Καταρχήν μη ζαρώνετε τα φρύδια και μην πάρετε αμέσως τηλέφωνο τον παπά της ενορίας: δε μου κατσικώθηκε ο διάολος, ούτε ζήλεψα τα χαϊρια της Λίντα Μπλερ. Απλά αναφέρω μια λέξη (για την ακρίβεια ένα ακρωνύμιο) που θα με απασχολήσει ολόκληρο το μήνα Νοέμβρη. Εμένα και περίπου 100.000 ανθρώπους ακόμη σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ναι, 100.000 είπα. Εκατό χιλιάδες και ολογράφως. Και πάφτε να κάνετε το σταυρό σας. Έχουμε καιρό ακόμη για ν' αρχίσουμε τα σταυροκοπήματα.
Η ιστορία ξεκίνησε πριν από έντεκα χρόνια. Μια παρέα από μισότρελους (λέξη πολύ πιο βαριά από ότι αν τους έλεγα "τρελαμένους", σας πληροφορώ) Αμερικανούς που τους άρεσε να γράφουν, έβαλε ένα στοίχημα: ποιος από τους 27 της παρέας θα μπορούσε μέσα σε ένα μήνα να γράψει μια νουβέλα 50.000 λέξεων. Διάλεξαν το μήνα Νοέμβρη γι' αυτή τη δουλειά, διότι είναι ο πλέον ενδεδειγμένος για συγγραφή στο Βόρειο Ημισφαίριο (η κακοκαιρία κυρίως που μας κρατάει δέσμιους στο κοκκούνινγκ) και έβαλαν μπρος. Κάποιοι τα κατάφεραν κάποιοι όχι. Σημασία δεν είχε τι κατάφεραν, αλλά το ότι πέρασαν καλά, διασκέδασαν αφάνταστα κι επιπλέον στο τέλος του μήνα, είχαν στα χέρια τους την πρώτη γραφή μιας νουβέλας.
Έδωσαν ραντεβού για τον επόμενο Νοέμβρη, μιας και το πρώτο στοίχημα τους είχε γλυκάνει. Εντωμεταξύ το είπαν και σε μερικούς φίλους κι εκείνοι σε μερικούς άλλους φίλους και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω να σας πώ πόσοι έπαιξαν αυτό το παιχνίδι τον επόμενο χρόνο (διότι για τέτοιο πρόκειται, ο "κερδισμένος" δεν κερδίζει στην ουσία τίποτε), αλλά είχε εξίσου μεγάλη επιτυχία. Εκεί το παιχνίδι άρχισε να έχει δική του προσωπικότητα και σαν τέτοιο απαίτησε το όνομά του. Η βάφτιση έγινε κεκλισμένων των θυρών και το όνομα του νεοφώτιστου ήταν National Novel Writing Month, και για τους φίλους NaNoWriMo.
Από τότε, το NaNoWriMo απέκτησε δικό του σάιτ και φανατικούς παίχτες σε ολόκληρο τον κόσμο, επεκτάθηκε στο χώρο τους σεναρίου (Script Frenzy, για να εκμεταλλευτούμε και τον Απρίλιο) και ειδικά το 2010 θα διοργανωθεί κι ένα "δεύτερο" NaNoWriMo τον Ιούνιο ή Ιούλιο, για όσους ζουν στο Νότιο Ημισφαίριο (hi Perth...). Πέρσι η συγκομιδή ήταν 1,6 δις λέξεις. Κάντε τη διαίρεση με τους 100.000 συμμετέχοντες για να αποτρελαθείτε.
Έμαθα για το παιχνίδι το 2007, όταν ακόμη δεν ήξερα τι πάει να πει νουβέλα 20,000 λέξεων. Βλέπετε είχα (κι έχω ακόμη) μια αδυναμία τρελή στα μικροσκοπικά διηγήματα. Ήταν λοιπόν, ένα πρόσθετο στοίχημα με τον εαυτό μου, να γράψω κάτι τόοοοοσο μεγάλο.
Και τα κατάφερα. Η Ερυθρά Σανδαράχη, βαμπιροθρίλερ με ελληνικό και γεωλογικό άρωμα τελείωσε στις 58,000 λέξεις. Το 2008, γλυκαμένη από την επιτυχία του '07, έβαλα ένα πολύ μεγάλο στόχο, να πιάσω τις 100.000 λέξεις. Απέτυχα, αλλά τις 50.000 τις κατάφερα. Το Αυγό του Δρακοαφέντη, η τελευταία νουβέλα του Κόμπες του Ντερλικοτή, σταμάτησε να γράφεται στις 50.004 λέξεις, χωρίς να έχει τελειώσει (δεν είναι απαραίτητο να τελειώσεις τη νουβέλα σου, για να κερδίσεις το παιχνίδι).
Φέτος τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, κυρίες και κύριοι, για μένα. Πέρασα τη μισή άνοιξη και ολόκληρο το αλοκαίρι γράφοντας την "Ερεστή" και τώρα, έτσι όπως έχουν τα πράγματα πρέπει οπωσδήποτε να γράψω τη "Δεσίδα", το δεύτερο μέρος της τριλογίας. Υπάρχει σκελετός, υπάρχει η όρεξη κι η διάθεση... Μένει να δούμε αν υπάρχει κι η δυνατότητα. Αν δηλαδή εχω αρκετό τσαγανό ώστε να τα βγάλω πέρα με ένα πρότζεκτ 100.000 λέξεων.
Θα μου πείτε, πέρσι δεν τα κατάφερες κυρα-Φθυμία, γιατί να τα καταφέρεις φέτος; Χμ. Έχουμε και λέμε. Πρώτον, πολλή δουλειά (μην ξεχνιόμαστε, η συγγραφή στην Ελλάδα δε μπορεί να σε ζήσει, οπότε πρέπει κάτι να κάνεις για να μην καταλήξεις να τρως τις αρβύλλες σου, όπως ο Σαρλό). Δεύτερον, επίσκεψη μετά από 25 χρόνια του αδελφού του πατέρα μου, ο οποίος ζει μόνιμα στην Αυστραλία. Ήρθαν με τη γυναίκα του και θεία μου, κι έπρεπε κάπου να μείνουν και φυσικά, η ανατροφή μου δε μου επιτρέπει να τους παραπετάξω σε κανένα ξενοδοχείο όπως έκαναν κάτι άλλοι -χώρια η όποια συγκίνηση και τα τοιαύτα. Τους παραχώρησα λοιπόν, για τον ένα μήνα που έμειναν μαζί μας, το δωμάτιό μου, μέσα στο οποίο, όπως μπορεί εύκολα κάποιος να υποθέσει, ήταν ο υπολογιστής μου... Και τρίτον και πλέον σοβαρό, στις 13 του μηνός Νοεμβρίου, μπήκε αιφνίδια στο νοσοκομείο η γιαγιά μου, η οποία μετά από έξι μήνες παρά δύο μέρες εξέπνευσε.
Ελπίζω οι δικαιολογίες να φτάνουν και να μην χρειαστεί να ξεπέσω σε άλλες, του στυλ "εντάξει, τον είχα ψιλοβαρεθεί τον Κόμπες" και τέτοια, (όπου Κόμπες ο ήρωας του Αυγού του Δρακοαφέντη, κάποια μέρα που θα έχω διάθεση για κουβεντούλα θα σας πω και γι' αυτόν μερικά πραγματάκια).
Οπότε τις επόμενες τριάντα κάτι μέρες, ψυχραιμία και αυτοσυγκέντρωση. Και το παιχνίδι αρχίζει.
Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009
Τα 20 (21...) πέμπτα
Αυτή η εικοσάδα περιέχει εικοσιένα βιβλία… Ναι, δε σας γελούν τα μάτια σας. Απλά στο στοίχημα δε μετράνε τα μη-λογοτεχνικά βιβλία, οπότε το 21ο είναι προσφορά του καταστήματος…
Οι Νεφοκαλικάντζαροι, Μάριος Βερέττας: Παραμύθι, που προέκυψε από θεατρική παράσταση. Τολμώ να πω εξαιρετικό, το καλύτερο από τα τρία του Βερέττα που έχω διαβάσει (τα άλλα δύο ήταν το Αυγό του Παλιατζή και η Εισβολή στη Μυρμηγκάνα).
Ίμερος και Αστραία, το μυστικό της σιωπηλής χώρας, σειρά Ουρανός βιβλίο πρώτο, Δημήτρης Βαρβαρήγος: Ηρωικό φάνταζι για παιδιά το λέει ο συγγραφέας του και παρ’ όλο που σε κάποιες στιγμές έχει φοβερό δυναμικό, ωστόσο κάνει το λάθος να ανακατέψει ετεροχρονισμούς, όπως η ραδιενέργεια και άλλα χαριτωμένα και να το κάνει βαρύτερο απ' ό,τι έπρεπε. Το αποτέλεσμα πιστεύω ότι θα μπέρδευε τα παιδιά, και φυσικά δεν θα ικανοποιούσε καθόλου τους μεγάλους.
Ακόμη και τα Πουλιά, Μάκης Πανώριος: Το βιβλίο αυτό το έχω τουλάχιστον δέκα χρόνια στη βιβλιοθήκη μου και έχω δοκιμάσει άπειρες φορές να το διαβάσω, πάντα όμως χωρίς επιτυχία. Αυτή τη φορά τα κατάφερα κυρίως γιατί δεν το παράτησα στις πρώτες 30 (από τις 100) σελίδες του, οι οποίες αναλίσκονται στην ασαφή περιγραφή της βόλτας ενός παράξενου παιδιού. Είναι πολύ μυστήριο βιβλίο, σου δίνει την εντύπωση ότι έχει προβλήματα ρυθμού. Όσο το Αγόρι είναι μόνο του στη φύση, το κάθε ένα πράγμα περιγράφεται αναλυτικότατα, σε κουραστικό βαθμό. Αργότερα που προστίθενται πρόσωπα στο δράμα, κυρίως με την είσοδο του Άντρα και του Νόνου, αρχίζει να τρέχει, για να καταλήξει σε τρεις ή τέσσερις σελίδες διαλόγου ανάμεσα στη Μητέρα και τον Πατέρα του Αγοριού, που έρχονται να τον πάρουν (χωρίς να είναι σπόιλερ, σας λέω ότι το Αγόρι είναι τελικά εξωγήινος. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη σελίδα αυτό.)
Το Οριζόντιο Ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες, Αργύρης Χιόνης: Μικρά παραμυθάκια που παίζουν με το σουρεάλ και την ποίηση, χωρίς όμως να χάνουν το βηματισμό τους. Για μεγάλα και λίγο μικρότερα παιδιά. Όχι γιατί τα μικρά-μικρά δε θα τα ευχαριστηθούν, αλλά καλό είναι να προστατεύουμε την παιδική ηλικία από την άμεση απαισιοδοξία.
Τα βρωμόλογα των Αρχαίων Ελλήνων, αρχαίες χυδαιότητες, προστυχιές και βωμολοχίες, του Μάριου Βερέττα: Λίγο σκέτο, σε μορφή λεξικού. Περίμενα κανένα σκαμπρόζικο αστείο να πω την αλήθεια, αλλά είναι αρκετά εκτεταμένο και μπορείς ν' ανακαλύψεις μέσα και πράγματα που τα λέμε μέχρι και σήμερα. Η φυσική συνέχεια της γλώσσας, υποθέτω.
Το Λυχνάρι του Αλαντίν, Λουίς Σεπούλβεδα: Δώδεκα μικρά διηγήματα που αφορούν την ζωή στη Χιλή ή έξω από αυτήν, αναλόγως σε ποιο χρονικό σημείο της ιστορίας της αναφέρονται. Ο Σεπούλβεδα εκτός από τους πλέον αγαπημένους μου συγγραφείς (μόνο ένα από τα περίπου δεκαπέντε βιβλία του δεν έχω) δεν παύει κάθε φορά να με τσακίζει. Οι ιστορίες του έχουν πάντα να κάνουν με τον άνθρωπο και την αξιοπρέπειά τους, όπως αυτοί την εννοούν κάθε φορά, άσχετα αν τη διατηρούν ή τσακίζονται από αυτήν ή την τσακίζουν. Πολλές από τις ιστορίες στο Λυχνάρι του Αλαντίν έχουν έναν σουρεαλιστικό τόνο που δεν υπήρχε στα προηγούμενα βιβλία του ή μάλλον για να το πω καλύτερα, όχι σουρρεάλ, αλλά προς το μαγικό ρεαλισμό. Δε με χάλασε αυτό, γιατί η προσέγγιση είναι πολύ τρυφερή, σχεδόν ανύπαρκτη και ασφαλώς είναι και μια φρέσκια νότα στη γραφή του Σεπούλβεδα.
Shadows Linger, book 2 of The Black Company & The White Rose, Chronicles of the Black Company Book 3, Glen Cook: Είχα διαβάσει παλαιότερα, πέρσι συγκεκριμένα, το πρώτο βιβλίο το The Black Company (military fantasy, που περιγράφει τις περιπέτειες μιας μισθοφορικής «εταιρίας») και το είχα βρει χαοτικό αλλά πολύ ενδιαφέρον. Αν μη τι άλλο, ο ήρωας Croaker μένει πιστός στο παρατσούκλι του. Κάθε φορά που τον στριμώχνουν και μιλάει, αναφέρεται στον εαυτό του ως "I croaked"... Κατάφερα λοιπόν να τελειώσω και το δεύτερο και το τρίτο βιβλίο, το Shadows Linger και το The White Rose. Είχα μεγάλο πρόβλημα αρχικά, είχα διαβάσει τις πρώτες είκοσι σελίδες του Shadows Linger πάνω από πέντε φορές χωρίς να καταλαβαίνω και πολλά. Το ξαναξεκίνησα περισσότερο γιατί είχα αποφασίσει να τελειώνω μαζί του παρά γιατί ήθελα πραγματικά να το διαβάσω.
Και κόλλησα. Το βιβλίο είναι γραμμένο μισό-μισό, με εναλλαγές κομματιών όπου ο Croaker είναι ο αφηγητής και κομματιών όπου η αφήγηση είναι σε τρίτο πρόσωπο και παρουσιάζει την πλευρά ενός άλλου ήρωα, έξω από την Εταιρία. Είχα παραξενευτεί αρχικά για αυτήν την αλλαγή στην αφήγηση, μιας και θυμόμουν ότι κάποια στιγμή αλλάζουν οι Annalists, αλλά περίμενα να διαβάσω κάτι σε πρώτο πρόσωπο. Εκεί όμως που το πήρα απόφαση ότι θα είναι άλλη μια αντίφαση ο Croaker έρχεται να εξηγήσει ότι το έκανε αυτός, γιατί πίστεψε ότι άξιζε τον κόπο η καταγραφή των γεγονότων από την οπτική γωνία του Maron Shed.
Η μαγεία είναι καταπληκτική, όλο πολύχρωμες και ηχηρές αναφορές. Το τι αντιμετωπίζει ο καθένας τους τούς έρχεται συνήθως κατακέφαλα, και δεν έχει και πολλές-πολλές εξηγήσεις. Έχει και τις συγκινητικές του στιγμές, έχει και τις ματσό στιγμές. Αλλά κυρίως έχει πολλούς άντρες που πολεμάνε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Όσο για το τρίτο της σειράς, το The White Rose, δείχνει να κλείνει υποδειγματικά τα πάντα, ακόμη και τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων, δίνοντας υποσχέσεις για κάποια πρίκουελ. Λάτρεψα τον μάγο Silent για λόγους που θα είναι σπόιλερ αν τους αναφέρω.
Τελικά, μπορεί να είναι καραμπινάτο military fantasy, αλλά έχει κι εκείνα τα soft spots που θα κάνουν μια γυναίκα να το διαβάσει. Ή μάλλον για να το πω καλύτερα, να εκτιμήσει το συγγραφέα, παρά τα τεστοστερόνικα ξεσπάσματα που έχει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Το παράξενο που παρατήρησα και στο White Rose αλλά και στο Shadows Linger είναι ότι ενώ περιμένεις τα πράγματα να τελειώσουν σε κάποιο σημείο, κοιτάς κι ανακαλύπτεις ότι έχεις ακόμη πενήντα σελίδες. Αναρωτιέσαι, τι στο καλό έχει ακόμη να πει; και τελικά σου αποκαλύπτει ότι όλος ο χαμός που περιέγραφε ως τώρα ήταν μόνο τα προεόρτια, για να σου εξηγήσει αυτό που πρόκειται να γίνει στην τελική μάχη.
The Ten Thousand, Paul Kearney: Κι αυτό military fantasy, βασισμένο στην ιστορία των Μυρίων του Ξενοφώντα. Εξαιρετικά αληθοφανές και καταπληκτικό στις περιγραφές των μαχών και των συνήθειων των στρατιωτών, όπως επίσης και στη σύλληψη της θεάς των "Ελλήνων" που λέγονται Macht. Μια ελαφριά αγαρμποσύνη στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών κι επίσης μια αναμενόμενη και τετριμμένα δραματική σκηνή για να κλείσει το βιβλίο. Πάντως με άριστα το εκατό έχει το ενενήντα πέντε στο τσεπάκι του. Και παρά που είμαι γνωστή αρνητίς της στρατιωτικής λογοτεχνίας, αυτό το άτιμο με κέρδισε.
Feet of Clay, Terry Pratchett: Ενδιαφέρον και αστείο όπως και όλα τα υπόλοιπα του Δισκόκοσμου και ειδικότερα εκείνα που ασχολούνται με τους μπάτσους... Αγάπησα τον Wee Mad Arthur, που μου θύμισε λίγο τους Nac McFigle του «Χιλιάδες νάνοι κι ένα τηγάνι», καθώς και τον Ρόμπερτ και τον Κηθ, του δύο γηραλέους ιπποπόταμους. Αγαπημένη σκηνή, στο τέλος, εκεί που το γκόλεμ τρώει έναν κεραυνό για βλασφημία και... /χε, δε σας λέω, θα είναι μέγα σπόιλερ!!!
Hogfather, Terry Pratchett: Λογικά, όπως και οι περισσότεροι, το κατατάσσω στα δύο ή τρία καλύτερα του Δισκόκοσμου. Το μόνο κακό ήταν ότι είχα δει πρώτα την ταινία και τώρα απλά πρόσεχα λεπτομέρειες στην πλοκή. HO.HO.HO.
Η Ψυχή της Νύχτας, Ulrike Schweikert: Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο που διακρίθηκε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού που έγινε στη Γερμανία με κεντρικό θέμα την περίφημη «Ιστορία Χωρίς Τέλος», του Μίκαελ Έντε (το πρώτο που διάβασα κι είχε διακριθεί στον ίδιο διαγωνισμό ήταν «ο Βασιλιάς των Τρελών» της Τάνια Κίνκελ, εκπληκτικό βιβλίο και μάλλον θα το ξαναδιαβάσω). Γενικά έχει μια μικρή ελαφρότητα που κάποιες στιγμές δεν περνάει απαρατήρητη, όμως είναι αρκετά αξιοπρεπές, χωρίς κενά και με αρκετή αληθοφάνεια. Κάποιες φορές γλιστράει διακριτικά σε άχρηστες περιγραφές, αλλά ευτυχώς όχι εκτεταμένες. Γενικά ένα βιβλίο για να περάσει κανείς μερικές ευχάριστες ώρες.
ΑΡΡΓΓΚ! (Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί Για Γρήγορα Κέρδη), Douglas Adams :Το διάβασα για άλλη μια φορά (το είχα διαβάσει στην εφηβεία μου) και το βρήκα όπως και τότε, σπιντάτο και παρανοϊκό σε σημείο που τελικά όλη η παράνοια βγάζει νόημα. Αγαπημένο σημείο η σχέση του Ντέρκ Τζέντλυ με το παλιό του ψυγείο και ο Θεός των Ενοχών που γεννιέται από αυτό...
Η Νιάλ από τη Γη των Ανέμων, Το Χρονικό του Αναδυόμενου Κόσμου, βιβλίο πρώτο, Licia Troisi: Ήταν ένα βιβλίο που το περίμενα με πραγματική λαχτάρα, γιατί ήλπιζα ότι θα το διάβαζα στα ιταλικά. Γενικά δεν είναι μόνο οι Έλληνες αλλά κι άλλες εθνικότητες συγγραφέων του φανταστικού που θα ήθελα να διαβάσω και οι Ιταλοί ήταν η πρώτη μου διερευνητική προσπάθεια. Ευτυχώς, ω, ευτυχώς που δεν έδωσα ένα σκασμό λεφτά για να μου το φέρουν από το e-bay τότε. Γιατί το βιβλίο που διάβασα είναι κάτω του μετρίου.
Το ίδιο το βιβλίο σαν αντικείμενο, η ελληνική έκδοση δηλαδή, είναι απ’ έξω ένα μπιζού: Σκληρό εξώφυλλο, ντυμένο με χαρτί, εξαιρετικό artwork και πολύ προσεγμένο. Όταν όμως φτάνουμε στο δια ταύτα… Καταρχήν, το βιβλίο δεν έχει περάσει από επιμέλεια. Δε μπορώ να δεχτώ ότι παρά που το έχει επιμεληθεί κάποιος, λείπουν καμιά εικοσαριά τελείες (!), υπάρχουν τόσα κι άλλα τόσα τυπογραφικά και ορθογραφικά και σε μια από τις πρώτες σελίδες (συγκεκριμένα στη σελίδα 26), λείπει μια ολόκληρη λέξη. Όλα αυτά με έκαναν να νιώσω δυσφορία. Το ίδιο το κείμενο είναι αρκετά βατό, απλό, χωρίς σκαμπανεβάσματα στην ποιότητα της γραφής, η οποία είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο. Υστερεί όμως σημαντικά στην αληθοφάνειά του, στη λογική και στην πλοκή. Πέρα από το ότι μιλάμε για ένα καθαρά τολκινικό υπόβαθρο πλοκής (ο Τύρρανος που κατασκευάζει τα άσχημα φαμμίν, για να κατακτήσει όλον τον υπόλοιπο κόσμο) που φτάνεις να χαμογελάς συγκαταβατικά, το μεγάλο πρόβλημα του βιβλίου είναι το ότι (και δεν το πιστεύω ότι το λέω αυτό) η συγγραφέας γράφει «γυναικεία». Και εξηγούμαι πριν με κάψετε στην πυρά: Οι γυναίκες συγγραφείς του φανταστικού που έχω γνωρίσει, μπορούν και ρεγουλάρουν το γυναικείο τρόπο γραφής τους επιλέγοντας θέματα τα οποία κατέχουν. Όταν κάτι δεν το κατέχεις, δε μπορείς να συνειδητοποιήσεις την πραγματικότητά του και τη λογική του, καταντάς γραφική. Και ακόμα κι εγώ, που δεν έχω και πολλά πάρε-δώσε με τη λογική του επικού φάνταζι, ενοχλήθηκα από τον αφελέστατο τρόπο με τον οποίο η Τροΐζι προσεγγίζει το θέμα του πολέμου και του στρατού. Ακόμα κι εγώ αναρωτήθηκα αν τα τόσα που κάνει η πρωταγωνίστρια Νιάλ, ενώ είναι Ιππότης και στρατιώτης εκλεκτός κλπκλπκλπ, δεν θα της είχαν εξασφαλίσει μια αργή και επώδυνη εκτέλεση για παραδειγματισμό. Συν το ότι η ανεξαρτησία της είναι τόσο έντονα σκιαγραφημένη που καταντάει αντί για ηρωίδα με την οποία συμπάσχεις, μια εκνευριστική καρικατούρα παλιόπαιδου που κάνει ότι του καπνίσει. Κι ακολουθούν βεβαίως-βεβαίως όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες, οι οποίοι όταν κάνει μια βλακεία, τη μαλώνουν αλλά τη συγχωρούν αμέσως, μέχρι να κάνει την επόμενη βλακεία, στην οποία θα τη μαλώσουν και θα τη συγχωρήσουν αμέσως και πάει λέγοντας.
Γενικά έχω παρατηρήσει πως όταν περιμένω να διαβάσω με λαχτάρα ένα βιβλίο πάντα απογοητεύομαι. Γιατί καλέ μου κύριε; Ε;
Το Βιβλίο της Ζούγκλας, Ρούντιγιαρ Κίπλινγκ: Το να διαβάσεις το αυθεντικό κείμενο μιας ιστορίας που την έχεις διαβάσει εκατό φορές σε κόμικ και την έχεις δει εκατό φορές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ενώ περιμένεις να σου μεταφέρει τη μαγεία του αυθεντικού, τελικά σε κάνει να ξεφουσκώσεις. Χωρίς αντίρρηση το κείμενο είναι σκέτη μαγεία, όλο χρώματα, ήχους και μυρωδιές, όμως η λέξη προς λέξη μεταφορά του μου κατέστρεψε την απόλαυση της ανάγνωσης… Και φυσικά αξίζει τον κόπο και για τις δύο «εμβόλιμες» ιστορίες που περιέχει, που δεν αφορούν το Μόγλη, τον Τουμάι των Ελεφάντων και την Άσπρη Φώκια. Συμβουλή στους γονιούς: Δώστε το στο παιδί σας να το διαβάσει πριν το δει πολλές φορές στην τηλεόραση και το μπουχτίσει. Είναι κρίμα, γιατί το βιβλίο… τα σπάει. Απλά.
Δράκοντες και άλλα μυθικά τέρατα, Joseph Nigg: Μικρό βιβλιαράκι, με παράξενη εικονογράφηση, αλλού ωραία κι εντυπωσιακή κι αλλού εντελώς κοινότυπη ή και κακόγουστη. Έχει αρκετές πληροφορίες για τα πλάσματα του τίτλου, αρκετά πυκνές όμως.
Ένας τάφος σε περιμένει, Peter Cheney: Ο Τζι-Μαν (πράκτωρ του Εφ-Μπι-Αι στην αργκό του μεσοπολέμου) Λέμμι Κώσιον αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο και σε ενεστώτα με όλες τις φιοριτούρες που μπορεί να σκεφτεί, την υπόθεση δυο χημικών που ανακάλυψαν έναν νέο επικίνδυνο αέριο και βρίσκονται σε μπελάδες. Τελικά παραμεγάλωσα. Φράσεις όπως οι επόμενες:
δε με κάνουν να γελάω ή να ενθουσιάζομαι πια. Πάντως ήταν ένα ευχάριστο, λίγο μπερδεμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, με μπόλικο ουίσκι και μπόλικες μπεμπέκες...
Ιστορίες Μυστηρίου και Φαντασίας: το βιβλίο ανήκει στη σειρά Φαντασία και Τρόμος, την οποία εξέδιδε ο εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη εν έτη 1993. Η ερώτησή μου είναι η εξής: όταν μια ανθολογία τιτλοφορείται "φαντασίας" και "μυστηρίου" τότε τι δουλειά έχει μια εντελώς κοινωνική ιστορία ανάμεσα στις υπόλοιπες; Μιλάω για το διήγημα Πολύ Όμορφη Μέρα Για Να Πεθάνεις, του Ουίλιαμ Άιρις, η οποία, εκτός από ένα τυχαίο τηλεφώνημα και ένα δραματικό τουίστ στο τέλος δεν περιέχει τίποτε που να την κάνει "φαντασίας" ή έστω "μυστηρίου". Κάτι που επίσης μου έκανε εντύπωση σε αυτό το βιβλίο, ήταν το εξής παράδοξο: ενώ όλοι οι παρουσιαζόμενοι συγγραφείς έχουν το βιογραφικό τους, ο κατεξοχήν συγγραφέας φαντασίας που υπάρχει ανάμεσά τους, δεν έχει! Δηλαδή μου γράφεις πέντε λόγια για τον Αντόλφο Μπιόι Καζάρες, για την Πατρίτσια Χάισμιθ, για τον Στέφεν Βίνσεντ Μπενέ, για τον Λιριό Χοράκ και τον Ντόναλντ Γουάντρεϊ και τον Γ. Γ. Τζέικομπς, αλλά για τον Φρίτς Λάιμπερ;;; Ούτε κουβέντα;;; Δε γεννήθηκε αυτός, φύτρωσε; Τον βρήκαν στα λάχανα; Τέλωσπάντων, για να πούμε και πέντε πράγματα που έχουν σημασία, πέρα από τις γκρίνιες, το βιβλίο διαβάζεται άνετα. Ξεχώρισα το διήγημα Εκεί Που Πεθαίνει Ο Αστράγαλος, του Λιριό Χοράκ (μια απίστευτη περιγραφή φυγής των ανθρώπων μέσα σε ένα μετακαταστροφικό τοπίο), το υπέροχο και πάντα ανατριχιαστικό Ποδαράκι του Πιθήκου (Monkey's Paw) του Τζέικομπς, που το διαβάζω τουλάχιστον μια φορά κάθε δύο χρόνια και το Στα Νερά Της Βαβυλώνας, του Στέφεν Βίνσεντ Μπενέ, επίσης μετακαταστροφικό, που πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό να δώσει μια αληθοφανή διάσταση και οπτική γωνία παρουσίασης σε όσα ξέρουμε ότι έχουν πιθανότητα να συμβούν.
Ιστορίες από το Αχανές Διάστημα, Ωρόρα/45: Μέτριότατο. Οι περισσότερες ήταν καλούτσικες, όμως η ιστορία με το ντουλάπι του Όλιβερ Νέιλορ, ήταν από μόνη της ένας λόγος να μην το προτίνω σε κανέναν.
Ιστορίες με σκεπτόμενες μηχανές, Ωρόρα/54: Εκτός από το Δισεκατονταετή Ανθρωπο του Ασίμοφ, τον οποίον τον είχα διαβάσει παλαιότερα και μου είχε φανεί απλά εξαιρετικός, τα άλλα τρία διηγήματα (Τζόν Βάρλει-Ανάληψη από την Τράπεζα Μνήμης, Φράνκ Χέρμπερτ-Το Ον Μηχανή, Τομ Μάντοξ-Φιδίσια Μάτια) δε με ενθουσίασαν. Και σημειωτέον ότι και το Μάντοξ και το Χέρμπερτ τους παραδέχομαι στο ότι μπορούν να φτιάξουν πραγματικούς και στέρεους χαρακτήρες για να ντύσουν τις ιδέες τους. Αυτή τη φορά μου φάνηκαν πολύ ακαταλαβίστικοι για να χαλαρώσω και να απολαύσω τη γραφή τους.
Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο, Ωρόρα/72: Μέτριο έως αδιάφορο. Σίγουρα όχι κακό όμως.
Οι Νεφοκαλικάντζαροι, Μάριος Βερέττας: Παραμύθι, που προέκυψε από θεατρική παράσταση. Τολμώ να πω εξαιρετικό, το καλύτερο από τα τρία του Βερέττα που έχω διαβάσει (τα άλλα δύο ήταν το Αυγό του Παλιατζή και η Εισβολή στη Μυρμηγκάνα).
Ίμερος και Αστραία, το μυστικό της σιωπηλής χώρας, σειρά Ουρανός βιβλίο πρώτο, Δημήτρης Βαρβαρήγος: Ηρωικό φάνταζι για παιδιά το λέει ο συγγραφέας του και παρ’ όλο που σε κάποιες στιγμές έχει φοβερό δυναμικό, ωστόσο κάνει το λάθος να ανακατέψει ετεροχρονισμούς, όπως η ραδιενέργεια και άλλα χαριτωμένα και να το κάνει βαρύτερο απ' ό,τι έπρεπε. Το αποτέλεσμα πιστεύω ότι θα μπέρδευε τα παιδιά, και φυσικά δεν θα ικανοποιούσε καθόλου τους μεγάλους.
Ακόμη και τα Πουλιά, Μάκης Πανώριος: Το βιβλίο αυτό το έχω τουλάχιστον δέκα χρόνια στη βιβλιοθήκη μου και έχω δοκιμάσει άπειρες φορές να το διαβάσω, πάντα όμως χωρίς επιτυχία. Αυτή τη φορά τα κατάφερα κυρίως γιατί δεν το παράτησα στις πρώτες 30 (από τις 100) σελίδες του, οι οποίες αναλίσκονται στην ασαφή περιγραφή της βόλτας ενός παράξενου παιδιού. Είναι πολύ μυστήριο βιβλίο, σου δίνει την εντύπωση ότι έχει προβλήματα ρυθμού. Όσο το Αγόρι είναι μόνο του στη φύση, το κάθε ένα πράγμα περιγράφεται αναλυτικότατα, σε κουραστικό βαθμό. Αργότερα που προστίθενται πρόσωπα στο δράμα, κυρίως με την είσοδο του Άντρα και του Νόνου, αρχίζει να τρέχει, για να καταλήξει σε τρεις ή τέσσερις σελίδες διαλόγου ανάμεσα στη Μητέρα και τον Πατέρα του Αγοριού, που έρχονται να τον πάρουν (χωρίς να είναι σπόιλερ, σας λέω ότι το Αγόρι είναι τελικά εξωγήινος. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη σελίδα αυτό.)
Το Οριζόντιο Ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες, Αργύρης Χιόνης: Μικρά παραμυθάκια που παίζουν με το σουρεάλ και την ποίηση, χωρίς όμως να χάνουν το βηματισμό τους. Για μεγάλα και λίγο μικρότερα παιδιά. Όχι γιατί τα μικρά-μικρά δε θα τα ευχαριστηθούν, αλλά καλό είναι να προστατεύουμε την παιδική ηλικία από την άμεση απαισιοδοξία.
Τα βρωμόλογα των Αρχαίων Ελλήνων, αρχαίες χυδαιότητες, προστυχιές και βωμολοχίες, του Μάριου Βερέττα: Λίγο σκέτο, σε μορφή λεξικού. Περίμενα κανένα σκαμπρόζικο αστείο να πω την αλήθεια, αλλά είναι αρκετά εκτεταμένο και μπορείς ν' ανακαλύψεις μέσα και πράγματα που τα λέμε μέχρι και σήμερα. Η φυσική συνέχεια της γλώσσας, υποθέτω.
Το Λυχνάρι του Αλαντίν, Λουίς Σεπούλβεδα: Δώδεκα μικρά διηγήματα που αφορούν την ζωή στη Χιλή ή έξω από αυτήν, αναλόγως σε ποιο χρονικό σημείο της ιστορίας της αναφέρονται. Ο Σεπούλβεδα εκτός από τους πλέον αγαπημένους μου συγγραφείς (μόνο ένα από τα περίπου δεκαπέντε βιβλία του δεν έχω) δεν παύει κάθε φορά να με τσακίζει. Οι ιστορίες του έχουν πάντα να κάνουν με τον άνθρωπο και την αξιοπρέπειά τους, όπως αυτοί την εννοούν κάθε φορά, άσχετα αν τη διατηρούν ή τσακίζονται από αυτήν ή την τσακίζουν. Πολλές από τις ιστορίες στο Λυχνάρι του Αλαντίν έχουν έναν σουρεαλιστικό τόνο που δεν υπήρχε στα προηγούμενα βιβλία του ή μάλλον για να το πω καλύτερα, όχι σουρρεάλ, αλλά προς το μαγικό ρεαλισμό. Δε με χάλασε αυτό, γιατί η προσέγγιση είναι πολύ τρυφερή, σχεδόν ανύπαρκτη και ασφαλώς είναι και μια φρέσκια νότα στη γραφή του Σεπούλβεδα.
Shadows Linger, book 2 of The Black Company & The White Rose, Chronicles of the Black Company Book 3, Glen Cook: Είχα διαβάσει παλαιότερα, πέρσι συγκεκριμένα, το πρώτο βιβλίο το The Black Company (military fantasy, που περιγράφει τις περιπέτειες μιας μισθοφορικής «εταιρίας») και το είχα βρει χαοτικό αλλά πολύ ενδιαφέρον. Αν μη τι άλλο, ο ήρωας Croaker μένει πιστός στο παρατσούκλι του. Κάθε φορά που τον στριμώχνουν και μιλάει, αναφέρεται στον εαυτό του ως "I croaked"... Κατάφερα λοιπόν να τελειώσω και το δεύτερο και το τρίτο βιβλίο, το Shadows Linger και το The White Rose. Είχα μεγάλο πρόβλημα αρχικά, είχα διαβάσει τις πρώτες είκοσι σελίδες του Shadows Linger πάνω από πέντε φορές χωρίς να καταλαβαίνω και πολλά. Το ξαναξεκίνησα περισσότερο γιατί είχα αποφασίσει να τελειώνω μαζί του παρά γιατί ήθελα πραγματικά να το διαβάσω.Και κόλλησα. Το βιβλίο είναι γραμμένο μισό-μισό, με εναλλαγές κομματιών όπου ο Croaker είναι ο αφηγητής και κομματιών όπου η αφήγηση είναι σε τρίτο πρόσωπο και παρουσιάζει την πλευρά ενός άλλου ήρωα, έξω από την Εταιρία. Είχα παραξενευτεί αρχικά για αυτήν την αλλαγή στην αφήγηση, μιας και θυμόμουν ότι κάποια στιγμή αλλάζουν οι Annalists, αλλά περίμενα να διαβάσω κάτι σε πρώτο πρόσωπο. Εκεί όμως που το πήρα απόφαση ότι θα είναι άλλη μια αντίφαση ο Croaker έρχεται να εξηγήσει ότι το έκανε αυτός, γιατί πίστεψε ότι άξιζε τον κόπο η καταγραφή των γεγονότων από την οπτική γωνία του Maron Shed.
Η μαγεία είναι καταπληκτική, όλο πολύχρωμες και ηχηρές αναφορές. Το τι αντιμετωπίζει ο καθένας τους τούς έρχεται συνήθως κατακέφαλα, και δεν έχει και πολλές-πολλές εξηγήσεις. Έχει και τις συγκινητικές του στιγμές, έχει και τις ματσό στιγμές. Αλλά κυρίως έχει πολλούς άντρες που πολεμάνε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Όσο για το τρίτο της σειράς, το The White Rose, δείχνει να κλείνει υποδειγματικά τα πάντα, ακόμη και τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων, δίνοντας υποσχέσεις για κάποια πρίκουελ. Λάτρεψα τον μάγο Silent για λόγους που θα είναι σπόιλερ αν τους αναφέρω.Τελικά, μπορεί να είναι καραμπινάτο military fantasy, αλλά έχει κι εκείνα τα soft spots που θα κάνουν μια γυναίκα να το διαβάσει. Ή μάλλον για να το πω καλύτερα, να εκτιμήσει το συγγραφέα, παρά τα τεστοστερόνικα ξεσπάσματα που έχει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Το παράξενο που παρατήρησα και στο White Rose αλλά και στο Shadows Linger είναι ότι ενώ περιμένεις τα πράγματα να τελειώσουν σε κάποιο σημείο, κοιτάς κι ανακαλύπτεις ότι έχεις ακόμη πενήντα σελίδες. Αναρωτιέσαι, τι στο καλό έχει ακόμη να πει; και τελικά σου αποκαλύπτει ότι όλος ο χαμός που περιέγραφε ως τώρα ήταν μόνο τα προεόρτια, για να σου εξηγήσει αυτό που πρόκειται να γίνει στην τελική μάχη.
The Ten Thousand, Paul Kearney: Κι αυτό military fantasy, βασισμένο στην ιστορία των Μυρίων του Ξενοφώντα. Εξαιρετικά αληθοφανές και καταπληκτικό στις περιγραφές των μαχών και των συνήθειων των στρατιωτών, όπως επίσης και στη σύλληψη της θεάς των "Ελλήνων" που λέγονται Macht. Μια ελαφριά αγαρμποσύνη στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών κι επίσης μια αναμενόμενη και τετριμμένα δραματική σκηνή για να κλείσει το βιβλίο. Πάντως με άριστα το εκατό έχει το ενενήντα πέντε στο τσεπάκι του. Και παρά που είμαι γνωστή αρνητίς της στρατιωτικής λογοτεχνίας, αυτό το άτιμο με κέρδισε.
Feet of Clay, Terry Pratchett: Ενδιαφέρον και αστείο όπως και όλα τα υπόλοιπα του Δισκόκοσμου και ειδικότερα εκείνα που ασχολούνται με τους μπάτσους... Αγάπησα τον Wee Mad Arthur, που μου θύμισε λίγο τους Nac McFigle του «Χιλιάδες νάνοι κι ένα τηγάνι», καθώς και τον Ρόμπερτ και τον Κηθ, του δύο γηραλέους ιπποπόταμους. Αγαπημένη σκηνή, στο τέλος, εκεί που το γκόλεμ τρώει έναν κεραυνό για βλασφημία και... /χε, δε σας λέω, θα είναι μέγα σπόιλερ!!!
Hogfather, Terry Pratchett: Λογικά, όπως και οι περισσότεροι, το κατατάσσω στα δύο ή τρία καλύτερα του Δισκόκοσμου. Το μόνο κακό ήταν ότι είχα δει πρώτα την ταινία και τώρα απλά πρόσεχα λεπτομέρειες στην πλοκή. HO.HO.HO.
Η Ψυχή της Νύχτας, Ulrike Schweikert: Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο που διακρίθηκε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού που έγινε στη Γερμανία με κεντρικό θέμα την περίφημη «Ιστορία Χωρίς Τέλος», του Μίκαελ Έντε (το πρώτο που διάβασα κι είχε διακριθεί στον ίδιο διαγωνισμό ήταν «ο Βασιλιάς των Τρελών» της Τάνια Κίνκελ, εκπληκτικό βιβλίο και μάλλον θα το ξαναδιαβάσω). Γενικά έχει μια μικρή ελαφρότητα που κάποιες στιγμές δεν περνάει απαρατήρητη, όμως είναι αρκετά αξιοπρεπές, χωρίς κενά και με αρκετή αληθοφάνεια. Κάποιες φορές γλιστράει διακριτικά σε άχρηστες περιγραφές, αλλά ευτυχώς όχι εκτεταμένες. Γενικά ένα βιβλίο για να περάσει κανείς μερικές ευχάριστες ώρες.
ΑΡΡΓΓΚ! (Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί Για Γρήγορα Κέρδη), Douglas Adams :Το διάβασα για άλλη μια φορά (το είχα διαβάσει στην εφηβεία μου) και το βρήκα όπως και τότε, σπιντάτο και παρανοϊκό σε σημείο που τελικά όλη η παράνοια βγάζει νόημα. Αγαπημένο σημείο η σχέση του Ντέρκ Τζέντλυ με το παλιό του ψυγείο και ο Θεός των Ενοχών που γεννιέται από αυτό...
Η Νιάλ από τη Γη των Ανέμων, Το Χρονικό του Αναδυόμενου Κόσμου, βιβλίο πρώτο, Licia Troisi: Ήταν ένα βιβλίο που το περίμενα με πραγματική λαχτάρα, γιατί ήλπιζα ότι θα το διάβαζα στα ιταλικά. Γενικά δεν είναι μόνο οι Έλληνες αλλά κι άλλες εθνικότητες συγγραφέων του φανταστικού που θα ήθελα να διαβάσω και οι Ιταλοί ήταν η πρώτη μου διερευνητική προσπάθεια. Ευτυχώς, ω, ευτυχώς που δεν έδωσα ένα σκασμό λεφτά για να μου το φέρουν από το e-bay τότε. Γιατί το βιβλίο που διάβασα είναι κάτω του μετρίου.Το ίδιο το βιβλίο σαν αντικείμενο, η ελληνική έκδοση δηλαδή, είναι απ’ έξω ένα μπιζού: Σκληρό εξώφυλλο, ντυμένο με χαρτί, εξαιρετικό artwork και πολύ προσεγμένο. Όταν όμως φτάνουμε στο δια ταύτα… Καταρχήν, το βιβλίο δεν έχει περάσει από επιμέλεια. Δε μπορώ να δεχτώ ότι παρά που το έχει επιμεληθεί κάποιος, λείπουν καμιά εικοσαριά τελείες (!), υπάρχουν τόσα κι άλλα τόσα τυπογραφικά και ορθογραφικά και σε μια από τις πρώτες σελίδες (συγκεκριμένα στη σελίδα 26), λείπει μια ολόκληρη λέξη. Όλα αυτά με έκαναν να νιώσω δυσφορία. Το ίδιο το κείμενο είναι αρκετά βατό, απλό, χωρίς σκαμπανεβάσματα στην ποιότητα της γραφής, η οποία είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο. Υστερεί όμως σημαντικά στην αληθοφάνειά του, στη λογική και στην πλοκή. Πέρα από το ότι μιλάμε για ένα καθαρά τολκινικό υπόβαθρο πλοκής (ο Τύρρανος που κατασκευάζει τα άσχημα φαμμίν, για να κατακτήσει όλον τον υπόλοιπο κόσμο) που φτάνεις να χαμογελάς συγκαταβατικά, το μεγάλο πρόβλημα του βιβλίου είναι το ότι (και δεν το πιστεύω ότι το λέω αυτό) η συγγραφέας γράφει «γυναικεία». Και εξηγούμαι πριν με κάψετε στην πυρά: Οι γυναίκες συγγραφείς του φανταστικού που έχω γνωρίσει, μπορούν και ρεγουλάρουν το γυναικείο τρόπο γραφής τους επιλέγοντας θέματα τα οποία κατέχουν. Όταν κάτι δεν το κατέχεις, δε μπορείς να συνειδητοποιήσεις την πραγματικότητά του και τη λογική του, καταντάς γραφική. Και ακόμα κι εγώ, που δεν έχω και πολλά πάρε-δώσε με τη λογική του επικού φάνταζι, ενοχλήθηκα από τον αφελέστατο τρόπο με τον οποίο η Τροΐζι προσεγγίζει το θέμα του πολέμου και του στρατού. Ακόμα κι εγώ αναρωτήθηκα αν τα τόσα που κάνει η πρωταγωνίστρια Νιάλ, ενώ είναι Ιππότης και στρατιώτης εκλεκτός κλπκλπκλπ, δεν θα της είχαν εξασφαλίσει μια αργή και επώδυνη εκτέλεση για παραδειγματισμό. Συν το ότι η ανεξαρτησία της είναι τόσο έντονα σκιαγραφημένη που καταντάει αντί για ηρωίδα με την οποία συμπάσχεις, μια εκνευριστική καρικατούρα παλιόπαιδου που κάνει ότι του καπνίσει. Κι ακολουθούν βεβαίως-βεβαίως όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες, οι οποίοι όταν κάνει μια βλακεία, τη μαλώνουν αλλά τη συγχωρούν αμέσως, μέχρι να κάνει την επόμενη βλακεία, στην οποία θα τη μαλώσουν και θα τη συγχωρήσουν αμέσως και πάει λέγοντας.
Γενικά έχω παρατηρήσει πως όταν περιμένω να διαβάσω με λαχτάρα ένα βιβλίο πάντα απογοητεύομαι. Γιατί καλέ μου κύριε; Ε;
Το Βιβλίο της Ζούγκλας, Ρούντιγιαρ Κίπλινγκ: Το να διαβάσεις το αυθεντικό κείμενο μιας ιστορίας που την έχεις διαβάσει εκατό φορές σε κόμικ και την έχεις δει εκατό φορές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ενώ περιμένεις να σου μεταφέρει τη μαγεία του αυθεντικού, τελικά σε κάνει να ξεφουσκώσεις. Χωρίς αντίρρηση το κείμενο είναι σκέτη μαγεία, όλο χρώματα, ήχους και μυρωδιές, όμως η λέξη προς λέξη μεταφορά του μου κατέστρεψε την απόλαυση της ανάγνωσης… Και φυσικά αξίζει τον κόπο και για τις δύο «εμβόλιμες» ιστορίες που περιέχει, που δεν αφορούν το Μόγλη, τον Τουμάι των Ελεφάντων και την Άσπρη Φώκια. Συμβουλή στους γονιούς: Δώστε το στο παιδί σας να το διαβάσει πριν το δει πολλές φορές στην τηλεόραση και το μπουχτίσει. Είναι κρίμα, γιατί το βιβλίο… τα σπάει. Απλά.
Δράκοντες και άλλα μυθικά τέρατα, Joseph Nigg: Μικρό βιβλιαράκι, με παράξενη εικονογράφηση, αλλού ωραία κι εντυπωσιακή κι αλλού εντελώς κοινότυπη ή και κακόγουστη. Έχει αρκετές πληροφορίες για τα πλάσματα του τίτλου, αρκετά πυκνές όμως.
Ένας τάφος σε περιμένει, Peter Cheney: Ο Τζι-Μαν (πράκτωρ του Εφ-Μπι-Αι στην αργκό του μεσοπολέμου) Λέμμι Κώσιον αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο και σε ενεστώτα με όλες τις φιοριτούρες που μπορεί να σκεφτεί, την υπόθεση δυο χημικών που ανακάλυψαν έναν νέο επικίνδυνο αέριο και βρίσκονται σε μπελάδες. Τελικά παραμεγάλωσα. Φράσεις όπως οι επόμενες:Δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Εσείς μπορείτε να πάτε στο Μεξικό. Κι αν πάτε έχετε τις καλύτερες ευχές μου. Όσο για μένα, δε θέλω να βλέπω ούτε τη σκόνη του στα παπούτσια μου. Θα πείτε, είμαι προκατειλημένος,. Μπορεί... Όμως σας λέω πως θα προτιμούσα να βρίσκομαι σ' ένα κλουβί με μια λυσσασμένη τίγρη, παρά να ξαναμπλέξω με τους Μεξικανούς που έμπλεξα. Κι ακόμη θα προτιμούσα να τραβάω από την ουρά ένα ζευγάρι κροκοδείλων παρά να πω σε μια Μεξικανή κούκλα ότι βαρέθηκα και δεν έχω πια όρεξη για έρωτες μαζί της. Όχι, δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Όμως σας το δηλώνω με τιμή πως αν ο "γέρος" θελήσει να με ξαναστείλει στο Μεξικό για υπηρεσία -για να βρω λόγου χάρη κανέναν εξαφανισθέντα πράκτορα, καλή ώρα όπως τούτη τη φορά- θα παραιτηθώ από το FBI...
δε με κάνουν να γελάω ή να ενθουσιάζομαι πια. Πάντως ήταν ένα ευχάριστο, λίγο μπερδεμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, με μπόλικο ουίσκι και μπόλικες μπεμπέκες...
Ιστορίες Μυστηρίου και Φαντασίας: το βιβλίο ανήκει στη σειρά Φαντασία και Τρόμος, την οποία εξέδιδε ο εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη εν έτη 1993. Η ερώτησή μου είναι η εξής: όταν μια ανθολογία τιτλοφορείται "φαντασίας" και "μυστηρίου" τότε τι δουλειά έχει μια εντελώς κοινωνική ιστορία ανάμεσα στις υπόλοιπες; Μιλάω για το διήγημα Πολύ Όμορφη Μέρα Για Να Πεθάνεις, του Ουίλιαμ Άιρις, η οποία, εκτός από ένα τυχαίο τηλεφώνημα και ένα δραματικό τουίστ στο τέλος δεν περιέχει τίποτε που να την κάνει "φαντασίας" ή έστω "μυστηρίου". Κάτι που επίσης μου έκανε εντύπωση σε αυτό το βιβλίο, ήταν το εξής παράδοξο: ενώ όλοι οι παρουσιαζόμενοι συγγραφείς έχουν το βιογραφικό τους, ο κατεξοχήν συγγραφέας φαντασίας που υπάρχει ανάμεσά τους, δεν έχει! Δηλαδή μου γράφεις πέντε λόγια για τον Αντόλφο Μπιόι Καζάρες, για την Πατρίτσια Χάισμιθ, για τον Στέφεν Βίνσεντ Μπενέ, για τον Λιριό Χοράκ και τον Ντόναλντ Γουάντρεϊ και τον Γ. Γ. Τζέικομπς, αλλά για τον Φρίτς Λάιμπερ;;; Ούτε κουβέντα;;; Δε γεννήθηκε αυτός, φύτρωσε; Τον βρήκαν στα λάχανα; Τέλωσπάντων, για να πούμε και πέντε πράγματα που έχουν σημασία, πέρα από τις γκρίνιες, το βιβλίο διαβάζεται άνετα. Ξεχώρισα το διήγημα Εκεί Που Πεθαίνει Ο Αστράγαλος, του Λιριό Χοράκ (μια απίστευτη περιγραφή φυγής των ανθρώπων μέσα σε ένα μετακαταστροφικό τοπίο), το υπέροχο και πάντα ανατριχιαστικό Ποδαράκι του Πιθήκου (Monkey's Paw) του Τζέικομπς, που το διαβάζω τουλάχιστον μια φορά κάθε δύο χρόνια και το Στα Νερά Της Βαβυλώνας, του Στέφεν Βίνσεντ Μπενέ, επίσης μετακαταστροφικό, που πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό να δώσει μια αληθοφανή διάσταση και οπτική γωνία παρουσίασης σε όσα ξέρουμε ότι έχουν πιθανότητα να συμβούν.
Ιστορίες από το Αχανές Διάστημα, Ωρόρα/45: Μέτριότατο. Οι περισσότερες ήταν καλούτσικες, όμως η ιστορία με το ντουλάπι του Όλιβερ Νέιλορ, ήταν από μόνη της ένας λόγος να μην το προτίνω σε κανέναν.Ιστορίες με σκεπτόμενες μηχανές, Ωρόρα/54: Εκτός από το Δισεκατονταετή Ανθρωπο του Ασίμοφ, τον οποίον τον είχα διαβάσει παλαιότερα και μου είχε φανεί απλά εξαιρετικός, τα άλλα τρία διηγήματα (Τζόν Βάρλει-Ανάληψη από την Τράπεζα Μνήμης, Φράνκ Χέρμπερτ-Το Ον Μηχανή, Τομ Μάντοξ-Φιδίσια Μάτια) δε με ενθουσίασαν. Και σημειωτέον ότι και το Μάντοξ και το Χέρμπερτ τους παραδέχομαι στο ότι μπορούν να φτιάξουν πραγματικούς και στέρεους χαρακτήρες για να ντύσουν τις ιδέες τους. Αυτή τη φορά μου φάνηκαν πολύ ακαταλαβίστικοι για να χαλαρώσω και να απολαύσω τη γραφή τους.
Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο, Ωρόρα/72: Μέτριο έως αδιάφορο. Σίγουρα όχι κακό όμως.
Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009
ΘΕΛΩ - ΔΕ ΘΕΛΩ
Δεν ξέρω τι ακριβώς με έχει πιάσει τον τελευταίο μήνα και δε θέλω να κάνω τίποτε απολύτως. Αν και για να είμαι ειλικρινής δεν είναι ότι ΔΕΝ έκανα κάτι, είναι ότι ΔΕΝ ΘΕΛΩ να κάνω κάτι. Κι ίσως να με ενόχλησε το ότι ενώ ΔΕ ΘΕΛΩ να κάνω κάτι τελικά ΕΚΑΝΑ κάτι.
Χρμφ.
Πάει ένας μήνας και. Από τη μέρα που τελείωσα το πρώτο γράψιμο της Ερεστής, αδυνατώ να επιθυμήσω να κάνω κάτι. Η μεγάλη μου επιθυμία είναι να μην κάνω τίποτε, πράγμα που κυρίως σημαίνει να λιώνω σε ηλίθια παιχνίδια στον υπολογιστή. Ακόμη κι οι δυο τελευταίες αναρτήσεις ήταν προγραμματισμένες, τις είχα γράψει από τις αρχές Σεπτεμβρίου.
Με αυτόν τον τρόπο έχασα -κι αμέλησα να σας ενημερώσω σχετικά- το 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης, που τελείωσε χτες το βράδυ, διάφορους διαγωνισμούς και κινήσεις σχετικές με το φανταστικό στο χώρο και άλλα πολλά.
Τι έκανα; Χμ, δεν ξέρω αν έχω το σθένος να το μοιραστώ μαζί σας. Δούλεψα πάρα πολύ, σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, άλλωτε περισσότερο κι άλλωτε λιγότερο για να τα καταφέρω, και, πείτε με προληπτική, αλλά δε θέλω να το γρουσουζέψω. Βέβαια είμαι και λίγο παιδάκι σε ορισμένα θέματα, οπότε μάλλον δε θα μπορέσω να το κρατήσω περισσότερο μέσα μου.
Θυμάστε τη Θύμνα; Το αρχαιοελληνικό φάνταζυ; Ε, πήρε το δρόμο της. Έφυγε από τα χέρια μου, έτοιμη να κάνει την τύχη της. Πήρε πάνω από ένα χρόνο να τη διορθώσω, κυρίως γιατί είχα feedback από τέσσερα διαφορετικά άτομα, beta readers, όπως μ' αρέσει να τους λέω. Κι ο καθένας τους, εκτός απ΄τα ορθο-τυπογραφικά λάθη, μου έκαναν διαφορετικές παρατηρήσεις. Το διανοείστε αυτό; 4 άτομα, επί περίπου 200-300 παρατηρήσεις ο καθένας, σε διαφορετικά πράγματα. Άλλαξα δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, 1000 διαφορετικά σημεία του κειμένου. Και μετά αναρωτιόμουν για ποιο λόγο και με ποιον τρόπο οι 45,000 λέξεις της πρώτης γραφής, έγιναν 72,000. Ξέρετε πόσο είναι αυτό σε ποσοστά; 60%. Εξήντα τοις εκατό, και ολογράφως. Πού τα 10% και τα 20% που υπέθετα εγώ αρχικά...
Οπότε πιστεύω ότι δικαιολογήθηκα αρκετά σχετικά με τη σιγή που είχε πέσει στο ιστολόγιο τον τελευταίο μήνα. Φυσικά, μην περιμένετε και καμιά τρομερή πλημμύρα αναρτήσεων γιατί πλησιάζει και το NaNoWriMo. Αν και φέτος έχω άδεια τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Νοέμβρη, οπότε τα πράγματα θα πάνε λίγο καλύτερα από πλευράς πραγμάτων που θέλω να κάνω. Σχετικά με το NaNoWriMo, θα ξαναμιλήσουμε, έχω να σας πω αναλυτικά τι είναι και τι σχέδια έχω γι' αυτό.
Πάω να παίξω ανένα παιχνίδι ακόμη, πριν αρχίσουν οι απαιτήσεις.
Χρμφ.
Πάει ένας μήνας και. Από τη μέρα που τελείωσα το πρώτο γράψιμο της Ερεστής, αδυνατώ να επιθυμήσω να κάνω κάτι. Η μεγάλη μου επιθυμία είναι να μην κάνω τίποτε, πράγμα που κυρίως σημαίνει να λιώνω σε ηλίθια παιχνίδια στον υπολογιστή. Ακόμη κι οι δυο τελευταίες αναρτήσεις ήταν προγραμματισμένες, τις είχα γράψει από τις αρχές Σεπτεμβρίου.
Με αυτόν τον τρόπο έχασα -κι αμέλησα να σας ενημερώσω σχετικά- το 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης, που τελείωσε χτες το βράδυ, διάφορους διαγωνισμούς και κινήσεις σχετικές με το φανταστικό στο χώρο και άλλα πολλά.
Τι έκανα; Χμ, δεν ξέρω αν έχω το σθένος να το μοιραστώ μαζί σας. Δούλεψα πάρα πολύ, σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, άλλωτε περισσότερο κι άλλωτε λιγότερο για να τα καταφέρω, και, πείτε με προληπτική, αλλά δε θέλω να το γρουσουζέψω. Βέβαια είμαι και λίγο παιδάκι σε ορισμένα θέματα, οπότε μάλλον δε θα μπορέσω να το κρατήσω περισσότερο μέσα μου.
Θυμάστε τη Θύμνα; Το αρχαιοελληνικό φάνταζυ; Ε, πήρε το δρόμο της. Έφυγε από τα χέρια μου, έτοιμη να κάνει την τύχη της. Πήρε πάνω από ένα χρόνο να τη διορθώσω, κυρίως γιατί είχα feedback από τέσσερα διαφορετικά άτομα, beta readers, όπως μ' αρέσει να τους λέω. Κι ο καθένας τους, εκτός απ΄τα ορθο-τυπογραφικά λάθη, μου έκαναν διαφορετικές παρατηρήσεις. Το διανοείστε αυτό; 4 άτομα, επί περίπου 200-300 παρατηρήσεις ο καθένας, σε διαφορετικά πράγματα. Άλλαξα δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, 1000 διαφορετικά σημεία του κειμένου. Και μετά αναρωτιόμουν για ποιο λόγο και με ποιον τρόπο οι 45,000 λέξεις της πρώτης γραφής, έγιναν 72,000. Ξέρετε πόσο είναι αυτό σε ποσοστά; 60%. Εξήντα τοις εκατό, και ολογράφως. Πού τα 10% και τα 20% που υπέθετα εγώ αρχικά...
Οπότε πιστεύω ότι δικαιολογήθηκα αρκετά σχετικά με τη σιγή που είχε πέσει στο ιστολόγιο τον τελευταίο μήνα. Φυσικά, μην περιμένετε και καμιά τρομερή πλημμύρα αναρτήσεων γιατί πλησιάζει και το NaNoWriMo. Αν και φέτος έχω άδεια τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Νοέμβρη, οπότε τα πράγματα θα πάνε λίγο καλύτερα από πλευράς πραγμάτων που θέλω να κάνω. Σχετικά με το NaNoWriMo, θα ξαναμιλήσουμε, έχω να σας πω αναλυτικά τι είναι και τι σχέδια έχω γι' αυτό.
Πάω να παίξω ανένα παιχνίδι ακόμη, πριν αρχίσουν οι απαιτήσεις.
Παρασκευή, 09 Οκτωβρίου 2009
Πρόσκληση για φαγοπότι στο "Παιγνιδιάρικο Πόνυ"
Αναμετάδοση από το σάιτ της ΑΛΕΦ, για λογαριασμό του Συλλόγου Φίλων Τόλκιν:
Πρόσκληση για φαγοπότι στο "Παιγνιδιάρικο Πόνυ"
Σε καιρούς ταραγμένους, σε καιρούς σκοτεινούς,
η περίσταση θέλει να έχεις φίλους καλούς.
Η απόφαση βγήκε κι είναι πλέον αυτή:
Μαζευτείτε κι ελάτε στη μικρή μας γιορτή!
Σ΄ ένα χώρο που θέλγει μάγισσες, ξωτικά,
μα κι ανθρώπους και νάνους,
θα γενούνε πολλά!
(by Altheliel)
Γιορτάζουμε επτά χρόνια ύπαρξης και δράσης στον θαυμαστό κόσμο της Μέσης-γης και ετοιμάσαμε μιαν ιδιαίτερη γιορτή για τους φίλους μας.
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, ώρα 2μμ, στον φιλόξενο χώρο του μπαρ "Excalibur" σας περιμένουμε όλους, χόμπιτ, νάνους, ξωτικά, μάγους, ήρωες αλλά και απλούς ανθρώπους, να σας κεράσουμε φρεσκοψημένο γουρουνόπουλο, παραδοσιακές πίτες και νόστιμα γλυκά. Ο κάπελας θα έχει γεμίσει το κελάρι, οι μουσικοί θα έχουν κουρδίσει τα όργανα και ο βάρδος μας θα έχει ετοιμάσει κάτι μοναδικό.
Βγάλτε λοιπόν από τα μπαούλα τα ακριβά βελούδα και τις μεγάλες σας στολές, γυαλίστε την αρματωσιά σας, φέρτε μαζί σας όρεξη, κέφι κι αγάπη για κάθε τι ξεχωριστό και ελάτε να περάσουμε μαζί στιγμές μαγικές που θα σας μείνουν αξέχαστες!
Σύλλογος Φίλων Τόλκιν - The Prancing Pony
Χρηστικές λεπτομέρειες:
- Εμείς φροντίζουμε για το στομάχι, εσείς για το λαρύγγι σας. Τα ποτά επιβαρύνουν τον καθένα μας ξεχωριστά.
- Η ενδυμασία εποχής είναι ευπρόσδεκτη αλλά όχι επιβεβλημένη.
- Το Excalibur βρίσκεται στη οδό Ορμηνίου 4, στα Ιλίσια. (www.excalibur.gr)
- Για δηλώσεις συμμετοχής και ερωτήσεις γράψτε μας στο: greektolkiensociety@gmail.com
Καλώς να ορίσετε στο ταπεινό μας πανδοχείο!
Kate Karageorgi
President Greek Tolkien Society
www.lordoftherings.gr
Πρόσκληση για φαγοπότι στο "Παιγνιδιάρικο Πόνυ"
Σε καιρούς ταραγμένους, σε καιρούς σκοτεινούς,
η περίσταση θέλει να έχεις φίλους καλούς.
Η απόφαση βγήκε κι είναι πλέον αυτή:
Μαζευτείτε κι ελάτε στη μικρή μας γιορτή!
Σ΄ ένα χώρο που θέλγει μάγισσες, ξωτικά,
μα κι ανθρώπους και νάνους,
θα γενούνε πολλά!
(by Altheliel)
Γιορτάζουμε επτά χρόνια ύπαρξης και δράσης στον θαυμαστό κόσμο της Μέσης-γης και ετοιμάσαμε μιαν ιδιαίτερη γιορτή για τους φίλους μας.
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, ώρα 2μμ, στον φιλόξενο χώρο του μπαρ "Excalibur" σας περιμένουμε όλους, χόμπιτ, νάνους, ξωτικά, μάγους, ήρωες αλλά και απλούς ανθρώπους, να σας κεράσουμε φρεσκοψημένο γουρουνόπουλο, παραδοσιακές πίτες και νόστιμα γλυκά. Ο κάπελας θα έχει γεμίσει το κελάρι, οι μουσικοί θα έχουν κουρδίσει τα όργανα και ο βάρδος μας θα έχει ετοιμάσει κάτι μοναδικό.
Βγάλτε λοιπόν από τα μπαούλα τα ακριβά βελούδα και τις μεγάλες σας στολές, γυαλίστε την αρματωσιά σας, φέρτε μαζί σας όρεξη, κέφι κι αγάπη για κάθε τι ξεχωριστό και ελάτε να περάσουμε μαζί στιγμές μαγικές που θα σας μείνουν αξέχαστες!
Σύλλογος Φίλων Τόλκιν - The Prancing Pony
Χρηστικές λεπτομέρειες:
- Εμείς φροντίζουμε για το στομάχι, εσείς για το λαρύγγι σας. Τα ποτά επιβαρύνουν τον καθένα μας ξεχωριστά.
- Η ενδυμασία εποχής είναι ευπρόσδεκτη αλλά όχι επιβεβλημένη.
- Το Excalibur βρίσκεται στη οδό Ορμηνίου 4, στα Ιλίσια. (www.excalibur.gr)
- Για δηλώσεις συμμετοχής και ερωτήσεις γράψτε μας στο: greektolkiensociety@gmail.com
Καλώς να ορίσετε στο ταπεινό μας πανδοχείο!
Kate Karageorgi
President Greek Tolkien Society
www.lordoftherings.gr
Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009
Παρουσίαση διηγήματος Σταύρου Ντίλιου
Η ΑΛΕΦ συνεχίζει τις περσινές παρουσιάσεις διηγημάτων νέων Ελλήνων συγγρραφέων του φανταστικού.
Συγγραφέας: Ο Σταύρος Ντίλιος.
Τίτλος διήγηματος: "Μάλλον Ουαλλοί".
Πότε: Στις 27 Σέπτεμβρίου στις 8:00 μ.μ.
Που: Στο φιλόξενο καφεβιβλιοπωλείο "Έναστρον", Σόλωνος 101 στα Εξάρχεια
Λόγοι για να έρθετε (σύμφωνα με το μέλος της ΑΛΕΦ, Μιχάλη Μανωλιό): Οι Ολυμπιακοί Αγώνες πέρασαν και πάνε. Πανηγυρίσαμε τα μετάλλιά μας, νιώσαμε εθνική ανάταση και μεγαλείο, ανακαλύψαμε τις ντόπες μας, κλάψαμε τα λεφτά μας και ερημώσαμε τις εγκαταστάσεις μας. Τέλειωσαν λοιπόν όλα; Έτσι φοβάται και το ίδιο το διήγημα αλλά διαφωνώ: Μας έμειναν (μεταξύ άλλων) οι 3.000 απλές αλλά υπέροχες λέξεις του Σταύρου που αξίζει να ακούσετε έχοντας τον ίδιο δίπλα να τρώει τα νύχια του από αγωνία για τις ερωτήσεις που θα ακολουθήσουν.
Έξτρα λόγοι για να έρθετε: Για να δείτε επιτέλους ποιος είναι αυτός ο τύπος που κάνει τις περισσότερες από τις εικονογραφήσεις στα διηγήματα του "9". Οι καφέδες, οι μπύρες και τα ποτά του "Έναστρον". Καμμιά δεκαριά μέλη του sff.gr που μαζεύονται κάθε φορά σε ένα όχι και τόσο μίνι-μυτίγκιο.
Υπεύθυνη για όλα αυτά: Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (www.alef.gr, http://alef-gr.blogspot.com)
Συγγραφέας: Ο Σταύρος Ντίλιος.
Τίτλος διήγηματος: "Μάλλον Ουαλλοί".
Πότε: Στις 27 Σέπτεμβρίου στις 8:00 μ.μ.
Που: Στο φιλόξενο καφεβιβλιοπωλείο "Έναστρον", Σόλωνος 101 στα Εξάρχεια
Λόγοι για να έρθετε (σύμφωνα με το μέλος της ΑΛΕΦ, Μιχάλη Μανωλιό): Οι Ολυμπιακοί Αγώνες πέρασαν και πάνε. Πανηγυρίσαμε τα μετάλλιά μας, νιώσαμε εθνική ανάταση και μεγαλείο, ανακαλύψαμε τις ντόπες μας, κλάψαμε τα λεφτά μας και ερημώσαμε τις εγκαταστάσεις μας. Τέλειωσαν λοιπόν όλα; Έτσι φοβάται και το ίδιο το διήγημα αλλά διαφωνώ: Μας έμειναν (μεταξύ άλλων) οι 3.000 απλές αλλά υπέροχες λέξεις του Σταύρου που αξίζει να ακούσετε έχοντας τον ίδιο δίπλα να τρώει τα νύχια του από αγωνία για τις ερωτήσεις που θα ακολουθήσουν.
Έξτρα λόγοι για να έρθετε: Για να δείτε επιτέλους ποιος είναι αυτός ο τύπος που κάνει τις περισσότερες από τις εικονογραφήσεις στα διηγήματα του "9". Οι καφέδες, οι μπύρες και τα ποτά του "Έναστρον". Καμμιά δεκαριά μέλη του sff.gr που μαζεύονται κάθε φορά σε ένα όχι και τόσο μίνι-μυτίγκιο.
Υπεύθυνη για όλα αυτά: Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (www.alef.gr, http://alef-gr.blogspot.com)
Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009
Νέα Εμφάνιση
Λοιπόν.... όπως θα παρατηρήσατε κι εσείς, η ανανέωση σχεδόν ολοκληρώθηκε. Δεν αλλάξαμε περιεχόμενο και ύφος, απλά την εξωτερική μας εμφάνιση, έτσι για να μη μας βαρεθείτε. Να το περιμένετε αυτό τακτικά, διότι είμαστε και προσωπικότητες που βαριούνται εύκολα, εξ ου και αποζητάμε την αλλαγή.
Πάμε στα πρακτικά τώρα. Μια μίνι παρουσίαση του ιστολογίου, ας πούμε.
-Στο κέντρο βλέπετε αυτό που θα περιμένατε να δείτε. Τις αναρτήσεις (και να λείπουν τα σχόλια σχετικά με το περιεχόμενό τους, παρακαλώ.)
-Στην αριστερή στήλη είναι μερικά πραγματάκια που αφορούν εμένα, δηλαδή τη συγγραφέα του ιστολογίου. Ένα μικρό προφίλ, μια λίστα με τα άλλα δύο ιστολόγια στα οποία ιστολογώ (το παράκανα μου φαίνεται), ματιές στα βιβλία που έχω γράψει, μια λίστα με τα περιοδικά στα οποία έχω δημοσιεύσει και η λίστα η σχετική με το στοίχημα που έχω βάλει και η οποία θα απομακρυνθεί το Γενάρη, για να δώσει τη θέση της σε τίποτε άλλο. Α, κι ένα σύνδεσμο για αυτήν εδώ την ανάρτηση, για όσους θέλουν να το ψάξουν λίγο το θέμα.*
-Στη δεξιά στήλη περιπλέκονται λίγο τα πράγματα οπότε θα μου επιτρέψετε να την παρουσιάσω από κάτω προς τα πάνω και πιο αναλυτικά. Έχουμε και λέμε:
---Από το Αρχείο: το κλασσικό ημερολογιακό αρχείο του ιστολογίου.
---Μόνιμες στήλες: Μια λίστα με τις ετικέτες των αναρτήσεων, για να τις βλέπετε με θεματική επιλογή.
---Παιδιά-γατιά-σκυλιά: Ιστολόγια ή σελίδες που έχουν να κάνουν με τις τρεις μεγάλες μου αγάπες, τα παιδιά, τα γατιά και τα σκυλιά. Γελάστε άφοβα ή, όπως λένε και στο I Can Has Cheezburger, ashplood from teh qeut. Ένας καλός τρόπος να ξεκινήσει κανείς τη μέρα του, με αισιοδοξία.
---Κώμεικς: Ο τίτλος υποτίθεται ότι έπρεπε να είναι αστείος, αλλά κάνα-δυο beta-testers δεν τους έκανε να γελάσουν και πιο πολύ τους μπέρδεψε. Λυπάμαι, αλλά εμένα μου αρέσει. On-line κόμικς που διαβάζω καθημερινά ή σελίδες/ιστολόγια σχετικά με την εικονογράφηση
---Φίλοι και γνωστοί: Αυτό που λέει ο τίτλος του. Ιστολόγια ή σελίδες φίλων και γνωστών, προσοχή όμως, γενικού ενδιαφέροντος. Αν ψάχνετε για κάποιο εξειδικευμένο, κοιτάξτε πιο πάνω, στην άλλη στήλη.
---Ιστολόγια βιβλίων: Εδώ είμαστε. Σε αυτή τη λίστα θα βρείτε ιστολόγια ή σελίδες αφιερωμένα σε βιβλία που έχουν ή δεν έχουν εκδοθεί ακόμη, ή που θα μείνουν μόνο σε ηλεκτρονική μορφή. Οι πιο πολλοί συγγραφείς είναι φίλοι ή γνωστοί, αλλά νομίζω υπάρχουν και δυο-τρεις που τους διαβάζω χωρίς να ξέρω αν με διαβάζουν εκείνοι. Για να προωθήσουμε το Ελληνικό Φανταστικό όσο περισσότερο γίνεται.
---Το Φανταστικό στο Διαδίκτυο: Σύνδεσμοι για φόρουμ, συλλόγους ή βάσεις δεδομένων σχετικά με το φανταστικό. Θα προσπαθήσω να το πλουτίσω όσο περισσότερο γίνεται, αλλά αυτό όταν διορθωθεί το πι-σι, που του ξεκόλλησα το ανεμιστηράκι.
---Google Translate My Page: πριν με πείτε ψωνάρα, να σας ενημερώσω ότι έχω αρκετές επισκέψεις από το εξωτερικό, κυρίως την Αμερική, το Βέλγιο και την Αγγλία. Άσε που κάποιες φορές, κάποιος κακόμοιρος συγγραφέας (ξένος) ψάχνει να βρει τι λένε γι' αυτόν και δεν ξέρει τι έχω γράψει. Οπότε γιατί να μη βοηθήσω την κατάσταση;
---Και το υπεροχότερο όλων των γκάτζετ, που είχε το template του ιστολογίου ενσωματωμένο... Το Ψάχνεις Κάτι στο Βιβλίο; Είναι μια μηχανή αναζήτησης που λειτουργεί με τρόπο που με έχει αποτρελάνει. Ας πούμε ότι θέλετε να ψάξετε τη λέξη "μάγος". Το πληκτρολογείτε και να τι θα εμφανιστεί:
Τέλειο; Το ψαχτήρι είναι προγραμματισμένο να ψάχνει όχι στον ιστό, αλλά στο δικό μου το Ιστολόγιο, όπως και στις σελίδες που έχω βάλει στις παραπάνω λίστες! Και μάλιστα, σε κάθε λίστα έχει και διαφορετικό tab! Και εμφανίζει τα αποτελέσματα και σε σελίδες, τις οποίες μπορείτε να τις δείτε κι αναλυτικά. Δε μπορείτε να διαννοηθείτε καν πόσες ώρες την ημέρα παίζω με αυτό το ψαχτηράκι. Το έχω λιώσει...
(Μια μικρή στιγμή διαλογισμού, για να συνέλθω από τη χαρά μου που το θυμήθηκα και συνεχίζουμε.)
Πάμε στα πρακτικά τώρα. Μια μίνι παρουσίαση του ιστολογίου, ας πούμε.
-Στο κέντρο βλέπετε αυτό που θα περιμένατε να δείτε. Τις αναρτήσεις (και να λείπουν τα σχόλια σχετικά με το περιεχόμενό τους, παρακαλώ.)
-Στην αριστερή στήλη είναι μερικά πραγματάκια που αφορούν εμένα, δηλαδή τη συγγραφέα του ιστολογίου. Ένα μικρό προφίλ, μια λίστα με τα άλλα δύο ιστολόγια στα οποία ιστολογώ (το παράκανα μου φαίνεται), ματιές στα βιβλία που έχω γράψει, μια λίστα με τα περιοδικά στα οποία έχω δημοσιεύσει και η λίστα η σχετική με το στοίχημα που έχω βάλει και η οποία θα απομακρυνθεί το Γενάρη, για να δώσει τη θέση της σε τίποτε άλλο. Α, κι ένα σύνδεσμο για αυτήν εδώ την ανάρτηση, για όσους θέλουν να το ψάξουν λίγο το θέμα.*
-Στη δεξιά στήλη περιπλέκονται λίγο τα πράγματα οπότε θα μου επιτρέψετε να την παρουσιάσω από κάτω προς τα πάνω και πιο αναλυτικά. Έχουμε και λέμε:
---Από το Αρχείο: το κλασσικό ημερολογιακό αρχείο του ιστολογίου.
---Μόνιμες στήλες: Μια λίστα με τις ετικέτες των αναρτήσεων, για να τις βλέπετε με θεματική επιλογή.
---Παιδιά-γατιά-σκυλιά: Ιστολόγια ή σελίδες που έχουν να κάνουν με τις τρεις μεγάλες μου αγάπες, τα παιδιά, τα γατιά και τα σκυλιά. Γελάστε άφοβα ή, όπως λένε και στο I Can Has Cheezburger, ashplood from teh qeut. Ένας καλός τρόπος να ξεκινήσει κανείς τη μέρα του, με αισιοδοξία.
---Κώμεικς: Ο τίτλος υποτίθεται ότι έπρεπε να είναι αστείος, αλλά κάνα-δυο beta-testers δεν τους έκανε να γελάσουν και πιο πολύ τους μπέρδεψε. Λυπάμαι, αλλά εμένα μου αρέσει. On-line κόμικς που διαβάζω καθημερινά ή σελίδες/ιστολόγια σχετικά με την εικονογράφηση
---Φίλοι και γνωστοί: Αυτό που λέει ο τίτλος του. Ιστολόγια ή σελίδες φίλων και γνωστών, προσοχή όμως, γενικού ενδιαφέροντος. Αν ψάχνετε για κάποιο εξειδικευμένο, κοιτάξτε πιο πάνω, στην άλλη στήλη.
---Ιστολόγια βιβλίων: Εδώ είμαστε. Σε αυτή τη λίστα θα βρείτε ιστολόγια ή σελίδες αφιερωμένα σε βιβλία που έχουν ή δεν έχουν εκδοθεί ακόμη, ή που θα μείνουν μόνο σε ηλεκτρονική μορφή. Οι πιο πολλοί συγγραφείς είναι φίλοι ή γνωστοί, αλλά νομίζω υπάρχουν και δυο-τρεις που τους διαβάζω χωρίς να ξέρω αν με διαβάζουν εκείνοι. Για να προωθήσουμε το Ελληνικό Φανταστικό όσο περισσότερο γίνεται.
---Το Φανταστικό στο Διαδίκτυο: Σύνδεσμοι για φόρουμ, συλλόγους ή βάσεις δεδομένων σχετικά με το φανταστικό. Θα προσπαθήσω να το πλουτίσω όσο περισσότερο γίνεται, αλλά αυτό όταν διορθωθεί το πι-σι, που του ξεκόλλησα το ανεμιστηράκι.
---Google Translate My Page: πριν με πείτε ψωνάρα, να σας ενημερώσω ότι έχω αρκετές επισκέψεις από το εξωτερικό, κυρίως την Αμερική, το Βέλγιο και την Αγγλία. Άσε που κάποιες φορές, κάποιος κακόμοιρος συγγραφέας (ξένος) ψάχνει να βρει τι λένε γι' αυτόν και δεν ξέρει τι έχω γράψει. Οπότε γιατί να μη βοηθήσω την κατάσταση;
---Και το υπεροχότερο όλων των γκάτζετ, που είχε το template του ιστολογίου ενσωματωμένο... Το Ψάχνεις Κάτι στο Βιβλίο; Είναι μια μηχανή αναζήτησης που λειτουργεί με τρόπο που με έχει αποτρελάνει. Ας πούμε ότι θέλετε να ψάξετε τη λέξη "μάγος". Το πληκτρολογείτε και να τι θα εμφανιστεί:
Τέλειο; Το ψαχτήρι είναι προγραμματισμένο να ψάχνει όχι στον ιστό, αλλά στο δικό μου το Ιστολόγιο, όπως και στις σελίδες που έχω βάλει στις παραπάνω λίστες! Και μάλιστα, σε κάθε λίστα έχει και διαφορετικό tab! Και εμφανίζει τα αποτελέσματα και σε σελίδες, τις οποίες μπορείτε να τις δείτε κι αναλυτικά. Δε μπορείτε να διαννοηθείτε καν πόσες ώρες την ημέρα παίζω με αυτό το ψαχτηράκι. Το έχω λιώσει...
(Μια μικρή στιγμή διαλογισμού, για να συνέλθω από τη χαρά μου που το θυμήθηκα και συνεχίζουμε.)
-Τέλος, στο τέλος της σελίδας μπορείτε να βρείτε ημερομηνία, τον καιρό (πατήστε edit για να βρείτε την Αθήνα και τους βαθμούς Κελσίου, το άτιμο είναι κολλημένο στην Νέα Υόρκη και τους βαθμούς Φαρενάιτ και δεν αλλάζει), το Live Feed και δυο ακόμη μετρητές επισκέψεων κι ένα κατιτί, για όσους φτάσουν ως εκεί.
*Τελικά ο ένας αντιγράφει από τον άλλον. Αυτό το κολπάκι για τους νέους επισκέπτες το έκανε πρώτος (απ' όσο έχω δει) ο Λευτέρης Κεραμύδας εδώ. Ε, ζήλεψα. Σαν παιδί κι εγώ.
Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009
Τέστινγκ, τέστινγκ, ουάν, του, θρι
Για λόγους που άλλες γυναίκες ίσως τις οδηγούσαν στο κομμωτήριο, το παρόν μπλογκ θα μείνει σε κατάσταση demo για λίγες μέρες. Θα δοκιμάσω καινούργια γκαρνταρόμπα (i.e. blogger template) και κάποια πράγματα ίσως εξαφανιστούν για λίγο καιρό. Υπομονή ω, λατρευτοί μου, και μέχρι τη Δευτέρα θα έχουν ξεκαθαρίσει τα πράγματα κι ίσως να έχω και πιο ενδιαφέροντα γκατζετάκια στις πλαϊνές στήλες. Ναι;
Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2009
Επιστροφή μιας περσυνής αγαπημένης
Πολλές φορές στη ζωή μου είπα "θα κάνω αυτό" και τελικά έκανα κάτι άλλο. Γενικά δεν είμαι άνθρωπος του αυστηρού προγράμματος, όχι ότι δε μπορώ να κρατήσω ένα αυστηρό πρόγραμμα, αλλά, βρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε, αν έχω τη δυνατότητα να μην το ακολουθήσω, δε θα το ακολουθήσω. Είμαι πιο πολύ των χαλαρών προγραμμάτων.
Γι' αυτό και όταν τελείωσα την Ερεστή πριν από δύο εβδομάδες και σκέφτηκα ότι τώρα θα πιάσω να διαβάσω όσο περισσότερο μπορώ, κάνοντας χαλαρά διορθώσεις στη Θύμνα μου, ε, μαντέψτε τι έγινε.
Ακριβώς. Γράφω όσο περισσότερο μπορώ και πού και πού θυμάμαι και να διαβάζω λιγάκι.
Αυτό δεν είναι κι εντελώς κακό, με την έννοια ότι έχωντας πάρει φόρα από την Ερεστή οι διορθώσεις της Θύμνας (γατί αυτό γράφω, την ερσυνή μου αγαπημένη, που με έκανε να γράφω σαν την παλαβή τη μισή άνοιξη κι ολόκληρο το καλοκαίρι) βγαίνουν νεράκι. Και μάλιστα όχι απλώς νεράκι, αλλά πολλές τρύπες στην πλοκή διορθώνονται πρακτικά από μόνες τους. Όλο και πιο συχνά σκέφτομαι ότι σ' αυτήν την ιστορία, οι υποπλοκές βοηθούν να "make ends meet" στην κεντρική πλοκή.
Γενικά, αρχίζω να ενθουσιάζομαι πάλι με την ιστορία, όπως πριν από έναν χρόνο και να τη βλέπω από πολλές διαφορετικές και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Έχω μάλιστα ανακαλύψει μέσα στην ιστορία, άλλα δύο ή τρία βιβλία ακόμη, αλλά δεν τολμάω ούτε να σκεφτώ ότι θα μπορούσα να τα γράψω. Τα Παρχάρια πρέπει να μονοπολησουν τον συγγραφικό μου οίστρο για λίγο καιρό ακόμη, ίσως ένα χρόνο, ίσως περισσότερο. Μέχρι να πω ότι μπορω να τ' αφήσω στο πλάι και να σχολήθω με κάτι άλλο, έχουμε καιρό.
Πάντως και με τη Θύμνα, όπως και με την Ερεστή, η διαφορά στην "ποσότητα" του κειμένου από την πρώτη γραφή ως την τελευταία είναι θεαματική. Το πρώτο γράψιμο της Θύμνας είναι 45.000 λεξούλες και τώρα, πριν ακόμη βάλω την τελευταία τελεία στις διορθώσεις της, έχει ήδη φτάσει τις 70.000 μαζί με το γλωσσάρι (όχι μεγαλύτερο από 2.000 λέξεις). Έγινε δηλαδή η κακομοίρα σχεδόν μιάμιση φορά μεγαλύτερη. Και ποιος ξέρει τις της επιφυλλάσει ακόμη το μέλλον.
Τρέμω στην ιδέα πόσες θα γίνου οι 136.000 λέξεις της Ερεστής, άμα ξεκινήσω να τη διορθώνω...
Γι' αυτό και όταν τελείωσα την Ερεστή πριν από δύο εβδομάδες και σκέφτηκα ότι τώρα θα πιάσω να διαβάσω όσο περισσότερο μπορώ, κάνοντας χαλαρά διορθώσεις στη Θύμνα μου, ε, μαντέψτε τι έγινε.
Ακριβώς. Γράφω όσο περισσότερο μπορώ και πού και πού θυμάμαι και να διαβάζω λιγάκι.
Αυτό δεν είναι κι εντελώς κακό, με την έννοια ότι έχωντας πάρει φόρα από την Ερεστή οι διορθώσεις της Θύμνας (γατί αυτό γράφω, την ερσυνή μου αγαπημένη, που με έκανε να γράφω σαν την παλαβή τη μισή άνοιξη κι ολόκληρο το καλοκαίρι) βγαίνουν νεράκι. Και μάλιστα όχι απλώς νεράκι, αλλά πολλές τρύπες στην πλοκή διορθώνονται πρακτικά από μόνες τους. Όλο και πιο συχνά σκέφτομαι ότι σ' αυτήν την ιστορία, οι υποπλοκές βοηθούν να "make ends meet" στην κεντρική πλοκή.
Γενικά, αρχίζω να ενθουσιάζομαι πάλι με την ιστορία, όπως πριν από έναν χρόνο και να τη βλέπω από πολλές διαφορετικές και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Έχω μάλιστα ανακαλύψει μέσα στην ιστορία, άλλα δύο ή τρία βιβλία ακόμη, αλλά δεν τολμάω ούτε να σκεφτώ ότι θα μπορούσα να τα γράψω. Τα Παρχάρια πρέπει να μονοπολησουν τον συγγραφικό μου οίστρο για λίγο καιρό ακόμη, ίσως ένα χρόνο, ίσως περισσότερο. Μέχρι να πω ότι μπορω να τ' αφήσω στο πλάι και να σχολήθω με κάτι άλλο, έχουμε καιρό.
Πάντως και με τη Θύμνα, όπως και με την Ερεστή, η διαφορά στην "ποσότητα" του κειμένου από την πρώτη γραφή ως την τελευταία είναι θεαματική. Το πρώτο γράψιμο της Θύμνας είναι 45.000 λεξούλες και τώρα, πριν ακόμη βάλω την τελευταία τελεία στις διορθώσεις της, έχει ήδη φτάσει τις 70.000 μαζί με το γλωσσάρι (όχι μεγαλύτερο από 2.000 λέξεις). Έγινε δηλαδή η κακομοίρα σχεδόν μιάμιση φορά μεγαλύτερη. Και ποιος ξέρει τις της επιφυλλάσει ακόμη το μέλλον.
Τρέμω στην ιδέα πόσες θα γίνου οι 136.000 λέξεις της Ερεστής, άμα ξεκινήσω να τη διορθώνω...
Πέμπτη, 03 Σεπτεμβρίου 2009
Οδηγίες προς άρρενες
Κύριοι, παρά καλώ την προσοχή σας. Αχουμ. Χουμ.
Μια μίνι προσφορά του μπλογκ προς οιονδήποτε κύριο βρεθεί ποτέ στη θέση να σκεφτεί "τώρα αυτή είναι θυμωμένη μαζί μου ή όχι;"
Take the hint κι έχετέ μου εμπιστοσύνη.
Όταν "εκείνη" σταματήσει να μιλάει, τότε δε σημαίνει ούτε ότι καταλαβαίνει απόλυτα τα επιχειρήματά σας και σας αφήνει το "χώρο" σας να "αναπνεύσετε", ούτε ότι αδιαφορεί για τη "φάση" που περνάτε κι ότι κάνει τη ζωή της μέχρι να ξεπεράσετε τη "φάση" σας.
Σημαίνει πρώτα και κύρια, ναι αγαπητοί μου, όταν μια γυναίκα σιωπά σημαίνει πρώτα και κύρια ότι τα έχει πάρει στο κρανίο. Κι ότι περιμένει να δει μέχρι πού θα φτάσει η "φάση" σας και πώς θα αντιδράσετε εσείς στη δική της τη "φάση".
Διότι μπορεί οι γυναίκες να έχουμε άπειρη υπομονή, αλλά έχουμε και την απαίτηση οι σύντροφοί μας να βρίσκουν σε μας το αποκούμπι τους. Η απουσία μπορεί να προκαλέσει πολλές αλλεργικές και καθόλου αλλέγκρες αντιδράσεις.
Μια μίνι προσφορά του μπλογκ προς οιονδήποτε κύριο βρεθεί ποτέ στη θέση να σκεφτεί "τώρα αυτή είναι θυμωμένη μαζί μου ή όχι;"
Take the hint κι έχετέ μου εμπιστοσύνη.
Όταν "εκείνη" σταματήσει να μιλάει, τότε δε σημαίνει ούτε ότι καταλαβαίνει απόλυτα τα επιχειρήματά σας και σας αφήνει το "χώρο" σας να "αναπνεύσετε", ούτε ότι αδιαφορεί για τη "φάση" που περνάτε κι ότι κάνει τη ζωή της μέχρι να ξεπεράσετε τη "φάση" σας.
Σημαίνει πρώτα και κύρια, ναι αγαπητοί μου, όταν μια γυναίκα σιωπά σημαίνει πρώτα και κύρια ότι τα έχει πάρει στο κρανίο. Κι ότι περιμένει να δει μέχρι πού θα φτάσει η "φάση" σας και πώς θα αντιδράσετε εσείς στη δική της τη "φάση".
Διότι μπορεί οι γυναίκες να έχουμε άπειρη υπομονή, αλλά έχουμε και την απαίτηση οι σύντροφοί μας να βρίσκουν σε μας το αποκούμπι τους. Η απουσία μπορεί να προκαλέσει πολλές αλλεργικές και καθόλου αλλέγκρες αντιδράσεις.
Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009
Τέλος
Ούτε που είχα φανταστεί ότι αυτή η λέξη θα με ανακούφιζε τόσο. Το βιβλίο (πρώτο της τριλογίας, μην ξεχνιόμαστε) τελείωσε το μεσημεράκι, φτάνοντας ένα φανταστικομμύριο λέξεις.
Χεχε, πολύ θα το ήθελα. Αλλά ας είναι, οι 136.430 που μου μέτρησε το Word είναι αρκετές. Υπέρ-αρκετές θα έλεγα.
Τώρα ρηλάξ, κι ας λέει το κοινό μου (μουχαχα, θέλω και κοινό η γραία) ότι δεν πρέπει. Όπως θα έλεγε και ο Lord Flashheart (τέλεια η ελληνική μετάφρασή του ως Λόρδος Αστραποκάρδης), tell them I'm running out of juice. Οι δημιουργικοί χυμοί αρχίζουν και γίνονται όξινοι αυτήν την εποχή κι όλοι ξέρουμε ότι το λάδι από τις χαμάδες έχει αυξημένη οξύτητα. Σε λίγο, να ξανανθίσει το δέντρο με τις ιδέες που έχω στο κεφάλι μου, να περάσω ένα χεράκι και τη Θύμνα μου, που θέλω να τη στείλω στο ταξίδι της εντός του μηνός Σεπτέμβρη και να ρίξω και κανένα διάβασμα γιατί το στοίχημα για 50 βιβλία εντός του 2009 είναι μόλις 17 κομμάτια πίσω από το αναμενόμενο.
Ρηλάξ, λέγω ημίν. Αλλέως θα κάψουμε όλοι φλάντζες.
Χεχε, πολύ θα το ήθελα. Αλλά ας είναι, οι 136.430 που μου μέτρησε το Word είναι αρκετές. Υπέρ-αρκετές θα έλεγα.
Τώρα ρηλάξ, κι ας λέει το κοινό μου (μουχαχα, θέλω και κοινό η γραία) ότι δεν πρέπει. Όπως θα έλεγε και ο Lord Flashheart (τέλεια η ελληνική μετάφρασή του ως Λόρδος Αστραποκάρδης), tell them I'm running out of juice. Οι δημιουργικοί χυμοί αρχίζουν και γίνονται όξινοι αυτήν την εποχή κι όλοι ξέρουμε ότι το λάδι από τις χαμάδες έχει αυξημένη οξύτητα. Σε λίγο, να ξανανθίσει το δέντρο με τις ιδέες που έχω στο κεφάλι μου, να περάσω ένα χεράκι και τη Θύμνα μου, που θέλω να τη στείλω στο ταξίδι της εντός του μηνός Σεπτέμβρη και να ρίξω και κανένα διάβασμα γιατί το στοίχημα για 50 βιβλία εντός του 2009 είναι μόλις 17 κομμάτια πίσω από το αναμενόμενο.
Ρηλάξ, λέγω ημίν. Αλλέως θα κάψουμε όλοι φλάντζες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
