Δεύτερο κεφάλαιο

Χτες βράδυ, εν μέσω συμφορών και τρικυμιών, όπως θα έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυν, τελείωσα το δεύτερο κεφάλαιο της "Ερεστής". Είμαι ελάχιστα ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα, διότι το κείμενο έχει ένα σωρό χάσματα και του λείπει το ambient, δηλαδή όλες εκείνες οι μικρολεπτομέρειες που θα το έκαναν πραγματικό (πχ, μυρωδιές, ήχοι, λεπτομέρειες σχετικά με τη θερμοκρασία κλπ). Είμαι όμως αποφασισμένη να τελειώσω ένα πρώτο γράψιμο και μετά να προβώ στις όποιες διορθώσεις τέτοιου -ή άλλου- είδους.

Άλλο πρόβλημα: εκεί που υπολόγιζα -και πάλευα- να φτάσω τις 14,000 λέξεις, όπως σχεδίαζα εδώ, το δεύτερο κεφάλαιο μου βγήκε λίγο, χμ, φαγανό να το πω, κοιλιόδουλο να το πω, αδηφάγο να το πω... Έφτασε ούτε λίγο ούτε πολύ τις 20,000 λέξεις. Πού είναι το κακό θα μου πείτε. Χμ. Είκοσι χιλιάδες λέξεις είναι καμμιά σαρανταριά σελίδες. Ένα κεφάλαιο σαράντα σελίδες; Δεν ακούγεται κάπως κουραστικό;

Το καλό είναι ότι το ζήτημα προχωράει. Ήδη το τρίτο κεφάλαιο έχει 2,000 λέξεις. Πιθανόν ως την επόμενη εβδομάδα, μπορεί και Κυριακή (με αυτούς του ρυθμούς σταθερούς) να έχω ξεπετάξει και τις 14 -προγραμματισμένες- χιλιάδες του τρίτου. Φαίνεται ότι το καλοκαίρι με βοηθάει στο γράψιμο.

30.000

Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, η "Ερεστή" έχει φτάσει στο σημαδιακό νούμερο των 30,000 λέξεων. Με τους αρχικούς υπολογισμούς είμαστε περίπου στο 1/3 του βιβλίου. Όμως αντί για 14,000 λέξεις, προβλέπω ότι το δεύτερο κεφάλαιο θα ξεπεράσει τις 15,000, μπορεί και τις 16,000... Κι είναι άλλα πέντε;

Κάηκα. Πότε θα τα γράψω όλα αυτά; Το σχέδιο είναι να έχει τελειώσει (μαζί και το πρώτο βιαστικό κι επιπόλαιο διόρθωμα) μέχρι τον Οκτώβρη, ώστε το Νοέμβρη στο NaNoWriMo, να γράψω το δεύτερο βιβλίο, τη "Δεσίδα". Με αυτόν το ρυθμό, ένα κεφάλαιο κάθε 20 μέρες, φαίνεται πώς θα έχω τελειώσει. Δε μπορώ να μην ανησυχώ όμως. Βουνό μου φαίνεται το άτιμο.

Συνειδητοποιώ επίσης αυτές τις μέρες, ότι θα πρέπει να περιορίσω το είδος των βιβλίων που διαβάζω στο φάντασυ και μόνο. Λόγω του διαγωνισμού ιστορίας τρόμου που τρέχει στο sff.gr, αναγκάστηκα να βγω λίγο από το τριπάκι κι έχω μια εβδομάδα που προσπαθώ να μπω και πάλι στο παρχαρικό κλίμα. Με καθυστέρησε πολύ το όλο θέμα. Οπότε πρέπει να βοήθησω την κατάσταση... πράγμα που σημαίνει ότι και τη βιβλιοθήκη μου θα ξεκοκαλίσω και το στοίχημα που έχω βάλει θα προωθήσω με αυτόν τον τρόπο.

Άντε, πάω στο αρχείο μου πάλι. Έχω αφήσει τη Μάνα των Χιουράχαντα ν' αναρωτιέται καταμεσής στο χωράφι...

Παρουσίαση βιβλίου: Ανάμεσα, Π.Μ. Ζερβός

Αντιγράφοντας τα λεγόμενα του ίδιου του συγγραφέα:

Αν σας ελκύει ο τρόμος γιʼ αυτό που βρίσκεται μπροστά μας μα δεν το βλέπουμε... Αν νοιώθετε να αμφιταλαντεύεστε ανάμεσα σε δύο καταστάσεις ή συναισθήματα... Αν δεν σας ενδιαφέρει το προφανές...

Τότε ελάτε στην παρουσίαση του μυθιστορήματος «ΑΝΑΜΕΣΑ» του Π. Μ. Ζερβού, που θα γίνει την Τετάρτη 27 Μαΐου 2009, στις 20:30, στο καφέ APERITTO (Πραξιτέλους 168, Πειραιάς, τηλ. 2104296759).

Εκτός από το ήδη εκδοθέν βιβλίο, θα γίνει παρουσίαση του υπό έκδοση δεύτερου μυθιστορήματος του συγγραφέα. Μεταξύ των μουσικών επιλογών του Αντώνη Γκερίδη, θα διαβαστούν ολιγόλεπτα αποσπάσματα - ελπίζουμε άκρως εφιαλτικά.

Η λογοτεχνία φρίκης εξ ορισμού λειτουργεί ως αλληγορία ή συμβολισμός. Αλλʼ αυτά είναι θεωρητικά υπόβαθρα που τη συγκεκριμένη βραδιά δεν θα μας απασχολήσουν. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η πρόκληση μιας συγκεκριμένης αίσθησης και η περιέργειά μας να δούμε κατά πόσον μοιραζόμαστε τους ίδιους ή παρόμοιους εφιάλτες.

Σημείωση της υπογραφούσης το μπλογκ: Η συμμετοχή του συγγραφέα Γιώργου Χατζηκυριάκου ακυρώθηκε το Σαββατο, οπότε και την έσβησα από την ανακοίνωση.

Μνήμη Γενοκτονίας Ποντίων

Tην πατρίδα μ' έχασα,
έκλαψα και πόνεσα
λύουμαι κι αρωθυμώ, όι, όι, όι, όι,
ν' ανασπάλω κ' πορώ.
Τα ταφία μ' έχασα,
ντ' έθαψα κ' ενέσπαλα,
τ' εμετέρτς αναστορώ, όι, όι, όι, όι,
και σο ψώπο μ' κουβαλώ.
Εκκλησίας έρημα,
Μοναστήρα ακάντηλα,
πόρτας και παράθερα, όι, όι, όι, όι,
επέμναν ακράνοιγα.
Μίαν κι άλλο ση ζωή μ',
σο πεγάδι μ', σην αυλή μ'
νερόπον ας έπινα, όι, όι, όι, όι,
καί τ' ομάττα μ' έπλυνα.

Την πατρίδα μου έχασα,
έκλαψα και πόνεσα,
λιώνω και την πεθυμώ,
να ξεχάσω δεν μπορώ.
Τους τάφους μου τους έχασα,
μα αυτούς πού έθαψα δεν ξέχασα,
τους δικούς μου αναπολώ
και στην ψυχή μου τους κουβαλώ.
Εκκλησίες έρημες,
Μοναστήρια ακάντηλα,
πόρτες και παράθυρα
απόμειναν ορθάνοιχτα.
Μια φορά ακόμη στη ζωή μου
στο πηγάδι, στην αυλή μου
το νεράκι ας έπινα
και τα μάτια ας έπλενα.

Κάθε χρόνο, στις 19 Μαϊου. Όχι ότι το ξεχνάμε ποτέ, αλλά όποιος δε μνημονεύει το παρελθόν, δεν έχει μέλλον.

Οι στίχοι και η μετάφρασή τους από εδώ. Κι από καρδιάς.