Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2012 - Ιανουάριος (16)

Ε, ναι, καθυστερώ με επιμονή. Τι να γίνει, κάποια πράγματα δε μπορείς να βιάσεις, πόσο μάλλον τη διάθεση και την τεμπελιά… Αλλά τελικά κάνω αυτό που λέω, ακόμη κι αν καθυστερώ. Κι ιδού τα βιβλία που διάβασα το Γενάρη, λίγες μέρες πριν φύγει κι ο Φλεβάρης.

Η Καινούρια Διαθήκη του Σμου, Γιώργος Τυρίκος-Εργάς: Περίμενα αυτό το βιβλίο με προσμονή απίστευτη. Δεν ξέρω αν με συνέπαρε ή αν επαληθεύτηκαν οι ελπίδες μου όμως. Σαφώς πέρασα όμορφα μαζί του, αλλά κάποια πράγματα με έκαναν να σκαλώσω, όπως κάποιοι λόξυγκες στις περιγραφές και στη χρησιμότητα κάποιων εκ των χαρακτήρων. Επίσης, αυτό που αλήθεια δεν το περίμενα είναι μια κάπως μονόπαντη αντιμετώπιση των ηρώων, μια σαφής τάση να καταδικάσει τους «αγγέλους», έναντι κάποιων ασαφών «δαιμόνων». Η απουσία μιας ισορροπίας σε αυτό το θέμα αποδυνάμωσε την δυναμική του βιβλίου.

Το Δακτυλίδι της Ταμάρις, Μέρος Πρώτο: Στις παρυφές του Μεταθέτη, και Μέρος Δεύτερο: Στο Πυλώνα των Όφφεων, Διονύσης Παπαδόπουλος: Ο Διονύσης Παπαδόπουλος είναι ένας από τους πλέον πολυγραφότατους Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού. Προς το παρόν έχω διαβάσει μόνο δύο βιβλία του, τον Πλανήτη της Εκδίκησης και το δίτομο Δακτυλίδι της Ταμάρις, αλλά απέκτησα πρόσφατα μερικά ακόμη (τις Δαναΐδες, το Όνειρο σε Κύκλο, τη Γκουέντολιν του Ερειπωμένου Πύργου, το Φάκελο Βαμπίρ και το Σύνδρομο της Λαΐδος).

Το Δακτυλίδι της Ταμάρις διατείνεται στο εξώφυλλό του ότι είναι Ιστόρημα Μαγείας και Ξίφους. Σαφώς δεν πρόκειται ούτε για συνηθισμένη μαγεία, ούτε για συνηθισμένο ξίφος και σαφώς δεν πρόκειται και για συνηθισμένη ιστορία. Το μόνο συνηθισμένο είναι ίσως η μυητική απόχρωση που έχει η περιπέτεια των ηρώων της. Αλλά και πάλι...

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Σε έναν κόσμο που εναλλάσσονται τέσσερις διαφορετικοί ήλιοι (ο ραβδωτός, ο γαλάζιος ο σκοτεινός κι ο διπλός) μια έκπτωτη πριγκίπισσα σώζει έναν ιερέα και μια κοπέλα-λιβελούλα και μαζί κατευθύνονται προς το ιερό όρος Μπέλατον, για να συναντήσουν την θεότητα που λέγεται Ταμάρις και ελέγχει το Μεταθέτη. Ταυτόχρονα, σε παράλληλη αφήγηση έχουμε και την ιστορία μιας ιεράς παρθένου αφιερωμένης στην Ταμάρις που κάνει το μυητικό της ταξίδι ως το Μπέλατον, παρέα με δυο πόρνες κι έναν πρίγκηπα, όπως επίσης και την ιστορία ενός ανθρώπου από άλλο κόσμο ( ; ) που συναντάει τελικά την πριγκίπισσα, συν την ιστορία ενός μισθοφόρου που κατευθύνεται κι αυτός προς το Μπέλατον, μαζί με έναν άνθρωπο από άλλο κόσμο, μια μισθοφόρο ακόμη και μια έφηβη μάγισσα, για να κλέψουν τους φημούμενους θυσαυρούς.

Μπερδευτήκατε; Πού και να σας έλεγα ότι δεν είναι σαφές αν αυτοί οι άνθρωποι ζουν όλοι στο ίδιο χρονικό συνεχές ή που να σας έλεγα ότι δεν είναι και πολύ σίγουρο τι είναι αυτός ο Μεταθέτης που ανέφερα. Κι επίσης πού και να βλέπατε τη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Δ. Παπαδόπουλος ή την αδυναμία του στις εντυπωσιακές εικόνες, ή τους διαλόγους που είναι εντελώς ρομαντικοί στο περιεχόμενο και μπαρόκ στην καλλιέπεια. Ειδικά η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι τόσο περίπλοκη, τόσο κομψή και μεριές-μεριές αρχαΐζουσα που όπως είπε και σε συζήτηση ο συγγραφέας Μιχάλης Μανωλιός παίζει να έχεις μια άγνωστη λέξη κάθε τρεις σελίδες.

Επίσης να συμπληρώσω ότι παρά που δεν με ικανοποίησε ιδιαίτερα η ιδέα ή η πλοκή (γενικά δεν μου πολυαρέσουν τα βιβλία που έχουν ως κεντρική ιδέα μια "μεταφορά" ψυχολογικών εννοιών), δε σταμάτησα να το διαβάζω, ούτε και καθυστέρησα εδώ ή εκεί, το διάβαζα μόνο και μόνο για την απόλαυση αυτής της μπαρόκ γλώσσας.
 
Το Φύλλο και το Δέντρο, Ιστορίες για νεράιδες...και άλλα, Τ. Ρ.Ρ. Τόλκιν: Δυστυχώς παρά το θέμα του (πρόκειται για μελέτη πάνω στις νεράιδες) μ' έκανε να το βαρεθώ μέχρι θανάτου.

Ο Οφθαλμός του Κόσμου, Ο Τροχός του Χρόνου, Βιβλίο Α - Τόμος Α και Τόμος B, Robert Jordan: Μια από τις γνωστότερες σειρές επικής φαντασίας, με μυθιστορηματική έκδοση (ο συγγραφέας πέθανε πρόσφατα, πριν τελειώσει τη σειρά, αλλά άφησε πίσω του πολλές σημειώσεις και πρόλαβε να διαλέξει ποιος νέος συγγραφέας θα συνέχιζε το έργο του). Παρ’ όλη την επιτυχία της όμως, έχω κάποια θέματα μαζί της. Μάλλον πρέπει να σπάσω την άποψή μου σε μέρη.

α) Συμφωνώ ότι είναι μια πολύ χαριτωμένη αντιγραφή του Άρχοντα. Για την ακρίβεια προχτές μιλούσα με φίλο στο τηλέφωνο. Μου λέει "τι διαβάζεις;", του λέω "Τζόρνταν", μου λέει "πού έχεις φτάσει;", του λέω "ε, περάσαμε από το Μπακλμπέρυ Φέρυ και πάμε για το Μπρη".

β) Συμφωνώ επίσης ότι μεριές-μεριές (ειδικά στο πρώτο βιβλίο, τα πρώτα κεφάλαια που περιγράφουν τους Δύο Ποταμούς) είναι σκέτο χασμουρητό. Δε λέω, σε ένα έργο τέτοιου μεγέθους, σε παίρνει να πλατειάζεις, αλλά μέχρι να ξεκινήσει η δράση κουτουλούσα όρθια από τη νύστα.

γ) Δηλώνω ότι παρά τις ως άνω αδυναμίες, το διάβασα και πολύ γρήγορα και πολύ εύκολα. Ειδικά από τα σημεία που βελτιώνεται κάπως ο ρυθμός.

δ) Επίσης ήταν ενοχλητικό -σχεδόν επώδυνα ενοχλητικό- το ότι όλοι οι γυναικείοι χαρακτήρες ήταν πιο αυταρχικοί κι από μένα. Νισάφι βρε παιδί μου. Ίσως -ξέρω 'γω- αυτό να είναι αποτέλεσμα του ότι οι άντρες δεν μπορούν να αγγίξουν τη Μία Δύναμη. Όταν ξέρεις ότι εσύ θα μπορούσες να είσαι μάγος αλλά ο άντρας σου όχι, ε, ξιπάζεσαι λιγάκι, ειδικά όταν περάσουν δυο χιλιάδες χρόνια με αυτό το βιολί. Από την άλλη, αυτή η συμπεριφορά δε δικαιολογεί το ότι όλες οι μη-σημαντικές γυναίκες του βιβλίου είναι οι κλασσικές ανδροκρατούμενες γυναίκες -που τρώνε και καμιά ψιλή πού και πού.

ε) ο πλέον αλλοπρόσαλλος χαρακτήρας είναι ο Πίπιν- ουπς, σόρρυ, ο Ματ ήθελα να πω. Υπάρχουν διάφοροι ίσως λόγοι γι' αυτό, αλλά δεν του δίνει καθόλου ανάσες ούτε και βάθος. Ακόμη κι ο Λαν ή ο Θομ έχουν κάτι από πίσω τους που τους κάνει κάπως πραγματικούς, αλλά ο Ματ είναι εκεί μόνο και μόνο για -να τολμήσω να μαντέψω;- να γίνει ο κακός του έργου;

στ) η Μουαρραίν είναι πιο εκνευριστική κι από τον Γκάνταλφ. Όλο σιγουριά και μυστήριο. Μη χ3σω.

ζ) Διέκρινα (κατόπιν υποδείξεως από φίλο αναγνώστη) και μια ιδέα Ντιούν, αλλά σόρρυ κιόλας αυτό ήταν εξαρχής αναμενόμενο.

η) Η Μάστιγα ήταν αρκετά εντυπωσιακή.

Τα Μάτια του Ανώτερου Κόσμου και Η Οδύσσεια του Κουζέλ, Jack Vance: Οκέι, επιτέλους, έπιασα κι εγώ στα χέρια μου ένα βιβλίο του Βανς. Είχα διαβάσει παλαιότερα το Τελευταίο Κάστρο, αλλά για κάποιο λόγο α) το είχα ξεχάσει, β) ποτέ δε θυμάμαι ότι είναι του Βανς. Μέσα σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο και με αφοσίωση σαν εκείνη που είχα πριν από είκοσι χρόνια.

Ήταν για μένα ένα πολύ ευχάριστο διάλλειμα από την αληθοφανή φαντασία (που κακά τα ψέματα, μου αρέσει πάρα πολύ και την κυνηγάω). Για την ακρίβεια, ήταν μια βουτιά σε αδιάλυτη φαντασία, που ούτε μια στιγμή δε νερώνεται από την προσπάθεια του συγγραφέα να βγάζει νόημα. Εδώ το νόημα βγαίνει αβίαστα, κι επίσης αβίαστα βγαίνουν κι όλες αυτές οι υπέροχες ιδέες. Άλλοι βγάζουν μια ιδέα και την τραβάνε να την ξεχειλώσουν, για να χωρέσει τις πλοκές και τις προθέσεις τους. Ο Βανς πετάει κατά μέσο όρο, τρεις με τέσσερις καλές ιδέες σε κάθε του σελίδα, ιδέες που θα μπορούσαν να είναι από μόνες τους ένα γεμάτο και χορταστικό βιβλίο. Αλλά αυτός τις ξεπετάει με μια μόνο αναφορά, σαν να είναι κατώτερες αξίας.

Πέρα από τις ιδέες, ο ίδιος ο Κουζέλ είναι... τι να πω. Άλλες φορές γελάω με λυγμούς, άλλες θέλω να τον πιάσω από το λαιμό και να τον στραγγαλίσω. Φεύγει κι αφήνει πίσω του συντρίμμια, αλλά φεύγει, δεν υφίσταται πια το "πίσω" γι' αυτόν. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι το φαΐ κι ο ύπνος του, περιστασιακά κι οι άλλες σωματικές του ανάγκες, και πάνω απ' όλα η εκδίκησή του, την οποία ενορχηστρώνει μαεστρικά για να την πατήσει και πάλι. Δεν ξέρω ποια από τις περιπέτειές του μου αρέσει περισσότερο, αλλά αυτή που θα θυμάμαι πιο έντονα είναι τα Βουνά του Μαγνάζ.

Ιστορίες φαντασμάτων ενός αρχαιοδίφη, M. R. James: Τον βρίσκω απόλυτα του γούστου μου. Είμαι λίγο παλαιομοδίτισσα στον τρόμο, αλλά αυτό ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Δυστυχώς δε διάβασα το πρωτότυπο, αλλά τη μετάφραση του Περικλή Μποζινάκη και λέω "δυστυχώς" γιατί αν το είχα διαβάσει στα αγγλικά ίσως να είχε κόψει κάτι από την ανησυχία που με έπιασε και κοιτάω κάτω από τα κρεβάτια. Γενικά ο τρόμος του ήταν απτός, κυριολεκτικά, παίζει πάρα πολύ με την αίσθηση της αφής. Από τις ιστορίες που διάβασα τα χρειάστηκα στο Νούμερο 13, (οχτώμιση η ώρα το πρωί, μέσα σε γεμάτο λεωφορείο και με είχε πιάσει το κατιτί μου), Το Λεύκωμα του Εφημέριου Άλμπερικ και ο Θησαυρός του Ηγούμενου Τόμας.
Το Τραγούδι του Κούκου, Δημήτρης Γιατρέλλης: Δυστυχώς, η πολύ καλή του πένα στα μικρά κείμενα (βλ. το ιστολόγιό του, Κούκος Μόνος) δε μπορεί να υποστηρίξει εντελώς ένα μεγαλύτερης έκτασης κείμενο. Όχι ότι βαρέθηκα κιόλας, αλλά κάποιες φορές ο λόγος του γλιστρούσε προς τη φλυαρία

Οι Πατρίδες του Ελληνισμού, Πόντος, Τόμος 1: Ιστορία και Γεωγραφία, Τόμος 2: Λαογραφία, Ήθη και Έθιμα, Τόμος 3: Κοινωνική και Πνευματική Ζωή και Τόμος 4: Διατροφή και Παραδοσιακές Συνταγές, Έκδοση του National Geographic: Τόσο ελεεινά επιμελημένη, που τα πιο πολλά "υ" είναι τυπωμένα ως "ν". Πάντως το περιεχόμενο (όταν αποκρυπτογραφούσες τι έλεγε) ήταν πολύ ενδιαφέρον και γεμάτο με μικρές συγκινητικές λεπτομέρειες

Επίσης διάβασα δύο ανέκδοτα βιβλία ελληνικού φανταστικού, που τα καταχάρηκα περισσότερο απ’ όσο περίμενα.

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2011 - Δεκέμβριος (17)

Υπάρχουν ακόμη κάποια σχόλια που χρωστάω, ίσως και όχι μόνο από το 2011, σχετικά με βιβλία που έχω διαβάσει. Κάνω σοβαρές προσπάθειες να τα σχολιάσω όπως τους πρέπει, αλλά είναι κάποια κείμενα που απλά δε θέλουν να γραφτούν, βρε παιδί μου.

Επιπλέον, θα μου επιτρέψετε να μην πω τίποτε για τα εφτά αδημοσίευτα ελληνικά λογοτεχνήματα που διάβασα μέσα στο Δεκέμβρη που μας πέρασε. Ελπίζω και προσεύχομαι στο Flying Spaghetti Monster να τα ταχταρίσω τυπωμένα στα χέρια μου μια μέρα. Ως τότε όμως, σιγή και μελέτη.

Το Τραγούδι του Χρόνου Βιβλίο Πρώτο: Η Χώρα των Χαμένων Ευχών, Γιώργος Χατζηκυριάκος. Γι’ αυτό θα μιλήσουμε σε ξεχωριστή ανάρτηση.

Βάσει Σχεδίου, Μπάμπης Αρώνης. Θεατρικό για την ακρίβεια, που διαπραγματεύεται με επιτυχία τολμώ να πω, την αλήθεια και το ψέμα της βίας. Τρόμος, πραγματικός. Κουβάρι που δε μπορείς να ξεμπλέξεις εύκολα. Κι όταν τελικά βρίσκεις μια άκρη, είσαι σίγουρος ότι είναι αυτή που πρέπει να τραβήξεις για να ξετυλιχτεί; Η εικόνα είναι από τις παραστάσεις του έργου που παίχτηκε στη Β' Σκηνή του θεάτρου Άλμα, πέρσι το χειμώνα.

Η μάγισσα του φωτός, Γαβριέλλα Κασουλίδου. Ανήκει στο είδος των βιβλίων που αγγίζουν το πνευματικό κι όχι το φανταστικό, όμως δε με ενόχλησε καθόλου. Ξεκινάει δυσκίνητα, με ανακατεμένες σκέψεις και γεγονότα και με "λόξυγκες" στη γλώσσα και το ύφος, αλλά μετά απογειώνεται, δίνοντας μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία, συγκινητική, αλλά και με τις δικές της τρίλιες ηθικού διδάγματος. Οι οποίες τρίλιες δε με χάλασαν, παρά που πολλές από αυτές δεν τις συμμερίζομαι.

Η Δάδα της Περσεφόνης, Α. Γ. Σακελαρίου. Είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο, από ένα νέο συγγραφέα με πολύ ταλέντο και όραμα. Αυτό που λείπει είναι η προπόνηση, με την έννοια ότι κάποιες φορές η αφήγηση τού γλιστράει από τα χέρια και δεν εξελίσσεται ομαλά. Η ιστορία μιλάει για μια πανσιόν με όνομα Δάδα της Περσεφόνης, στο βουνό πάνω από το χωριό Μαύρος Κούτσουλας κάπου στην Ήπειρο, η οποία πανσιόν γίνεται θέατρο δαιμονικών εμφανίσεων. Στο εξώφυλλο χαρακτηρίζεται ως μαύρη κωμωδία, αλλά έχει μέσα πολύ ζόρικες εικόνες, πέρα από την σκαμπρόζικη περιγραφή των ηθών και των εθίμων των Μαυροκουτσουλιωτών...

Ο Δαιμονιστής, Αύγουστος Κορτώ. Μου το είχε προτείνει ένα πολύ καλός φίλος πριν από δύο περίπου χρόνια. Το είχα αγοράσει, αλλά ξέρετε τώρα, τα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου παίρνουν ειδικό βάρος με την αναμονή. Λοιπόν, αν αυτό πήρε ειδικό βάρος από την αναμονή, αναρωτιέμαι τι βάρος θα είχε αν το διάβαζα επιτόπου. Καταρχήν ανήκει στο ελληνικό φανταστικό. Δεν το επιθυμεί όμως. Ξεκινάει άγαρμπα, με πολύ tell και συνεχίζει λίγο καλύτερα, με το tell όμως να εξακολουθεί να μας ζαλίζει, όπως σε όλα τα σύγχρονα ελληνικά βιβλία που τα ψυχογραφήματα πρέπει ανυπερθέτως να είναι tell, ή μάλλον TELL. Διαθέτει μια χαριτωμένη ιδέα, κι αυτή άγαρμπα δοσμένη, -πιθανότατα γιατί ο συγγραφέας αγνοεί τις συμβάσεις του φανταστικού- και πολλές σκηνές που οι Άγγλοι θα τις έλεγαν disturbing. Επίσης παραθέτει κι ένα πολύ φιλολογικό-παύλα-φιλοσοφικό κομμάτι όπου εξηγεί την άποψή του ότι μόνο ο έρωτας μεταξύ αντρών μπορεί να είναι αγάπη γιατί (να το διαβάσετε, δε σας λέω γιατί, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο). Και το τέλος είναι πολύ βιαστικό και χωρίς κορύφωση. Πιο "κορυφωμένο" είναι το κομμάτι πριν το τέλος. Γενική εντύπωση: ένα βιβλίο εύκολο να το διαβάσεις, με κάμποσες σκληρές σκηνές, αλλά κατά τη γνώμη μου χωρίς να αξίζει τον ντόρο που προκάλεσε.

Η Μαγική Εκδρομή, Μιχάλης Μακρόπουλος. Ένα πολύ γλυκό, αλλά και πολύ φλύαρο βιβλίο, που θα μπορούσε να είναι δύο διηγήματα των 2000 λέξεων το καθένα. Η φλυαρία του με λίγωσε, χωρίς να μου προσφέρει κάτι.

Η Σάλπιγγα της Αποκάλυψης, Κωνσταντίνος Γρίβας. Ε, Γρίβας είναι αυτός. Πολύς στρατός, πολλές περιγραφές οπλικών συστημάτων, υπερστρατιώτες και πυρηνικά όπλα. Περιορισμένη λογοτεχνική αξία. Πέρα από αυτό όμως, ο Γρίβας είναι μια κατηγορία ελληνικού φανταστικού μόνος του. Military futuristic fiction made in Greece.
Το Τελευταίο Ροδοπέταλο, Εύη Κατιδιώτη. Μια εφηβική, κοριτσίστικη ιλουζιόν, γραμμένη με τρυφερότητα. Συνίσταται σε όσους αναρωτιούνται τι κάνουν τα κορίτσια στο γυμνάσιο στην ώρα των θρησκευτικών ή άλλες τέτοιες βαρετές ώρες. Γράφουν τέτοια. Κι εγώ έχω γράψει ένα ή τρία, δε θυμάμαι. Στα 15 μου.

Το φυλακτό του Ποσειδώνα, Γλυκερία Καραγκούνη. Άλλο ένα εφηβικό βιβλίο που προσπαθεί σκληρά, αλλά δεν καταφέρνει να με πείσει. Οι τρύπες στην πλοκή είναι απίστευτες, η προοικονομία σε κάποια σημεία ανύπαρκτη, οι χαρακτήρες κλισέ και όχι αρχετυπικοί κι οι επιρροές από τον Χάρρυ Πότερ περισσότερες απ' όσες θα μου άρεσαν, αν και καλά κρυμμένες για όσους δεν έχουν διαβάσει Ρόουλινγκ. Το μόνο που σώζεται είναι η καλή πρόθεση και η γλώσσα, που είναι σταθερή και επιπέδου.
Καλό Αίμα, Κακό Αίμα, Ελεωνόρα Σταθοπούλου. Νόμιζα ότι ήταν φανταστικό, αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι τόσο mainstream που απορώ γιατί έβαλαν τη λέξη "φαντασία" στο οπισθόφυλλο. Πέραν τούτου, είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία που διάβασα φέτος. Μαύρο, κατάμαυρο, με τρομερούς χαρακτήρες (και μιλάμε για καμιά εικοσαριά διηγήματα έτσι; δηλαδή για τουλάχιστον πενήντα τρομερούς χαρακτήρες!), γνώση της χρήσης του λόγου για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, εξαιρετικό ύφος, τρομερές πλοκές, τι να λέμε τώρα; Διάβαζα ένα διήγημα, ήθελα να κοπανίσω το κεφάλι μου στον τοίχο από τη μαυρίλα του και όταν τελείωνε ξεκινούσα με διεστραμμένα λυσσαλέα χαρά το επόμενο.

Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012

Με το δεξί στις εσχατιές του χρόνου

Και μπήκαμε στο 2012, τη χρόνια που κατά τα λεγόμενα θα τελειώσει ο κόσμος. Ελπίζουμε με το δεξί, αν και δεν είμαστε και τόσο σίγουροι, με την κρίση και τα λοιπά... Αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς λέμε να κάνουμε το καθήκον μας. Και μιας και είμαστε σε εσχατολογικό κλίμα, να, κι εγώ μέσα στους επόμενους εντεκάμιση μήνες θα ήθελα να διαβάσω πράγματα που τα θεωρώ κλασσικά. Και να γράψω το magnum opus μου, σαν άνθρωπος.


Για το 2011, έχω λίγα να πω, ίσως γιατί έζησα πολλά περισσότερα α’ όσα νόμιζα. Άρχισε η κατρακύλα των 35+ ετών, η αποχώρηση διαφόρων ανθρώπων που δε σου περνάει από το μυαλό ότι θα τους αποχωριστείς ποτέ, προβλήματα υγείας και τα συναφή ανατριχιαστικά. Πάντως, κατάφερα και να γράψω και να διαβάσω αρκετά.

funny pictures - Dear Santa, Wuz naugti but wuz wurf it.  Srsly,           Muffin
see more Lolcats and funny pictures, and check out our Socially Awkward Penguin lolz!


Στο θέμα της γραφής, λιγότερα κομμάτια φέτος, αλλά μεγαλύτερος όγκος: Έξι διηγήματα από 2000 έως 5000 λέξεις (Ένας ξύπνιος άνθρωπος, Κιμωλίες, Ραβδί, Η διαθήκη του Ζίγκφριντ Σβάρτσμαν, Δυο σταγόνες ιδρώτα και Το σπίτι αυτό), μια νουβέλα 50.000 λέξεων για το NaNoWriMo, με τίτλο Στάλα Δάκρυ κι ένα μυθιστόρημα, το καταληκτικό της Τριλογίας της Πλέξης, με προσωρινό τίτλο Παρέσσα και πιθανότερο Μάνα και Κόρη. Έφαγα μια εκδοτική πόρτα με τη Θύμνα και έκανα ακόμη τέσσερις προσπάθειες με τη Θύμνα και τα Κείμενα Σ’ Ένα Ξύλινο Κουτί, οι οποίες μάλλον θα απαντηθούν μέσα στους πρώτους τρεις μήνες του ’12

Αναγνωστικά ήταν μια καλή χρονιά. Η εμμονή με το ελληνικό φανταστικό φαίνεται εντονότερα από κάθε άλλη χρονιά, αλλά με την προοπτική της αυτοέκδοσης είχαμε και πολλά νέα βιβλία φέτος. Ίσως αυτό να είναι καλό, αλλά εμένα με ανησυχεί. Με την πρόφαση της κρίσης, το φανταστικό είδε και πάλι την πόρτα της εξόδου από τα πλάνα των εκδοτικών οίκων, πάνω που είχαμε κάνει μερικές πολύ καλές κινήσεις προς την απομυθοποίησή του -ή όπως θα ήταν σωστότερο να πούμε, την αποδαιμονοποίησή του. Ελπίζω σε και εύχομαι (και δεν το θεωρώ κατάντια) μια αναβίωση του παλπ, που θα επιτρέψει την διάδοση περισσοτέρων φανταστικών ιδεών και -γιατί όχι;- και την ανακούφιση από τα δεσμά της λιτότητας των εκδοτικών οίκων. Όνειρο, αλλά a girl’s gotta dream, έτσι δεν είναι;

Τα βιβιλία που διάβασα φέτος τα σχολιάζω ανά μήνα (Ιανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος, Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος) και κάποιες σκόρπιες ειδικότερες σκέψεις εδώ, συν κάποιες που θα προστεθούν επίσης εντός ολίγων ημερών. Και η πλήρης λίστα παρακάτω:

1. Η Πτώση του Οίκου των Άσερ... και παραλλαγές, Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Τόμας Ντις, Ρι Μπράντμπερυ, Μπράιαν Στέιμπλφορντ, σελ. 140
2. Ρετρό στην ομίχλη, Άγκαθα Κρίστι, σελ. 192
3. Ο Τύμβος, Χ.Φ. Λάβκραφτ, σελ. 189
4. Σχέδιο Φράκταλ, Κώστας Χαρίτος, σελ. 252
5. X-Arnikos, Ο μαθηματικός μου είναι εξωγήινος, Νατάσα Μπαρτζή, σελ. 46
6. Η Κρύπτη των Καπουτσίνων, Γιόζεφ Ροτ, σελ. 158
7. Γυρισμένα Λόγια, Κώστας Καφαντάρης, σελ. 32
8. Hittite Fortifications c. 1650-700 BC, Konstantin Nossov, σελ. 68
9. Η Βιβλοθηκάριος της Βασόρας, Jeanette Winter, σελ. 28
10. Συντίπας, ή οι πανουργίες των γυναικών, Αγνώστου Άραβα συγγραφέα, σελ. 172
11. Μετά τις Εννιά, ανθολογία ελληνικού φανταστικού, σελ. 113
12. Ο Πρώτος Κανόνας του Μάγου, τόμος Β, Sword of Truth, Βιβλίο 1, Terry Goodkind, σελ. 475
13. Οι εξοχές των νεκρών, Κοσμάς Χαρπαντίδης, σελ. 134
14. Νικολά Τέσλα, ο Προμηθέας της 5ης Λεωφόρου, Νίκος Παπαδόπουλος, σελ. 157
15. Ενυδρία, Βάγια Ψευτάκη, σελ. 229
16. Υπόκοσμοι, Κωνσταντίνα Δελημήτρου, σελ. 351
17. Μικρές Αγγελίες, Αντώνης Κρύσιλας, σελ. 141
18. Ακατανόμαστες εξομολογήσεις, Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, σελ. 151
19. Απόκρημνος Χρόνος, Περικλής Μποζινάκης, σελ. 198
20. Νεκρονομικόν, Ντόναλντ Τάισον, σελ. 231
21. Οδύσσεια στο χωροχρόνο, Γιώργος Β. Παπαδόπουλος, σελ. 268
22. Παραμύθια της Κύθνου, Γιώργος Βενετούλιας, σελ. 310
23. Το πείραμα της όγδοης μέρας, Ορέστης Ευθυμίου, σελ. 286
24. Ένα χαμόγελο στο σκοτάδι, Δημήτρης Στρεμμένος, σελ. 254
25. Twelve, Danilov Quintet Book 1, Jasper Kent, σελ. 539
26. Η Μοναξιά του Θεού, Χρίστος Λογαρίδης, σελ. 150
27. The Crown Conspiracy, Michael J. Sullivan, σελ. 306
28. Deja vu, Πόπη Βερνάρδου, σελ. 209
29. Το Ασήμι που Ουρλιάζει, Αβραάμ Κάουα, σελ. 284
30. Η έβδομη Σφραγίδα, Σταύρος Μουντουφάρης, σελ. 330
31. Ο Φύλακας των Ψυχών, συλλογικό, σελ. 221
32. Δηλαδή, εγώ τώρα πέθανα;, Γιώργος Λάχανης, σελ. 324
33. Το Στοίχημα των Ανθρώπων, Μιχάλης Σπέγγος, σελ 511
34. Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν, Ανδρέας Καπανδρέου, σελ. 156
35. Οι Ναΐτες πετάχτηκαν δίπλα, Γιώργος Τσαντίκος, σελ. 126
36. Ο τρόμος του Ντάνγουιτς, Χ.Φ. Λάβκραφτ, σελ. 169
37. Λάχεσις, Στεφανία Καρκαμάνη, σελ. 142
38. Ο ναός του τρόμου, Χ.Φ. Λάβκραφτ, σελ. 210
39. Ο Τέταρτος Κλώνος, Καίτη Βασιλάκου, σελ. 217
40. Αίμα στη Μονή Μελαντίου, Δημήτρης Ωρολογάς, σελ. 78
41. Για το θρόνο της Θερίνια, Στυλιανός Κιλημάντζος, σελ. 493
42. Shadow Chaser, Chronicles of Siala Book 2, Alexei Pehov, σελ. 357
43. Το ταξίδι του βασιλιά Γιουβόραν, Clark Ashton Smith, σελ. 186
44. Κατακόμβες, The Cleric Quintet βιβλίο 1, R.A. Salvatore, σελ. 355
45. Dawnthief, Chronicles of the Raven Book 1, James Barclay, σελ. 464
46. Το Παιχνίδι του Στέματος, Το Τραγούδι του Πάγου και της Φωτιάς, Βιβλίο Πρώτο, τόμος Α', G. R. R. Martin, σελ. 484
47. Μην Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους, Χριστόφορος Παυλίδης, σελ. 144
48. Το Παιχνίδι του Στέματος, Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου, Βιβλίο Πρώτο, τόμος Β ', G. R. R. Martin, σελ. 462
49. Το Δάσος των Σκιών, The Cleric Quintet βιβλίο 2, R.A. Salvatore, σελ. 326
50. Βόλτα στο Φεγγάρι, Δημήτρης Νίκου, σελ.143
51. Ο Βοσκός της Αντίπερα Όχθης, Κώστας Ζωτόπουλος, σελ. 109
52. Οι Μάσκες της Νύχτας, The Cleric Quintet βιβλιο 3, R. A. Salvatore, σελ. 308
53. Το Οχυρό του Σκότους, The Cleric Quintet βιβλίο 4, R. A. Salvatore, σελ. 304
54. Η Κατάρα του Χάους, The Cleric Quintet βιβλίο 5, R. A. Salvatore, σελ. 277
55. Κερνόκ ο Πειρατής, Eugene Sue, σελ. 130
56. Ορλάντο, Βιρτζίνια Γουλφ, σελ. 242
57. Η σιωπή της πόλης, Νίκος Καρακάσης, σελ. 84
58. Ψυχή στην Κούλουρη, Γιούλη Αναστασοπούλου, σελ. 129
59. Τα ουγγρικά ψάρια, Γιάννης Πλιώτας, σελ. 189
60. Αυτή είναι η ιππασία, Selma Brandl, σελ. 127
61. Άγνωστη Πελοπόννησος, σειρά Παράξενος Ταξιδιώτης, σελ. 192
62. Ο Κλεπτομνήμων, Νίκος Παπανδρέου, σελ. 259
63. Τα Καβείρια Μυστήρια, Περικλής Ροδάκης, σελ. 105
64. Ακόμη και οι θεοί συγκινούνται, Χρήστος Λαμπρούδης, σελ. 119
65. Οι Πόρτες, Καίτη Βασιλάκου, σελ. 243
66. Το Πέρασμα του Ιγνάτιου, Παναγιώτης Παναγόπουλος, σελ. 297
67. The Steel Remains, Land Fit For Heroes Trilogy, Book 1, Richard Morgan, σελ. 391
68. Όμηροι των σκιών, Γιώργος Βασιλάκος, σελ. 137
69. The Hundred Thousand Kingdoms, Book One of the Inheritance Trilogy, N. K. Jemisin, σελ. 410
70. Οι κόσμοι της φωτιάς, Γιώργος Μπαλάνος, σελ. 197
71. Naradel, Η μάχη της Σκιάς και τα αρχαία μυστικά, Βιβλίο πρώτο, Angela G. Pitlinger, σελ. 455
72. Η σκιά του Κθούλου, Γιώργος Μπαλάνος, σελ. 371
73. Celestia, Απόστολος Αποστόλου, σελ. 184
74. Σόλομον Κέιν, Κόκκινες Σκιές, Robert E. Howard, σελ. 223
75. The Adamantine Palace, Stephen Deas, σελ. 369
76. Ο Άρχοντας του Χρόνου (Βιβλίο 1ο), Η Αρχή του Τέλους, Παντελής Σκουρλάς, σελ. 201
77. Η μέτρηση του κόσμου, Ντάνιελ Κέλμαν, σελ. 300
78. Ο Μέγας Θεός Παν, Άρθουρ Μάχεν, σελ. 229
79. Μπόραθ, Το μυστικό όπλο, Μέρος Πρώτο: Συνωμοσία, Γιάννης Καμπουρόπουλος, σελ. 231
80. Άγρια νύχτα, Νόρμαν Σπίνραντ, σελ 20 από 95
81. Η Αμάντα και ο Εξωγήινος, Ρόμπερτ Σίλβερμπεργκ, σελ. 117
82. Ο Ιούλιος και το Γκόλεμ και κάποια άλλα μικρά κείμενα, Γιάννης Θ. Μάζης, σελ. 123
83. Ο Βομβιστής του Παρθενώνα, Χρήστος Χρυσόπουλος, σελ. 88
84. Η Τέφρα της Ψυχής, Γιάννης Γιαννακαρώνης, σελ. 137
85. e-drugs, Θοδωρής Καραγεωργίου, σελ. 174
86. Η μέρα που η Αμερική εξαφανίστηκε, Γιώργος Ζαρκαδάκης, σελ. 215
87. Maori Religion and mythology, Edward Shortland, σελ. 111
88. Τραγούδια της Πολυνησίας, Κείμενα των Λαών, σελ. 116
89. Παραμύθια από τις Νότιες Θάλασσες, Antony Alpers, σελ. 212
90. The Maori division of time, Elsdon Best, σελ. 54
91. Maori Fortifications, Ian Knight, Osprey Fortress 81, σελ. 64
92. The Maori As He Was: A Brief Account of Maori Life as it was in Pre-European Days, Elsdon Best, σελ. 200
93. Η συνέντευξη, Παύλος Μεθενίτης, σελ. 181
94. Ο ζωγράφος των μαχών, Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, σελ. 329
95. Μινώκερως, Αλκμήνη Ψιλοπούλου, sel. 452
96. Οι ιχνηλάτες του σκότους, Νίκος Φαρούπος, σελ. 253
97. Το φάντασμά της, Κωστής Γκιμοσούλης, σελ. 261
98. Ταξίδι στην Αιωνιότητα, Θόδωρος Καρζής, σελ. 217
99. Ο Δαιμονιστής, Αύγουστος Κορτώ, σελ. 327
100. Το Τελευταίο Ροδοπέταλο, Εύη Κατιδιώτη, σελ. 191
101. Καλό Αίμα, Κακό Αίμα, Ελεωνόρα Σταθοπούλου, σελ. 266
102. Βάσει Σχεδίου, Μπάμπης Αρώνης, σελ. 67
103. Ονειροψιθυριστές, Σάββας Γρηγοριάδης, σελ. 278
104. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 120
105. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 121
106. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 137
107. Η Σάλπιγγα της Αποκάλυψης, Κωνσταντίνος Γρίβας, σελ. 271
108. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 42
109. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 39
110. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 171
111. Το Τραγούδι του Χρόνου 1: Η Χώρα των Χαμένων Ευχών, Γιώργος Χατζηκυριάκος, σελ. 224
112. Η Μαγική Εκδρομή, Μιχάλης Μακρόπουλος, σελ. 262
113. Αδημοσίευτο ελληνικό φανταστικό, σελ. 191
114. Το φυλακτό του Ποσειδώνα, Γλυκερία Καραγκούνη, σελ. 338
115. Η μάγισσα του φωτός, Γαβριέλλα Κασουλίδου, σελ. 247
116. Η Δάδα της Περσεφόνης, Α.Γ. Σακελαρίου. σελ. 285

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Αναγνωστικό Ημερολόγιο 2011 - Νοέμβριος (11)


Ο Νοέμβριος είναι ένας μήνας αφιερωμένος στον εαυτό μου (τα γενέθλια γαρ) και στο NaNoWriMo. Έτσι ή αλλιώς δηλαδή όχι στο διάβασμα. Κι όμως κάποιες φορές φτάνω να διαβάσω περισσότερα βιβλία το Νοέμβρη απ’ ότι τον Αύγουστο που πάω διακοπές. Φαίνεται ότι λειτουργώ καλύτερα υπό αναγνωστική πίεση. Τι να πω.

Ταξίδι στην Αιωνιότητα,  Θόδωρος Καρζής. Περίμενα, δεδομένου του βιογραφικού και της ηλικίας του συγγραφέα, κάτι πιο... πώς να το πω, πιο γραφικό. Ωστόσο δεν είναι. Είναι σκαμπρόζικο, χαριτωμένο, ευφυές, με χιούμορ, με δεικτική διάθεση και κάθε του σελίδα μπορεί να περιέχει από μία έως δύο φράσεις που μπορούν να γίνουν ευφυολογήματα σε ποστ στο facebook. Χωρίζεται σε δύο μέρη, την περιήγηση του Μήτσου εξ Αθηνών στο υπερπέραν, μετά το θάνατό του (εξαιρετικό, δε μπορείς να σταματήσεις να το διαβάζεις) και τρεις διαλόγους που έχει ο Μήτσος, δύο με το Θεό και μία με το Διάβολο. Αυτοί είναι λιγότερο πετυχημένοι, αλλά καταφέρνει να περάσει τα νοήματα που θέλει, που προσωπικά είναι αρκετά του γούστου μου, με την έννοια ότι διατηρούν τις ισορροπίες, ψάχνοντας για την αλήθεια και μόνο γι' αυτήν. Κορυφαία η σκηνή που ο Μήτσος αποφασίζει σε ποιον άλλο κόσμο θέλει να πάει, των παλιών θεών, του Θεού ή του Αλλάχ. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Η Συνέντευξη, Παύλος Μεθενίτης. Δεν ξετρελάθηκα. Ήταν μια συνηθισμένη ιδέα -για το χώρο του φανταστικού κι όχι για το χώρο του mainstream που υποτίθεται ότι κυμαίνεται το βιβλίο-, που θα μπορούσε όμως να δώσει κάτι πολύ δυνατό. Δεν υπάρχει δα έλλειψη ταλέντου ή δυνατοτήτων από πλευράς συγγραφέα -αν εξαιρέσει κανείς κάποια ολισθήματα που ανήκουν στη χρήση της καθομιλουμένης, που όμως συγχωρούνται λόγω του ότι μιλάμε για 180 σελίδες μονόλογο. Όμως η επιλογή της οπτικής γωνίας -πρωτοπρόσωπη αφήγηση, στα πλαίσια μιας μαγνητοφωνημένης συνέντευξης, από την οποία ακούγεται μόνο ο ήρωας- ήταν ό,τι χειρότερο. Πρώτη φορά στη ζωή μου διαβάζω ένα βιβλίο που να έχει μια αξιοπρεπή ιδέα, αξιοπρεπείς χαρακτήρες, αξιοπρεπή γλώσσα και να καταστρέφεται ως αποτέλεσμα από την επιλογή της οπτικής γωνίας. Σε σημείο που καταντάει ένα αδιάφορο ανάγνωσμα.

Μινώκερος, Αλκμήνη Ψιλοπούλου. Το τελείωσα μετά από πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια. Πάρα πολύ μεγάλο βιβλίο για την πλοκή του, γεμάτο με ένα σωρό δημοσιογραφικές πληροφορίες για το Λαύριο, ανακατεμένες και σκόρπιες εδώ κι εκεί, ένα μπούκωμα από ιστορικά στοιχεία που κουράζει αφάνταστα. Η ίδια η ιστορία, κάργα μέσα στα όρια της φανταστικής λογοτεχνίας είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά άμα διαβάζω έξι σελίδες πλοκής για κάθε εξήντα στοιχείων, δε θα έχω άδικο να το παρατήσω (που δεν το παράτησα τελικά για τους γνωστούς δικούς μου ψυχαναγκαστικούς λόγους). Σκεφτείτε το εξής: με σκ@τ@ να μου σερβίρεις γεωλογική ιστορία, εγώ θα τη φάω. Ε, αυτήν δεν την έφαγα. Συστήνεται μόνο σε όσους έχουν μεγάλη υπομονή και ενδιαφέρονται για το ακριβές ποσό των χιλιάδων τόνων μεταλλεύματος που έβγαινε, τότε και τώρα. Απ' όσο μπορώ να καταλάβω, σε δεύτερο επίπεδο, είναι ένα φανταστικό tribute στο μέρος που επέλεξε να ζει η συγγραφέας. Απλά από ένα σημείο κι ύστερα, καλό θα ήταν η δημοσιογραφία να μην περνάει αυτούσια τη γλώσσα και τις νόρμες της στη λογοτεχνία.

Οι Ιχνηλάτες Του Σκότους, Νίκος Φαρούπος: Διηγήματα τρόμου, και μάλιστα τα πιο πολλά είναι ολοκάθαρα και ντόμπρα Κθουλιανός τρόμος. Σταθερή υψηλού επιπέδου γραφή, καλές ιδέες, προβλήματα με το στήσιμο ή την αληθοφάνεια κάποιες φορές, αλλά σε γενικές γραμμές ένα ευχάριστο και εποικοδομητικό ανάγνωσμα. Όποιος μου ξαναπεί ότι δεν εκδίδονται συλλογές διηγημάτων "γιατί δεν πουλάνε" θα τον ρωτήσω, αυτό γιατί το εξέδωσε, ε;

Το Φάντασμά Της, Κωστής Γκιμοσούλης: Η καλή χρήση του λόγου δεν το σώζει, ούτε και τα ψυχογραφήματα. Αποτελείται από:
1) ένα μέρος καθαρού tell, με ακατάσχετη πολυλογία μεταξύ των πρωταγωνιστών, όπου ο καθείς κάνει την ψυχανάλυσή του μέσω απίθανων καταστάσεων που αφήνονται χαλαρά στο φλου. Το suspension of disbelief είναι ανύπαρκτο και είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, με την έννοια ότι θες ανά πάσα στιγμή να το κλείσεις και να πας για άλλα. Εμπεριέχει μερικές σκηνές σεξ που αντικατοπτρίζουν αυτό που κάθε άντρας ονειρεύεται να του συμβεί κι όχι αυτό που κάθε γυναίκα -με τη συγκεκριμένη ψυχοσύνθεση- θα έκανε.
2) ένα μέρος ταξιδιωτικό οδηγό της νότιας ακτής της Πελοποννήσου. Ενδιαφέρον και περιγραφικό, αλλά παντελώς ασύνδετο ως στυλ με το προηγούμενο και χωρίς ουσιαστική προώθηση της πλοκής. Το σεξ εξακολουθεί, λίγο καλύτερο ίσως.
3) ένα τελευταίο μικρό μέρος ακαταλαβίστικης εξέλιξης, που υποτίθεται ότι κλείνει ιδανικά τα προηγούμενα.
Γενικά ένα βιβλίο με πολλά προβλήματα. Σαφώς ανήκει στο φανταστικό, αλλά δεν το θέλει πραγματικά.

Ο Ζωγράφος των Μαχών, Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε. Για χρόνια ο Ρεβέρτε ανήκε στους συγγραφείς που αγαπούσα πολύ, χωρίς λόγους, απλά και μόνο γιατί τα βιβλία του μπορούσα να τα διαβάζω κατανοώντας τα διαισθητικά. Μετά τον Λοχαγό Αλατρίστε τον είχα παρατήσει, γιατί παρά τις όποιες αντιρρήσεις μπορεί να φέρει ο φίλος μου ο Γιάννης Πλιώτας, είναι μακράν το πιο βαρετό βιβλίο που έχει γράψει. Το αμέσως λιγότερο βαρετό ήτα ο Ναυτικός Χάρτης, που είχε το ελάττωμα να απλώνεται σε 400 σελίδες, οπότε και τον παράτησα. Με τις 200 του Αλατρίστε είχα τη τεμπελιά να μη το παρατήσω καν.
Ο Ζωγράφος των Μαχών γυρίζει στα γνωστά μοτίβα του Ρεβέρτε. Ένα κακομοίρογλου, που ενώ έχει γυρίσει τον κόσμο και έχει μεγάλες γνώσεις πάνω σε ένα αντικείμενο, δυσκολεύεται με τις γυναίκες και είναι και αυτοκαταστροφικός. Είτε ετούτος ο Φάουλκες, είτε ο Κόρσο της Λέσχης Δουμά, είτε ο Κόυ του Ναυτικού χάρτη ή ο Κουάρτ του Αινίγματος της Σεβίλης, όλοι την ίδια πορεία έχουν και την ίδια κατάληξη τελικά. Και γι' αυτό παρά την πιασάρικη ιδέα του, τελικά δεν τα πολυκαταφέρνει. Δε λέω ότι δεν το διασκέδασα ή ότι δεν ήθελα πολύ να δω αν μάντεψα σωστά το τέλος. Αλλά αρχίζει και γίνεται προβλέψιμο κι αρχίζει να κάνει τον αντιήρωα βαρετό. Δε λέω ότι δεν έχει τα νοήματά του ή ότι δεν είναι τρομερά ενδιαφέρων ο τρόπος που εισάγει την ιστορία, αλλά βρε παιδί μου, μια στο τόσο θα ήθελα να έγραφε και για κανέναν που δεν είναι, ξέρω 'γω, κατεστραμμένος.
Και για να μην τον ρίξω η πιασάρικη ιδέα είναι η εξής: ένας πρώην φωτογράφος-πολεμικός ανταποκριτής, αποσύρεται σε έναν πύργο κάπου στις ακτές της Ισπανίας για να ζωγραφίσει μια τοιχογραφία-μνημείο σε όλους του πολέμους του κόσμου. Κάποια στιγμή τον επισκέπτεται ένας Βόσνιος, τον οποίο είχε παλαιότερα φωτογραφίσει ως στρατιώτη κι ο Βόσνιος του λέει ότι πρόκειται να τον σκοτώσει.  

Τραγούδια της Πολυνησίας. Λιτό και κακομεταφρασμένο, σαν όλα του τα αδελφάκια "Κείμενα των Λαών", αλλά ωστόσο μάλλον ανεκτίμητο.

Παραμύθια από τις Νότιες Θάλασσες, Anthony Alpers. Από τη σειρά των παραμυθιών της Απόπειρας. Καλό, ωραία μετάφραση και μπαίνεις στο νόημα. όταν όμως ξέρεις ότι πουθενά ο κύριος τέτοιος δεν αναφέρει τον Έλσντον Μπεστ, που είναι απλά κορυφή στο φολκλόρ των Μαορί, ε, κάπου αρχίζεις ν' αναρωτιέσαι γιατί.

The Maori division of time, Elsdon Best. Απίστευτα λεπτομερής και ξεκάθαρη πληροφορία, απίστευτος σεβασμός σε αυτό που πραγματεύεται. Έκδοση του 192-κάτι.

Maori Fortifications, Ian Knight, Osprey Fortress 81: Απόδειξη της ευστροφίας των ιθαγενών σε σχέση με τους αποίκους. Μάθανε τα όπλα (ήταν περίπου στη νεολιθική εποχή όταν τους βρήκε ο Κουκ), τα πήραν ο ένας ενάντια τον άλλον, κι όταν τους την έπεσαν οι Άγγλοι, είχαν ήδη αρκετή πείρα κι είχαν καταφέρει μέσα σε 20 χρόνια να αλλάξουν τον τρόπο που έφτιαχναν τα "κάστρα" τους, ώστε να εξυπηρετούν αυτόν τον τρόπο πολέμου.

The Maori As He Was: A Brief Account of Maori Life as it was in Pre-European Days, Elsdon Best. Είναι τρομερό να μπορείς μετά από τόσα και τόσα χρόνια να ξεχωρίζεις πότε ένας άνθρωπος γράφει σαν κατακτητής και πότε σαν λόγιος. Πολλοί από τους Μάορι experts που έχω διαβάσει αυτόν τον καιρό είναι κατακτητές και μόνο. Ο Μπεστ όμως είναι λόγιος. Είναι γεμάτος από αγάπη γι' αυτό που κάνει, κι επιπλέον δε θεωρεί ζώα τους ανθρώπους που μελετά. Το ότι σε κάποιες στιγμές τους λέει βάρβαρους ή άπλυτους, αυτό δε σημαίνει ότι δεν τους θεωρεί και ανθρώπους. Η λεπτομέρεια στη γραφή του και το λεπτό του χιούμορ κάνουν το βιβλίο ευχάριστο στο διάβασμα και τις σελίδες να ρέουν, παρά την συνειδητή προσπάθεια να μείνει σε καθαρά φιλολογικό επίπεδο η μελέτη. Παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα που αναφέρεται στον περίφημο χορό χάκα. Πιο πριν έχει πει, ότι οι γυναίκες αλλά και οι άντρες, λόγω του ότι δεν είχαν άλλον τρόπο να κουβαλάνε βάρη, παρά μόνο στην πλάτη τους, όταν γεράσουν τείνουν να περπατούν πολύ σκυφτοί, έως και διπλωμένοι στα δύο, αυτό σε συνδιασμό με το τατουάζ με τα μπλε χείλια των γυναικών:

Old women were often very prominent in these performances, and few uglier sights could be imagined than these old hags when leading a haka or wardance.

Γαμάτη εικόνα;

Επίσης διάβασα προς χάρην ερεύνης για το NaNoWriMo τα άρθρα:

- Maori symbolism: Being an account of the origin, migration, and culture of the New Zealand Maori Recorded in certain sacred legends, Ettie A. Rout & Hohepa Te Rake: Μάλλον κακή προσπάθεια εκ μέρους του αποίκου.
- Maori religion and Mythology, part 2, Elsdon Best: εξαίρετος ο Μπεστ, το ξανάπαμε.
- Maori numeration - The Vigesimal System, Elsdon Best: ομοίως. Η δε λεπτομέρεια είναι τρομερή.
- Starpaths: Linear Constellations in Tropical Navigation, Charlotte O. Kursh, Theodora C. Kreps: μάλλον δε μου χρειαζόταν αυτό, αλλά δεν έχασα και τίποτε
- List of Mataroa Patterns of Moko, H. G. Robley: Πολύ χρήσιμο για μένα.
- The Maori System of Measurment, Elsdon Best: επίσης πολύ χρήσιμο, αλλά και πολύ διασκεδαστικό!
- Maori Canoe-sail in the British Museum (Additional Notes), Te Rangi Hiroa: Δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτε...