να του δώσει λίγη περισσότερη βάση, να τον κάνει λίγο πιο ευαίσθητο απέναντι στο τι συμβαίνει πέρα από τις Πύλες. Θα μπορούσε έτσι να κάνει το έργο ακόμη πιο βαθύ και με περισσότερες ακόμη προεκτάσεις ψυχολογικές. Κρίμα που ακόμα δεν έχουμε δει τη συνέχεια! Με έψησε να θέλω να διαβάσω το παρακάτω.

Ποιος παίζει με τον υπολογιστή του Σέρλοκ Χολμς; Σέργιος Μαυροκέφαλος, Διονύσης Παπαδόπουλος: Είμαι μεγάλη φαν του Διονύση Παπαδόπουλου, κι ας μην καταλαβαίνω πάντα τα θέματά του. Και έχω την εντύπωση ότι πλέον έχω και όλα του τα βιβλία. Δυστυχώς ετούτο είναι ένα πολύ μπερδεμένο ανάγνωσμα, όπου ακόμη κι εκείνη η περίφημη ευγλωττία του Παπαδόπουλου μάλλον δεν το σώζει. Κατανοώ το "ηθικό δίδαγμα" που καταλήγει, αλλά η διαδρομή μου είναι ξένη, όπως και οι χαρακτήρες και τα κίνητρά τους τελικά. Χοντρικά πρόκειται για μια περίπτωση όπου ένας συγγραφέας "ανταλλάσσει" θέσεις με τον ήρωά του (έναν ντετέκτιβ που ασχολείται με έναν φόνο) κάπου στη μέση του βιβλίου. Μπλέκουν εκεί και μια γυναίκα πραγματική, μια γυναίκα φανταστική, το Δίκτυο, κάποιες ηλεκτρονικά εκδιδόμενες που της λένε whorenettes ή cyber-whores και μια Αθήνα που μοιάζει πιο πολύ με το Λονδίνο.

Η Δεξιά Τσέπη του Ράσου, Γιάννης Μακριδάκης: Εξαιρετική γραφή, λίγο ιδιαίτερη τεχνική (με την έννοια ότι μπερδεύει ή κουράζει κάποιες φορές), άπλετο συναίσθημα. Δίνει την εντύπωση ότι ενός κόσμου περίκλειστου, που περιέχει τον εξής έναν ένοικο. όλα τα υπόλοιπα (η Εκκλησιαστική αρχή, οι προσκυνητές, ακόμη κι ο Μάρκος) είναι εκεί απλά για να πλαισιώνουν τον κόσμο του μοναχού Βικέντιου, όχι για να αποτελούν μέρος του.

Υπόγεια Κίνηση, Νικ Μαμάτας: Του έβαλα τέσσερα αστέρια στο goodreads και πιθανόν να κέρδιζε πέντε αστέρια, αν είχα κάποια επαφή με τους μπίτνικ. Ωστόσο η ροή του λόγου είναι εξαιρετική κι η σχέση με τους Μεγάλους Παλαιούς αδιαμφισβήτητη.

Ο Μπόρχες και οι αιώνιοι ουραγκοτάγκοι, Luis Fernando Verissimo: Ένα παράξενο βιβλιαράκι, γραμμένο στο δεύτερο πρόσωπο (πιθανόν το πρώτο βιβλίο γραμμένο στο δεύτερο πρόσωπο που διαβάζω). Είναι σίγουρα αστυνομικό, αλλά ανακατεύει τον Πόε, το Μπόρχες, το Λάβκραφτ και μια ολόκληρη σημειολογία σχετικά με τους τρεις αυτούς στα όρια της ερωτικής μονομανίας. Η ιδέα είναι έξυπνη και στέκεται μέσα στον κυκεώνα των υποθέσεων που κάνουν οι λογοτεχνικοί ντετέκτιβ. Η γραφή είναι σπιρτόζικη, γεμάτη με πνεύμα, και αυτά που περιγράφονται μπορεί να μην είναι κραυγαλέα ανατριχιαστικά, αλλά σε κάνουν να σαλεύεις στην καρέκλα σου. Το τέλος είναι ταυτόχρονα αιωρούμενο και καταληκτικό, με την έννοια ότι ξέρεις ότι η υπόθεση λύθηκε, αλλά δεν ξέρεις αν είναι στ' αλήθεια αυτή η υπόθεση που διάβασες, ή αυτό το τέλος της. Γενικά σε κάνει να εκτιμάς και το συγγραφέα και την επιλογή της φόρμας του και κυρίως να μη μπουκώνεις από το πειραματικό του ύφος. Πάει να πει, μπορεί όντως να πειραματιζόταν με το ύφος του, αλλά στο σερβίρει σαν κάτι εύκολο, κάτι που το κατέχει.