Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που θα μπορούσε κανείς να ευχηθεί στην αρχή του νέου έτους. Οι δικές μου οι ευχές δεν είναι και τόσο πρωτότυπες, όσο από καρδιάς: Υγεία. Υγεία πάνω απ' όλα κι ίσως και λίγη τύχη, τα υπόλοιπα μπορούμε να τα κανονίσουμε και μόνοι μας.
Παραδόξως, αυτό που προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο στις αρχές κάθε νέου έτους είναι ο απολογισμός του προηγούμενου. Ετούτος είναι ο τρίτος Γενάρης που ιστολογώ κι αναρωτιέμαι τι θα πει αυτό. Προσπαθησα να ρίξω μια ματιά τους προηγου΄μενους Γενάρηδες, αλλά δεν έβγαλα άκρη. Θες που από τότε έχω αλλάξει κάπως, θες που γίναν τόσα, θες που γερνάμε και το κρύβουμε, είναι αδύνατον να συγκρίνω τα παλιά και τα καινούργια. Μόνο να μετρήσω τα παλιά μπορώ και να περιμένω να δω τι θα γίνει με τα καινούργια.
Απολογισμός λοιπόν. Και μάλιστα, μιας και τα προσωπικά μου δεν ενδιαφέρουν κανέναν, αναγνωστικός και συγραφικός απολογισμός.
Για να δούμε τα πιο εύκολα. Εκδόσεις; Καμία. Φέτος δε φάνηκε το ονοματάκι μου πουθενά, και για να εξηγούμαι, εννοώ κάτω από κάποιο λογοτέχνημα. Αλλιώς στο σάιτ του free press περιοδικού για του βιβλίο Bookmarks θα βρείτε κάποιες κριτικές μου και οσονούπω και μια συνέντευξη, για την οποία καμαρώνω ώσπερ γύφτικο σκεπάρνι.
Συγγραφικά όμως δεν έχω παράπονο. Ήταν μια αρκετά γεμάτη χρονιά, πυρετώδης τολμώ να πω. Μετρώ 8 διηγήματα (Πώς Έμαθα Να Ξεγελώ Το Χάρο, Κοριτσάκι στο δάσος, Αιθέρια Μουσική, Χαρακιά και Χούφτ' Αλάτι, Το Τραγούδι Απ' Το Σακούλι, Παράξενη Γυναίκα που Φιλάει, Solitaire, Το Μαντηλάκι της Εράτυρας), 2 μυθιστορήματα (Ερεστή, Δεσίδα) και σύνολο 202.000 λέξεις. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι η Ερεστή και η Δεσίδα, που αποτελούν την πρώτη μου προσπαθεια να γράψω κάτι πραγματικά μεγάλο (τριλογία) και επικό. Ετοιμάζομαι αυτές τις μέρες να ξεκινήσω το δεύτερο μέρος της Δεσίδας, αλλά γι' αυτό θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή.
Κι αναγνωστικά; Λοιπόν, το στοίχημα που είχα βάλει στην αρχή του χρόνου να διαβάσω 150 βιβλία δεν το κέρδισα, αλλά και τα 130 καλά ήταν. Τα παραθέτω εδώ για του λόγου το αληθές, μιας και το γκατζετάκι στα πλάγια του ιστολογίου θα δώσει τη θέση του στην καταμέτρηση των βιβλίων του 2010. Σχόλια για τα βιβλία θα βρείτε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ. Λείπει ο σχολιασμός των 10 τελευταίων, αλλά θα το συμπληρώσω εν καιρώ.
Ενημέρωση, 11/3/2010: Αξιώθηκα να γράψω και το τελευταίο μέρος των σχολίων και θα το βρείτε (όσοι ψάχνεστε) εδώ.
· 130. Το Βιβλίο της Δύναμης, τα Μυστικά της Μαγείας 1, Fedra Egea, σελ. 364
· 129. Στις Πηγές του Χρόνου, Μ.Ν. Αντωνόπουλος, σελ. 179
· 128. Ιστορίες με εξωγήινους εισβολείς, Ωρόρα/59, σελ. 236
· 127. Ιστορίες με Πλάσματα από Μέταλλο, Ωρόρα/5, σελ.302
· 126. Σκοτεινά Μονοπάτια, Χρύσα Μπαχά, σελ. 256
· 125. Asimov's, ελληνική έκδοση, τεύχος 6, σελ. 146
· 124. Αποκάλυψη, συλλογή διηγημάτων, σελ. 91
· 123. Ιστορίες με Εξωγήινους Εισβολείς, Ωρόρα/39, σελ. 237
· 122. Στη Μυστικιστική Ησυχία της Νύχτας..., Ορέστης, σελ. 67
· 121. Η νεραϊδοφωνή, Δημήτρης Φιλοκώστας, σελ. 58
· 120. Το Στρατόπεδο, Κώστας Βέρος, σελ. 99
· 119. Πολλαπλός Κόσμος, Διονύσης Καλαμβρέζος, σελ. 206
· 118. Αίμα Κακό, Κώστας Χρηστάκης, σελ.134
· 117. Προληπτικός Πυρηνικός Πόλεμος, Γιάννης Βατζιάς, σελ 233
· 116. Ταξιδεύοντας στα Αιθέρια Μονοπάτια του Έρωτα, Σοφία Παπαγεωργίου, σελ. 108
· 115. Μια φορά κι ένα... τρελό, Μάχη Παπά, σελ. 109
· 114. Asimov's, ελληνική έκδοση, τεύχος 5, σελ. 146
· 113. Πτεράργυροι, οι Εξόριστοι της Σερανβέλ, βιβλίο πρώτο, Κώστας Βουλαζέρης, σελ. 634
· 112. Η Τσάκα Τσάκα, Φραντσέσκα Καμπαλάνι, σελ. 76.
· 111. Asimov's-Ελληνική Έκδοση, τεύχος 4, σελ. 146
· 110. Ιστορίες με τρελούς επιστήμονες, Ωρόρα/33, σελ. 232
· 109. Ο Μύθος του Ηρακλή Σπίλου, Νίκος Κουνένης, σελ. 326
· 108. The Last Continent, Terry Pratchett, σελ. 412
· 107. Η Μηχανή Σταμάτησε, Διονύσης Καλαμβρέζος, σελ. 169
· 106. Τα Χειρότερα Παραμύθια των Αδελφών Γκρίμ, Λουίς Σεπούλβεδα-Μάριο Δελγάδο Απαραΐν, σελ. 229
· 105. Πιτσαρία η Κόλαση, Μικέλε Σέριο, σελ. 610
· 104. Ιστορίες με ταξίδια στο Χρόνο/2, Ωρόρα/57, σελ. 238
· 103. Ιστορίες από παράδοξες διαστάσεις, Ωρόρα/50, σελ. 240
· 102. Ιστορίες με ταξίδια στο χρόνο, Ωρόρα/42, σελ. 231
· 101. Jingo , Terry Pratchett, σελ. 461
· 100. Η Ψυχή της Νύχτας, Ulrike Schweikert, σελ. 337
· 99. Δράκοντες και άλλα μυθικά τέρατα, Joseph Nigg, σελ. 127
· 98. Hogfather, Terry Pratchett, σελ. 430
· 97. Οι Νεφοκαλικάντζαροι, Μάριος Βερέττας, σελ. 95
· 96. Ίμερος και Αστραία, το μυστικό της σιωπηλής χώρας, σειρά Ουρανός βιβλίο πρώτο, Δημήτρης Βαρβαρήγος, σελ. 189
· 95. Feet of Clay, Terry Pratchett, σελ. 411
· 94. Ιστορίες από το Αχανές Διάστημα, Ωρόρα/45, σελ. 233
· 93. Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο, Ωρόρα/72, σελ. 240
· 92. The Ten Thousand, Paul Kearney, σελ. 473
· 91. Το Οριζόντιο Ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες, Αργύρης Χιόνης, σελ. 126
· 90. The White Rose, Chronicles of the Black Company Book 3, Glen Cook, σελ. 255
· 89. Το Βιβλίο της Ζούγκλας, Ρούντιγιαρ Κίπλινγκ, σελ. 126
· 88. Shadows Linger, book 2 of The Black Company, Glen Cook, σελ. 229
· 87. Το Λυχνάρι του Αλαντίν, Λουίς Σεπούλβεδα, σελ. 165
· 86. Η Νιάλ από τη Γη των Ανέμων, Το Χρονικό του Αναδυόμενου Κόσμου, βιβλίο πρώτο, Licia Troisi, σελ. 386
· 85. Ιστορίες Μυστηρίου και Φαντασίας, σειρά Φαντασία και Τρόμος, σελ. 149 από 167
· 84. ΑΡΡΓΓΚ! (Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί Για Γρήγορα Κέρδη), Douglas Adams, σελ. 244
· 83. Ένας τάφος σε περιμένει, Peter Cheney, σελ.190
· 82. Ακόμη και τα Πουλιά, Μάκης Πανώριος, σελ. 102
· 81. Ιστορίες με σκεπτόμενες μηχανές, Ωρόρα/54, σελ. 160 από 238
· 80. Ιστορίες με Κοσμικές Καταστροφές, Ωρόρα 63, σελ. 238
· 79. Ζώνη Ερήμωσης, Περικλής Μποζινάκης, σελ. 230
· 78. Ιστορίες με Άγγελους και Δαίμονες, Ωρόρα/64, σελ. 240
· 77. Ο Μονόφθαλμος και άλλες πειρατικές ιστορίες, Κατερίνα Καριζώνη, σελ. 170
· 76. Ο Ορίζοντας της Αιωνιότητας, Ανθίππη Φιαμού, σελ. 431
· 75. Το Μυστικό της Τελευταίας Σελίδας, Νίκος Χρυσός, σελ. 457
· 74. Ζωντανός Θρύλος, Richard Matheson, σελ. 179
· 73. Το Σκοτεινό Νησί, Αντώνης Νικολής, σελ. 172
· 72. Τα Άγρια Ζώα της Πόλης, Πέτρος Αργυρίου, σελ. 149
· 71. Τα μπανανόψαρα, Φίλιππος Μανδηλαράς, σελ. 92
· 70. Σαν Άνγκρε / Τα δάκρυα της Φον Μπράουν, Γιάννης Παλαβός / Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος, σελ. 148
· 69. Κρυπτικά ημερολόγια της νήσου Solemnis και των εν αυτή θαυμαστών ανθέων και φυτών, Συνταχθέντα υπό Διονυσίου του Απολωλότος και σχολιασθέντα υπό του μαθητού αυτού Ιωάννου του Παυλικιανού, Ιωάννης Θ. Μάζης, σελ. 44
· 68. Έλος, Πέτρος Τσαλπατούρος, σελ. 94
· 67. Η Μεγάλη Μάχη, Τα Χρονικά του Ίλμορ 2, David Lee Stone, σελ. 282
· 66. Φονικές Μηχανές, Φίλιπ Ριβ, σελ. 301
· 65. Το Τσίρκο των Εξωγήινων, Mathew Stone, σελ. 232
· 64. Εισβολή στη Μυρμηγκάνα, Μάριος Βερέττας, σελ. 93
· 63. Άλματα στο Χρόνο, Παν. Γιωτόπουλος, σελ. 105
· 62. Ιστορίες με Λυκάνθρωπους, Ωρόρα/34, σελ. 236
· 61. Ιστορίες με άλογα, Ωρόρα/52, σελ. 239
· 60. Maskerade, Terry Pratchett, σελ. 382
· 59. Goblin War, Jim C. Hines, σελ. 336
· 58. Όρπου: η αναζήτηση και ο γρίφος, Μαρία Τάκη, σελ. 277
· 57. Οι Μίνες του Θαβώρ, 12 διηγήματα του φανταστικού, Γιώργος Τυρίκος-Εργάς, σελ 98
· 56. Οι Θεοί της Μπαλ-Σαγκόθ (και άλλες ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου, τόμος Β), Robert E. Howard, σελ. 161 από 254
· 55. Το Χρονικό της Παγωμένης Ηπείρου, Στυλιανός Κιλημάντζος, σελ. 237
· 54. Λαξευμένο Δίχτυ, Βάσω Χρήστου, σελ. 535
· 53. Σκοτάδι στο Σέθανον, Raymond Feist, σελ. 388
· 52. Η Προφητεία του βασιλιά, Βασίλης Δημητρίου, σελ. 263
· 51. Η αλογόμυγα, Νίκος Παπαδόπουλος, σελ. 129
· 50. Ο μικρός αυτοκράτορας της Κίνας, Michel Amenil, Ulises Wensell, σελ. 45
· 49. Ντεντέ Κορκούτ, Τουρκική επική χρονογραφία, σελ. 260
· 48. Το μαγικό μέρος των διαφορών, Γιώτα Νάτσιου, σελ 189
· 47. Χ. Φ. Λάβκραφτ: εναντίον του κόσμου, εναντίον της ζωής, Μισέλ Ουελμπέκ, σελ. 154
· 46. Ιστορία του Μέλλοντος, Κλήτος Χατζηθεόκλητος, σελ. 168
· 45. Αρχείον Πόντου περιοδικό σύγγραμμα υπό επιτροπής ποντιακών μελετών τόμος 15, σελ. 271
· 44.To Βοτάνι της Μοραελίν, Raymond Feist, σελ. 325
· 43. Asimov's-Ελληνική Έκδοση, τεύχος 3, σελ. 146
· 42. Ιστορίες από το Περιοδικό Weird Tales/2, Ωρόρα/69, σελ. 150 από 240
· 41. Asimov's-Ελληνική Έκδοση, τεύχος 1, σελ. 146
· 40. Ο Μαγος, τόμος Β: Ωριμότητα, Raymond E. Feist, σελ. 331
· 39. Asimov's-Ελληνική Έκδοση, τεύχος 2, σελ. 146
· 38. Ο Σκαραβαίος, Κάθριν Φίσερ, σελ. 423
· 37. Ο Άρχοντας, Κάθριν Φίσερ, σελ. 382
· 36. Ιστορίες με Τέρατα, Ωρόρα/14, σελ. 259
· 35. To Μαντείο, Κάθριν Φίσερ, σελ. 379
· 34. Men At Arms, Terry Pratchett, σελ. 428
· 33. Ιστορίες με Ζωντανούς Νεκρούς, Ωρόρα/38, σελ. 229
· 32. Ηλιοβασίλεμα στην Ατλαντίδα, Μάριος Κουτσούκος, σελ. 286
· 31. Το Στόμα του Διαβόλου, Αντώνης Κρύσιλας, σελ. 94 από 233
· 30. Ιστορίες με μούμιες, Ωρόρα 41, σελ. 231
· 29. Ο Λέκγουελ και οι Ξεχασμένοι Θεοί, Κωνσταντίνος Μίσσιος, σελ. 540
· 28. Ιστορίες με θεούς και δαίμονες/3, Ωρόρα/77, σελ. 235
· 27. Ο Μαύρος Λίθος (και άλλες ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου, τόμος Α), Robert E. Howard, σελ 222
· 26. 2020, Επίθεση στην Ελλάδα, Κωνσταντίνος Γρίβας, σελ. 197
· 25. Δύναμη και Τιμή, Ανθίππη Φιαμού, σελ. 318
· 24. Η Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας, Κωνσταντίνος Μίσσιος, σελ. 272
· 23. Ο Πεντάχρονος Τζέφτη, Χάρλαν Έλισον, σελ. 42 από 119
· 22. Το Πέμπτο Στοιχείο, Τερί Μπυσόν, σελ. 292
· 21. Ιστορίες με γίγαντες, Ωρόρ/37, σελ. 235
· 20. Πολιτικώς ορθότερα παραμύθια, James Finn Garner, σελ. 134
· 19. Ο Καρβάλιο στην Κουζίνα, Κιμ Αράνδα, σελ. 75
· 18. Ο Θίασος της Χίμαιρας, Οδυσσέας Γκρέι, σελ. 290
· 17. Το Αυγό του Παλιατζή, Μάριος Βερέττας, σελ. 90
· 16. Οι Φόνοι του Σιμπαλμπά, Lyn Hamilton, σελ. 284
· 15. Ιστορίες με Λυκάνθρωπους/2, Ωρόρα/58, σελ. 237
· 14. Ιστορίες με Φαντάσματα, Ωρόρα/47, σελ. 235
· 13. Έξω από τη Γκρίζα Χώρα, Δημήτρης Βανέλης, σελ. 139
· 12. Αμνός, το κατά Σκαμπηίλ, παιδικού φίλου του Ιησού, Ευαγγέλιο, Christopher Moore, σελ. 492
· 11. Phoenix, Steven Brust, σελ. 215
· 10. Taltos, Steven Brust, σελ. 174
· 9. Αν τρελαθεί ο Αυτοκράτορας, Βίκτωρ Νέτας, σελ. 116
· 8. Ο τελευταίος της συντεχνίας, Τάσος Ρούσσος, σελ. 100
· 7. Οι εκλεκτοί, Θωμάς Λάσκαρης, σελ. 286
· 6. Τα Πονοτρόνια κι οι Αναρχικοί του Απόλυτου, Διαμαντής Φλωράκης, σελ. 106
· 5. To 13o Κρανίο, Οδυσσέας Γκρέυ, σελ. 509
· 4. Η γραμμή του χρόνου, Σταύρος Μουντουφάρης, σελ 356
· 3. Ρέιβεν Σίτυ, η τελευταία Βαβέλ, Χάρης Χριστοφορίδης, σελ. 506
· 2. Επιστροφή στο Μέλλον, Διαμαντής Φλωράκης, σελ. 134
· 1. Soul Music, Terry Pratchett, σελ. 242 από 431
Αυτά για την ώρα. Άντε και Καλή Χρονιά.
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010
Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009
Πόρτα
Κοιτούσα σήμερα αυτήν την ανάρτηση κι αναρωτιώμουν αν έπρεπε να πάρω τηλέφωνο και να μάθω τι έγινε.
Και πήρα κι έμαθα.
Άλλη μια πόρτα στο παλμαρέ μου.
Όχι ότι με ρίχνει. Ξέρω τις δυνατότητες της Θύμνας και μένει να βρεθεί η κατάλληλη συγκυρία ώστε κάποιος να τις εκτιμήσει.
Περιμένω την επιστροφή του χειρογράφου και μετά θα αποφασίσω για τα επόμενά μου βήματα.
Και πήρα κι έμαθα.
Άλλη μια πόρτα στο παλμαρέ μου.
Όχι ότι με ρίχνει. Ξέρω τις δυνατότητες της Θύμνας και μένει να βρεθεί η κατάλληλη συγκυρία ώστε κάποιος να τις εκτιμήσει.
Περιμένω την επιστροφή του χειρογράφου και μετά θα αποφασίσω για τα επόμενά μου βήματα.
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009
Δωρεάν Σελιδοδείκτες
Είναι καιρός που θέλω να σας μιλήσω για ένα νέο έντυπο στο χώρο του βιβλίου, αλλά διστάζω. Διστάζω όχι γιατί δεν έχω λόγια να μιλήσω γι' αυτό, αλλά γιατί αποτελεί για μένα το λόγο για τον οποίο θα ξεπεράσω συγκεκριμένους φόβους και θα κατακτήσω ακόμη ένα οχυρό του χαρακτήρα μου.
Πρόκειται για το free-press περιοδικό Bookmarks, που εκδίδεται από το Νεκτάριο Λαμπρόπουλο, ιδιοκτήτη του εκδοτικού οίκου ΧΑΡΑΜΆδΑ (έτσι, όλα πλην του "δ" γράμματα κεφαλαία). Τα σπέσιαλ χαρακτηριστικά του; Είναι free-press, είναι ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ free-press, ασχολείται κάθε Τετάρτη με το βιβλίο, διανέμεται κυρίως σε βιβλιοπωλεία και καφέ (βλέπε και λίστα διανομής) και μπορείτε να το ξεφυλλίσετε ακόμη κι ηλεκτρονικά.
Α, και πλέον είμαι και μία εκ των συντακτών.
Αρχισυντάκτης είναι ο καλός φίλος συγγραφέας Γιάννης Πλιώτας, της Σελίδας για άλλες σελίδες και του Βασιλείου της Αράχνης. Περιττό να σας πω ότι τον έχουμε χάσει από την πιάτσα με τη νέα του αυτή ασχολία, πράγμα που δείχνει εν μέρει πόση δουλειά ρίχνει στο περιοδικό κι εν μέρει ότι αυτή η δουλειά τού αρέσει κιόλας... Άλλοι συντάκτες (ειδικά στο τρίτο τεύχος) είναι οι Λευτέρης Αδαμίδης, Γιάννης Αντάμης, Νίκος Αραπάκης,Μαρία Γεωργοπούλου, Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος,Δημήτρης Γκιούλος, Νόρα Δημοπούλου, Αλέξης Καυγάς,Εβίτα Λύκου, Κατερίνα Μαλακατέ, Μαρία Μπακοπούλου,Βαγγέλης Μπέκας, Κίκα Ολυμπίου, Δέσποινα Παναγιωτοπούλου,Μαρία Παπαδημητρίου, Στέλλα Πεκιαρίδη, Δημήτρης Σαρρής, Ευαγγελία Σολωμού, Μαρία Τσουκανά, Μάρκος Φράγκος.
Το περιοδικό έχει κάποιες μόνιμες στήλες, πέρα από το Editorial. Μια πλήρη εβδομαδιαία ατζέντα εκδηλώσεων σχετικά με το βιβλίο. Ένα Almanac -δε σας λέω κάτι άλλο γι' αυτό διαβάστε το για να καταλάβετε. Τη στήλη Bookmarx! όπου κανείς συναντά βιβλία που αφορούν την πολιτική. Νέα από την όλο και πιο διαδεδομένη συνήθεια του Bookcrossing. Ένα εντυπωσιακά πλήρες εβδομαδιαίο βιβλιογραφικό δελτίο, τόσο πλήρες που δε θα το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι οι εκδοτικοί οίκοι που αποδελτιώνονται. Κι επίσης Ευανάγνωστα, Ευπώλητα, Μικρές Αγγελίες από το χώρο του βιβλίου, κριτικές ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας, κινηματογραφικά και μουσικά νέα σχετικά με το βιβλίο, ένα Ημερολόγιο Ανάγνωσης, τακτικά αφιερώματα σε Πόλεις της Ελλάδας και τις αναγνωστικές τους συνήθειες, την Ερώτηση της Εβδομάδας, Ποίηση, Σπάνιες και παράξενες εκδόσεις και Συνεντεύξεις.
Ω, σίγουρα ξεχνάω κάτι. Συγχωρέστε με. Είναι η πρώτη φορά που η άποψή μου ως αναγνώστριας διοχετεύεται σε μελάνι και χαρτί (γιατί κακά τα ψέματα, άλλο ιστολόγιο κι άλλο περιοδικό και μάλιστα free-press) και ο φόβος είναι αρκετός. Αυτό ήταν άλλωστε και το βαθύτερο προσωπικό ζητούμενο της συνεργασίας μου με το περιοδικό, να καταφέρω να ξεπεράσω το φόβο που με κρατούσε σιωπηλή. Ίσως καταφέρω, στην εξέλιξη της πορείας μου μέσα από τις σελίδες του Bookmarks, να βελτιώσω κάποια σημεία του χαρακτήρα μου που προς το παρόν δε μου αρέσουν.
Ή ίσως πάλι, να έχω το περιοδικό σα δικαιολογία για να διαβάσω ακόμη περισσότερα βιβλία.
Πρόκειται για το free-press περιοδικό Bookmarks, που εκδίδεται από το Νεκτάριο Λαμπρόπουλο, ιδιοκτήτη του εκδοτικού οίκου ΧΑΡΑΜΆδΑ (έτσι, όλα πλην του "δ" γράμματα κεφαλαία). Τα σπέσιαλ χαρακτηριστικά του; Είναι free-press, είναι ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ free-press, ασχολείται κάθε Τετάρτη με το βιβλίο, διανέμεται κυρίως σε βιβλιοπωλεία και καφέ (βλέπε και λίστα διανομής) και μπορείτε να το ξεφυλλίσετε ακόμη κι ηλεκτρονικά.
Α, και πλέον είμαι και μία εκ των συντακτών.
Αρχισυντάκτης είναι ο καλός φίλος συγγραφέας Γιάννης Πλιώτας, της Σελίδας για άλλες σελίδες και του Βασιλείου της Αράχνης. Περιττό να σας πω ότι τον έχουμε χάσει από την πιάτσα με τη νέα του αυτή ασχολία, πράγμα που δείχνει εν μέρει πόση δουλειά ρίχνει στο περιοδικό κι εν μέρει ότι αυτή η δουλειά τού αρέσει κιόλας... Άλλοι συντάκτες (ειδικά στο τρίτο τεύχος) είναι οι Λευτέρης Αδαμίδης, Γιάννης Αντάμης, Νίκος Αραπάκης,Μαρία Γεωργοπούλου, Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος,Δημήτρης Γκιούλος, Νόρα Δημοπούλου, Αλέξης Καυγάς,Εβίτα Λύκου, Κατερίνα Μαλακατέ, Μαρία Μπακοπούλου,Βαγγέλης Μπέκας, Κίκα Ολυμπίου, Δέσποινα Παναγιωτοπούλου,Μαρία Παπαδημητρίου, Στέλλα Πεκιαρίδη, Δημήτρης Σαρρής, Ευαγγελία Σολωμού, Μαρία Τσουκανά, Μάρκος Φράγκος.
Το περιοδικό έχει κάποιες μόνιμες στήλες, πέρα από το Editorial. Μια πλήρη εβδομαδιαία ατζέντα εκδηλώσεων σχετικά με το βιβλίο. Ένα Almanac -δε σας λέω κάτι άλλο γι' αυτό διαβάστε το για να καταλάβετε. Τη στήλη Bookmarx! όπου κανείς συναντά βιβλία που αφορούν την πολιτική. Νέα από την όλο και πιο διαδεδομένη συνήθεια του Bookcrossing. Ένα εντυπωσιακά πλήρες εβδομαδιαίο βιβλιογραφικό δελτίο, τόσο πλήρες που δε θα το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι οι εκδοτικοί οίκοι που αποδελτιώνονται. Κι επίσης Ευανάγνωστα, Ευπώλητα, Μικρές Αγγελίες από το χώρο του βιβλίου, κριτικές ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας, κινηματογραφικά και μουσικά νέα σχετικά με το βιβλίο, ένα Ημερολόγιο Ανάγνωσης, τακτικά αφιερώματα σε Πόλεις της Ελλάδας και τις αναγνωστικές τους συνήθειες, την Ερώτηση της Εβδομάδας, Ποίηση, Σπάνιες και παράξενες εκδόσεις και Συνεντεύξεις.
Ω, σίγουρα ξεχνάω κάτι. Συγχωρέστε με. Είναι η πρώτη φορά που η άποψή μου ως αναγνώστριας διοχετεύεται σε μελάνι και χαρτί (γιατί κακά τα ψέματα, άλλο ιστολόγιο κι άλλο περιοδικό και μάλιστα free-press) και ο φόβος είναι αρκετός. Αυτό ήταν άλλωστε και το βαθύτερο προσωπικό ζητούμενο της συνεργασίας μου με το περιοδικό, να καταφέρω να ξεπεράσω το φόβο που με κρατούσε σιωπηλή. Ίσως καταφέρω, στην εξέλιξη της πορείας μου μέσα από τις σελίδες του Bookmarks, να βελτιώσω κάποια σημεία του χαρακτήρα μου που προς το παρόν δε μου αρέσουν.
Ή ίσως πάλι, να έχω το περιοδικό σα δικαιολογία για να διαβάσω ακόμη περισσότερα βιβλία.
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
Τα 20 έκτα
Με τα παρακάτω είκοσι βιβλία το στοίχημα που είχα βάλει στις αρχές του χρόνου, περίπου τέτοια εποχή φτάνει και μπαίνει στην τελευταία του φάση. Δε μπορώ να πω ότι έχω καμιά ελπίδα να το κερδίσω, να φτάσω δηλαδή τα 150 βιβλία μέχρι τις 25/12, αλλά με μια προσεκτική επιλογή τίτλων και αριθμού σελίδων ανά βιβλίο μπορεί να φτάσω πολύ κοντά στο νικητήριο νουμερο.
Πάμε κριτικές:
Πτεράργυροι, οι Εξόριστοι της Σερανβέλ, βιβλίο πρώτο, Κώστας Βουλαζέρης: Φάνταζι που ρέπει πολύ ευχάριστα προς το αστυνομικό. Παρά τις όποιες αδυναμίες του, έχει μια καλή και στρωτή ιδέα και ενδιαφέροντες χαρακτήρες (ειδικά της Μάριλιν και της Θήρνα, είναι εξαιρετικοί).
Η Μηχανή Σταμάτησε, Διονύσης Καλαμβρέζος: Μπορώ να πω ότι το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Δομή, ιδέα, γλώσσα, είναι εξαιρετικά. Όχι ότι δεν έχει τα σκαμπανεβάσματά του, άλλωστε σε μια συλλογή πώς μπορείς να κρατήσεις σταθερό και όμοιο το επίπεδο όλων των ιστοριών; Κάποια θα είναι η καλύτερη και κάποια η χειρότερη. Όμως το σύνολο είναι άνω του μετρίου και σε κάποιες στιγμές μάλιστα είναι πολύ-πολύ-πολύ άνω του μετρίου. Ξεχώρισα τα διηγήματα Περιπέτεια στην έρημο, το Τελευταίο Σπίρτο (ανατριχιαστική), ο Πρώτος Θαυμαστής (γλυκόπικρα ελπιδοφόρα), καθώς και το Μετρητής Μόλυνσης, που το είχα διαβάσει και παλιότερα κι είναι τελικά συγκλονιστικό.
Πολλαπλός Κόσμος, Διονύσης Καλαμβρέζος: δεύτερη συλλογή διηγημάτων φαντασίας του Καλαμβρέζου που διαβάζω φέτος. Όμως αν και είναι αρκετά ενδιαφέρων σαν συγγραφέας, αυτή τη φορά δεν κατάφερε να με πείσει. Ενώ η γλώσσα είναι πολύ καλή και φανερά ξέρει να τη χειρίζεται, κι οι χαρακτήρες του είναι έντονα σκιαγραφημένοι, σ' αυτά τα διηγήματα πολλές φορές έλειπε η ξεκάθαρη πλοκή, σε σημείο που να μη μιλάμε για φαντασία αλλά για σουρεαλισμό. Συν -ή καλύτερα, πλην- το ότι δείχνει να έχει μια εμμονή με τις κοινωνίες που σε πιέζουν να είσαι χαρούμενος και παραγωγικός. Από τα 15 διηγήματα, τουλάχιστον τέσσερα κινούνταν πάνω σε αυτό το μοτίβο, με παρόμοιες ιστορίες (ο μερικώς ασυμβίβαστος, που τον πιέζει η γυναίκα και οι αρχές να συμβιβαστεί). Καταντούσε κουραστικό.
Ξεχώρισα δύο διηγήματα, τα οποία διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση και μου έδωσαν να πιστεύω ότι θα επιστρέψει στις καλές ιδέες του "Ιστορίες Ερημιτών, Ναυαγών και Εξορίστων" και του «Η Μηχανή Σταμάτησε»: το ένα ήταν ο Πόλεμος (και πάλι η ιδέα της καταπιεστικής κοινωνίας, αλλά με πολύ ενδιαφέρον στήσιμο και τελικό ξάφνιασμα) και το Ο Τρομοκράτης Και η Πόλη, (πολυεπίπεδο -κυριολεκτικά- και με πάρα πολλές δυνατότητες).
Μια φορά κι ένα... τρελό, Μάχη Παπά: Μικρά διηγήματα στο χώρο του φανταστικού, με σαφείς τάσεις προς την ποίηση και σουρεαλισμό. Πέρασα καλά με αυτό το βιβλίο, παρά το ότι έμοιαζε πολύ "κοριτσίστικο" για τα γούστα μου.
Προληπτικός Πυρηνικός Πόλεμος, Γιάννης Βατζιάς: Ο γνωστός από το «Λεατρις» Βατζιάς ξαναχτυπά. Έχει ένα (1) καλό εύρημα το οποίο δυστυχώς δε μπορεί να υποστηρίξει αληθοφανώς. Η περιγραφή του "τώρα" μέσω του ημερολογίου είναι μετριότατη και περιλαμβάνει κυρίως ταξίδια από προορισμό σε προορισμό, περιγραφές πόλεων με νοσταλγική διάθεση ("α, η Κύπρος, η Κύπρος, η αγαπημένη μου πόλη")*, πολύ περπάτημα, φαγητό και ανθρώπους οι οποίοι προφανώς δεν κάνουν τίποτε στη ζωή τους άλλο από το να τρώνε, να ταξιδεύουν και να κολυμπάνε γυμνοί. Οι άντρες έχουν όλοι ερωτικά κουσούρια, για παράδειγμα ο ένας είναι παστορας, ο άλλος κουτσός εκ γενετής, ο τρίτος είναι 78 ετών, αλλά παρά ταύτα μεγάλοι εραστές και με "μαγνητισμό". Οι γυναίκες παίρνουν όποιον να 'ναι, αρκεί να βρίσκονται κοντά σε ρυάκι ή ποταμό ή καβάλα στ' άλογο. Υποθέτω ότι είναι κατάλοιπα των 70's αυτά, αλλά δυστυχώς δεν διαβάζονται άνετα σήμερα. Κάπου ενδιάμεσα παίζει ένας προληπτικός πυρηνικός πόλεμος (γιατί οι μεγάλοι αποφάσισαν ότι είναι πολύ κακό για την οικονομία και την ψυχολογία των λαών να φοβούνται συνεχώς ότι θα γίνει πόλεμος, οπότε θα διασφαλίσουμε με κιβωτούς και άλλα τέτοια το μέλλον της φυλής και μετά θα κάνουμε σε ανύποπτο χρόνο ένα πυρηνικό πόλεμο να ψοφήσετε όλοι οι άλλοι και να την περνάμε εμείς μπέικα), μια ασαφής τράπεζα σπέρματος και 40 υγιείς γυναίκες 20 έως 38 ετών (το μέλλον της φυλής που λέγαμε), ένα μαύρο σύννεφο που ποτέ δεν εξηγείται τι είναι, πολλοί κυνοπίθηκοι του Γιβραλτάρ, ένα ταξίδι με ιστιοφόρο, το Μεταξοχώρι Αγυιάς του όρους Όσσα ή Κίσαβος (με αυτόν τον τρόπο το αναφέρει ακριβώς, σε όλο το μήκος του κειμένου) και κάμποση αναληθοφανής εξήγηση του ευρήματος, που δε θα σποϊλεριάσω γιατί είμαι καλό παιδί κατά βάθος.
Αίμα Κακό, Κώστας Χρηστάκης: που έχω την υποψία ότι καμιά φορά επισκέπτεται το φόρουμ http://www.sff.gr/, στο οποίο είμαι μέλος. Το κείμενο μπορεί να θεωρηθεί ως σύγχρονη λογοτεχνία τρόμου, όμως έχω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Οι 134 σελίδες του βιβλίου αποτελούνται από: α) έναν αφηγηματικό ταξιδιωτικό οδηγό του ακρωτηρίου Κέιπ Κοντ (όπως το ονομάζει ο συγγραφέας, παραβλέποντας ότι Cape θα πει ακρωτήριο) και των περιχώρων αυτού, β) τις εγκυκλοπαιδικής μορφής βιογραφίες τεσσάρων διάσημων ζωγράφων, γ) λίγες σελίδες φιλοσοφίας αναφορικά με το Σωκράτη και τους λοιπούς, δ) ένα βρυκόλακα που πίνει το αίμα μόνο των κακών ανθρώπων, ε) έναν εικοσάχρονο ζωγράφο, εν έτη 2008, που πήγε σε Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά δεν ξέρει ποιος είναι ο ΝταΒίντσι, ο Πικάσσο, ο Ελ Γκρέκο κι ο Ρούμπενς, στ) ξύλινους ως ο Δούρειος Ίππος διάλογους και ζ) τη φράση "Έχει έναν τρόπο να λέει 'ναι' κουνώντας το κεφάλι του..." τουλάχιστον δέκα φορές μέσα στο κείμενο -των 134 σελίδων, επαναλαμβάνω- την οποία τελικά ο συγγραφέας επιλέγει να μη δικαιολογήσει τη χρήση της. Αυτά.
Ο Μύθος του Ηρακλή Σπίλου, Νίκος Κουνένης: Είχα διαβάσει παλιότερα το "Ω, του θαύματος!", του ιδίου και περίμενα κάτι περισσότερο, αν μη τι άλλο, μια κάποια εξέλιξη της γραφής του. Απογοητεύτηκα κάπως. Το χιούμορ ξεφεύγει από το στενό δρομάκι της εκλεπτυσμένης σάτιρας και πέφτει στη χοντροκομμένη παρωδία, που αδικεί την ιδέα και το κείμενο. Επιπλέον δεν ξέρω κατά πόσο θα αναγνωρίζατε τα πρόσωπα που περιγράφονται, αλλά εγώ τα αναγνώρισα σχεδόν όλα. Αναρωτιέμαι αν θα αναγνωρίσουν κι οι ίδιοι τους εαυτούς τους και κατά πόσο αυτό θα επηρεάσει την καριέρα του κ. Κουνένη.
Ταξιδεύοντας στα Αιθέρια Μονοπάτια του Έρωτα, Σοφία Παπαγεωργίου: Από το οπισθόφυλλο:
Πολλά υποσχόμενο; Μάλλον. Μεγάλη απογοήτευση; Σίγουρα. Τα πολλά επίπεδα είναι μάλλον λίγα, το ένα διήγημα είναι στην ουσία δύο διηγήματα, το περίτεχνο κείμενο είναι κατά τα 3/4 επίθετα και μόνο. Κι η απογοήτευση είναι κυρίως διότι η ιδέα θα μπορούσε κάλλιστα να παρουσιαστεί (από άλλη οπτική γωνία) σε ένα αξιοπρεπέστατο τρίτομο έργο, παλαντζάροντας ευχάριστα ανάμεσα στο επικό και το ηρωικό φανταστικό. Έτσι όπως είναι γραμμένο είναι ανούσια κουραστικό, η όποια ποιητική και "αέρινη" διάθεση χάνεται κάτω από τόνους επιθέτων και ακόμη και τα καλά του διηγήματος (ή μάλλον των δύο διηγημάτων) είναι αδύνατον να τα δει κανείς, διότι δε μπορεί να διαβάσει πάνω από δυο σελίδες την ημέρα, πριν τον πιάσει πονοκέφαλος. Κι όλα αυτά για 108 σελίδες.
Jingo, Terry Pratchett: Ο Δισκόκοσμος αντικατοπτρίζει αυτή τη φορά τα Φώκλαντς ή τα Ίμια, για μας εδώ. Πόλεμος για ένα μικρό νησάκι, μου θύμισε πολλά η κεντρική πλοκή. Ειδικά όταν στο τέλος τα Curious Squids αναρωτιούνται γιατί κάθε τόσο η πόλη τους εξαφανίζεται για λίγο καιρό.
The Last Continent, Terry Pratchett: Νομίζω ότι ήταν μακράν το χειρότερο βιβλίο του Δισκόκοσμου που έχω διαβάσει. Ούτε καν ο αγαπημένος μου Ανεμοβρόχης δεν κατάφερε να το σώσει, ούτε καν τα σεξουαλικά υπονοούμενα με την κυρία Γουίτλοου και τον Senior Wrangler. Αδύνατον να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής στο τέλος. Εξ ου κι έκανα δύο ολόκληρες εβδομάδες να το τελειώσω. Το διανοείστε;
Πιτσαρία η Κόλαση, Μικέλε Σέριο: 610 σελίδες αναίτιο σεξ και αίμα, με μια κάποια ελαχιστότατη βάση στους έναν ή δύο από τους πενήντα χαρακτήρες που εμφανίζονται. Αδυνατώ να περιγράψω την πλοκή διότι είναι αρκούντως εξωφρενική. Θα μπορούσε να είναι ένα καλό μυθιστόρημα τρόμου, αλλά καταλήγει μια χυδαία και πιθανότατα κακότεχνη σπλατεριά. Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, που λέει ότι πρόκειται στην ουσία για μια γκροτέσκα μαύρη κωμωδία με πολύ σεξ και σπλάττερ και μπόλικες δόσεις σουρεαλισμού. Δεν κατάφερα να το διαβάσω με αυτόν τον τρόπο, δυστυχώς.
Τα Χειρότερα Παραμύθια των Αδελφών Γκρίμ, Λουίς Σεπούλβεδα-Μάριο Δελγάδο Απαραΐν: Η βασική ιστορία αφορά τους Αδελφούς Γκριμ, αλλά όχι τους γνωστούς Ευρωπαίους παραμυθάδες. Πρόκειται για δυο παγιαδόρ, κάτι σαν τροβαδούρους της πάμπας της λατινικής Αμερικής, που η πορεία τους στο χωροχρόνο είναι επεισοδιακή και θεότρελη. Η δομή του βιβλίου είναι εξίσου θεότρελη,. Υποτίθεται ότι κάποιος Χοσέ Σεράγιεβο, από την ΠΓΔΜ, ανθολογεί, προλογίζει, επιλογίζει και επιμελείται την αλληλογραφία μεταξύ δύο ντοτόρων (του Όρσον Κ. Καστεγιάνος από την Ουρουγουάη και του Σεγισμούντο Ραμίρο φον Κλατς από την Παταγονία) που προσπαθούν να ξεδιαλύνουν τις σκοτεινές πτυχές της ιστορίας των Αδελφών Γκριμ. Με το πρόσχημα αυτό, οι Σεπουλβέδα και Απαραΐν πέφτουν με τα μούτρα στους υπαινιγμούς, την ανελέητη σάτιρα της λατινοαμερικάνικης πραγματικότητας και το μπέρδεμα παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, όπως κάνει κι ο Μαρκές στα Εκατό Χρόνια Μοναξιά. Το βιβλίο είναι γεμάτο λογοτεχνικά και κινηματογραφικά Easter Eggs, (όπως ας πούμε οι δύο ακροβάτες Πάντσο Λάνκαστερ και Αντόνιο Κέρτις) αλλά και απίθανες ιστορίες σχετικά με την καθημερινότητα των δύο αλληλογράφων καθηγητών, που δε διάγουν ακριβώς βίον ανθόσπαρτον... Το διάβαζα, γελούσα δυνατά (το χιούμορ είναι σχεδόν πρατσεττικά ανατρεπτικό) και θύμωνα πολύ, ειδικά όταν αναφερόταν στις σκληρές αλήθειες των λατινοαμερικάνικων δικτατοριών
Η Τσάκα Τσάκα, Φραντσέσκα Καμπαλάνι: Το οποίο έδωσαν δωρεάν στην αδελφή μου στο μετρό, κάποιοι διανομείς εκ μέρους ενός από τα μεγαλύτερα φροντιστήρια ιταλικών, ισπανικών και τούρκικων -!- στην Ελλάδα. Ξεκινώντας να το διαβάσω είπα ότι θα είναι κατιτί το ανατρεπτικό, κάτι σαν το προσωπικό ημερολόγιο μιας πόρνης. Δυστυχώς του λείπουν πάρα πολλά πράγματα για να διεκδικήσει δάφνες λογοτεχνίας. Το να σοκάρεις με σκηνές αιμομιξίας, ζωοφιλίας και διαστροφής, δε σημαίνει ότι είσαι και λογοτέχνης... Ακόμη κι αν τελικά ανακατέψεις (κι όλα αυτά σε 76 αραιογραμμένες σελίδες, λιγότερες από 10-15.000 λέξεις, αν υπολογίζω σωστά) δύο δολοφονίες και ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Λυπάμαι. Λυπάμαι που έκανα τον κόπο να ασχοληθώ μαζί του.
Το Στρατόπεδο, Κώστας Βέρος: Φιλολογικό ψευδώνυμο του Κώστα Βερρόπουλου. Ναι, καλά διαβάσατε, ο συγχωρεμένος ο Κώστας Βερρόπουλος, ο εις εκ των δύο Αφοί Βερρόπουλοι -«είναι κεφάτη» και τα λοιπά- είχε λογοτεχνικές ανησυχίες.
Το διήγημα, ούτε εκατό σελίδες, περιγράφει τις σκέψεις ενός φαντάρου στη Μακρόνησο το 1948-1950. Αν και έχει κάποιες αδυναμίες ως τεχνική, το ίδιο το κείμενο κι αυτά που περιγράφει, τα βασανιστήρια των κρατούντων έναντι των αντιφρονούντων κατά τον εμφύλιο και λίγο μετά, είναι τουλάχιστον συγκλονιστικά. Δεν το περίμενα, αλλά κατά πώς φαίνεται έχει βραβευτεί και με βραβείο Λουντέμη. Επαναλαμβάνω, συγκλονιστικό.
Ιστορίες με τρελούς επιστήμονες, Ωρόρα/33: Χαριτωμένο μου φάνηκε, όχι ιδιαίτερα κακό για το θέμα του. Ξεχώρισα τα Κτήνη του Μπαρζάκ, του Ρόμπερτ Μπλοχ. Υπήρχε και μια ιστορία του αγαπημένου μου Φρέντερικ Μπράουν, αλλά δε με ικανοποίησε. Πρώτη φορά. Μυστήριο.
Ιστορίες με ταξίδια στο χρόνο, Ωρόρα/42: Μέτριο προς κακό. Πέραν του Πειράματος, του Φρέντερικ Μπράουν, ο οποίος είναι μακράν ο αγαπημένος μου συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, όλα τα υπόλοιπα ήταν βαρετά και κάποια ήταν τόσο παλπ, που καταντούσαν γραφικά.
Ιστορίες από παράδοξες διαστάσεις, Ωρόρα/50: Μέτριο προς καλό. Ακόμη και το Ιτιρικτάρι του Μαστακούρη ξαφνιάζει ευχάριστα.
Ιστορίες με ταξίδια στο Χρόνο/2, Ωρόρα/57: Μέτριο προς... μέτριο. Ξεχώρισα τη Θεϊκή Τρέλα, του Ζελάζνυ και το Χειρόγραφο της Συλλογής Χέρτφορντ, του Ριτσαρντ Κούπερ.
Κι επίσης την ελληνική έκδοση του Asimov's, τεύχη 4 και 5.
*η ατάκα δεν αναφέρεται στο βιβλίο αλλά σε γνωστή τηλεοπτική σειρά. Μη τρελαθούμε κιόλας.
Πάμε κριτικές:
Πτεράργυροι, οι Εξόριστοι της Σερανβέλ, βιβλίο πρώτο, Κώστας Βουλαζέρης: Φάνταζι που ρέπει πολύ ευχάριστα προς το αστυνομικό. Παρά τις όποιες αδυναμίες του, έχει μια καλή και στρωτή ιδέα και ενδιαφέροντες χαρακτήρες (ειδικά της Μάριλιν και της Θήρνα, είναι εξαιρετικοί).
Η Μηχανή Σταμάτησε, Διονύσης Καλαμβρέζος: Μπορώ να πω ότι το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Δομή, ιδέα, γλώσσα, είναι εξαιρετικά. Όχι ότι δεν έχει τα σκαμπανεβάσματά του, άλλωστε σε μια συλλογή πώς μπορείς να κρατήσεις σταθερό και όμοιο το επίπεδο όλων των ιστοριών; Κάποια θα είναι η καλύτερη και κάποια η χειρότερη. Όμως το σύνολο είναι άνω του μετρίου και σε κάποιες στιγμές μάλιστα είναι πολύ-πολύ-πολύ άνω του μετρίου. Ξεχώρισα τα διηγήματα Περιπέτεια στην έρημο, το Τελευταίο Σπίρτο (ανατριχιαστική), ο Πρώτος Θαυμαστής (γλυκόπικρα ελπιδοφόρα), καθώς και το Μετρητής Μόλυνσης, που το είχα διαβάσει και παλιότερα κι είναι τελικά συγκλονιστικό.
Πολλαπλός Κόσμος, Διονύσης Καλαμβρέζος: δεύτερη συλλογή διηγημάτων φαντασίας του Καλαμβρέζου που διαβάζω φέτος. Όμως αν και είναι αρκετά ενδιαφέρων σαν συγγραφέας, αυτή τη φορά δεν κατάφερε να με πείσει. Ενώ η γλώσσα είναι πολύ καλή και φανερά ξέρει να τη χειρίζεται, κι οι χαρακτήρες του είναι έντονα σκιαγραφημένοι, σ' αυτά τα διηγήματα πολλές φορές έλειπε η ξεκάθαρη πλοκή, σε σημείο που να μη μιλάμε για φαντασία αλλά για σουρεαλισμό. Συν -ή καλύτερα, πλην- το ότι δείχνει να έχει μια εμμονή με τις κοινωνίες που σε πιέζουν να είσαι χαρούμενος και παραγωγικός. Από τα 15 διηγήματα, τουλάχιστον τέσσερα κινούνταν πάνω σε αυτό το μοτίβο, με παρόμοιες ιστορίες (ο μερικώς ασυμβίβαστος, που τον πιέζει η γυναίκα και οι αρχές να συμβιβαστεί). Καταντούσε κουραστικό.
Ξεχώρισα δύο διηγήματα, τα οποία διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση και μου έδωσαν να πιστεύω ότι θα επιστρέψει στις καλές ιδέες του "Ιστορίες Ερημιτών, Ναυαγών και Εξορίστων" και του «Η Μηχανή Σταμάτησε»: το ένα ήταν ο Πόλεμος (και πάλι η ιδέα της καταπιεστικής κοινωνίας, αλλά με πολύ ενδιαφέρον στήσιμο και τελικό ξάφνιασμα) και το Ο Τρομοκράτης Και η Πόλη, (πολυεπίπεδο -κυριολεκτικά- και με πάρα πολλές δυνατότητες).
Μια φορά κι ένα... τρελό, Μάχη Παπά: Μικρά διηγήματα στο χώρο του φανταστικού, με σαφείς τάσεις προς την ποίηση και σουρεαλισμό. Πέρασα καλά με αυτό το βιβλίο, παρά το ότι έμοιαζε πολύ "κοριτσίστικο" για τα γούστα μου.
Προληπτικός Πυρηνικός Πόλεμος, Γιάννης Βατζιάς: Ο γνωστός από το «Λεατρις» Βατζιάς ξαναχτυπά. Έχει ένα (1) καλό εύρημα το οποίο δυστυχώς δε μπορεί να υποστηρίξει αληθοφανώς. Η περιγραφή του "τώρα" μέσω του ημερολογίου είναι μετριότατη και περιλαμβάνει κυρίως ταξίδια από προορισμό σε προορισμό, περιγραφές πόλεων με νοσταλγική διάθεση ("α, η Κύπρος, η Κύπρος, η αγαπημένη μου πόλη")*, πολύ περπάτημα, φαγητό και ανθρώπους οι οποίοι προφανώς δεν κάνουν τίποτε στη ζωή τους άλλο από το να τρώνε, να ταξιδεύουν και να κολυμπάνε γυμνοί. Οι άντρες έχουν όλοι ερωτικά κουσούρια, για παράδειγμα ο ένας είναι παστορας, ο άλλος κουτσός εκ γενετής, ο τρίτος είναι 78 ετών, αλλά παρά ταύτα μεγάλοι εραστές και με "μαγνητισμό". Οι γυναίκες παίρνουν όποιον να 'ναι, αρκεί να βρίσκονται κοντά σε ρυάκι ή ποταμό ή καβάλα στ' άλογο. Υποθέτω ότι είναι κατάλοιπα των 70's αυτά, αλλά δυστυχώς δεν διαβάζονται άνετα σήμερα. Κάπου ενδιάμεσα παίζει ένας προληπτικός πυρηνικός πόλεμος (γιατί οι μεγάλοι αποφάσισαν ότι είναι πολύ κακό για την οικονομία και την ψυχολογία των λαών να φοβούνται συνεχώς ότι θα γίνει πόλεμος, οπότε θα διασφαλίσουμε με κιβωτούς και άλλα τέτοια το μέλλον της φυλής και μετά θα κάνουμε σε ανύποπτο χρόνο ένα πυρηνικό πόλεμο να ψοφήσετε όλοι οι άλλοι και να την περνάμε εμείς μπέικα), μια ασαφής τράπεζα σπέρματος και 40 υγιείς γυναίκες 20 έως 38 ετών (το μέλλον της φυλής που λέγαμε), ένα μαύρο σύννεφο που ποτέ δεν εξηγείται τι είναι, πολλοί κυνοπίθηκοι του Γιβραλτάρ, ένα ταξίδι με ιστιοφόρο, το Μεταξοχώρι Αγυιάς του όρους Όσσα ή Κίσαβος (με αυτόν τον τρόπο το αναφέρει ακριβώς, σε όλο το μήκος του κειμένου) και κάμποση αναληθοφανής εξήγηση του ευρήματος, που δε θα σποϊλεριάσω γιατί είμαι καλό παιδί κατά βάθος.
Αίμα Κακό, Κώστας Χρηστάκης: που έχω την υποψία ότι καμιά φορά επισκέπτεται το φόρουμ http://www.sff.gr/, στο οποίο είμαι μέλος. Το κείμενο μπορεί να θεωρηθεί ως σύγχρονη λογοτεχνία τρόμου, όμως έχω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Οι 134 σελίδες του βιβλίου αποτελούνται από: α) έναν αφηγηματικό ταξιδιωτικό οδηγό του ακρωτηρίου Κέιπ Κοντ (όπως το ονομάζει ο συγγραφέας, παραβλέποντας ότι Cape θα πει ακρωτήριο) και των περιχώρων αυτού, β) τις εγκυκλοπαιδικής μορφής βιογραφίες τεσσάρων διάσημων ζωγράφων, γ) λίγες σελίδες φιλοσοφίας αναφορικά με το Σωκράτη και τους λοιπούς, δ) ένα βρυκόλακα που πίνει το αίμα μόνο των κακών ανθρώπων, ε) έναν εικοσάχρονο ζωγράφο, εν έτη 2008, που πήγε σε Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά δεν ξέρει ποιος είναι ο ΝταΒίντσι, ο Πικάσσο, ο Ελ Γκρέκο κι ο Ρούμπενς, στ) ξύλινους ως ο Δούρειος Ίππος διάλογους και ζ) τη φράση "Έχει έναν τρόπο να λέει 'ναι' κουνώντας το κεφάλι του..." τουλάχιστον δέκα φορές μέσα στο κείμενο -των 134 σελίδων, επαναλαμβάνω- την οποία τελικά ο συγγραφέας επιλέγει να μη δικαιολογήσει τη χρήση της. Αυτά.
Ο Μύθος του Ηρακλή Σπίλου, Νίκος Κουνένης: Είχα διαβάσει παλιότερα το "Ω, του θαύματος!", του ιδίου και περίμενα κάτι περισσότερο, αν μη τι άλλο, μια κάποια εξέλιξη της γραφής του. Απογοητεύτηκα κάπως. Το χιούμορ ξεφεύγει από το στενό δρομάκι της εκλεπτυσμένης σάτιρας και πέφτει στη χοντροκομμένη παρωδία, που αδικεί την ιδέα και το κείμενο. Επιπλέον δεν ξέρω κατά πόσο θα αναγνωρίζατε τα πρόσωπα που περιγράφονται, αλλά εγώ τα αναγνώρισα σχεδόν όλα. Αναρωτιέμαι αν θα αναγνωρίσουν κι οι ίδιοι τους εαυτούς τους και κατά πόσο αυτό θα επηρεάσει την καριέρα του κ. Κουνένη.
Ταξιδεύοντας στα Αιθέρια Μονοπάτια του Έρωτα, Σοφία Παπαγεωργίου: Από το οπισθόφυλλο:
Το "Ταξιδεύοντας στα Αιθέρια μονοπάτια του Έρωτα" είναι ένα πολυεπίπεδο διήγημα
φαντασίας, που δίνει μια ατμοσφαιρική και αέρινη διάσταση στον ανεκπλήρωτο
έρωτα. Το περίτεχνο κείμενο αναδεικνύεται μέσα από περιγραφές διαφόρων
παραστάσεων, εκπληρώνοντας έτσι για κάθε αναγνώστη ένα μακρύ ταξίδι στον κόσμο
του φανταστικού.
Πολλά υποσχόμενο; Μάλλον. Μεγάλη απογοήτευση; Σίγουρα. Τα πολλά επίπεδα είναι μάλλον λίγα, το ένα διήγημα είναι στην ουσία δύο διηγήματα, το περίτεχνο κείμενο είναι κατά τα 3/4 επίθετα και μόνο. Κι η απογοήτευση είναι κυρίως διότι η ιδέα θα μπορούσε κάλλιστα να παρουσιαστεί (από άλλη οπτική γωνία) σε ένα αξιοπρεπέστατο τρίτομο έργο, παλαντζάροντας ευχάριστα ανάμεσα στο επικό και το ηρωικό φανταστικό. Έτσι όπως είναι γραμμένο είναι ανούσια κουραστικό, η όποια ποιητική και "αέρινη" διάθεση χάνεται κάτω από τόνους επιθέτων και ακόμη και τα καλά του διηγήματος (ή μάλλον των δύο διηγημάτων) είναι αδύνατον να τα δει κανείς, διότι δε μπορεί να διαβάσει πάνω από δυο σελίδες την ημέρα, πριν τον πιάσει πονοκέφαλος. Κι όλα αυτά για 108 σελίδες.
Jingo, Terry Pratchett: Ο Δισκόκοσμος αντικατοπτρίζει αυτή τη φορά τα Φώκλαντς ή τα Ίμια, για μας εδώ. Πόλεμος για ένα μικρό νησάκι, μου θύμισε πολλά η κεντρική πλοκή. Ειδικά όταν στο τέλος τα Curious Squids αναρωτιούνται γιατί κάθε τόσο η πόλη τους εξαφανίζεται για λίγο καιρό.
The Last Continent, Terry Pratchett: Νομίζω ότι ήταν μακράν το χειρότερο βιβλίο του Δισκόκοσμου που έχω διαβάσει. Ούτε καν ο αγαπημένος μου Ανεμοβρόχης δεν κατάφερε να το σώσει, ούτε καν τα σεξουαλικά υπονοούμενα με την κυρία Γουίτλοου και τον Senior Wrangler. Αδύνατον να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής στο τέλος. Εξ ου κι έκανα δύο ολόκληρες εβδομάδες να το τελειώσω. Το διανοείστε;
Πιτσαρία η Κόλαση, Μικέλε Σέριο: 610 σελίδες αναίτιο σεξ και αίμα, με μια κάποια ελαχιστότατη βάση στους έναν ή δύο από τους πενήντα χαρακτήρες που εμφανίζονται. Αδυνατώ να περιγράψω την πλοκή διότι είναι αρκούντως εξωφρενική. Θα μπορούσε να είναι ένα καλό μυθιστόρημα τρόμου, αλλά καταλήγει μια χυδαία και πιθανότατα κακότεχνη σπλατεριά. Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, που λέει ότι πρόκειται στην ουσία για μια γκροτέσκα μαύρη κωμωδία με πολύ σεξ και σπλάττερ και μπόλικες δόσεις σουρεαλισμού. Δεν κατάφερα να το διαβάσω με αυτόν τον τρόπο, δυστυχώς.
Τα Χειρότερα Παραμύθια των Αδελφών Γκρίμ, Λουίς Σεπούλβεδα-Μάριο Δελγάδο Απαραΐν: Η βασική ιστορία αφορά τους Αδελφούς Γκριμ, αλλά όχι τους γνωστούς Ευρωπαίους παραμυθάδες. Πρόκειται για δυο παγιαδόρ, κάτι σαν τροβαδούρους της πάμπας της λατινικής Αμερικής, που η πορεία τους στο χωροχρόνο είναι επεισοδιακή και θεότρελη. Η δομή του βιβλίου είναι εξίσου θεότρελη,. Υποτίθεται ότι κάποιος Χοσέ Σεράγιεβο, από την ΠΓΔΜ, ανθολογεί, προλογίζει, επιλογίζει και επιμελείται την αλληλογραφία μεταξύ δύο ντοτόρων (του Όρσον Κ. Καστεγιάνος από την Ουρουγουάη και του Σεγισμούντο Ραμίρο φον Κλατς από την Παταγονία) που προσπαθούν να ξεδιαλύνουν τις σκοτεινές πτυχές της ιστορίας των Αδελφών Γκριμ. Με το πρόσχημα αυτό, οι Σεπουλβέδα και Απαραΐν πέφτουν με τα μούτρα στους υπαινιγμούς, την ανελέητη σάτιρα της λατινοαμερικάνικης πραγματικότητας και το μπέρδεμα παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, όπως κάνει κι ο Μαρκές στα Εκατό Χρόνια Μοναξιά. Το βιβλίο είναι γεμάτο λογοτεχνικά και κινηματογραφικά Easter Eggs, (όπως ας πούμε οι δύο ακροβάτες Πάντσο Λάνκαστερ και Αντόνιο Κέρτις) αλλά και απίθανες ιστορίες σχετικά με την καθημερινότητα των δύο αλληλογράφων καθηγητών, που δε διάγουν ακριβώς βίον ανθόσπαρτον... Το διάβαζα, γελούσα δυνατά (το χιούμορ είναι σχεδόν πρατσεττικά ανατρεπτικό) και θύμωνα πολύ, ειδικά όταν αναφερόταν στις σκληρές αλήθειες των λατινοαμερικάνικων δικτατοριών
Η Τσάκα Τσάκα, Φραντσέσκα Καμπαλάνι: Το οποίο έδωσαν δωρεάν στην αδελφή μου στο μετρό, κάποιοι διανομείς εκ μέρους ενός από τα μεγαλύτερα φροντιστήρια ιταλικών, ισπανικών και τούρκικων -!- στην Ελλάδα. Ξεκινώντας να το διαβάσω είπα ότι θα είναι κατιτί το ανατρεπτικό, κάτι σαν το προσωπικό ημερολόγιο μιας πόρνης. Δυστυχώς του λείπουν πάρα πολλά πράγματα για να διεκδικήσει δάφνες λογοτεχνίας. Το να σοκάρεις με σκηνές αιμομιξίας, ζωοφιλίας και διαστροφής, δε σημαίνει ότι είσαι και λογοτέχνης... Ακόμη κι αν τελικά ανακατέψεις (κι όλα αυτά σε 76 αραιογραμμένες σελίδες, λιγότερες από 10-15.000 λέξεις, αν υπολογίζω σωστά) δύο δολοφονίες και ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Λυπάμαι. Λυπάμαι που έκανα τον κόπο να ασχοληθώ μαζί του.
Το Στρατόπεδο, Κώστας Βέρος: Φιλολογικό ψευδώνυμο του Κώστα Βερρόπουλου. Ναι, καλά διαβάσατε, ο συγχωρεμένος ο Κώστας Βερρόπουλος, ο εις εκ των δύο Αφοί Βερρόπουλοι -«είναι κεφάτη» και τα λοιπά- είχε λογοτεχνικές ανησυχίες.
Το διήγημα, ούτε εκατό σελίδες, περιγράφει τις σκέψεις ενός φαντάρου στη Μακρόνησο το 1948-1950. Αν και έχει κάποιες αδυναμίες ως τεχνική, το ίδιο το κείμενο κι αυτά που περιγράφει, τα βασανιστήρια των κρατούντων έναντι των αντιφρονούντων κατά τον εμφύλιο και λίγο μετά, είναι τουλάχιστον συγκλονιστικά. Δεν το περίμενα, αλλά κατά πώς φαίνεται έχει βραβευτεί και με βραβείο Λουντέμη. Επαναλαμβάνω, συγκλονιστικό.
Ιστορίες με τρελούς επιστήμονες, Ωρόρα/33: Χαριτωμένο μου φάνηκε, όχι ιδιαίτερα κακό για το θέμα του. Ξεχώρισα τα Κτήνη του Μπαρζάκ, του Ρόμπερτ Μπλοχ. Υπήρχε και μια ιστορία του αγαπημένου μου Φρέντερικ Μπράουν, αλλά δε με ικανοποίησε. Πρώτη φορά. Μυστήριο.
Ιστορίες με ταξίδια στο χρόνο, Ωρόρα/42: Μέτριο προς κακό. Πέραν του Πειράματος, του Φρέντερικ Μπράουν, ο οποίος είναι μακράν ο αγαπημένος μου συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, όλα τα υπόλοιπα ήταν βαρετά και κάποια ήταν τόσο παλπ, που καταντούσαν γραφικά.
Ιστορίες από παράδοξες διαστάσεις, Ωρόρα/50: Μέτριο προς καλό. Ακόμη και το Ιτιρικτάρι του Μαστακούρη ξαφνιάζει ευχάριστα.
Ιστορίες με ταξίδια στο Χρόνο/2, Ωρόρα/57: Μέτριο προς... μέτριο. Ξεχώρισα τη Θεϊκή Τρέλα, του Ζελάζνυ και το Χειρόγραφο της Συλλογής Χέρτφορντ, του Ριτσαρντ Κούπερ.
Κι επίσης την ελληνική έκδοση του Asimov's, τεύχη 4 και 5.
*η ατάκα δεν αναφέρεται στο βιβλίο αλλά σε γνωστή τηλεοπτική σειρά. Μη τρελαθούμε κιόλας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
