Επιστροφή μιας περσυνής αγαπημένης

Πολλές φορές στη ζωή μου είπα "θα κάνω αυτό" και τελικά έκανα κάτι άλλο. Γενικά δεν είμαι άνθρωπος του αυστηρού προγράμματος, όχι ότι δε μπορώ να κρατήσω ένα αυστηρό πρόγραμμα, αλλά, βρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε, αν έχω τη δυνατότητα να μην το ακολουθήσω, δε θα το ακολουθήσω. Είμαι πιο πολύ των χαλαρών προγραμμάτων.

Γι' αυτό και όταν τελείωσα την Ερεστή πριν από δύο εβδομάδες και σκέφτηκα ότι τώρα θα πιάσω να διαβάσω όσο περισσότερο μπορώ, κάνοντας χαλαρά διορθώσεις στη Θύμνα μου, ε, μαντέψτε τι έγινε.

Ακριβώς. Γράφω όσο περισσότερο μπορώ και πού και πού θυμάμαι και να διαβάζω λιγάκι.

Αυτό δεν είναι κι εντελώς κακό, με την έννοια ότι έχωντας πάρει φόρα από την Ερεστή οι διορθώσεις της Θύμνας (γατί αυτό γράφω, την ερσυνή μου αγαπημένη, που με έκανε να γράφω σαν την παλαβή τη μισή άνοιξη κι ολόκληρο το καλοκαίρι) βγαίνουν νεράκι. Και μάλιστα όχι απλώς νεράκι, αλλά πολλές τρύπες στην πλοκή διορθώνονται πρακτικά από μόνες τους. Όλο και πιο συχνά σκέφτομαι ότι σ' αυτήν την ιστορία, οι υποπλοκές βοηθούν να "make ends meet" στην κεντρική πλοκή.

Γενικά, αρχίζω να ενθουσιάζομαι πάλι με την ιστορία, όπως πριν από έναν χρόνο και να τη βλέπω από πολλές διαφορετικές και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Έχω μάλιστα ανακαλύψει μέσα στην ιστορία, άλλα δύο ή τρία βιβλία ακόμη, αλλά δεν τολμάω ούτε να σκεφτώ ότι θα μπορούσα να τα γράψω. Τα Παρχάρια πρέπει να μονοπολησουν τον συγγραφικό μου οίστρο για λίγο καιρό ακόμη, ίσως ένα χρόνο, ίσως περισσότερο. Μέχρι να πω ότι μπορω να τ' αφήσω στο πλάι και να σχολήθω με κάτι άλλο, έχουμε καιρό.

Πάντως και με τη Θύμνα, όπως και με την Ερεστή, η διαφορά στην "ποσότητα" του κειμένου από την πρώτη γραφή ως την τελευταία είναι θεαματική. Το πρώτο γράψιμο της Θύμνας είναι 45.000 λεξούλες και τώρα, πριν ακόμη βάλω την τελευταία τελεία στις διορθώσεις της, έχει ήδη φτάσει τις 70.000 μαζί με το γλωσσάρι (όχι μεγαλύτερο από 2.000 λέξεις). Έγινε δηλαδή η κακομοίρα σχεδόν μιάμιση φορά μεγαλύτερη. Και ποιος ξέρει τις της επιφυλλάσει ακόμη το μέλλον.

Τρέμω στην ιδέα πόσες θα γίνου οι 136.000 λέξεις της Ερεστής, άμα ξεκινήσω να τη διορθώνω...

Οδηγίες προς άρρενες

Κύριοι, παρά καλώ την προσοχή σας. Αχουμ. Χουμ.

Μια μίνι προσφορά του μπλογκ προς οιονδήποτε κύριο βρεθεί ποτέ στη θέση να σκεφτεί "τώρα αυτή είναι θυμωμένη μαζί μου ή όχι;"

Take the hint κι έχετέ μου εμπιστοσύνη.

Όταν "εκείνη" σταματήσει να μιλάει, τότε δε σημαίνει ούτε ότι καταλαβαίνει απόλυτα τα επιχειρήματά σας και σας αφήνει το "χώρο" σας να "αναπνεύσετε", ούτε ότι αδιαφορεί για τη "φάση" που περνάτε κι ότι κάνει τη ζωή της μέχρι να ξεπεράσετε τη "φάση" σας.

Σημαίνει πρώτα και κύρια, ναι αγαπητοί μου, όταν μια γυναίκα σιωπά σημαίνει πρώτα και κύρια ότι τα έχει πάρει στο κρανίο. Κι ότι περιμένει να δει μέχρι πού θα φτάσει η "φάση" σας και πώς θα αντιδράσετε εσείς στη δική της τη "φάση".

Διότι μπορεί οι γυναίκες να έχουμε άπειρη υπομονή, αλλά έχουμε και την απαίτηση οι σύντροφοί μας να βρίσκουν σε μας το αποκούμπι τους. Η απουσία μπορεί να προκαλέσει πολλές αλλεργικές και καθόλου αλλέγκρες αντιδράσεις.

Τέλος

Ούτε που είχα φανταστεί ότι αυτή η λέξη θα με ανακούφιζε τόσο. Το βιβλίο (πρώτο της τριλογίας, μην ξεχνιόμαστε) τελείωσε το μεσημεράκι, φτάνοντας ένα φανταστικομμύριο λέξεις.

Χεχε, πολύ θα το ήθελα. Αλλά ας είναι, οι 136.430 που μου μέτρησε το Word είναι αρκετές. Υπέρ-αρκετές θα έλεγα.

Τώρα ρηλάξ, κι ας λέει το κοινό μου (μουχαχα, θέλω και κοινό η γραία) ότι δεν πρέπει. Όπως θα έλεγε και ο Lord Flashheart (τέλεια η ελληνική μετάφρασή του ως Λόρδος Αστραποκάρδης), tell them I'm running out of juice. Οι δημιουργικοί χυμοί αρχίζουν και γίνονται όξινοι αυτήν την εποχή κι όλοι ξέρουμε ότι το λάδι από τις χαμάδες έχει αυξημένη οξύτητα. Σε λίγο, να ξανανθίσει το δέντρο με τις ιδέες που έχω στο κεφάλι μου, να περάσω ένα χεράκι και τη Θύμνα μου, που θέλω να τη στείλω στο ταξίδι της εντός του μηνός Σεπτέμβρη και να ρίξω και κανένα διάβασμα γιατί το στοίχημα για 50 βιβλία εντός του 2009 είναι μόλις 17 κομμάτια πίσω από το αναμενόμενο.

Ρηλάξ, λέγω ημίν. Αλλέως θα κάψουμε όλοι φλάντζες.

125,000 και το τέλος κοντοζυγώνει

Αδυνατώ να πιστέψω ότι φτάνω στο τέλος της πρώτης γραφής μιας ιστορίας 125,000 λέξεων. Απλά αδυνατώ.

Κι ακόμη περισσότερο αδυνατώ να πιστέψω ότι τα έκανα όλα αυτά μέσα σε τεσσεράμισι μήνες, γράφοντας ούτε λίγο ούτε πολύ 1000 λέξεις την ημέρα. Στατιστικό το νούμερο, βεβαίως-βεβαίως, διότι άλλες μέρες δεν έγραφα ούτε γρι κι άλλες (όπως εχτές, ας πούμε) ξεπερνούσα τις 5000. Με τους ρυθμούς που έχω αυτές τις μέρες, ως το τέλος της εβδομάδας, Παρασκευή δηλαδή, θα έχω τελειώσει.

Πω-πω. Πώς ακούγεται "Θα έχω τελειώσει". Τσσσσς... Μεγαλεία!

Μου φαίνεται ότι επί τη ευκαιρία, θα προσθέσω μια ακόμη ετικέτα στο μπλογκ. Ερωτεύτηκα τη φράση του φίλου Δημήτρη Αργασταρά, "writing in progress". Θα πρέπει φυσικά να τη φέρω στα δικά μου μέτρα, οπότε στο εξής, εκτός από το όνομα του βιβλίου και της σειράς (Ερεστή, Σκοτεινά Παρχάρια) θα έχουμε και το εν μέρη κωμικό (για να μην πω γελοίο) "Συγγραφεύς εν εξελίξει". Ελπίζω να μη σας κάνει να ξινίσετε τα μούτρα. Ούτως ή άλλως, δεν είμαι τίποτε άλλο από αυτό. Μια (επίδοξη) συγγραφέας που εξελίσσεται. Τι ποιο αληθές και τίμιο εκ μέρους μου;