Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Πνεύματα: μια ιστορία της Πικρής Στροφής

Νομίζω καθυστέρησα πολύ να ξανανοίξω το κιτάπι ετούτο, το Βιβλίο μου των Συμβάντων. Κι η ώρα έχει έρθει γιατί εκτός από ετούτο το κιτάπι, άνοιξα κι άλλο ένα.

Λέγεται Πνεύματα. Είναι μια ιστορία της Πικρής Στροφής και για να μάθετε τι θα πει Πικρή Στροφή θα πρέπει να το διαβάσετε. Δε θα έχει συνέχεια, η λέξη ΤΕΛΟΣ στην τελευταία του σελίδα είναι ουσιαστική. Θα έχει αδερφάκια, όμως, και θα είναι πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους, σε διαφορετικούς χώρους και χρόνους, ωστόσο όλα ιστορίες της Πικρής Στροφής.

Μερικά τυπικά πράγματα: εκδίδεται από τις εκδόσεις Mamaya, υπό την σκέπη της συγγραφικής ομάδας Άρπη. Έχει 336 σελίδες και κοστίζει προ έκπτωσης €12,90.  Το επιμελήθηκαν ο Ελευθέριος Κεραμίδας και ο Γιώργος Βορέας Μελάς. Το χαρτογράφησε, εντός τριών ημερών, ο Γεώργιος Παούρης. Το σελιδοποίησε η Έρση Σωτηρίου. Το εικαστικό του εξώφυλλου το φιλοτέχνησε σε παρανοϊκά μικρό χρονικό διάστημα ο Όθωνας Νικολαΐδης.

Μερικές λέξεις που μπορούν να το χαρακτηρίσουν: ψευδοελληνιστικό, steampunk, ελαφρά λαβκράφτιο. Αληθοφανές, όχι ακριβώς grim and grit, αλλά πολύ μακριά από το high fantasy. Σε καμία απολύτως περίπτωση δεν "λατρεύει" την Αρχαία Ελλάδα. Την αγαπά, όμως, με τα στραβά της και με τις αναποδιές της και με την έπαρσή της όλη, τις αναγνωρίζει όλες της τις επιτυχίες κι όλες της τις σκοτεινές στιγμές. Ρωτήστε την Ηγιστώ Παιδίσκη και τις κόρες της, να σας πουν.

Αυτή τη στιγμή συμπορεύεται με ένα ακόμη βιβλίο, το Αμόνι που Τραγουδά, του Ανδρέα Μιχαηλίδη. Κι επειδή είμαι κατάκοπη -ακόμα και τώρα, εννιά ολόκληρες μέρες μετά την έκδοσή του- θα σταματήσω εδώ. Θα πούμε κι άλλα πράγματα κατά καιρούς, και για τα Πνεύματα και για την Άρπη. Αλλά τώρα... τώρα χρειάζομαι λίγη ανάπαυση, ίσως και μερικές ωρίτσες ύπνο παραπάνω.

Τα λέμε. Σύντομα.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Μνήμη Γενοκτονίας Ποντίων

Κάθε φορά που η προγιαγιά μου, Όλγα Σταμπουλίδου, γεννούσε ένα παιδί, ή έβλεπε για πρώτη φορά ένα εγγόνι, το κοίταζε καλά-καλά κι ύστερα κουνούσε το κεφάλι της.

"Ούτε κι αυτό μοιάζει του πεθερού μου", έλεγε.

Γιατί ο πεθερός της, Ντελή-Λευτέρης Σταμπουλίδης, ήταν, λένε, ο ωραιότερος άντρας μεταξύ Καισάρειας και Ακ Νταγ Μαντέν κι ο πιο παλικαράς (κι ο πιο τρελάρας, να τα λέμε κι αυτά, ντελί στα τούρκικα θα πει τρελός). Και το είχε καημό η καημένη, να γεννηθεί ένα παιδί, αίμα της, που να του μοιάζει. Μέχρι που είπε τελικά ότι κάποιο -ένα- απ' όλα της τα παιδιά σαν να του 'μοιαζε λίγο, αλλά ποιο απ' όλα ήταν, δε θα το μαρτυρήσουμε εδώ.

Ο παππούς Λευτέρης ήταν από τους πρώτους που οδηγήθηκε στα αμελέ ταμπουρού, τα τέγματα καταναγκαστικής εργασίας των Τούρκων. Φυσικά, ως τρελάρας που σέβεται τον εαυτό του, το έσκασε. Και τον πιάσανε. Για να μην τον κρεμάσουν, η καημένη η προγιαγιά μου αναγκάστηκε να δώσει μια από τις τρεις σειρές φλουριά που είχε στο στήθος της, τις τρεις σειρές φλουριά που φορούσε ως γυναίκα αξίας.

Κι ο Ντελή-Λευτέρης ξαναπήγε στα αμελέ ταμπουρού. Και το έσκασε ξανά. Και τον ξαναπιάσανε. Κι έδωσε και τη δεύτερη σειρά φλουριά η Όλγα.

Και την τρίτη, μετά από λίγο. Την τέταρτη, τα φλουριά είχαν σωθεί.

Κι έτσι, ήρθε στην Ελλάδα το 1922 η γιαγιά η Όλγα, χωρίς καθόλου φλουριά στο στήθος της, με το βάρος δύο παιδιών νεκρών από την πείνα στην πορεία, Και με τέσσερα ακόμη να σέρνονται από τη φούστα της. Είχε τον άντρα της ζωντανό κι ήταν τυχερή. Κι είχε και την τρελάρα, όταν έμαθε ότι κατεβαίνοντας από το καράβι στον Πειραιά, θα της κόβαν τα μαλλιά της για τις ψείρες, να πηδήξει στη θάλασσα με το μωρό στην αγκαλιά, για να μην χάσει την ομορφιά της. Τι νύφη του Ντελή-Λευτέρη θα ήταν, αν δεν ήταν κι η ίδια παλικαρού;

Το μόνο που έφερε μαζί της ήταν αυτό: την τρελάρα της, την παλικαριά της, την οικογένειά της -όση της απέμεινε. Και μια λαχτάρα να γεννήσει ένα παιδί ή ένα εγγόνι, που να μοιάζει στον όμορφο, λεβέντη πεθερό της.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Η Φαντασία στο Πατάρι: Ο έρωτας γεννά σύμπαντα

Χρωστάω πολλά, αλλά ας μιλήσουμε πρώτα για τα πιο επείγοντα.


Η Φαντασία στο Πατάρι: Ο έρωτας γεννά σύμπαντα

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων Φανταστικού – ΦantastiCon σάς καλεί να προετοιμαστείτε για τη γιορτή του έρωτα, παίρνοντας ιδέες από τη φανταστική λογοτεχνία.

 Στο πατάρι του βιβλιοπωλείου των εκδόσεων Πατάκη, Ακαδημίας 65, την Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 18:00, συγγραφείς και αναγνώστες της φανταστικής λογοτεχνίας γνωρίζονται, σε ένα πρώτο ραντεβού που υπόσχεται πολλά.


Αναλυτικό πρόγραμμα:


18:00 - Συνέντευξη: Η Αγνή Σιούλα συναντά στο skype μια γοητευτική άγνωστη και μιλούν για τις πολλαπλές δυνατότητες της εφηβικής λογοτεχνίας.

18:30 - Το βαμπίρ ως ερωτικό σύμβολο: Η Αταλάντη Ευριπίδου αναμετράται με το μύθο του βρυκόλακα και προσπαθεί να καταλάβει γιατί τον βρίσκει τόσο ελκυστικό.

19:00 - Η πρώτη φορά: Η Μαρίνα Σταυροπούλου αναπολεί την πρώτη συνάντηση, το πρώτο φιλί, τον πρώτο μεγάλο έρωτα στις αγαπημένες της ιστορίες της λογοτεχνίας του φανταστικού.

19:30 - Σκανδαλιστικές εξομολογήσεις: Η Σοφία Αποστολίδη, η Άρτεμις Βελούδου-Απόκοτου, ο Κωνσταντίνος Κέλλης και η Σουζάνα Χατζηνικολάου πασχίζουν να μην αποκαλύψουν όλα τα ένοχα μυστικά των ηρώων των βιβλίων τους στην Ευθυμία Δεσποτάκη.



 Λόγω του ωραρίου λειτουργίας του χώρου, η ώρα έναρξης της εκδήλωσης θα τηρηθεί αυστηρά.

Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

Ποιον θα δω εκεί από σας;

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Διάφορα από το αναγνωστικό ράφι του έτους

Γι' άλλη μια φορά, κατάφερα να μείνω παραπίσω στην ανανέωση αυτού του ιστολόγιου. Δε θέλω και να το αφήσω εντελώς όμως, είναι ένα βήμα λόγου που αφορά εμένα κι όχι τον κοινωνικό μου περίγυρο. Λίγο εγωπαθές, θα το έλεγα. Αλλά κάπου πρέπει να ξεδίνει κι αυτή η όποια εγωπάθεια, ώστε να μπορώ να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος στην υπόλοιπη ζωή μου.

Λίγα λόγια για τα βιβλία που διάβασα από το Μάρτη ως τώρα, με την ελπίδα να μη χρειαστεί να ξαναγράψω μια ανάρτηση-ποταμό.


Αγέννητοι ΑδελφοίΑγέννητοι Αδελφοί by Μιχάλης Μανωλιός
My rating: 5 of 5 stars

Εκείνη η ριμάδα η φράση "λιτός κι απέριττος". Όποτε την ακούσω, μου ανάβουν τα λαμπάκια. Το χρησιμοποιούν οι άνθρωποι που δεν έχουν την φαντασία ή την ευφράδεια ή τον στοιχειώδη αισθησιασμό αν θέλετε, να γράψουν κάτι παραπάνω, να πούν τι πραγματικά βλέπουν.

Ε, εκεί με καταντάει ο Μανωλιός. Να μη μπορώ να πω τίποτε περισσότερο από τη φράση αυτή. Ο λόγος του είναι λιτός κι απέριττος, οι χαρακτήρες του είναι λιτοί κι απέριττοι, οι περιγραφές του είναι λιτές κι απέριττες, η δράση του είναι λιτή κι απέριττη. Η ιδέα του είναι λιτή κι απέριττη.

Κι από όλο αυτό το στεγνό τίποτα, αγωνία και συναίσθημα ξεχειλίζει.

Αυτά. Διαβάστε το. Παλέψτε το. Μην το αφήσετε να σας κουράσει, να σας καταβάλει. Διαβάστε το. Απλά διαβάστε το.

View all my reviews
Τα χρονικά της ΑντάκρηςΤα χρονικά της Αντάκρης by Κώστας Ζαφειρίου
My rating: 4 of 5 stars

Σπάνια διαβάζω νεανική λογοτεχνία. Σπανιότερα διαβάζω νεανική λογοτεχνία που να απευθύνεται σε νέους ή παιδιά κι όχι σε άτομα μειωμένη αντιλήψεως. Ματώνω να βρω κάποιον τέτοιον συγγραφέα που να γράφει κατανοώντας τι θα πει παιδικός εγκέφαλος: άμαθος κι όχι ηλίθιος.

Ο Μενεστρέλος είναι ένας τέτοιος συγγραφέας, δόξα στο Κρομ. Είναι σοβαρός, δε ζαχαρώνει τίποτε κι αν κάτι μοιάζει υπερβολικό, ε, εντάξει, μπορούμε να του το δικαιολογήσουμε.

Υπάρχουν κάποιες μικρές ασάφειες, όπως το πώς τελικά πηγαίνει η Ευγενία από τον έναν κόσμο στον άλλο, και μικρές τρύπες στην πλοκή εδώ κι εκεί, αλλά γενικά είναι ένα στέρεο κι εποικοδομητικό ανάγνωσμα.

Ακόμα και για σαραντάρηδες, όπως εγώ.

View all my reviews
7 καρδιές7 καρδιές by Λέττα Βασιλείου
My rating: 4 of 5 stars

Πρόκειται για ένα μακρύ, αλλά εξαιρετικά καλογραμμένο παραμύθι, που μέσα από το κλασσικό, λαϊκό παραμυθιακό μοτίβο, καταφέρνει να περιγράψει πράγματα και προβλήματα τόσο σύγχρονα που καταντούν διαχρονικά. Πολύ καλή γραφή, το ξαναλέω, συνέπεια στην ιστορία της και την αφήγησή της, καλά σκιαγραφημένοι χαρακτήρες και ευχάριστο στην ανάγνωση από όλες τις ηλικίες. Δεν πρόλαβα να το χορτάσω, τόσο εύκολα και γρήγορα το διάβασα.

View all my reviews
Τι θέλει η κυρία ΦρίμανΤι θέλει η κυρία Φρίμαν by Petros Abatzoglou
My rating: 3 of 5 stars

Ένα υπέροχα γλυκό ερωτικό αφήγημα, πασπαλισμένο με ούζο, φύκια και με λανθάνουσα αγάπη για το φαγητό. Η ίδια η αφήγηση είναι ισχυρότερη της ιδεάς ή της ιστορίας.

View all my reviews
Άπαντα τα ποιήματαΆπαντα τα ποιήματα by Λορέντζος Μαβίλης
My rating: 4 of 5 stars

Είμαι σκράπας από ποίηση. Αλλά δε μπορεί αυτό να μην είναι καλή ποίηση. Απλά δε μπορεί.

View all my reviews
Αντίθετο ημισφαίριο 3: Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίαςΑντίθετο ημισφαίριο 3: Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας by Αλέξανδρος Μυροφορίδης
My rating: 4 of 5 stars

Σίγουρα δε θα του έβαζα τρία άστρα, και τα τέσσερα ίσως να είναι υπερβολή, αλλά το μισό είναι πάντα υπέρ του μαθητή :P. Σαφής βελτίωση του περιεχομένου, πιο συγκροτημένο, λείπουν οι μεγάλες αδέξιες πολεμικές ιαχές.

Παράπονο: λείπει ο συλλαβισμός, το σπάσιμο των λέξεων στο τέλος της γραμμής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιες γραμμές να είναι τόσο πυκνές που να διαβάζονται σαν μια λέξη (!) κι άλλες να έχουν πέντε-έξι κενά ανάμεσα σε κάθε λέξη.

Ναούμ Θεοδοσιάδης - Η βιβλιοθήκη και το παράθυρο: Έχω αρχίσει ν’ αναγνωρίζω πλέον το στυλ, τη θεματολογία, το παράδοξο στα χέρια του Θεοδοσιάδη. Μου αρέσει περισσότερο απ’ όσο θα περίμενα. Ίσως να είναι η ωριμότητα που αποπνέουν τα θέματά του; Ποιος το ξέρει. Σίγουρα όχι ο άνδρας της Μάρθας.

Κωσταντίνος Βαλαβάνης - Άγγελος θανάτου: Πιθανόν να το αδικώ, γιατί το θέμα δεν είναι του γούστου μου, αλλά μου φάνηκε να κάνει μια μεγάλη κοιλιά στην ποιότητά του στη μέση.

Δημήτρης Ψαλίδας – Συνάντηση: Πωπω. Ο τρόμος για έναν συγγραφέα. Να μην προλάβει. Πωπω.

Γιώργος Μαντζουρανίδης - Statues Quo: Ένα εκλεκτό μπιζουδάκι! Χωρίς πριν και μετά, χωρίς εξηγήσεις. Απλά τα γεγονότα κι οι αντιδράσεις. Μόνο Εύγε!

Άλκης Χατζόπουλος - Το πρόσωπο του θεού: χαριτωμένη παραλλαγή μιας πολυφορεμένης ιδέας. Ίσως μου άρεσε καλύτερα να δεν παρουσίαζε τον Ιεροεξεταστή τόσο σατανικά κακό. Ωστόσο, θεωρώ πως το σύνολο δουλεύει.

Αλέξανδρος Μυροφορίδης - Άκου τη γυναίκα: επίσης χαριτωμένη παραλλαγή του τυπικού αστυνομικού μοτίβου. Διαβάζεται ευχάριστα και δεν αφήνει πράγματα στον αέρα, πάει να πει δεν είναι απλά ένα κακοαντιγραμμένο αστυνομικό φλασάκι.

Πέτρος Αργυρίου – Flipside:Πολύ παράξενο διήγημα, σε σημείο που δεν είμαι σίγουρη αν μου άρεσε ή όχι.

Άρης Δεληγιαννίδης - Φεγγάρι καθ’ ομοίωσιν της Νύχτας: Δυνατό. Ίσως πιο σπλάττερ απ’ όσο θα μου άρεσε, αλλά δυνατό.

Δημήτρης Λαγός - Ανήλιαγο πάθος: Μαγικές εικόνες, ενδιαφέρουσα επιλογή υποβάθρου. Κάποια πράγμα όμως δε με έπεισαν, κυρίως αυτά που είχαν να κάνουν με τη σχέση Πέρισσου-Λήτης.

Παναγιώτης Παναγιωτίδης - Ο Βάρδος: Μάλλον το πιο αδύναμο της ανθολογίας. Δε θεωρώ ότι το ίδιο το ποίημα δουλεύει αντί άλλης πλοκής, αλλά και η επιλογή του συγγραφέα να ανακατεύει ελληνικούς και αγγλικούς χαρακτήρες με βρίσκει αντίθετη.

Νίκος Ραπτόπουλος – Εξώτικ: Μέχρι ένα σημείο είναι μπερδεμένο, αλλά γενικά πολύ διασκεδαστικό, χωρίς να είναι κωμικό

Ηλίας Τσιάρας - Η μυρωδιά της λήθης: Δεν είμαι πολύ σίγουρη. Από τη μία έχει ιδέες που πατάνε στη φοβία μας για το τι θα χαθεί και τι όχι στο μέλλον, έτσι όπως το πάμε. Από την άλλη, νομίζω ότι θα χρειαζόταν λίγη περισσότερη σκληρότητα, ίσως.

Γιώργος Δούρβας - Σκοτεινή παρακαταθήκη: Δε με έπεισε. Προβλέψιμο και μάλλον άτεχνα στημένο.

Βασίλης Γεωργόπουλος – Ονειροναύτες: Και πάλι μια συνηθισμένη ιδέα, με τυπική εξέλιξη. Όχι κακό όμως.

Μανώλης Φραγγίδης - Τα στενά του Καν-Μου: Τυπικό δείγμα ψευδοϊαπωνικής μάχης. Δυστυχώς δεν τα καταφέρνει να κάνει το ένα βήμα παραπέρα και να αποκτήσει ενδιαφέρον.

Κωνσταντίνος Ψύχας - Σελίδα 65: Έχει αρκετές ψυχαγωγικές στιγμές, αλλά γενικά ήθελε άλλη τεχνική για να μπορέσει να τραβήξει την προσοχή.


View all my reviews
Μια πτώση πριν το τέλοςΜια πτώση πριν το τέλος by Παναγιώτης Φάμελλος
My rating: 5 of 5 stars

Είναι απαραίτητο πριν ξεκινήσω να γράφω αυτήν την κριτική, να δηλώσω ότι συνήθως τα μπορχεσιανά και κάφκικα κείμενα δε με τρελαίνουν. Τα διαβάζω ευχάριστα, εκτιμώ το βάθος τους και την αναζήτησή τους, αλλά προτιμώ να φιλοσοφώ με άλλους τρόπους, με άλλες τεχνικές.

Σαν του Παναγιώτη Φάμελλου ας πούμε. Που μπορεί να πατάει πάνω σε αυτά τα μπορχεσιανά και τα κάφκικα πρότυπα, αλλά αν το ένα βιβλίο του Λιγκότι που έχω διαβάσει λέει τίποτε για όλον το Λιγκότι, τότε τούτο το βιβλίο λιγκοτίζει απολαυστικά.

Δύο πράγματα συμβαίνουν εδώ, σε όλα τα διηγήματα της συλλογής: υπάρχει μια συνήθεια, ένας κοινός τόπος, μια απτή πραγματικότητα και καθημερινότητα. Κι υπάρχει και το τυχαίο γεγονός, το έκτακτο, το έξω από τα μέτρα της περίστασης. Κι όσο κι αν αυτό μοιάζει να είναι βαρετό, να επαναλαμβάνεται, η πένα και το υπόβαθρο, το ντύσιμο της ιστορίας και η οπτική γωνία είναι που κάνουν την ανάγνωση απόλαυση και την αφήγηση ενδιαφέρουσα.

Στα διηγήματά του που δημοσιεύτηκαν εδώ κι εκεί, σε ανθολογίες διαγωνισμών ή αλλού, ο Φάμελλος έδειξε ένα καλό πρόσωπο. Ωστόσο εκεί είχε να συγκριθεί με άλλους, διαφορετικούς από αυτόν. Σε αυτό το βιβλίο, που έχει όλο το χώρο δικό του, ακόμα και κατακερματισμένο σε διηγήματα, ανθίζει σε κάτι που διεκδικεί την προσοχή του αναγνώστη, την ώρα και το χρόνο του και σαφέστατα την περίοπτη θέση στο ράφι του.

View all my reviews
Το σπίτιΤο σπίτι by Giorgos Mitas
My rating: 3 of 5 stars

Δεν το ξεκίνησα με πολλές προσδοκίες. Πιθανόν να με προκατέβαλε ο τίτλος, που μου θύμισε το άλλο σουρεάλ βιβλίο, του Σωτάκη, το οποίο κατά σατανική σύμπτωση ήταν κι εκείνο πρώτο εκδοτικά για το συγγραφέα του.

Και δε διαψεύστηκα. Είναι ένα βιβλίο που δε μπορεί να αποφασίσει τι θέλει να τιμήσει: την ελληνική γραμματεία, την ευρωπαϊκή γραμματεία, το λατινοαμερικάνικο μαγικό ρεαλισμό ή την τυπική γοτθική και λαβκράφτια λογοτεχνία των αρχών του (προηγούμενου) αιώνος. Και φυσικά όταν κάτι δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να τιμήσει περισσότερο, απλά ανακατεύει τα πάντα σε μια σαλάτα που μπορεί να σε χορταίνει και να μην πεινάς πια, αλλά τελικά δεν είναι κάτι που θα το ξαναζητήσεις.

Θα μπορούσε να κάνει την υπέρβαση, να φτιάξει μέσα από όλα αυτά κάτι μοναδικά δικό του, αλλά θεωρώ ότι ο συγγραφέας απέχει ακόμα ένα ή δύο βιβλία από το στόχο αυτό. Να ενσωματώσει στη δική του προσωπική φωνή όλες τις αγάπες και τις επιρροές του. Άλλωστε αυτό είναι και που θα τον απογειώσει, διότι πλοκές, χαρακτήρες και περιγραφές ξέρει να γράφει.


View all my reviews
Ο στόχοςΟ στόχος by Παναγιώτης Δεληγιάννης
My rating: 3 of 5 stars

Όταν διαβάζω ένα βιβλίο, θέλω να έχω ξεχάσει την πλοκή και τους χαρακτήρες του εντός λίγων μηνών. Αυτό μου δίνει τη δυνατότητα, αν θελήσω να το ξαναδιαβάσω να μου φανεί καινούργιο, να με εκπλήξει ξανά εκεί όπου με είχε εκπλήξει αρχικά. Αυτό που μένει όμως, και αλίμονο αν δεν έμενα κι αυτό είναι η αίσθηση που αποκόμισα από το κάθε βιβλίο. Το τι ένιωσα όταν έκλεισα το οπισθόφυλλο και το επέστρεψα στο ράφι του.

Αυτό το βιβλίο μού άφησε, λοιπόν, μια αίσθηση φρέσκια. Ο Δεληγιάννης είναι πρωτάρης και το δείχνει, κάνει λάθη όπως όλοι οι πρωτάρηδες, λάθη που τα έχουμε δει ξανά και ξανά και ξανά, αλλά η ιδέα του είναι δυνατή, γράφει για πράγματα που -φαίνεται να- τα γνωρίζει από πρώτο χέρι και δε φοβάται να αλλάξει την καταγεγραμμένη ιστορία για να μας βάλει σε σκέψεις. Δε μπορώ να πω ότι μου άρεσε ο Βίτο ως χαρακτήρας, έβλεπα τρυπούλες στο οικοδόμημα του χαρακτήρα του, που πολλές φορές με πετούσαν έξω από την αφήγηση. Δε μπορώ να πω ότι δεν μπερδεύτηκα με τα πέρα-δώθε στο βασιλικό κτήμα, αν και αυτό είναι μάλλον δικό μου ελάττωμα κι όχι της αφήγησης.

Αλλά μπορώ να πω ότι περιμένω το δεύτερο βιβλίο για να δω τι άλλο έχει μέσα στο κεφάλι του. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορούμε να κάνουμε σ' έναν συγγραφέα, πιστέψτε με.

View all my reviews

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Comics - Μάρτιος 2015

VimanaramaVimanarama by Grant Morrison
My rating: 4 of 5 stars

Ο πρώτος μου Μόρρισσον. Καίω εγκέφαλο. Πολύ ωραίο σκίτσο. Αλλά όλα τα λεφτά είναι οι ancient Pakistani superheroes. Αγαπώ.


View all my reviews


My rating: 5 of 5 stars
Εντάξει. Τι να πω. Κάποια πράγματα υπάρχει λόγος που αρέσουν σε όλον τον κόσμο.


Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Οι Χετταίοι

Οι ΧετταίοιΟι Χετταίοι by Oliver Robert Gurney
My rating: 5 of 5 stars

Έχω μεγάλη αδυναμία στους Χετταίους. Μάλλον γιατί ακόμη κι η προγιαγιά μου τους ήξερε -για την ακρίβεια ήξερε την πρωτεύουσά τους τη Χαττούσσα, την οποία και μνημόνευε εις την ποντιακήν, όποτε ήθελε να πει ότι κάτι ήταν μακριά. Πάντως τους έχω αδυναμία φοβερή, γιαυτό κι όταν αποφάσισα να γράψω κάτι ψευδοελληνικό-ψευδοποντιακό, οι αντίπαλοι των ηρώων μου, αν και όχι οι κακοί, ήταν κάποιοι που έμοιαζαν με Χετταίους.

Για να κάνεις κάτι τέτοιο όμως χρειάζεσαι άπειρο διάβασμα. Κι έχω κάνει άπειρο χετταίϊκο διάβασμα. Και το βιβλίο του Γκάρνεϋ είναι από τα καλύτερα που έχω διαβάσει.

Απλό αλλά όχι απλοϊκό, λεπτομερές αλλά όχι μπουκωτικό και τίμιο στις πηγές και τις ιδέες του, ζωντανεύει με προσοχή και τρυφερότητα έναν λαό που για αιώνες είχε μείνει ξεχασμένος. Έναν λαό που κάποιοι (ναι, φίλτατε Ραμσή, εσένα εννοώ) προσπάθησαν να μας πείσουν ότι τον νίκησαν, ενώ παραλίγο να νικηθούν από αυτόν. Ένα λαό που πιθανόν να ήταν κοντινότερα στην ισότητα των δύο φύλων από εμάς, κοντινότερα στην ανεξιθρησκεία από εμάς και κοντινότερα στο απόλυτο δίκαιο από μας.

Σταματώ εδώ, τους αγαπώ τόσο πολύ, που μπορώ να γράφω γι' αυτούς για ώρες. Αν πετύχετε πουθενά το βιβλίο, διαβάστε το. Θα τους αγαπήσετε κι εσείς όπως κι εγώ.


View all my reviews

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Οι Δραματουργοί των Γιαν - Η φωλιά της γάτας

Οι Δραματουργοί των ΓιανΟι Δραματουργοί των Γιαν by John Brunner
My rating: 4 of 5 stars

Απίστευτες ιδέες και εξαιρετικοί χαρακτήρες συνοδεύουν μια ήπια, στα όρια του πράου προσέγγιση του τι θα πει εξέλιξη και τι θα πει τέχνη. Ένα από τα κείμενα εφ που δεν προδίδουν την ηλικία τους παρά μόνο από μικρολεπτομέρειες, συμπύκνωσε σε ελάχιστες σελίδες, μικρότητες, πάθη, κολλήματα και λανθασμένες αντιλήψεις ενός ολόκληρου είδους και τα έθεσε σε αντιπαράθεση με τα αντίστοιχα ενός άλλου είδους, ένα είδος που θεωρεί τον εαυτό του πιο εξελιγμένο.

Η κλίμακα μεγέθους των γεγονότων είναι κυριολεκτικά πλανητική. Όπως και η αναγνωστική ευχαρίστηση.


View all my reviews


Η φωλιά της γάταςΗ φωλιά της γάτας by Kurt Vonnegut
My rating: 5 of 5 stars

Πώς γίνεται να περιγράψει κανείς το λεπτό κι ωστόσο σπαζοκόκκαλο χιούμορ του Βόνεγκατ; Τις περίπλοκες κι όμως απλούστατες ιδέες του; Τον αφοπλιστικά τίμιο τρόπο που αντιμετωπίζει τον κόσμο;

Φόμα, λέει ο Βόκονον. Ψέμα, ψευδαίσθηση. Είναι ψέμα ο πάγος-εννιά; Η Μόνα κι οι ξυπόλυτες πατούσες της; Είναι ψέμα το παρατημένο άγαλμα στο νεκροταφείο και τα ηφαίστεια του Σαν Λορέντζο;

View all my reviews

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Ο Θεός δεν είχε αντίρρηση...

Ο Θεός δεν είχε αντίρρηση...Ο Θεός δεν είχε αντίρρηση... by Thalis P. Coutoupis
My rating: 3 of 5 stars

Διαδραματίζεται στην Ελλάδα των επομένων 100-200 ετών (δε θυμάμαι ακριβώς, να πω την αλήθεια)

Όχι ακριβώς στρατευμένο, αλλά βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πίστη. Τα βάσανα στα οποία ρίχνει τους ήρωές του (πάει να πει τα εγκλήματα που τους βάζει να κάνουν) ξεπερνούν την υπερβολή. Η βαθιά πίστη στο Θεό τούς βοηθάει να αντέξουν. Κλωνοποίηση, πολιτική και ηθική είναι τα κυρίως θέματά του.

Η γλώσσα είναι στρωτή, η τεχνική του λόγου σχεδόν άψογη (κεφάλαια, παράγραφοι, κλπ). Η πλοκή καλούτσικη, με τα πάνω-κάτω της οργανωμένα σωστά.

Τρία προβλήματα εντοπίζω στο βιβλίο.

α) Η "εμφάνιση" του ίδιου του Θεού στο τέλος του κάθε κεφαλαίου, μια γραμμή εκτός κειμένου, να σχολιάζει τα τεκταινόμενα ως νεαρός προγραμματιστής. Δε με έπεισε, δε με συγκίνησε, σε με κάλυψε. Έμοιαζε με βεβιασμένο εκμοντερνισμό της ιδέας του θεού.

β) Οι διάλογοι είναι με bold kai italics. Ταυτόχρονα. Κακή επιλογή, κατά τη γνώμη μου.

γ) Αν και η Μελίνα είναι μια άθεη, ανεξάρτητη και επιτυχημένη πρωταγωνίστρια, στην ουσία οι γυναίκες παίζουν εντελώς δευτερεύοντα ρόλο στον κόσμο που περιγράφεται. Εκτός της Μελίνας (η οποία και πολιτεύεται και απ' όλα, αλλά μπορεί "να λυτρωθεί" μόνο μέσω των αντρών που την περιβάλλουν, πατέρας, αδερφός, εραστές, ο αρχηγός του κόμματος), οι υπόλοιπες γυναίκες είναι αόρατες σε βαθμό αναληθοφάνειας: Κάθε φορά που ένα από τα δίδυμα παίρνει τηλέφωνο σπίτι, πάντα το σηκώνει ο πατέρας και ό,τι κι αν έχουν να πουν, ποτέ δε μιλούν στη μάνα τους. Δηλαδή "δώσε λίγο τη μαμά, να την ακούσω" δεν παίζει.

Μοιάζει σαν να με πιάσανε τα φεμινιστικά μου, αλλά δεν είναι έτσι. Είναι στ' αλήθεια προβληματικό.


View all my reviews

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Comics - Φεβρουάριος 2015

If You Loved Me You'd Think This Was Cute: Uncomfortably True Cartoons About YouIf You Loved Me You'd Think This Was Cute: Uncomfortably True Cartoons About You by Nick Galifianakis
My rating: 3 of 5 stars

Ο αδερφός του Ζακ σκιτσάρει μονοσέλιδα στιλιτεύοντας τις σχέσεις των δύο φύλων και λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους. Το χιούμορ είναι καυστικό, το πενάκι του χαρακτηριστικό (αν και λίγο καταθλιπτικό θα έλεγα) και αν δεν ήταν κοντά 200 σελίδες με μαύρη χολή, μπορεί και να το έβαζα στα τοπ πέντε κόμικ που έχω διαβάσει.


View all my reviews


El Eternauta: Ο κοσμοναύτης του απείρου (Τόμος 1)El Eternauta: Ο κοσμοναύτης του απείρου by Héctor Germán Oesterheld
My rating: 3 of 5 stars

Τόμος 1. Έπεσε τελικά στα χέρια μου κι αυτό το κλασσικό κομμάτι της όγδοης τέχνης. Παλιακό σχέδιο, παλιακές σχέσεις. Αλλά χαρακτήρες αρχετυπικοί και ιστορία με ενδιαφέρον. Το δεύτερο μισό του με όλο του το μιλιταριστικό ύφος δε με κέρδισε, μου φάνηκε βαρετό. Αλλά το χιόνι, τα Χέρια, τα σκαθάρια, ο ευφυής εφευρέτης... ήταν υπέροχα.


View all my reviews


El Eternauta: Ο κοσμοναύτης του απείρου (Τόμος 2)El Eternauta: Ο κοσμοναύτης του απείρου by Héctor Germán Oesterheld
My rating: 5 of 5 stars

Τόμος 2. Απείρως πιο ισορροπημένο και ενδιαφέρον από το πρώτο μέρος, η ιστορία καλπάζει κυριολεκτικά και με όλο της το παλιακό (επιμένω) επίχρισμα, καταφέρνει να συναρπάσει. Το τέλος καταπέλτης, ένας θρήνος για την αιώνια πάλη του ανθρώπου με το "αν" και ταυτόχρονα ο θρίαμβός του στη μάχη αυτή, το πώς και το γιατί δεν πρόκειται ποτέ να υποχωρήσει.


View all my reviews


Επίσης:

True Story Swear to God, Tom Beland (28 τεύχη): Από τον τυπάκο που έγραψε το αγαπημένο μου Chicacabra, η γνωριμία και μετέπειτα ζωή του με τη γυναίκα του σε τεύχη. Το Αμερικανάκι γνωρίζει μια φλογερή Πορτορικάνα στη στάση του λεωφορείου στη Ντίσνεϊλαντ και μετά από βραχύχρονη σχέση εξ αποστάσεως, πηγαίνει να ζήσει μαζί της στο Πόρτο Ρίκο. Η αφήγηση δεν είναι πάντα πετυχημένη, αλλά το σχέδιο είναι κομψό και το σενάριο σε βάζει να σκέφτεσαι.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Μύθοι των Ρώσων - Η κάθοδος των εννιά - Παρρέσα

Μύθοι των ΡώσωνΜύθοι των Ρώσων by Elizabeth Warner
My rating: 3 of 5 stars

Δεν ξέρω αν μου λύθηκαν όλες οι απορίες, αλλά μια καλή αρχή για εμβάθυνση την πήρα.

  View all my reviews





Η κάθοδος των εννιάΗ κάθοδος των εννιά by Thanassis Valtinos
My rating: 3 of 5 stars

Στεγνό, όσο στεγνό και το θέμα του. Πιότερο στεγνό απ' ό,τι θα το 'θελα.

View all my reviews





ΠαρρέσαΠαρρέσα by Ναννίνα Σακκά - Νικολακοπούλου
My rating: 3 of 5 stars

Απλά γραμμένο κι αληθινό χρονικό.

View all my reviews